Kagib Weteninhethart

Ja waarom, waarom vraag je, je misschien soms wel eens af, waarom moet mij dit nu allemaal overkomen..... En toch, als ik daarnaar kijk, ook in mijn leven, en van alle levens waar ik van heb mogen 'proeven' even mee mogen maken, over gelezen heb, iets over gezien heb op tv, autobiografieën etc. is er geen blind toeval. Daarin wordt zichtbaar dat op een onvoorstelbare manier het leven zich precies vorm geeft in dat wat nodig is, wat deze persoon nodig heeft. Dat iets gezien wil worden en dat wordt dan getoond. En als het gezien is, kan het veranderen. Het is alsof alles al klaar ligt. Het hele toneel waarop zich alles af gaat spelen, zeker bij belangrijke thema's van het leven. Iedereen precies op de juiste plek, de hoofdpersonen, de figuranten, en zo wordt dan het spel uitgespeeld.  Het enige wat open is, al is dit ook heel vaak voorspelbaar, is jouw reactie, wat t in je raakt, wat het je doet, wat je ermee doet.  Dus wat doe je als de grond onder je voeten weggemaaid wordt...

Daar gaat t om, harmonie, balans vinden, in evenwicht zijn. Wat uiteindelijk betekent in harmonie zijn met Zijn. In je midden zijn. In het midden is stilte. In het midden is vrede. In het midden is onuitputtelijke Kracht. Draait het hele leven er niet om dit midden te vinden, en steeds weer te hervinden? Verliezen we dit niet steeds weer omdat we achter onze gedachten aanhollen, achter onze verlangens, achter dat we zoveel moeten doen, en we zijn er niet meer, we zijn uit ons midden. Of we versuffen, kristalliseren, raken vast in monotonie, routine, gaan een beetje slapend door t leven. En ook dan zijn we uit ons midden, niet in harmonie dus ook niet echt in vrede al kan dit aan de oppervlakte zo lijken. Schijnbare vrede kan dan zo onder onze voeten weggeslagen worden als de situatie verandert. Dus ja dan staan we niet echt stevig. Niet gegrond in Zijn, maar in wat we denken te zijn. Als we niet in harmonie zijn, op wat voor manier dan ook, dan zal het leven iets zoeken om die harmonie...

Waar ligt die balans? Die balans kun je alleen vinden binnenin. In je hart. Daar het rustpunt, ankerpunt vinden van je leven. Een aspect in jezelf wat totale balans is. Wat Weet. Alles wat uit balans brengt doen we uiteindelijk zelf. We geven iets teveel gewicht of juist te weinig. Maar wat in je hart is, kan alles weer terug in balans brengen. Als we willen luisteren. Weer in het midden komen. Als we durven zien waar wij gewicht in de schaal gelegd hebben dat alles uit balans bracht in ons en om ons heen. Dit is een proces, balans vinden. Vaker dat het evenwicht naar de ene kant omslaat en dan weer naar de andere kant. Totdat het ware midden gevonden is en we in alle rust en eenvoud hieruit kunnen leven, alles zich laten vormgeven. Dan zal alles zich in volledige harmonie ontvouwen. Ook een balans tussen geven en nemen, en waar je bv werkelijk kunt geven omdat niet jij meer geeft maar je alles over gegeven hebt aan dat wat werkelijk iets te geven heeft. Geen behoefte aan beloning, wan...

Er is een innerlijke Verbinding  waarmee je in harmonie bent met alles met het Al. Wat uiteindelijk ook alle touwtjes in handen heeft. Tot op zekere hoogte dan, de mens blijft een vrije wil hebben. Maar in principe als je in die Verbinding bent dan wordt je gedragen door het totale leven, en kan niets jou tegen houden in wat Wil gebeuren. Dit is de meest veilige basis van leven.  Het is zoiets als vindt het Koninkrijk, en de rest zal je gegeven worden.  Als je daar niet in resoneert dan veroorzaak je je eigen wereld, en die wereld zal vroeg of laat weer instorten want het wordt niet gedragen door je innerlijke Verbinding. Je oogst wat je gezaaid hebt. Daarom zullen we vroeg of laat, hoeft nog niet eens dit leven te zijn, kan levens overheen gaan, tot bezinning komen en openheid komen voor de ware Verbinding in jezelf.  De breuk met die Verbinding is eigenlijk de val. Door die val hebben we de huidige wereld gecreëerd. Omdat er zo weinigen zijn die resoneren met die i...

