vrijdag 23 februari 2018

ego en egoloosheid



Het is zo subtiel, wat wel of geen ego is. Het is eigenlijk jezelf in de gaten krijgen. In de gaten krijgen waar je ertussenin springt. Waar je associeert, reageert vanuit jouw bestaande denkwereld hoe mooi die denkwereld ook is. Hoe goed je t ook bedoeld, uiteindelijk is t dan jouw wereld. Dan wordt t heel moeilijk nog te proeven wat werkelijk is, en van daaruit wat werkelijk nodig is. Hoe hoogstaand je idealen ook zijn, als t een patroon is, een automatisme sla je misschien soms of vaker helemaal de plank mis.
Het ego springt er zo snel tussen. Jouw achtergrond, jouw idee, dat wat je geleerd is, dat wat je goed vindt of niet goed, dat wat behoort te gebeuren, dat wat je als een ideale wereld ervaart, dat wat hoogstaand is, dat wat je denkt dat iemand nodig heeft..
Het is jouw verleden, jouw achtergrond, jouw beleven, jouw wereld.
En juist daardoor kan de Essentie niet meer reageren. Jouw Kern, dat wat alles omvat. Dat wat precies Weet wat nodig is in dat moment. Dat en niets anders.

En toch, een helder zien is mogelijk. Zien wat is, als je eerst de ander helemaal toegelaten hebt, tot je hebt laten spreken, binnen gelaten hebt, totaal geproefd hebt. En dit kan heel snel gebeuren, duurt geen uren. Maar t is voorwaarde om de Essentie in jou als volgende stap te laten reageren.
Dan reageer jij niet meer, niet meer het verleden, niet meer jouw waarden en normen maar dat wat buiten de tijd staat.
Elk moment vraagt iets anders, daar komt t op neer.
Maar als jij reageert, kan de Essentie in jou niet meer reageren. Dan stap je tussen de Stroom, heb je de Stroom ingekaderd, ingekleurd, met jouw achtergrond en beleven.
Het komt eropneer dat het de bedoeling is dat we n lege spiegel worden die zuiver weerkaatst, reageert op dat wat is.
Dan zal moment na moment zich het enig juiste ontvouwen. Wat voor aangezicht dit ook krijgt.
Wat aan het die lege spiegel worden vooraf gaat is een intens zelfonderzoek. Aandacht, durven jezelf te zien, durven je patronen te zien, durven te zien waar je vooroordelen zitten. Jouw idee, jouw emoties, jouw kleuring. Overal waar jij nog aanwezig bent met jouw achtergrond en beleven.
Zien wat is, wat nu is. Geen schijn, geen verbloeming, maar helder durven zien dat wat is.
Wil dit proces plaats kunnen vinden dan is totale openheid voorwaarde. Durven het leven toe te laten, met alles erop en eraan. De ander toelaten, de ervaring toe laten, wat er maar is. Maskers af, of je masker doorzien, muren omlaag, of je muren doorzien.
Dat is zelfkennis, dat is Bevrijding. Zo kun je waarlijk gewoon in dat wat je bent bevrijding betekenen. Een waarlijk Lichtpuntje voor de ander, zonder dat je hier iets voor hoeft te doen of te zeggen.
Uiteindelijk zijn we altijd een spiegel voor de ander, maar lege spiegels zijn er nog maar heel weinig te vinden, en uiteindelijk het meest kostbaar op aarde.

