dinsdag 25 juli 2017

Waarheid



Het mooie van de Waarheid is, dat als die vrijgekomen is, er nooit meer oorlog zal zijn. In ieder geval de persoon in wie die vrijgekomen is zal hier nooit een bijdrage aan leveren.
De Waarheid omvat alles en iedereen met Liefde, mededogen, begrip.
De Waarheid hoeft niet verdedigt te worden, dus het spel van aanval en verdediging valt weg.
De Waarheid is gewoon de Waarheid.
Je hoeft er niets meer mee.
Je hoeft deze Waarheid niet te bewijzen.
Belering, bevoogding, iets op leggen valt weg.
De Waarheid is uiteindelijk leeg, is uiteindelijk niets.
Dat is het wonderlijke.

Sja. als je de wereld in kijkt, vol van eindeloze waarheden waarmee we elkaar bevechten, het leven zuur maken of bitter of zout.
Terwijl de Waarheid, de vervulling van de Waarheid niets is.
Eigenlijk, als het vervuld is hoef je er ook niets meer over te zeggen, niets meer mee te doen, want je bent Dat.
De Waarheid is je leven, je ademen, je Zijn.
Aan de ene kant speel je dan het spel van de wereld zo goed mogelijk mee.
Aan de andere kant probeer je, in woorden te verklaren, helder te maken wat die Waarheid is. Deel je de Waarheid, belicht je de Waarheid, of beter gezegd meestal dat wat de Waarheid niet is om zo tot de Waarheid te komen.
Als er dan ontvankelijkheid is kan de Waarheid raken en verandering teweeg brengen.
De Waarheid is heel eenvoudig, alle verwarring en complexiteit is verdwenen.
Het is heel, geen gespletenheid, geen versplintering.
In de Waarheid is geen angst, waardoor Liefde overblijft.
De Waarheid blijft over als wij verdwenen zijn.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/i1FIYT6RAY

dinsdag 18 juli 2017

de diamant



Je komt uiteindelijk tot paradoxen in het leven, in de ontvouwing.
Je kunt het beeld van de diamant gebruiken.
De kern van een diamant zijn ligt in het onkwetsbaar zijn.
Als jij er nog bent kun je gekwetst worden.
Als je nog aan iets moet vasthouden, iets hoog te houden hebt, iets te verdedigen hebt.
Dan ben je verkrampt, angstig, meestal onbewust, je moet groot zijn, sterk.
Daarin schijnbaar onkwetsbaar zijn.
Maar om een diamant te kunnen worden is juist de voorwaarde, kwetsbaar zijn, open zijn, eerlijk, het leven toelaten, de ander toelaten. Alles toelaten wat maar is. Wat maar door je heen gaat, welke emoties dan ook.
Alles door je heen laten stromen, er niks tussenin zetten, geen verweer.
Zo kan Het tot je spreken.
De onkwetsbaarheid komt door kwetsbaar te kunnen zijn. Door totaal open te zijn totdat alles doorzien is. Totdat een alomvattend begrip ontstaan is, alles opgenomen is in het Bewustzijn.

Wat kan je nog raken als je jezelf kent?
Als je Weet de diepste intentie van je handelen?
Als er geen afhankelijkheid meer is van wat dan ook buiten jezelf?
Als je ten diepste ervaren hebt dat je waarde niet ligt in doen, in alles wat we doen, maar in wat we zijn. Puur zijn, eerlijk zijn in het nu, geen schijn, geen camouflage, geen..
De verkramping verdwenen.
Weer onbevangen zijn, spontaan, want je hoeft er niets meer mee in wat je doet.
Wat de ander ook van je zegt, zegt dat je bent, het zijn, zijn/haar woorden vanuit zijn/haar achtergrond.
je Weet het zelf. Niemand hoeft je hier iets meer over te zeggen.
Je eigen Geweten spreekt, je eigen Bewustzijn spreekt. Je bent je eigen therapeut/heler en neemt van daaruit verantwoordelijkheid voor je leven.
In eerste instantie moet de innerlijke diamant nog gepolijst worden, is nog ruw. Deze fase kan confronterend zijn, pijnlijk. Maar meer en meer mag je dan gaan stralen en stralen, zonder dat je t zelf nog weet, je bent gewoon Dat.
En als de ander zich voor je openstelt kan zij/hij deze straling ervaren. Dan kan het de ander Kracht geven, inspireren. Dan kan de ander geraakt worden in zijn/haar Essentie, zijn/haar innerlijke diamant.
Uiteindelijk is alles, zijn we allen één. Alles versmelt in het Eeuwige Bewustzijn van leeg geworden zijn en daardoor vervuld van dat wat je werkelijk Bent. Dat wat was, is en altijd zal Zijn.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/qTvRgYM8qs