Levende stilte is een stilte die zinderend van leven is en vol mogelijkheden, onuitputtelijk van uitdrukking. Maar de basis blijft die stilte. Dan ben je leeg geworden van je ikje en kan je Wezen  in wat maar nodig is zich door jou heen uitdrukken/openbaren. Van hieruit leven is een heel onbevangen staat, je ziet gewoon, alles is een. Je bent niet bezig met nou kijk ik nou luister ik, nee je Wezen ervaart door jou heen in alles, in alles wat op je afkomt. Alles gebeurt spontaan, niet als een automatisme, echt spontaan een direkte uitdrukking van je Essentie. Het is weer als een Kind worden. Het komt eropneer, het Eeuwige de Eeuwige Stilte vervuld wat tijdelijk is, alles is een geworden. Dan leef je in het Eeuwige moment. In het moment wordt opgeroepen wat nodig is, wat het moment vraagt. Je stroomt dan mee met de Eeuwigheid en de Eeuwigheid drukt zich dan uit in de tijd in alles. In alles wat je doet en zegt. In alles wat je Bent. Het is een heel onbevangen staat die on...

Als je jezelf gedragen weet door de Oceaan, daarmee een voelt dan begint het pas Het is de basis van een verdere ont-wikkeling, ontvouwing, in Verbinding met de Oceaan, meebewegend met de Oceaan. Heel belangrijk is  je beweegt niet meer tegen, in t denken dat je een golf bent, of verblind gefixeerd op al die golven. Dus er is geen enkele energie meer die verbroken hoeft te worden, illusies die ontmaskert hoeven te worden. Je voelt je bent een met het Al en beweegt mee. Maar die Beweging heeft dus perspectief. Er is een Pad dat verder gaat, een spiraal omhoog. Ook is er een Pad in deze wereld, het zijn op t juiste moment op de juiste plek. Dat is niet relatief. Als je meebeweegt, alle eigenwilligheid verdwenen is dan ben je op t juiste moment op de juiste plek. Je hebt  je overgegeven aan de Oceaan van Weten die Weet wat nodig is, waar je t beste kunt zijn voor jezelf en voor de ander om je heen. Levend in het Eeuwige moment als binnenin alles verstild is vervuld i...

Het komt erop neer door alles kun je bevangen, gevangen raken, kan je afhankelijk maken. Maar als je er gewoon van kunt genieten, van dat wat is, dan is er niks mis. Als dat Andere in je wakker geworden is, en vrij in je door kan stromen, dan geniet je gewoon van alles. Dan geniet je van dat je leeft. Meer is dan eigenlijk niet meer nodig. Gewoon Zijn. Dit geeft werkelijk vervulling aan alles als het binnenin vervuld is. De rest wordt dan zo vluchtig. Je kunt er wel intens van genieten, van al die mooie momenten die je gegeven worden, maar t vervliegt weer en kan uiteindelijk niks toevoegen aan dat Zijn. Het gewoon Zijn, het licht zijn, blijmoedig zijn. Je kunt er dan in ieder geval vrij van genieten, je zit er niet aan vast. Je ontvangt het, laat het door je heen stromen en laat t weer los. Dit kan uiteindelijk alles zijn, ook mensen, hoe dierbaar ze ook zijn. Er treden weer veranderingen op en je stroomt weer verder. Geen angst om iets kwijt te raken, want je hebt alles. O...

Een echte glimlach is niet van de dualiteit, heeft met niets te maken, die is. Een glimlach overstromend van Liefde, vanuit Weten. Het alomvattende Weten wat buiten tijd en ruimte staat, wat er altijd is. Wat wij ook doen, wat voor fratsen we ook uithalen. Hoe vol met verzet we ook zitten, weerstand, ergernissen, boosheid, hoogmoed, kilheid of moordlust, haat, agressie, noem maar op. Het wordt doorzien door deze Liefde. Het Weet, en er is in dit Weten geen enkel oordeel. Het Ziet wat is, doorziet jou totaal. Hiermee versmelten betekent waarlijk geluk. Waarlijk vervuld worden met deze Liefde met dit Weten, meer en meer en meer, hoeveel we maar toelaten. Het straalt dwars door alles heen. In een onszelf hiervoor openen kan het ons helen, bevrijden. Het is niet van het denken. Het denken staat er tussenin met beelden, eindeloze beelden over het leven. Het is er altijd, het is Eeuwig, het is de dans van de Eeuwigheid. Als we weer hiermee in harmonie kunnen komen met deze dans mee ku...

Erkennen heeft verbinding met Weten. Dat wat je werkelijk erkent als Waarheid, Weet je, en Ben je met je hele Wezen. Dat is een geworden met je Bewustzijn. Dat kan niemand meer van je afpakken. Dat is je ademen geworden. dat is je Leven. Dat is het Leven. Het erkennen is onverwoestbaar. Je hoeft het niet te verdedigen. Je voelt je in het anders beleven door andere mensen niet aangevallen. Het is gewoon zo. Het is vlees en bloed. Je zult daarom zelf ook nooit meer aanvallen. Je leeft wat je Bent. Daarom maakt erkennen alles mogelijk. Alles wat nodig is. Geen dualiteit. De Kracht is één. Het brengt de Hemel op aarde door jou heen. In jouw bewustzijn. Het heeft niet met denken te maken. Het heeft niet te maken met emoties, met voor en afkeur. Het is. Het is leeg het is vol. Het is vervuld, vol-ledig. Je luistert met dat wat je erkent hebt, met dat wat een geworden is met jouw bewustzijn. Geen kleuring, puur dat wat is. Je raakt niet verblindt door t beeldensp...

Het was heet die dag, vochtig warm. In het park lagen veel mensen languit op het gras of ze zaten op een bank in de schaduw van een dikke boom; ze dronken koele dranken en snakten naar een beetje zuivere, frisse lucht. De hemel was grauw, er stond geen aasje wind en de lucht was doordrongen van de giftige dampen van de immense grote, gemechaniseerde stad. Buiten, in het open veld, moet het heerlijk geweest zijn, want het voorjaar ging juist over in de zomer. Sommige bomen zouden er net beginnen uit te lopen en langs de weg die naast de brede rivier liep, zouden alle mogelijke bloemen bloeien. Diep in het bos zou die eigenaardige stilte hangen waarin je haast kunt horen hoe er van alles geboren wordt; de bergen, met hun diepe dalen, zouden blauw zijn en het zou er heerlijk geuren. Maar hier in de stad...! De fantasie vertekent onze waarneming van de feiten, van dat wat is, maar wat zijn we ondanks dat trots op ons voorstellingsvermogen en onze bespiegelingen. De bespiegelende gees...

Iemand die leeft vanuit innerlijke rust straalt een andere energie uit dan iemand die nerveus of uit balans is. Innerlijke rust is het vermogen om een zekere afstand te houden tussen de buiten en de binnenwereld. Door de drukte en stress van het dagelijkse leven zijn wij geneigd om onze aandacht buiten onszelf te houden. Er gebeurt zoveel dat we uit de eigen kracht stappen en bijna het contact met onszelf verliezen. Patty Harpenau Is zeker waar, wat ze hier zegt. Alles is energie. Mbt innerlijke rust, bij echte innerlijke rust doe jij niks meer, dan rust je in het Leven dat alles draagt. Zeker is er dan een bepaalde afstand maar betekent niet afstandelijk zijn. Er is een ontkoppeling gemaakt. Je verliest je niet meer in je gedachten je emoties, er is een andere faktor bijgekomen. Met die faktor, de toeschouwer, kun je dan je gedachten, emoties bekijken, doorvoelen. Met de toeschouwer kijk je ook zo de wereld in, ziet meteen wat de omgeving in je opwekt aan geda...

Al op dat eerste moment keek ik in een hart dat sprekend op het mijne leek. Onvoorwaardelijk zielcontact; open, teder en oprecht. Bedoeld om zo te zijn. Jill Gerritsen Ja, zo zou het mogen zijn. Gelukkig heb ik het vaker mogen meemaken. Echt hartscontact. Echt een verbinding van Hart tot Hart. In dat Hart zijn we één, waarlijk verbonden. Echt begrip of de intentie tot begrip. Niets ertussenin. Er blijft echt wel een eigenheid. Maar de basis is Liefde, puurheid op een zelfde trilling zitten. Dan kun je elkaar wederzijds inspireren, aanvullen, verwarmen. Echt wederzijdse her-kenning, wat je al wist. Ja, onvoorwaardelijk, niets er tussenin. Zo zou het mogen zijn. Dan heb je elkaar echt iets te geven. lieve warme groet Kagib