In de Liefde doe jij niet meer. De Liefde doet niet, de Liefde is. Jij zult dan Zijn in Liefde en verbonden en een zijn met alles en iedereen.
Liefde is.
Liefde is wat het is, zonder beelden of invulling.
En als jij Liefde bent, dan heb je lief zonder verlangen of verwachting. Je Liefde stroomt uit en wie er iets mee wil mag t indrinken. De Bron is onuitputtelijk en onafhankelijk van de reactie.
Het is zo'n mooi woord, vol-ledig.
Als je in de Liefde bent, dan ben je leeg van jezelf geworden en vol van de Liefde die vervulling geeft aan alles.
Overal waar ego is, overal waar jij bent is uiteindelijk de Liefde niet.
Maar ook dit omvat de Liefde met Liefde en begrip.
Hoemeer jij verdwijnt, hoemeer de Liefde in alle eenvoud uit mag/kan stromen.
Dat is toch de zin van t leven, dat wij verdwijnen?
Zijn wij niet de val, of dat wat we denken te zijn, denken te moeten zijn, behoren te zijn, behoren te doen?


Kagib

De uitgesproken woorden:


dinsdag 20 februari 2018

de Wil



De ware verantwoordelijkheid.
Niet die verantwoordelijkheid leggen in de handen van onzichtbare wezens. Of wezens die een stem gekregen hebben, maar ons eigen antwoord.
Waar antwoorden we op en waarom?
We Weten t antwoord zelf, maar willen we t weten?
Waar reageert dat denken?
Het is zo veilig volgens de gebaande paden je voort te bewegen.
Vanuit dit denken, vanuit het verleden.
Duidelijk, geen onzekerheid, maar zo ook nooit waarlijke vrijheid vinden.
Waarlijk Liefde en vervulling.
Omdat dit denken altijd verweven is met angst.
Zien wat is.
Voelen wat is.
Brrrrrr.
Niets om je aan vast te houden?
Dit betekent dus ook pijn voelen ja, en onmacht, en wanhoop.
Maar juist door t toe te laten, verdwijnt t, dat is t wonderlijke.
Door t toe te laten, wat t ook is, zonder er iets anders van te maken, kan t ontmaskert worden. En t blijkt niets te zijn.
Het lijkt heel angstig je over te geven aan de Stroom, echt de Stroom.
Durven je gevoel te volgen. Wat je nu voelt, wat nu is, zonder het denken ertussen te zetten.
De jamaars?
Gewoon volgen dat wat is, waar de stroom ook heen gaat.
Als er illusies zijn, zullen ze op deze manier op de snelste manier oplossen in de waarheid.
Het Weet precies wat nodig is, wat jij nodig hebt.
Jij zult t dan Weten, als je t durft toe te laten.
Als je jezelf durft over te geven, durft te openen voor die stroom.
Het lijkt zo onveilig maar t is het meest veilige wat er is.
Als je eigenwilligheid verdwijnt. Als je er niet meer tussenin springt met het je beter denken te weten. Echt slechts puur het nu durft te proeven, wat nu voelt, wat nu wil, waar de stroom nu heen wil. Elk moment weer zul je dan gedragen worden, beschermd. Mag waar nodig heling en bevrijding komen, inzicht.
Dan mag het Licht in jou zich tonen. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis.
Het Licht doorziet je.
Dit kan pijn doen.
Dit kan confronteren.
Misschien worden alle schijnbare zekerheden wel onder je voeten weggemaaid.
En toch zal uiteindelijk blijken dat dit het beste was wat je ooit had kunnen overkomen.
Het Licht oordeelt hierin niet. Het Licht, het bewustzijn Weet precies wat voor je nodig is, wat gezien wil worden, waar de stroom heen wil. Hoe confronterend het soms of vaker ook is voor t ego.
Overgave aan jouw waarheid van nu.
Dit is uiteindelijk het enige wat belangrijk is.
Dit hoeft niet de Waarheid te zijn, maar als je niks verbloemd, geen schijnspelletjes speelt. Als je oprecht bent, zal ook dit zo snel mogelijk en met Liefde ontmaskert worden. Zo kun je dan van waarheid tot waarheid gaan totdat de Waarheid zich mag/kan openbaren.
Zien wat is.
Durven voelen wat is.
Meer is niet nodig.
Dit is de weg, naar de ultieme Bevrijding.

