Kagib Weteninhethart

Tao is uiteindelijk alles en nog meer, dus je kunt het nooit bevatten met het denken. Het verstand is juist de grootste blokkade al kunnen gedachten je brengen tot de sprong naar Tao. Dat in een flits alles anders is. Als daarbij ook het hart open is. Maar alleen het verstand is machteloos, zal altijd buiten blijven en totaal niet kunnen begrijpen wat Tao is, wat de betekenis hiervan is. Hoe mensen leven die daardoor belevendigd zijn. De wil is ook een grote blokkade om Tao te ervaren. Tao komt juist als je alles over gegeven hebt, met lege handen staat, tot totale overgave gekomen bent. Als je tot niet mijn wil maar Uw wil gekomen bent. In deze overgave zal Tao je kunnen raken, een aspect van Tao en je van binnenuit kunnen gaan leiden. Dan is het begin gemaakt. Dan kan in je levend worden wat ook wel het niet-doen genoemd wordt. Het niet-doen betekent niet dat je daardoor niets meer doet, zeker niet. Het niet-doen betekent dat je het ankerpunt in Tao gelegd hebt, en de rest op de...

Het Licht kan het beste inlichten als je binnenin verstild. Dan is het Licht ook het meest helder en kun je je eigen Weten opvangen. In jouw hart is Liefde. Dat mag je voelen in jezelf, puur Liefde. En die Liefde omvat jou. Het heft geen beschuldigend vingertje, laat jou zijn in alles wat je doet. Het straalt ook in alle anderen en heft ook daar geen beschuldigend vingertje. Het laat ons zijn in een eeuwig geduld. Totdat we ons openstellen voor deze Liefde die er altijd is, voor jou en iedereen er is. Die je dan mag/kan vervullen. Waarin je rust en vrede mag vinden, en waardoor je als vanzelfsprekend jezelf en de ander liefhebt. In deze Liefde mag veel op zijn plek vallen, wat nu zo moeilijk lijkt. Het is eigenlijk het kerngegeven van het leven, de stilte. Zolang die stilte er niet is, zolang er nog zoveel sterke voor en afkeur is, emoties, blijven we speelbal van zoveel krachten. Maar als er steeds meer innerlijke verstilling ontstaat, zal die Liefde in ons, meer en meer kun...

Het dal lag diep beneden en was vervuld van de bedrijvigheid van bijna alle valleien. De zon ging juist onder achter de verre bergen en de schaduwen waren lang en donker. Het was een stille avond, met een licht briesje vanuit zee. De sinaasappelbomen, in vele rijen achter elkaar, waren al bijna in het zwart verzonken en op de lange, rechte weg die door het dal liep glinsterde het van tijd tot tijd plotseling wanneer rijdende auto's het licht van de ondergaande zon kortstondig opvingen. Het was een avond vol vrede en betovering. Je geest leek de weidse ruimte en oneindige verte te omvatten; of nee, het leek of je geest zich tot in het opene verwijdde en of achter de geest en aan gene zijde ervan iets was waarin alle dingen besloten lagen. Vaag spande je geest zich in om dat te herkennen en zich dat te herinneren wat niet tot het zelf behoorde en dus hield hij op met zijn gebruikelijke bedrijvigheid; maar hij was niet in staat dat te bevatten wat niet tot zijn eigen wezen behoord...

Het dorp lag hoog tegen de oever op en daar was meestal van alles aan de gang: daar werd gezongen en gedanst, of er was een andere lawaaiige gebeurtenis; maar deze avond waren de dorpelingen ongewoon stil, ook al zaten ze allemaal hier of daar buiten hun huisjes; het was of ze in gedachten verzonken waren. Een groepje van hen daalde net de steile oever af; op een bamboe draagbaar droegen ze een dode, in een witte doek gehuld. Ze kwamen langs en ik voegde me bij hen. Ze gingen tot aan de rand van de rivier en zetten de draagbaar zo neer dat hij bijna het water raakte. Ze hadden aanmaakhout en zware houtblokken bij zich, bouwden daar een brandstapel van, legden het lichaam erop, besprenkelden het met water uit de rivier en dekten het daarop met nog meer hout en hooi af. Een heel jonge man stak de brandstapel aan. We waren met twintig man ongeveer en verzamelden ons in een kring om de brandstapel. Vrouwen waren er niet bij en de mannen zaten, gehuld in hun witte doek, in volledig st...