vrijdag 14 juli 2017

geweten



We weten zoveel.
Maar wat Weten we werkelijk?
Als we een product zijn van deze maatschappij.
Van daaruit lijkt dit leven vanzelfsprekend te zijn.
Dit is toch waar t om draait, dit is toch waar het om gaat?
Hoe we nu leven.
Hoe nu het leven wordt vormgegeven.
Met zijn allen weerspiegelen we een visie van leven.
Wat ons met de paplepel is ingegoten.
Vanaf de geboorte, een visie, een cultuur, een geloof.
Hier is de opvoeding op gebaseerd. De school neemt het over en de opvoeding is weer een product van de cultuur, onze maatschappij.
Als er verder geen te grote kinken in de kabel komen, blijven we braaf doen wat de maatschappij wil. Soms een beetje tegenstribbelen, beetje mopperen maar voor de rest braaf meedoen.
We zijn geprogrammeerd. Er is een soort geweten in ons geïnstalleerd. En door dit geweten is juist het tijdloze Geweten gesmoord. Gesmoord door het weten van de tijd.
De samenleving sust ons in slaap, en de meeste blijven rustig slapen, door alle tijden heen. Ze blijven een braaf product van de maatschappij of welke cultuurvorm dan ook.

Ook een antireactie lost niks op, al kan t een fase zijn. Maar je blijft in dezelfde beweging, al is t dan een tegenbeweging.
Vrijworden, geen slaaf meer zijn betekent jezelf doorzien. Doorzien waarin je een slaaf geworden bent. Waarin niet jij leeft, maar zoveel anderen door jou heen leven, ook in verzetsreacties, ook die doorzien.
Dit kan alleen met aandacht, dat blijft t sleutelwoord. Intense aandacht voor dat wat is. Zo kan t Bewustzijn spreken. Dit Bewustzijn kan je dan meer en meer vrijmaken van dat waarin je geprogrammeerd bent door t verleden. Door je ouders, door de school, door de maatschappij.  Eventueel nog oudere programma's die over dit leven heen reiken. Waarmee je geboren bent, bepaalde aanleg, karakter.
Dit alles doorzien, doorvoelen, met je hele wezen. Zo vrijkomen van t verleden, hoever dit verleden ook gaat.
Daar gaat t uiteindelijk om.
Zo kun je weer Vrij staan in t nu.  Is de Beweging Vrij geworden, stromend, zonder houding, zonder beeld. Weer onbevangen als een kind.
Dan heb je verbinding gemaakt met dat wat buiten de tijd staat, en speelt toch nog je spel binnen de tijd.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/7QsXi9BxWL

dinsdag 11 juli 2017

water en ijs




Toch jammer, dat we niet allemaal als stromend water kunnen zijn.
Het leven zou zo harmonieus zijn.
Geen spraakverwarring, of minimaal.
Open en onbevangen in het samen zijn, in het delen.
Maar de realiteit is dat de meeste verstarren tot ijs.
Waarom?
Wat is het dat ons doet verstarren?
Een vast willen houden wat we hebben ten koste van zoveel?
Het leven is verdwenen, want niets of niemand kan meer werkelijk voeding geven.
Angst.

Angst waarvoor?
Wat we kwijt zullen raken als we ons openen?
Maar wat hebben we dan gevonden?
Hebben we hierin waarlijk geluk gevonden,
vervulling?
Vrede, harmonie?
Liefde die door niets of niemand af gepakt kan worden?
Of zijn t slechts denkbeelden die we moeten verdedigen, waarachter we ons kunnen verschuilen. Waarin we naar bevestiging zoeken om ons heen.
Dit ben ik, dit is mijn identiteit, mijn baan, mijn uiterlijk. De spullen die ik heb, de waarden en normen waarmee ik opgegroeid ben, of eventueel nieuwe jasjes die aangetrokken zijn.
En dat is het dan.
Dat was het dan.
En daarmee wordt je oud. De gebreken komen, en je leeft eigenlijk niet meer, je bent dood.