Kagib


vrijdag 16 februari 2018

stepping stones



Een staan aan de afgrond, wankelend.
De ultieme afgrond. Eén stap en je stort naar beneden. Je reis hier op aarde is van t verleden.
Juist dan komen de mogelijkheden.
Er is en blijft een oplossing, de Verlossing.
Een brug die over de afgrond gebouwd kan worden.
Maar die brug kun je niet buiten jezelf bouwen, door van alles te doen.
Die brug kan alleen binnenin gebouwd worden
Beter gezegd, er kunnen stepping stones komen, een voor een.
Als er overgave gekomen is.
Een volledig overgeven..
Als het gevecht gestaakt is, alle wapens uit je handen geslagen zijn.
Als je niets of niemand meer kunt bevechten. Voor niets meer kunt vechten, je machteloos in elkaar gezakt bent.
Totaal wanhopig.
Dat vanuit deze ultieme wanhoop een kreet tot hulp/inzicht/begrip weerklinkt.

Dan rijst vanuit het niets, voor je, de eerste steppingstone, de eerste steen omhoog waar je in alle eenvoud op kunt stappen.
Een eerste vonk van inzicht/begrip, in deze inkeer.
Nog niet te vatten. Een stuk van warmte, een stuk van rust vinden, vrede.
Eventjes diep voelen/ervaren, je bent niet alleen. Het leven heeft zin, een betekenis. Een voelen/Weten het begint binnenin.
Dit is t begin van de reis over de afgrond.
Even rust vinden op deze steen.
Maar de reis gaat verder.
De reis naar meer en meer inzicht/begrip.
Voor een volgende steen moet je misschien springen. Een stuk van overgeven, niet weten waar terecht te komen.
Een andere steen rijst voor je op door een plotseling inzicht/begrip. Weer een stuk van ruimte binnenin. Ruimte gemaakt voor t ultieme Inzicht, voor t ultieme Licht.
Stap na stap ga je zo verder.
Onder leiding van t Licht.
Onder leiding van de Liefde die de hele weg over de afgrond al gegaan is naar de andere kant, die Weet.
De andere oever waar je ultieme vrede/vervulling zult vinden. Een totaal vervuld zijn van deze Liefde. Een alomvattend Weten.
Naarmate de reis vordert groeit meer en meer het verlangen om deze reis voort te zetten. Is er minder en minder dat je kan verleiden, afleiden, omleiden. Meer en meer kun je eenvoudig van de ene steen na de andere steen gaan als je er rijp voor bent.
Totdat de reis volbracht is.
Het is volbracht.
Je bent weer Thuis, en je voelt je overal Thuis, bij iedereen Thuis.
Alles wordt gedragen door de Liefde. De ultieme Zekerheid, de vaste Grond die je in je binnenste gevonden hebt.

Kagib

De uitgesproken woorden:


dinsdag 13 februari 2018

zonder verlangens zijn



Is t mogelijk zonder verlangens te zijn?
Zekers is dit mogelijk.
Is verlangen niet uiteindelijk het denken?
Als je diep tot je door laat dringen is niet denken, verlangen?
En is t niet daarom dat we steeds weer vallen, in het rad van avontuur zitten? Waar we nooit uit zullen komen, zolang we ons beet laten nemen door dit denken.
Echt, we zijn veel en veel meer dan dit denken.
Het bewustzijn ligt juist onder t denken.
Het denken, gedachten, zijn slechts spelletjes. Nooit tevreden dat denken, altijd maar meer willen dat denken, altijd anders willen dat denken, nooit in het nu het denken.
Op alle mogelijke manieren wordt je zo heen en weer gegooid.
Als je ernaar kunt kijken, kijk r s naar.
Kijk s naar wat dat denken met je doet, hoe t je gevangen neemt.
En probeer dan te voelen, het zijn allemaal spelletjes die met me gespeeld worden. Ik ben meer dan dat.
Je bent veeeeeeeeel meer dan dat.
En van daaruit helemaal totaal het nu, absorberen. Gewoon wat nu is, dat helemaal door je heen laten gaan, volle aandacht. Elke beweging, elke kleur indrinken. Gewoon zien wat is.
Wat is er meer nodig om vervuld te zijn?
Nu is alles, alles is schoonheid.
Ja, dan kun je ontspannen, helemaal tot jezelf komen. Intens genieten van Zijn, van dat wat is.
Dan ben je er, met volle aandacht, en kan het leven je voeden.
Stopt bij voorgaande realisatie dan niet alle beweging, alle activiteit?
Nee, juist niet. Dan kun je juist werkelijk mee gaan bewegen met de Beweging. Met de Stroom, van binnenuit, waar de Stroom maar heen wil. In het nu zijn, daardoor vervuld zijn. Dan beweeg je gewoon mee in alle eenvoud, diep gecenterd in jezelf, in je Zijn. Helder en vreugdevol, licht, gedragen door het Licht.
Dan ben je wakker en alert en kun je juist alles doen wat maar wil gebeuren. Wat maar nodig is. Dan heb je een onuitputtelijke Kracht.
Dan voel je jezelf helemaal gedragen door de Stroom. Beschermd en geïnspireerd van binnenuit. In volledige harmonie kan zich dan alles ontvouwen.
Dan wordt je niet geleefd, dan leef jij.
Dan is de bodemloze put gedempt. Dan ben je zelf een onuitputtelijke levende Bron van bruisend, sprankelend Levenswater geworden.

Kagib

De uitgesproken woorden:


vrijdag 9 februari 2018

actie en activiteit



Het ligt niet in niets doen, het niet doen. Als er niet-doen is bruis je over van energie ook al doe je niks. Je doet niks overtolligs, niks om de tijd op te vullen. Het ergens geen zin in hebben speelt dan ook helemaal geen rol.
Je doet gewoon wat het moment vraagt, wat echt nodig is, dat is het niet-doen.
Dat niet-doen kun je dus ook toepassen in je dagelijkse werk, in alles wat je doet.
Maar dan bruis je ook van energie.
En je bruist ook van energie als je gewoon in je stoel zit, gewoon Bent.
Als je lui bent zit de energie verstopt.
Misschien is er wel een deel van je wat allerlei wil doen, maar om wat voor reden dan ook, het komt er maar niet van. Je stopt het weg, duwt het weg, of je bent r bang voor. Zo zak je weg in een spiraal omlaag en kom je tot niets meer, raakt afgestompt, verveeld. Niets kan je meer boeien, tot leven brengen. Alle vitaliteit verdwijnt, altijd moe.
Dus ja, dan is r werk aan de winkel, wat is hier aan de hand, hoe ben ik hierin terecht gekomen?

Maar is dit niet juist in de westerse maatschappij, en juist bij de meer bewuste mens de grootste ziekte, altijd actief bezig moeten zijn. Altijd zinvol bezig moeten zijn. Ledigheid is des duivels oor kussen?
Het arbeidsethos?
Is dit niet met de paplepel ingegoten, en wordt dit niet door de cultuur, massamedia bekrachtigd. Je stelt pas iets voor in dat wat je doet, niet in wat je bent?
Is t niet geweldig om te kunnen zeggen, neehoor kan echt niet, ik zit helemaal vol, je agenda dus hihihi
De hele dag gevuld, volgepland van de morgen tot de avond.
Is dit niet een weergave van de gemiddelde mens?
Maar wat is hierin actie, wat activiteit?
Wat is opvulling en wat echt zinvolle invulling?
Wat is wat t moment vraagt en wat is vlucht?
Wat blijft er over van je, als je echt helemaal niks doet.
Maar dan ook helemaal niks, gewoon zitten, zijn?
Wat wordt er dan wakker?