Hoever moet ik gaan, in doorgronding van het bestaan. In het meer en meer leren verstaan. Wie kan, wie wil hierin nog meegaan. Als ik zeg dat alles illusie is. Dat alles wat ons drijft ontstaat uit een gemis. Dat ieder maakt zijn eigen gevangenis. Als zelfs het hogere zelf het niet is. Als we niets kunnen doen maar slechts laten. Slechts moeten achterlaten, verlaten. Slechts moeten loslaten. Als we geen koninkrijk in deze wereld mogen bouwen. Maar slechts meer en meer ons binnenste moeten vertrouwen. Maar ook daarin vele stemmen moeten wantrouwen. Als het niet gaat om yoga, meditatie of tantra. Dat ook elke stem in een medium ons wil verleiden, misleiden, afleiden. Dat we minder moeten worden. Leger moeten worden. Oplossen. Verstillen. Uiteindelijk verdwijnen. Zodat eindelijk de Christus kan verschijnen. Hoe ver moet ik gaan? Wie wil er nog met me mee gaan? Kagib

Zo vaak dat ik ben gevallen, maar ook weer ben opgestaan. Een steeds weer nieuw zien. Een steeds weer opnieuw leren verstaan. Een steeds weer opnieuw inzien. Een steeds weer loslaten. Een steeds weer achterlaten. Na verblinding de ogen open gegaan. Balancerend op een koord. Het verschil tussen Waarheid en schijn. Steeds weer dat Christus wordt vermoord, me achterlatend in wroeging en pijn. Steeds weer opnieuw doorgronden. Trouw zijn aan de Bron. Waarmee ik me uiteindelijk zo diep heb verbonden. Zonder welk ik tot niets meer kom. Waarom nog verder gaan? Ik weet nu toch dat alles illusie is. Ik heb nu toch doorzien het totale bestaan. Er is toch helemaal niets wat ik mis. Waarom verder gaan, als ik toch maar aan de kant blijf staan. Een vreemdeling ben. Het steeds weer zal zijn, ik en hen. Ik ben vol. Ik ben leeg. Misschien is het beter dat ik zweeg. En toch, ik ga verder. Het gaat daarbij niet om beter of hoger. Het gaat slechts om volgen,...

Er lagen lange avondschaduwen over het stille watervlak; de rivier kwam tot bedaren, nu de dag voorbij was. Er sprongen vissen uit het water op en de grote vogels kwamen aangevlogen om in de dikke bomen een slaapplaats te zoeken. De hemel was onbewolkt en zilverblauw. Een boot vol mensen voer stroomafwaarts; ze zongen en klapten in de handen; in de verte loeide een koe. Er hingen avondgeuren. Een krans van goudsbloemen dreef met de stroom mee op het water, dat schitterde in het licht van de ondergaande zon. Wat was dat allemaal mooi en vol leven - de rivier, de vogels, de bomen en de dorpsbewoners. We zaten onder een boom en keken uit over de rivier. Dicht bij de boom stond een kleine tempel en er dwaalden een paar magere koeien rond. De tempel was schoon en goed geveegd en de bloeiende struik was besproeid en verzorgd. Een man verrichte zijn avondritueel en zijn stem klonk geduldig en treurig. Onder de laatste stralen van de zon had het water de kleur van pas ontloken ...

De kern van het Niets zijn is, dit waarlijk beleven in jezelf, dat er dan ook geen verwarring meer is mbt tot het leven om je heen. Dat voegt zich daarnaar. Juist als je tot dit Niets gekomen bent zal die verwarring er niet meer zijn mbt de maatschappij. Je doet wat binnen je mogelijkheden ligt, en als t niet werkt laat je weer los. Juist als je in het Niets bent, jezelf als Niets ervaart is er een grote innerlijke Kracht waar je vanuit leeft. Je doet gewoon wat t moment vraagt. Als je tot Niets geworden bent is de afhankelijkheid verdwenen. Je kunt niet meer klein gemaakt worden, maar ook niet meer groot. Je bent gewoon die je Bent. Je kunt ontvangen zonder je verheven te voelen als mensen blij zijn in wat je doet of bent. Daar zit dan geen dualiteit meer in. Want als je tot Niets geworden bent kan de ander je geen pijn meer doen. Als je tot Niets geworden bent, wat betekent dat t ego verdwenen is dan doe je in t moment wat nodig is, wat past, wat dat moment vraagt. Of...

Beter een hart zonder woorden, dan woorden zonder hart auteur onbekend Die is ook wel mooi. Als je echt voeling hebt met je Hart heb je voeling met je omgeving. Dan heb je voeling met de mens om je heen. Dan heb je voeling met alles. Dan voel je ook wanneer er iets gezegd wil worden en wanneer stilte het enig juiste is. Dan zegt dat meer dan duizend woorden. Komt eropneer dan spreek jij je niet uit dan kan het Hart wat waarlijk Liefde is zich uitspreken, open-baren. Het Hart dat Weet. Maar als het hart hiervoor gesloten is dan is die afstemming er helemaal niet. Dan wordt vaak veel geforceerd en harde woorden gesproken. Dan kunnen woorden heel koud zijn, gevoelloos en zal het die kilte achterlaten. Dan wil je alleen maar je gelijk en luistert helemaal niet naar een eventueel antwoord. Ja, dan ben je echt harteloos als je hart gesloten is. Als je dit in jezelf signaleert, kom terug naar jezelf, dieper in jezelf. Open je hart voor jezelf en daarbij ook voor de ander. ...

Licht. Het zonnelicht. Warm, verwarmend. Spel van licht met schaduw. Liederen uitbundig gezongen uit vogelborstjes. Dans van leven en beweging. Kleurenspel, pril groen, bladerdans. De natuur spreekt tot mij, beweegt mijn hart. Voortdurende verandering van en in de levensstroom. Leven en dood, sterven en weer opstaan. Pijn en heling. Zwakte en kracht. Opgegeten worden en nieuwe baring. De vergankelijkheid oplossend in de Eeuwigheid. De mens speelt zijn spel. Soms of vaker een onmenselijk spel. Onmenselijke taferelen die zich afgespeeld hebben en zich blijven afspelen. De Ziel machteloos roepend, elk moment zich uitsprekend. Maar als er geen ontvankelijk hart of luisterend oor is, dan speelt zonder mededogen de haat vanuit een blind zijn, zijn spel. In onmacht en verbijstering een schreeuw van pijn, een niet begrijpen hoe een mens tot zoiets in staat kan zijn De dood zonder opstanding. Het doden van de ziel, In het bloed gesmoord. Het verliezen ...

Hoe doe je dat, stilmaken van het hart? Je kunt het ook niet echt doen, het heeft verbinding met reinmaken van het hart. Dat betekent open en ontvankelijk zijn voor het Licht, voor jezelf, wat er in je omgaat, de betekenis hiervan. Alles wat woelt en kolkt in jou wat je steeds weer op en neer gooit. Waardoor je nooit in vrede in rust in stilte kunt zijn. Zoveel triggers die je hieruit halen. Het gaat erom met t bewustzijn daar de wortel van uit te trekken, alles wat maar aan emoties in je omgaat, en wat t denken weer verder uitbouwt. Zo kan dan meer en meer die stilte van het hart in het hart groeien. Minder en minder kan je hier meer uithalen omdat er geen aanrakingspunten meer zijn, geen triggers. En vanuit die stilte, vanuit die vrede, ja dan zie je helder, dan ervaar je helder wat is. Geen inkleuring, geen beeld. Dan kun je ook zuiverder en zuiverder de Stem van dat Andere horen, van je Essentie. Het komt eropneer dan is alles een. Dan zijn er geen verschillende ...

Het was een stille ochtend, bewolkt, je hoorde geen geluid. Het was te vroeg voor de vogels en voor de mensen, alles was in slaap, het zou nog een paar uren duren voor de dag begon. Het was die hele dag bewolkt geweest met een eindeloze stoet van zware, donkere regenwolken. Ze waren wel heel prachtig, ze hadden vreemde vormen, die langs de hemel trokken met een duidelijk doel. Een ogenblik leek het of het de aarde was die zich bewoog, want de wolken waren de bergen, de beken en de rivieren en de steden die de mens had gebouwd, ze zagen eruit als torens, als pieken en als de blauwe watervlakten. De zon kwam door in een kilometerslange plek blauw, het was één en al pracht. Ieder blad was schoon gespoeld, op elk blaadje blonken druppels glinsterend water; alle vogels waren in de weer, ze kwetterden, ze zongen en fladderden. Een hele troep kraaien streek neer op de telefoonkabels, het waren er wel zevenendertig, en papegaaien vlogen krijsend door de lucht. Het was een pr...

Het was een mooie avond. Er hadden zich enkele wolken verzameld om de ondergaande zon; er dreven een paar wolken, brandend van kleur en de jonge maan zat daartussen gevangen. Het gebulder van de zee drong door de palmen heen, die de woede temperden. De hoge, rechte palmen stonden zwart afgetekend tegen het felle, vlammende roze van de hemel en een vlucht witte watervogels trok groep na groep naar het noorden, hun dunnen poten achter zich gestrekt en hun vleugels langzaam bewegend. Op het moment dat de zon ondergaat nadert zachtjes over het land een ongewoon besef van vrede, een tederheid, een reiniging. Het is geen reactie; het is aanwezig in die stad met al zijn lawaai, zijn vuil, zijn drukte en zijn krioelende mensenmenigte; het is er op dat kleine plekje verwaarloosde aarde; het is waar die boom staat waarin een gekleurde vlieger is blijven hangen; het is er in die lege straat, voorbij de tempel; het is overal. Naarmate het donkerder werd, werd het steeds intenser ...

De zon was ondergegaan en de paar zwervende wolken werden bleekroze; op deze breedte is er geen schemering en de bijna volle maan stond helder aan een wolkeloze hemel. De wandeling over die weg, met het maanlicht op het water en het gekwaak van vele kikkers, werd een zegening. Het is vreemd zo ver weg als de wereld is en tot welke grote diepten je bent gegaan. De telegraafpalen, de bussen, de ossenkarren en de uitgemergelde dorpelingen waren wel dicht bij je, maar je was ver weg, op zo'n diepte dat geen denken je kon volgen; elk voelen bleef ver weg. Je liep daar, bewust van alles wat er om je heen gebeurde. Het verduisteren van de maan door wolkenmassa's, de waarschuwing van de fietsbel, maar je was ver weg, je was niet jij, maar grote eindeloze diepte. Die diepte keerde nog dieper tot zichzelf in, voorbij tijd en de grenzen van ruimte. Het geheugen kon haar niet volgen. Dit was totale, volstrekte vrijheid, zonder wortels en zonder richting. En in de diepte,...

Wie de melodie van de stilte kent, kent ook de volheid van de leegte. Paul van den Bergh Ja, die is mooi. De Stilte zingt een lied. In de Stilte is een Beweging, een Stroom, een perspectief, een ontvouwing. Maar dit lied wordt niet gehoord zolang we vol zitten met onszelf. Het is een Stil lied. En als je er open voor bent, een ver-stillend lied. Dan kan alles stil in jou worden. Hoe leger dat je wordt van jezelf, hoe zuiverder je dit lied kunt horen. Uiteindelijk mag je dan mee gaan zingen, als je vol-ledig geworden bent. Dan zingt de Stilte Zijn lied door jou heen voor ieder die wil horen. Voor ieder die wil luisteren. lieve warme groet Kagib