Omschrijft dit niet heel veel mensen?
Ieder is weer in iets anders verstart, heeft weer andere zekerheden, schijnzekerheden gevonden.
En we bevestigen elkaar in deze zekerheden. Ieder vindt zijn eigen cluppie. De ene wat groter dan de ander. Dit kunnen ook spirituele cluppies zijn.
Maar de Verbinding is verloren. Geen stroming meer, niet als stromend water zijn. Ontvankelijk, open voor elke nieuwe impuls, voor elke nieuwe aanraking/aanreiking. Voor zo, zoveel dat het leven te geven heeft.
Niets meer dat je werkelijk in je hart kan raken, in je Essentie, tot iets nieuws kan/mag brengen. Geen vernieuwing meer die plaats kan vinden. Alles stuit op jouw verstarde beelden, op dat waar je jezelf bewust of onbewust aan wil vasthouden.
Geen sprankeling, geen onbevangen leeg zijn van jezelf. Geen elk moment weer als nieuw omarmen, ontvangen.
Alles stuit op het verleden.

Hoe weer vloeibaar te worden?
Hoe iemand weer vloeibaar te maken?
Slechts door een vb te zijn.
Door zelf vloeibaar te zijn, stromend.
Daarin het vb van de Stroom te zijn.
Slechts door een doorgeefluik van de Liefde te zijn. Dat je hieraan ruimte hebt gegeven door jou heen. Zodat die alles om jou heen kan weg laten smelten. Alle verstarde ijsklompen laten versmelten, een laten worden in deze Liefde.
Zodat alles kan oplossen in deze Liefde.
Zodat we uiteindelijk weer waarlijk één zullen zijn in Liefde, alle eilandjes verdwenen zijn.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/znJL0VwiNa

vrijdag 7 juli 2017

het Niets



Goh, niets, dat is niet veel hé.
Betekent dat nou dat je niets waard bent?
Dat je niets voorstelt?
Hmmm nee toch niet.
Iedereen is hartstikke veel waard.
Maar t gaat er om, wat verbindt je hieraan,
verbindt je hier iets aan?
Er is een groot verschil tussen belangrijk zijn, en jezelf belangrijk voelen.
Of onbelangrijk, dat is eigenlijk de andere kant.
Verbindt je iets aan het belang dat je hebt in het geheel?
Het is een soort paradox.
Je kunt hartstikke belangrijk zijn, hartstikke waardevol, maar dit eigenlijk helemaal niet meer in de gaten hebben. Hier niet meer mee bezig zijn. Het heeft voor jou helemaal geen belang meer.
Wat andere er voor belang aan hechten is hun zaak, wat ze van jou vinden.
Je doet gewoon.
Je doet gewoon wat gedaan wil worden, in het moment.
Je bent niets.
Je bent alles.

Het maakt eigenlijk niet meer uit.
Het heeft geen trilling meer. Er is hier geen voeling meer mee emotioneel, groot/klein, goed/slecht.
Je hebt kwaliteiten, daarmee heb je iets te geven, maar je verbindt hier totaal geen waarde aan. Dit is niets. Dit is gewoon een realiteit die je kunt gebruiken. Zo heeft iedereen weer andere kwaliteiten om zich uit te drukken.
Maar dat ben jij niet.
Jij bent niet die kwaliteiten, die gaven, die manieren van uitdrukken.
Dat is slechts wat zichtbaar wordt vanuit jouw Zijn, helemaal spontaan, helemaal vrij en onbevangen.
Je duikt er niet op met je ego, hoeft niks vast te houden. Geen verkramping, geen groothouden, geen klein voelen, geen aangevallen voelen, en je niet hoeven te verdedigen.
Je Bent.
Je Bent die je bent en dat is voldoende.
Daarin is de vervulling gekomen, daarin is alles vervuld.
Dit bevat, omvat alles.
Geen angst, want waar zou je bang voor zijn?
Wat kan je kwijtraken?
Wat kan van je afgepakt worden?
Je bent niets.
En daarom kan er Liefde zijn, compassie.
Er werkelijk Zijn voor de ander zonder belangen, zonder verlangen.
Uitstromen, delen.
Wat het moment maar vraagt, oproept.
Wat maar nodig is.
Jij bent er niet meer.
De verkramping, gespletenheid van het ikje is verdwenen, dus dat wat nodig is zal zich kunnen openbaren tot uitdrukking mogen komen.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/NMMJXRzDG2

dinsdag 4 juli 2017

Nu


Alles energie?
Zekers.
En uiteindelijk is Bewustzijn veel krachtiger als t denken.
Pure aandacht, echt jezelf totaal tot dit nu, tot het nu brengen. Jouw nu, wat nu is, wat je nu voelt, met je hele wezen. Alles door je heen laten gaan, zonder er iets tussen te zetten.
Dat is veel sterker dan welke gedachte ook.
Dat is uiteindelijk het Licht in de duisternis.
Niet het licht van de dualiteit.
Een gespleten licht, jouw gekleurde blik.
Maar het pure witte Licht, dat alle duisternis kan oplossen, kan doorzien, kan doorzien in dat wat het is.
Een totale bundeling van energie in het nu.
En alles kan verbranden in het Zien.
Als je durft te zien.
Als je durft te voelen.
Als je durft toe te laten wat is.