En toch ligt daarin juist de vervulling dat je gewoon kunt Zijn.
En vanuit dat gewoon Zijn kun je alles doen wat nodig is. Vol energie en dynamiek, levendig en vitaal, vol vreugde, licht.
Want in dat Zijn draagt het Licht je dan in alles. Het geeft je alle Kracht die je nodig hebt in het moment.
Geen druppeltje energie wordt dan verspild.
Echte actie kan pas vrijkomen door alleen maar te durven Zijn. Dit toe te laten, door je heen te laten gaan. Kijken wat er dan wakker wordt in je. Dit door je heen laten stromen zonder oordeel of weerstand. Welke gedachten wakker worden, overal naar kijken, alles proeven.
Geen gevecht maar wel toelaten, echt helemaal in je toelaten.
Pas als je zonder enig probleem, zonder verstopping van de energie, niet uit luiheid, gemakzucht maar vitaal helder en alert kunt Zijn zonder iets. Gewoon intens bewust zijn in dat wat is, pas dan kan je echt actief worden en doen. Elk moment weer doen, wat nodig is. Spontaan, in het moment, wat maar opgeroepen wordt, wat maar gevraagd wordt.
Zo kun je vrijkomen van het arbeidsethos, van alles wat er boven op je gelegd is, waarin je geprogrammeerd bent.
Dan stap je in de ware Vrijheid. Een bruisende levende, belevendigende Stroom.

Kagib

De uitgesproken woorden:


dinsdag 6 februari 2018

de Flow



Het draait om bewustzijn. Maar eer dat hierin werkelijk iets gaat prikkelen wat bewustzijn zou kunnen zijn gaat veel aan vooraf.
De gemiddelde mens die midden in t leven staat, werk, vrouw, kinderen, hobbys, is echt niet bezig met bewustzijn. Die leeft gewoon zijn/haar leven en dat is gewoon helemaal goed.
Want echt going with the flow, het echt mee gaan met de Stroom omvat zoveel. Dit kun je pas als je heel veel van jezelf doorzien hebt. Als alles wat relatiever geworden is, je niet meer vastzit in allerlei gewoonten, automatismes.
Echt met de flow meegaan, de flow voelen kan pas als meer en meer jouw wil verstild is.
Hoe kun je de Stroom ervaren als je helemaal vol van jezelf zit?
Dus jij wil links, de Stroom zou eigenlijk rechts willen gaan, maar ja je wil links dus je gaat links en hebt zo je ervaringen.
De Stroom Weet de meest harmonieuze weg naar de Oceaan, naar de uiteindelijke eenwording. Het Weet alles wat hierin nodig is, wat je hierin nodig hebt. Maar als er nog een sterke ik-voorkeur is wat jij wil, wat jij vindt dat moet gebeuren dan kan die Stroom doen/prikkelen wat ie wil. Dan ga jij jouw stroom die dan wel van de oceaan afgaat maar och misschien kom je weer n keer tot bezinning.
Er zal innerlijke ruimte moeten zijn voor prikkeling. Dat t bewustzijn geraakt kan worden. Niet alles meer vast. Niet alles meer zeker in het kader van egozekerheid maar meer en meer losjes. Dat er een meer en meer relativeren is, overgeven. Niet meer blindstaren op zoveel dat belangrijk lijkt. Het geluk, de vervulling buiten vinden maar meer en meer realiseren dat dit geluk binnenin begint. Dat dwars door alles heen er een afstemming is waar je jezelf vol vertrouwen aan mag/kan overgeven.De Flow volgen kun je overal brengt je overal, binnen je gezin, in alles wat je doet, in je werk, bij je opvoeding.
Uiteindelijk zal alles de flow zijn. Het is gewoon leven, bewust leven.
Het zou geweldig zijn als iedereen heel bewust zou zijn. Verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf, alert in het nu zijn, bij alles wat gedaan wordt. Niet de schuld buiten plaatsen maar steeds alles proeven. Alles wat je doet en denkt, wat het je wil zeggen etc. etc.
Het betekent dat je jezelf over gegeven hebt aan Dat, omdat je Weet dat Dat voor alles zal zorgen. Dat is de Flow. Het ankerpunt is dan ook eigenlijk in jezelf komen te liggen. Niet zozeer in wat je doet al doe je dat nog met volle overgave.
Bewustzijn is uiteindelijk Licht. Het Licht in de duisternis. Als je bewust blijft zal de duisternis niet lang kunnen blijven in wat voor vorm of uitdrukking dan ook. Het Licht kijkt er dwars doorheen, dus jij kijkt dan dwars door jezelf heen.

