Kagib Weteninhethart

Lijden is een vuur, maar er moet wel beweging in blijven, zodat t transformerend werkt, dat alles in verandering blijft. Dat het ergens naartoe brengt. Het is uiteindelijk een reinigend Vuur als je dit Vuur durft in te stappen. Het brandt alle illusies weg, alle schijn, alles wat voor de Waarheid voor de Liefde is gaan zitten. Het is de drijfkracht van het Leven. Daarom is t zo kostbaar. Daarom mag je uiteindelijk zo dankbaar zijn als dit ware lijden in je wakker wordt. Want als je t aangaat kan daardoor uiteindelijk een pure vrucht van Liefde vrijkomen, echte Vrijheid, echte vrede, vreugde. Alles wat je jezelf maar zou kunnen wensen, in jezelf aanwezig. Dat dit meer en meer in je op mag/kan staan in dit proces. Tuurlijk midden in t proces is t geen pretje. Je word ook niet begrepen omdat veruit de meeste mensen niet dit lijden voelen. Dus ze begrijpen je ook niet, waar maakt ie zich druk om, pas je maar aan. Je bent vreemd, je past niet, je bent confronterend. Je staat alleen, al kun ...

Je kunt pas waarlijk een ander mens met een vol, blij, open, warm, zacht hart liefhebben als je die mens niet meer nodig hebt. Dan is er geen angst, dan is er geen onzekerheid, geen behoefte aan compensatie. Je hoeft niks te bewijzen, jezelf niet groter te maken. In alle eenvoud, dan heb je lief. Dan is er Liefde in verbondenheid. Geen belangen, geen speciaal verlangen, gewoon toelaten de ander in wat hij of zij is. Wat er dan wakker gemaakt kan worden in jou, opgewekt kan worden, zichtbaar kan worden, is geheel afhankelijk van die ander. Je bent dan een zuivere spiegel. Maar dit kun je niet doen, het is een vrucht van een ont-wikkeling. Een fase daarvan kan als de woestijn voelen, dat je jezelf eenzaam voelt, zo kwetsbaar en onzeker. Als dat Andere nog niet gegrond is. Maar je bent dan jezelf, in die kwetsbaarheid, geen houding, geen masker, geen muur. Van daaruit kan dan dat Andere in jezelf groeien, opbloeien, je meer en meer vervullen. Waarlijk de Liefde, die gewoon Liefde is, waar...

Dat is de kern, in ons diepste Wezen zullen we all-een zijn, zijn we all-een maar nooit eenzaam. Dus als we die Kern vrijmaken is eenzaamheid van de verleden tijd. Dan ben je verbonden, een, met alles en iedereen. Dit vrijmaken gaat natuurlijk niet vanzelf. Er is geen wonderformule voor, het is geen denkspelletje, het is iets van ont-dekken. Het heeft ook met begrip te maken. Over je medemens, dat we allemaal gewoon heel lieve mensen zijn maar door omstandigheden, ervaringen uit het verleden, vaak heel misvormd geraakt zijn, onszelf kwijt geraakt zijn. Maskers opgezet, muren opgebouwd, ons verschanst achter bepaalde zekerheden. Maar dit is niet de hele mens. De ware Mens zit daaronder. De kwetsbare mens vaak, het gevoel verstopt, de pijn verstopt, of niet meer weten dat t anders is omdat het zo weggestopt is dat je er niet meer bijkan. Dit is natuurlijk ook nog niet de ware Mens. Maar deze mens, de kwetsbare mens, de verwonde mens kan pas geheeld worden als zij deze wonden mogen laten ...

Het is maar wat je wil. Wil je, je leven uitleven levend vanuit je ik, of is echt je diepste intentie om je Essentie vrij te maken en van daaruit werkelijk Vrij te worden? Als het je diepste intentie is om je Essentie vrij te maken dan heeft dit gevolgen. Gevolgen die pijnlijk kunnen zijn voor het ik, confronterend. Dat iets zichtbaar wordt wat je liever niet wil zien. Waar je het liefste aan voorbij gaat, de lieve vrede behouden, ieder zijn eigen rol, gewoonten, patronen. En zo sijpelen de jaren door je handen weg. Maar vindt er dan nog werkelijk innerlijke verandering plaats. Raak je dan niet meer en meer uitgeblust naarmate de jaren vorderen, en er eigenlijk minder en minder geneugten zijn om werkelijk van te genieten? Zien waar je eventueel jezelf vastgezet hebt in al die gewoonten met elkaar. Geleefd wordt door de dagelijkse beslommeringen. Geleefd wordt door alle ritueeltjes, gewoonten. Ontwijken van werkelijke communicatie en uitwisseling. Ver weg stoppen de Stem van je Essentie...