Het was een mooie tuin, met verzonken grasvelden en oude schaduwrijke bomen. Het huis was groot en had ruime, frisse kamers, die goed van verhoudingen waren. De bomen boden aan veel vogels en eekhoorns beschutting en de fontein werd bezocht door vogels van allerlei afmetingen; soms adelaars, maar meestal kraaien, spreeuwen en lawaaiige papegaaien. Het huis en de tuin waren enigszins afgelegen, des te meer omdat ze werden omsloten door hoge, witte muren. Het was heel prettig binnen die muren en van de andere kant ervan klonk het geluid van de weg en het dorp. De weg liep langs de toegangspoort en een paar meter verderop aan diezelfde weg lag het dorp, aan de rand van een grote stad. Het dorp was smerig, met open riolen langs zijn smalle hoofdstraat. De huizen hadden rieten daken, aan de voorkant een stoep met versieringen, en in het smalle straatje waren kinderen aan het spelen. Het was een vrolijk toneeltje, fleurig, lawaaiig en onfris ruikend. Er waren er een paar die ...

De hemel was open en wijd. De grote vogels, die met hun brede vlucht zo moeiteloos van het ene dal naar het andere zweven, waren er niet; er dreef zelfs geen wolk voorbij. De bomen stonden onbeweeglijk en de bochtige inhammen van de heuvels waren heel schaduwrijk. Een omstuimig hert, dat - een en al nieuwsgierigheid - naar ons stond te kijken, stoof bij onze nadering plotseling weg. Een gehoornde pad, in dezelfde kleuren als de grond, zat met heldere ogen en zonder zich te bewegen onder een struik. Naar het westen toe tekenden de bergen zich scherp en duidelijk af tegen de ondergaande zon. Ver beneden ons stond een groot huis; er was een zwembad bij, waar mensen in baadden. Om het huis lag een prachtige tuin; de woning zag er welvarend en besloten uit, met die zo heel eigen sfeer van de welgestelden. Wat verderop, aan een stoffige weg, stond een kleine hut in een dor veld. Armoede, ellende en gezwoeg waren zelfs op die afstand zichtbaar. Van deze hoogte af gezien stonde...

Hoe doe je dat, stilmaken van het hart? Je kunt het ook niet echt doen, het heeft verbinding met reinmaken van het hart. Dat betekent open en ontvankelijk zijn voor het Licht, voor jezelf, wat er in je omgaat, de betekenis hiervan. Alles wat woelt en kolkt in jou wat je steeds weer op en neer gooit. Waardoor je nooit in vrede in rust in stilte kunt zijn. Zoveel triggers die je hieruit halen. Het gaat erom met t bewustzijn daar de wortel van uit te trekken, alles wat maar aan emoties in je omgaat, en wat t denken weer verder uitbouwt. Zo kan dan meer en meer die stilte van het hart in het hart groeien. Minder en minder kan je hier meer uithalen omdat er geen aanrakingspunten meer zijn, geen triggers. En vanuit die stilte, vanuit die vrede, ja dan zie je helder, dan ervaar je helder wat is. Geen inkleuring, geen beeld. Dan kun je ook zuiverder en zuiverder de Stem van dat Andere horen, van je Essentie. Het komt eropneer dan is alles een. Dan zijn er geen verschillende ...

Daar gaat t om, harmonie, balans vinden, in evenwicht zijn. Wat uiteindelijk betekent in harmonie zijn met Zijn. In je midden zijn. In het midden is stilte. In het midden is vrede. In het midden is onuitputtelijke Kracht. Draait het hele leven er niet om dit midden te vinden, en steeds weer te hervinden? Verliezen we dit niet steeds weer omdat we achter onze gedachten aanhollen, achter onze verlangens, achter dat we zoveel moeten doen, en we zijn er niet meer, we zijn uit ons midden. Of we versuffen, kristalliseren, raken vast in monotonie, routine, gaan een beetje slapend door t leven. En ook dan zijn we uit ons midden, niet in harmonie dus ook niet echt in vrede al kan dit aan de oppervlakte zo lijken. Schijnbare vrede kan dan zo onder onze voeten weggeslagen worden als de situatie verandert. Dus ja dan staan we niet echt stevig. Niet gegrond in Zijn, maar in wat we denken te zijn. Als we niet in harmonie zijn, op wat voor manier dan ook, dan zal het leven iets z...