Kagib

De uitgesproken woorden:


vrijdag 2 februari 2018

over de dood heen



De Liefde is uiteindelijk de enige realiteit. Dat wat overblijft als de rest verdwenen is, als wij verdwenen zijn.
Als dat verdwenen is waar we nu zo vol van zijn.
Dit diep in jezelf voelen, toelaten, wat is nu werkelijk, werkelijk belangrijk?
Alles wat je leven nu bevat, omvat?
Wat vervluchtigt niet in de tijd?
Wat kun je meenemen als je hier weg gaat, als de dood je begroet?
Het gaat er niet om dat je, je leven verwaarloost.
Nee helemaal niet, maar dat je jezelf hierin niet verliest, hierin niet verdrinkt. Alleen dit nog maar ziet en dat Eeuwige perspectief uit het oog verliest.
Want uiteindelijk gaat t niet om jou. Uiteindelijk gaat het erom dat jij verdwijnt en ruimte schept voor die Liefde. Dat dit vroeg of laat mag gebeuren.
En tuurlijk dit kun je niet forceren, het mag een groeiproces zijn.
Het mag een ervaren worden. Goh, er is iets in mij wat werkelijk Weet, alles Weet. Er is iets in mij wat onvoorwaardelijk van mij houdt. Er is iets in mij dat onvoorwaardelijk steunt en beschermt en inspireert.
En meer en meer kan dan het vertrouwen groeien je hieraan onvoorwaardelijk over te geven.
Alles is in ons.
Het Al is in ons.
En dit is oneindig geduldig, vol mededogen.
Het Ziet, het Weet, maar zal niks forceren, zal jou niet forceren.
Je plukt de vruchten van je handelingen. Het leven loutert je, laat je vallen, en je staat weer op. Misschien weer met n stukje meer begrip. Weer n stukje meer ruimte voor de Eeuwigheid.
Het innerlijke Vuur van de Liefde kan uiteindelijk alles wegbranden wat illusie is, wat waan is, wat verstrikking is. Alles kan hierin verdwijnen wat wij gemaakt hebben, wat wij opgebouwd hebben, om ons heen gebouwd hebben. De wereld die wij gebouwd hebben, waar we ons in veilig voelen maar vaak heel klein is en zo afhankelijk van zoveel dat binnen die wereld dan goed moet blijven gaan. Er hoeft maar iets te gebeuren en deze wereld stort in.
Maar de wereld van de Eeuwigheid is onaantastbaar, kan niet ineenstorten. Die is onafhankelijk van beelden, vormen, van wat dan ook. Deze wereld is was en zal altijd zijn. Het is energie, het is het Bewustzijn.
Dit bewustzijn kan uiteindelijk ook voor alles zorgdragen binnen deze wereld. Het leven wat wij hier leiden, als wij onszelf hieraan overgeven.
En zo kan dit innerlijke Vuur, de heilige Liefde meer en meer ruimte krijgen in ons. Zo mogen wij zelf meer en meer ervaren wat dit heilige Vuur van de Liefde is. Totdat wij dit heilige Vuur, de heilige Liefde Zijn in Eeuwigheid in Vrijheid.
Dit is de uiteindelijke Opstanding. Het kruipen uit de pop, en eindelijk mag de Vlinder zijn vleugels uitslaan.

 Kagib

De uitgesproken woorden: