Kagib Weteninhethart

Het gaat niet om fixeren en er iets van maken, een invulling aan geven wat je bent, wat je doet. Het gaat om zien, gewoon zien/voelen wat is. Wat het ook is, wat er ook in je omgaat. Dan kun je dit heel zwaar maken, helemaal vol hiervan zijn, maar je kan ook het licht toelaten. Dat je dit niet helemaal bent, dat er meer is. Dat onder de duisternis en verwarring, eventueel uitzichtloosheid, toch licht is en nieuw uitzicht, begrip. Dat het kan veranderen als jij jezelf openstelt voor deze verandering. Niet, ik ben depressief, en dat is het, het daarbij laten. Maar gewoon proeven wat die wolk van depressie inhoudt, wat die angst inhoudt, wat er echt in je omgaat. Niet je vastzetten in het beeld wat je ervan maakt. Dan kan het ineens veel lichter worden, het anders ervaren worden. Als zichtbaar wordt, als zichtbaar mag worden waar die depressie, waar de pijn, waar de angst verbindingen mee heeft, waar het zijn wortels heeft. Als je het gewoon toelaat, laat zijn wat het is, als een verschij...

Als alle beelden verdwenen zijn, alle invullingen, en jij vervuld bent geraakt door dat Andere, door de Liefde, door de Essentie, dan heb je de ander lief, mag de ander totaal zijn die hij/zij is. In die Zijnsstaat kan de ander je dan ook niet kwetsen, want je hebt alles. Je hebt geen beeld van jezelf, hoeft niks te verdedigen, je Weet. Dit Weten is dus niet van het verstand, het is geen beeld, je Weet het, het is je bewustzijn. In die Zijnsstaat heb je in alle eenvoud lief. En dan nog, zonder weerstand geef je soms grenzen aan, beter gezegd de Essentie in jou geeft grenzen aan, is helder in wat nodig is. Het stroomt heel natuurlijk naar buiten als het moment dit vraagt. In dit alles is eigenlijk het denken de grote stoorzender. Daardoor ontstaan de beelden, de verwijdering tussen elkaar, de beladenheid, de verlangens, de angst, de onzekerheid. In het ont-moeten van de wereld, van de ander is geen enkel denken nodig, geen enkele gedachte. Alleen heel praktisch om naar de winkel te gaan...

Het kan goed zijn om eens te kijken naar alles wat je meeneemt, meesjouwt vanuit het verleden. Alle beelden die ontstaan zijn door alles wat op je pad gekomen is. Wat andere gezegd hebben wat de realiteit is, hoe alles in elkaar zit, waar het om gaat. Waarin ben jij hierin nog werkelijk aanwezig en wat is er allemaal bovenop je gelegd, van waaruit je bent gaan leven? Misschien is alles ook nog verwrongen geraakt door weerstand, door wonden die geslagen zijn, tegenreactie. Van alles in het onbewuste gestopt maar toch door jou heen zich uitwerkt. De centrale vraag blijft, wie ben jij? Wie ben jij werkelijk? Het gaat erom dat je doorziet, ontmaskert, alles wat je niet bent. Alles wat je denkt te zijn, denkt te moeten zijn. Alle automatische reacties, eventueel ook emoties die wakker worden. Wat is de reden hiervan? Vaak zijn we gestopt met innerlijk te groeien, lang geleden, jaren geleden. Alles wat daarna gebeurd voegt zich naar dat wat jaren geleden gevormd is, vaak misvormd is. Alles i...

Je kunt ja zeggen tegen een nee, volledig. Dan is t de Ja-stroom. Dan ga je er helemaal voor. Geen ja-maars, geen weerstanden. Een volledig jezelf hierin geven, aan overgeven. Misschien zeg je wel nee, maar de ander voelt ja, of je hart zegt ja, de Stroom zegt ja, dan vecht je tegen de Stroom. Dan raak je verkrampt, gespleten, of als je maar lang genoeg volhoudt heb je er helemaal geen voeling meer mee en sterft er een deel van je af. De Ja-stroom betekent ja-zeggen tegen het leven. Dit betekent ook ja zeggen, toelaten, doorvoelen, waar je nee zegt en van waaruit je nee zegt, Daar weer helemaal ja tegen zeggen. Dat je hier inzicht en begrip in wil krijgen, want iets onderdrukken is ook niet de Ja-stroom maar is de nee-stroom. En andersom natuurlijk, dat je ja zegt maar je innerlijk eigenlijk nee zegt. Dan is t een vals ja, gaat t tegen de Ja-stroom in. Dan wordt t schijnspel, weer gespletenheid, verliezen van je ware Kracht. Niet volledig meer kunnen gaan voor wat je doet, omdat er alt...

Zo belangrijk open te zijn,  open voor het leven, de ander. Meestal gaat daar wel veel rijping aan vooraf,  loutering. In eerste instantie willen we toch vooral vasthouden aan ons kleine wereldje, en wordt alles ingepast binnen dit wereldje? Het heeft dan ook nog niet zoveel schokken ondergaan, dus t blijft nog een beetje vrijblijvend.  Zo kunnen we ons wereldje, onze belevingswereld, onze denkwereld, hoe we in het leven staan, overeind houden. Totdat het leven werkelijk toeslaat, zekerheden die zo vast leken onderuit haalt. Dan wordt er een bres geslagen in je wereld. Uit wanhoop reik je uit, open je jezelf voor iets wat misschien groter is, dieper, rijker. Snak je naar antwoorden. Dan ben je rijp om dit binnen te laten, jezelf hierdoor te laten raken, eventueel veranderen. Je hierdoor werkelijk te laten inspireren. Maar als je nog vast zit in je kleine wereldje, dan is vaak elke aanslag daarop een gevaar. Er  komt  teleurstelling als bv waar we zo op gehoopt h...