De lucht was intens blauw, het was het soort blauw dat alles kleur geeft; alles had kleur die morgen. De vogels, de kinderen van de buren, in hun felrode broekjes, de sari's, de enkele bloemen die in de tuin nog bloeiden en de viooltjes. Die waren heel bijzonder; je had ze elke dag gezien, je hierover verwonderd hoe teer en onbeschut ze waren, maar die morgen leken ze met hun kleur de tuin te beheersen. Ze waren echt geel, niet bruingeel of geel met een vleugje rood of groen; hun zuiverheid was net zo'n verrukking als die blauwe lucht was; je ogen raakten verzadigd van de kleur. Schoonheid gaat persoonlijke smaak te boven. Schoonheid is geen reactie, wat smaak wel is. Smaak behoort tot de dingen die je hebt verworven; smaak valt te cultiveren, net als kennis; smaak kan worden toegespitst, verfijnd, maar schoonheid is niet iets waar het denken mee kan spelen of waar de gevoelens over kunnen fantaseren. Evenmin als Liefde kan schoonheid uit de wispelturigheid va...

Hoog in de bergen, tussen de dorre rotsen zonder boom of struik, was een kleine stroom, die uit massieve, ongenaakbare rotsen kwam. Het was nauwelijks een stroom te noemen, het was een straaltje. Bij het neerkomen vormde het een waterval, niet meer dan gemurmel; het kwam verder omlaag, omlaag het dal in en daar juichte het al over zijn kracht, over de lange weg die het door steden, dalen, bossen en open vlakten zou afleggen. Het zou een ontembare rivier worden, die buiten haar oevers zou treden, die zich al voortstromend zou zuiveren, zich over rotsen zou storten, naar verre landstreken zou stromen, eindeloos zou stromen naar de zee. Het was niet zozeer belangrijk om de zee te bereiken, dan wel om een rivier te zijn, heel breed, heel diep, rijk en prachtig. Ze zou de zee in stromen en verdwijnen in de wijde, bodemloze wateren. Maar de zee was ver weg, vele duizenden kilometers en van nu tot dan was ze leven, schoonheid en ongebroken vrolijkheid; niets kon dat verhinder...

Iemand die liefheeft zonder voorwaarden is nooit gehecht aan de afloop. Paul Ferrini Ja, dat hoor je vaker he, de onvoorwaardelijke liefde, dat is het. En ja, dat is Het ook. Alleen dat kunnen wij niet doen. Dat zal zich dan vroeg of laat 'wreken' Onvoorwaardelijke Liefde kunnen we wel vrijmaken. Beter gezegd, ons laten bevrijden door die onvoorwaardelijke Liefde. Het komt eropneer in die Liefde is het vervuld. In die Liefde is alle afhankelijkheid van de mens, van de wereld om jou heen verdwenen. In die Liefde doe je niets meer ter compensatie, ook niet onbewust. In die Liefde stroom je als het ware over, al mag het ook binnenin blijven. In die Liefde is waarlijk Vrijheid. In die Liefde doe je wat het moment vraagt en laat dan los. De verantwoordelijkheid, hoe hiermee omgegaan wordt ligt dan bij de ander. lieve warme groet Kagib

De ochtendschemering maakte geen haast. De sterren straalden nog, de bomen bleven in zichzelf gekeerd; er riep geen enkele vogel, zelfs de kleine uilen niet, die de hele nacht krassend van boom tot boom trokken. Op het gebulder van de zee na was het ongewoon rustig. Er hing die bepaalde geur van veel bloemen, rottend blad en vochtige grond; er was geen zuchtje wind en de geur was overal. De aarde wachtte op de dageraad en op de dag die komen zou. Er heerste afwachting, geduld en een ongewone stilte. Die stilte was Liefde. Niet de liefde voor iets of iemand, het was gewoon Liefde, zonder sentiment, zonder gevoelens. Het was iets dat compleet was in zichzelf, onbeschut, intens, zonder wortels en ongericht. Het geluid van die vogel in de verte was die Liefde. Ze was tijdloos en woordloos aanwezig. Ze was geen emotie, die verflauwt en wreed is. Omdat ze onbeschut was, was ze uiterst kwetsbaar en dus onverwoestbaar. Meditatie was het geluid van de vogel, die vanuit die le...