Afwezigheid van Liefde is het begin van elke vorm van menselijke nood . Maar dan ook echt met een hoofdletter. Komt al ons handelen, al ons vechten, ons wedijveren, onze strijd, ons groot willen zijn, of klein voelen. De competitie wie de mooiste is, de beste, het meeste geld heeft, de mooiste spullen heeft... Komt al ons verlangen, al onze verwachtingen niet voort uit dat deze Liefde er niet is? De Liefde die alleen Liefde is? Maar ja, we weten niet beter. Het is ons met de paplepel ingegoten dat we het buiten moeten zoeken, in mensen, in dingen, en niet binnenin. En daardoor gaan we steeds weg van de Kern. Verliezen we de Verbinding en zijn we daardoor diep, diep binnenin uiteindelijk niet heel eenzaam? Maar wordt deze eenzaamheid niet altijd zichtbaar omdat we zoveel hebben om ons mee te vullen, op te vullen? Waar we mee vol zitten, wat ons bezig houdt, ook ideeën, geloven. Alles waarmee ons denken vol zit, ons hoofd, ons hart. Zoveel mogelijkheden om te vluchten voor deze eenzaamhe...

  Is dat niet de kern van de val uit het paradijs? We zijn t buiten gaan zoeken, terwijl alles binnenin is te vinden en daar de vervulling ligt. Vanuit die val geven we nog steeds het leven vorm met alle gevolgen van dien. De val in de dualiteit. De val van t denken? Want is t niet juist het denken wat ons uit die vervulling haalt, alle denkbeelden? Het denken dat altijd ergens anders is, vooruit, achteruit. Het denken dat nooit tevreden is, het denken dat t altijd buiten zoekt, het denken dat angstig maakt, dat invult hoe de ander is, hoe het leven is. Denken, denken, denken. Het denken kan niet Zijn. Het denken kan niet in alle eenvoud Zijn. Het denken is nooit vervuld. Het denken brengt scheiding, conflict, versplintering. Het denken veroorzaakt eenzaamheid, och was ik maar daar, was ik maar bij haar, bij hem etc. We hebben ons Zelf niet gevonden en daardoor zal nooit de ware vervulling komen, hoe we ook zoeken buiten ons zelf. Terug in het paradijs betekent, weer een Zijn. Verv...

Zoveel dat zich achter gesloten deuren afspeelt. Door de situatie, door dat wat gebeurd is zijn er gesloten harten ontstaan waardoor niemand er vanaf weet. Wie nog in vertrouwen te nemen, alles zo kwetsbaar, teveel pijn om nog toe te kunnen laten. Er is teveel gebeurd. Voor jou die dit leest, realiteit? Meestal komen we niet zomaar op het spirituele pad. Meestal gaat er heel veel aan vooraf. Diepe wonden die geslagen zijn, zoveel pijn. En daardoor zo verwrongen dat leven geworden, een overleven. Zoveel dat opgesloten is geraakt. De onbevangenheid, het gewoon zijn, het gewoon mogen zijn die we zijn. Open het leven, de ander ontvangen. Er is vaak teveel gebeurd. Er is moed voor nodig het open te maken, beetje bij beetje. Niet teveel want dan wordt t overstelpend. Dan verdrink je erin. En ondertussen draait de aardbol gewoon door. Ondertussen doet iedereen net alsof ze heel gelukkig zijn. De massamedia doet hier hard aan mee om dit beeld hoog te houden. En waarschijnlijk zijn er heus ook ...

Is er een Waarheid? Één Waarheid? Wat mij betreft, ja. Maar die is heel leeg. Als de Waarheid zich heeft mogen vervullen, valt er zoveel weg aan drijfkracht, aan moeten, aan vechten aan wat dan ook. De Waarheid is gewoon Zijn. Vervuld zijn in het Zijn. Vervuld zijn in de Liefde. Vervuld zijn in deze Waarheid. Vanaf dan gaat t slechts erom, om mee te stromen. Mee te stromen waar de Waarheid, waar het Leven je wil brengen. In de Waarheid is er geen angst meer, dus je kunt dan die Stroom in alle eenvoud volgen. In de Waarheid is de eigenwilligheid verdwenen, dus je kunt de Wil, de Waarheid, de Weg, en het Leven volgen. Heeft dat ooit niet iemand gezegd? Uiteindelijk kan jij dat ook zeggen, als je in deze Stroom gekomen bent. En je zult in het Leven, in Leven blijven. Elk moment weer vernieuwen, elk moment weer als nieuw. De dood zal geen vat meer op je kunnen krijgen, geen verkrampt vasthouden. Je laat los, als dit nodig is. Je hebt alles over gegeven. En uiteindelijk zul je jezelf zonder...