Er verzamelden zich enkele wolken om de zon; ze lagen dicht op de horizon en stonden in brand. De palmen tekenden zich donker af tegen de vurige hemel; ze stonden in goudgroene rijstvelden die zich uitstrekten tot ver aan de horizon. Er stond er één helemaal apart, tussen het geel wordende groen van de rijst; hij was niet alleen, al zag hij er nogal verlaten uit en stond hij zo ver. Er woei een zachte zeebries en sneller dan de bries zaten een paar wolken elkaar achterna. De vlammen stierven weg en de maan maakte de schaduwen dieper. Er waren overal schaduwen die zachtjes met elkaar fluisterden. De maan stond in het zenit en over de weg lagen de schaduwen diep en bedrieglijk. Er stak nu en dan een waterslang de weg over, rustig van de ene kant naar de andere glijdend, een kikker achterna. De kikkers kwaakten bijna ritmisch, in de brede watervlakten langs de weg zaten ze elkaar achterna, met hun koppen boven water; ze doken onder en kwamen boven om weer te verdwijnen. He...

De aarde had de kleur van de hemel; de heuvels, de groene rijpende rijstvelden, de bomen en de droge zanderige rivierbedding hadden de kleur van de hemel; alle rotsen op de heuvels, de grote rotsblokken, waren de wolken en deze waren de rotsen. De hemel was de aarde en de aarde de hemel; de ondergaande zon had alles getransformeerd. De hemel was laaiend vuur dat uitbrak in elke wolkensliert, in elke steen, in elke grashalm, in elke korrel zand. De hemel gloeide in groen en purper, violet en indigo, met de razernij van vlammen. Boven die heuvel was één grote uitgestrektheid van purper en goud; boven de zuidelijke heuvels was ze brandend zachtgroen en vervagende tinten blauw; in het oosten weerkaatste de zonsondergang zich even prachtig, in kardinaalrood en gebrand oker, in donker karmozijn en vervagend violet. Deze weerspiegeling vertoonde net zo'n uitbarsting van pracht als het westen; enkele wolken hadden zich om de ondergaande zon verzameld, ze waren zuiver, als...

Wie veel praat, hoort nooit iets nieuws. Bram Hubregtse Ja, hier heb ik al heel vaak over gedeeld. Hihihi hier op internet lijkt t misschien dat ik altijd het hoogste woord heb maar dit is echt niet zo. Ik ben vooral een luisteraar. Door de jaren heen heb ik onvoorstelbaar veel verhalen beluisterd, tot me laten spreken doorvoeld. Dit heeft me heel rijk gemaakt, begrip gegroeid voor zovele binnenwerelden van mensen, hoe mensen in de wereld staan. Ik spreek pas als ik voel dat t wil van binnenuit. Ik spreek pas over spirituele zaken als ik ruimte hierin ervaar, er openheid is, er een vraag is. Als dit niet zo is, zal niemand te weten komen dat ik spiritueel ben. Belangrijkste is eigenlijk ik hoef niet meer te spreken, ik hoef er niks meer mee, al veel jaren niet meer. Daarom is t een vrij spreken geworden, uit vrijheid, zonder dwangmatigheid, afgestemd op wat is. Dit was mijn verhaal, heb me hierin uitgesproken. Hoe is dit voor jou? lieve warme groet Kagib

Zwijgen leren we pas in de loop van ons leven; spreken leren wij al eerder. Lao Tse Die vind ik wel grappig. Ja, de uitdaging ligt daarin te weten wanneer te zwijgen en wanneer te spreken. De zuiverste voeling daarmee kun je eigenlijk pas krijgen als jij niet meer wil spreken, maar ook als jij niet meer wil zwijgen. Dit vanuit allerlei achtergronden en beleven. Dan kan waar nodig wat werkelijk Wil zich uitspreken.... of zwijgen. lieve zonnetjesgroet Kagib