Er is alleen maar nu.
En elk volgend nu kan weer helemaal nieuw zijn.
Stralend, vibrerend, sprankelend, dansend, vrij. De Eeuwige dans in het Eeuwige nu, als jij verdwenen bent.
Alle spelletjes, afleidingen door het denken. Alles wat zo'n beladenheid kan krijgen, hierdoor geladen wordt. Geladen door verleden en toekomst. Verkrampt, vaak zwaar, want het Licht is verdwenen, de lichtvoetigheid is verdwenen.
Niet meer gewoon Zijn zonder beeld.
Er is niet zoveel belangrijk uiteindelijk, al denkt t denken van wel.
Slechts belangrijk is dit nu. Dit nu totaal voelen/proeven, dat wat is, wat nu is in alle eenvoud.
En in dit nu Weet je dan ook wat te doen, wat nodig is wat het moment vraagt.
Of geniet je gewoon even van dat je bent, dat je ademt, wat om je heen is ook dit door je heen laten gaan. Alles is schoonheid, kan levend zijn, als t steeds weer als nieuw ervaren, beleefd mag/kan worden, als je werkelijk aanwezig bent.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/qTdzTElfW9

vrijdag 30 juni 2017

de maatschappij



We leven hier zo allemaal bij/op elkaar, op een kluitje.
Dat noemen we een samenleving, een maatschappij.
Die maatschappij is gegrond op een bepaalde visie.
Iets wat alles samenbindt, verbindt.
Maar is die visie niet heel relatief?
Had het ook anders kunnen zijn?
Een andere cultuur een ander jasje?
En dan waren er weer andere vruchten, ontwikkelden mensen zich weer anders.
Is hoe wij met elkaar leven ook niet gebaseerd op een bepaald geloof. Een bepaald stelsel van waarden en normen, regels. Hier draait het om, en niet anders, hier zul je jezelf naar moeten voegen.

Maar is dit dus niet slechts een jasje. Het jasje van een cultuur, of een religie of wat dan ook?
En vinden we onszelf zo?
Als we allemaal dit jasje moeten dragen.
En we bevestigen elkaar in dit jasje. Ja dit is het juiste jasje, past je goed, je past goed, doet mooi mee met de cultuur, met het spel.
Maar waar draait dit spel bij ons dan om,
werkelijk om?
Om geld?
Carrière?
Jezelf bezig houden?
Is het dat?
Of is er nog wel wat meer, aan de rand. Beetje zelfontwikkeling, workshop hier, cursusje daar.
Maar zal er ooit zo een innerlijke bevrijding komen. De ware levenswaarden van binnenuit vrij komen. De Waarheid binnenin die vervulling aan alles zal geven?
Wordt die juist niet binnen ons systeem of eigenlijk alle systemen in de wereld onderdrukt?
De grootse ont-dekkingstocht die leven heet?

Als dit vanaf de geboorte meegegeven zou worden, dat het gaat om het vrijmaken van dat Andere. Van iets wat uiteindelijk werkelijk Waarheid is. Echt jezelf mogen ont-dekken, echt mogen ont-dekken wie je werkelijk Bent?
Zonder jezelf te hoeven voegen naar zoveel.
Dat er op school werkelijk aandacht is voor de hele mens. Voor het stuk van zelfkennis, wie zijn we, waarom zijn we hier?
Dat dit gestimuleerd wordt in de media, die hele mens. Niet onszelf een beetje bezig houden, met elkaar de tijd door komen, voorbij gaan aan onszelf met alle gevolgen van dien.
Want is onze maatschappij wel zo mooi?
Is het niet een mooi vernisje waar heel veel onder schuil gaat van verdrukking, onderdrukking?
En we houden met z'n allen de schijn op, totdat t niet meer anders kan?
Waar leven we werkelijk voor?
En zou het niet anders kunnen zijn?


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/U4Yz35Rnev