Is dit niet de kern waar het hele leven om draait, dat we zo eenzaam zijn? Maar dat de vervulling kan komen in het all-een worden. Zijn er uiteindelijk niet heel, heel veel mensen eenzaam, maar wordt dit niet zo snel zichtbaar omdat we vol zitten met een heleboel doen, vol zitten met activiteiten? In het eenzaam zijn verlangen we naar een antwoord op iets wat in ons is, wat nog niet vervuld is, een leegte. Maar die proberen we dan op te vullen. We proberen het antwoord te vinden buiten onszelf. Maar dit zal altijd een afhankelijk antwoord zijn, een antwoord van zoveel afhankelijk. Een antwoord dat steeds weer veranderd. Wat we vast moeten/willen zetten, wat aan voorwaarden moet voldoen, en vaker hieraan niet voldoet. Daarom zijn we nooit werkelijk voldaan of slechts een korte tijd. Wat ons heen en weer gooit, verwart, waar we verstrikt in raken. En we doen zoveel bewust of onbewust om niet eenzaam te zijn, en verliezen daardoor dat waardoor we nooit meer eenzaam zullen zijn. De ommekee...

  We zijn oud zo oud. We weten het alleen niet. We zijn ver-ouderd. We zijn uit de tijd. Hoe mooi en flitsend ons vernisje ook is. We zijn heel goed in camoufleren. Camoufleren dat we eigenlijk heel leeg zijn. Geen eigenheid geen eigen beZieling, beLeving. Elkaar napraten, wat in de mode is, wat in is. Zo moet je je kleden. Zo moet je je gedragen. Dat kan niet hoor, dat staat niet. Maar eigenlijk niet echt voor iets staan. Met de laatste mode meegaan. Camoufleren, verbergen, achter maskers die steeds makkelijker te handhaven zijn, zelfs meer en meer met ons vergroeien. Facelifts en zo, een nieuwe neus no problem, dat wat oprekken, zie je er weer stralend jong uit. Maar we zijn zo oud. Niets nieuws onder de zon. Steeds weer hetzelfde in een nieuw jasje. Steeds makkelijker de leegte verbergen die eronder zit. Wie ben jij? Wie ben jij werkelijk? Zo voorspelbaar voor wie Ziet. DoorZiet jouw spel. Het spel wat we met elkaar spelen. Uiteindelijk inwisselbaar. Daardoor zo makkelijk progra...

Ja waarom, waarom vraag je, je misschien soms wel eens af, waarom moet mij dit nu allemaal overkomen..... En toch, als ik daarnaar kijk, ook in mijn leven, en van alle levens waar ik van heb mogen 'proeven' even mee mogen maken, over gelezen heb, iets over gezien heb op tv, autobiografieën etc. is er geen blind toeval. Daarin wordt zichtbaar dat op een onvoorstelbare manier het leven zich precies vorm geeft in dat wat nodig is, wat deze persoon nodig heeft. Dat iets gezien wil worden en dat wordt dan getoond. En als het gezien is, kan het veranderen. Het is alsof alles al klaar ligt. Het hele toneel waarop zich alles af gaat spelen, zeker bij belangrijke thema's van het leven. Iedereen precies op de juiste plek, de hoofdpersonen, de figuranten, en zo wordt dan het spel uitgespeeld.  Het enige wat open is, al is dit ook heel vaak voorspelbaar, is jouw reactie, wat t in je raakt, wat het je doet, wat je ermee doet.  Dus wat doe je als de grond onder je voeten weggemaaid wordt...

In eerste instantie zijn we veel te eigenwillig. We willen het zelf weten, we denken het te weten, zelf te kunnen. We willen het zelf doen. Geen overgave, geen leeg worden, maar vol blijven van dat wat we denken te zijn, denken te weten. Vol met gedachten hierover en emoties vanuit het verleden. Dit als er geen loutering heeft plaatsgevonden door het Bewustzijn. Zolang wij het zelf blijven doen, willen doen, zonder ontvankelijkheid voor het Andere, voor de Essentie zullen we daar ook de vruchten van blijven plukken en nooit kunnen terugkeren in het paradijs. Dan zullen we nooit waarlijk weer aan de hand van God lopen. Maar t leven zit dan zo mooi in elkaar dat uiteindelijk of de kracht vervliegt om dit te blijven doen, dat alles grijs wordt en leeg. Of dat er grote tegenslagen komen, dat je jezelf totaal ontworteld voelt, niets meer zin heeft, je totaal instort door ziekte of wat dan ook. Dat kan het begin zijn. Dan kan er enige ontvankelijkheid komen voor dat wat waarlijk Weet e...

Het kan goed zijn om eens te kijken naar alles wat je meeneemt, meesjouwt vanuit het verleden. Alle beelden die ontstaan zijn door alles wat op je pad gekomen is. Wat andere gezegd hebben wat de realiteit is, hoe alles in elkaar zit, waar het om gaat. Waarin ben jij hierin nog werkelijk aanwezig en wat is er allemaal bovenop je gelegd, van waaruit je bent gaan leven? Misschien is alles ook nog verwrongen geraakt door weerstand, door wonden die geslagen zijn, tegenreactie. Van alles in het onbewuste gestopt maar toch door jou heen zich uitwerkt. De centrale vraag blijft, wie ben jij? Wie ben jij werkelijk? Het gaat erom dat je doorziet, ontmaskert, alles wat je niet bent. Alles wat je denkt te zijn, denkt te moeten zijn. Alle automatische reacties, eventueel ook emoties die wakker worden. Wat is de reden hiervan? Vaak zijn we gestopt met innerlijk te groeien, lang geleden, jaren geleden. Alles wat daarna gebeurd voegt zich naar dat wat jaren geleden gevormd is, vaak misvormd is. ...

Ik was wel een verloren schaap ja. Voelde me verloren in deze wereld, begreep r helemaal niks van. Waarom, waarom, waarom. Maar alle antwoorden mochten komen. Nu is er rust, vrede, voel me niet verloren, ben deel van het geheel, verbonden. Er buiten staan is niet makkelijk. Alleen staan, verloren in de werkelijkheid. Een werkelijkheid die zo anders is dan voor anderen. Niet warm kunnen lopen voor zoveel wat voor andere mensen vanzelfsprekend is. Je niet neer kunnen leggen bij wat andere mensen niet schijnen te zien. Geen geborgenheid in de clan, in de familie, in de maatschappij. Maar gelukkig zijn er vaak meerdere verloren schapen en vindt je steun en her-kenning bij elkaar. Eerst een schoppen, schreeuwen, huilen. Het doet pijn, die wereld doet pijn zoals die is. Wanhoop en vertwijfeling, duisternis. En toch, er is iets anders. je voelt het in je binnenste maar je ziet het niet om je heen. Meer en meer verdrinken in die duisternis, in de wanhoop. In dit machteloze gevecht dat...

Is dit niet de kern waar het hele leven om draait, dat we zo eenzaam zijn? Maar dat de vervulling kan komen in het all-een worden. Zijn er uiteindelijk niet heel, heel veel mensen eenzaam, maar wordt dit niet zo snel zichtbaar omdat we vol zitten met een heleboel doen, vol zitten met activiteiten? In het eenzaam zijn verlangen we naar een antwoord op iets wat in ons is, wat nog niet vervuld is, een leegte. Maar die proberen we dan op te vullen. We proberen het antwoord te vinden buiten onszelf. Maar dit zal altijd een afhankelijk antwoord zijn, een antwoord van zoveel afhankelijk. Een antwoord dat steeds weer veranderd. Wat we vast moeten/willen zetten, wat aan voorwaarden moet voldoen, en vaker hieraan niet voldoet. Daarom zijn we nooit werkelijk voldaan of slechts een korte tijd. Wat ons heen en weer gooit, verwart, waar we verstrikt in raken. En we doen zoveel bewust of onbewust om niet eenzaam te zijn, en verliezen daardoor dat waardoor we nooit meer eenzaam zullen zijn. De...

Er was eens een sneeuwpop. Hij stond eenzaam en alleen in het land. Een echt vrolijke sneeuwpop was het niet. Zijn mond stond in een droevige grimas. Uit zijn kooltjesogen sprak een ontzettende triestheid. De meeste mensen liepen dan ook met een grote boog om hem heen. Ze vroegen zich af wie toch zo'n sneeuwpop heeft kunnen maken. Af en toe was er wel een kindje dat met een klein stemmetje vroeg of het niets voor hem kon doen. Nee, zei de sneeuwpop dan met een barse stem, er is niets aan de hand. Ik heb helemaal niemand nodig. Het kindje geloofde er eigenlijk niet echt veel van, maar ja zo'n koude kille sneeuwpop is ook niet echt gezellig. Daarom liep het kindje uiteindelijk toch maar door, al keek die sneeuwpop nog zo verdrietig. Nu was er ook iets heel vreemds met die sneeuwpop. Hij smolt niet. Hoe hard de zon ook zijn best deed, het hielp niks. Het leek zelfs of de sneeuwpop daardoor nog steviger werd. Al gauw stond er een hek om de sneeuwpop, want dat was t...

Soms zijn de buiten en binnenwereld samengesmolten.   Mijn sombere gemoed, verduistert voor een moment, het eeuwige Licht dat in me leeft. Er schuift een wolk voor de zon.   Gevangen in deze duisternis, word ik overvallen door een intens verdriet. Steeds meer wolken pakken zich samen tot een grijze grauwe hemeldeken, waar de zon vergeefs tracht doorheen te dringen.   Tranen stromen over mijn wangen. De hemel huilt mee, alles en iedereen doordrenkend met een vloed van regendruppels.   Dan begint er heel ver weg een vogeltje te fluiten. Het is alsof een zware last van me af valt.   Ik droog mijn tranen af. De laatste regendruppel raakt de grond.   Vertedert verschijnt er een lichte glimlach op mijn gezicht. Een kleine zonnestraal heeft zich een weg gebaand door de grauwe wolkenmassa.   Kagib

Ouders spelen zo'n grote rol in of ons ware verantwoordelijkheidsgevoel vrij kan komen. Meestal raakt dit al snel verloren bedolven onder alle prikkels van buitenaf, een bepaald worden door je ouders, de omgeving of gewoon een voegen daarnaar zonder enig protest. Elk kind is natuurlijk anders, heeft een andere achtergrond beleven. Wat doe je als je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt, geen enkele steun stimulans van je omgeving, bekrachtiging, warmte? Hoe gaat een kind daarmee om? Een niet gezien worden een niet beleefd worden met wat je bent wat in je leeft wat je voelt. Geen mogelijkheid tot verbinding. Elk kind zal daar natuurlijk weer anders mee omgaan. Zoveel dat niet beleefd kan worden, niet wakker gemaakt wordt of onderdrukt of geforceerd wordt. Hoe dan in alle natuurlijkheid jezelf nog kunnen ont-wikkelen? Dan heb je alleen nog maar jezelf. Daar veiligheid vinden, een thuis in jezelf al valt dat om je heen niet te verbinden, daardoor geisoleerd. Als er ni...

Opgesloten in een kamer. Weggedoken in een donkere hoek. Uitkijkend naar levend kontakt. Achter glas wordt een film afgedraaid, waar zij slechts toeschouwer van is. Een klein dromerig meisje komt voorbij. Op haar mond een stille glimlach. Een krachtige jonge vrouw, met stralende ogen. Een oude dame met een bitter gezicht. Een doffe blik, alsof het licht uitgegaan is. Gedachteloos laat ze alles aan zich voorbij trekken. 'S avonds doet ze de gordijnen dicht. Maakt een potje thee, en zet dan de televisie aan. Weer is ze buitenstaander. Ze ziet de wereld aan zich voorbij trekken. Hier wordt ze eigenlijk alleen maar treuriger van. Een lege lach. Een bebloed gezicht. Ogen vol haat. Leedvermaak. Waar leef ik eigenlijk nog voor, vraagt ze zichzelf af. Voor wie? Was ik maar dood. Op een dag neemt ze een besluit. Ze heeft een aantal pilletjes gevonden. Die stopt ze in haar potje thee. In uiterste kalmte schenkt ze een kopje in. Kijkend naar het TV-scherm neemt ...

Een staan aan de grens. Een alles hebben gedaan. Het vinden van een onaantastbaar geluk, nog de enigste wens. Een willen doorgronden van de ware zin van het bestaan. Een met lege handen staan. Met een brandend hart. Een hart dat is verwart. En er is niets meer wat de innerlijke pijn verzacht. Een aan de afgrond staan. Eindeloze wegen gegaan. Vele beproevingen doorstaan. Een niet meer verder kunnen gaan. Als dan de oerschreeuw weerklinkt. En alles in een moeras van wanhoop wegzinkt... Dan is er mogelijkheid. Dan snelt toe wat staat buiten de tijd. Wat besloten ligt in de eeuwigheid. Dan wordt de uitkomst aangeroepen. Een aanraking. In het hart. De pijn die even wordt verzacht. Het hart voor een moment tot rust gebracht. Als die ware noodkreet weerklinkt. Dan is er een nieuwe weg die begint. Dan wordt een Stem wakker, die het ware Leven bezingt. Dat is de opening. Als het hart open zal gaan. Dan wordt een nieuw boek open gedaan. En de zin van het leven, meer e...