Kagib Weteninhethart

Tussen de chique winkels in stond een enorme kerk en daartegenover een even omvangrijk bankgebouw. In de reusachtige kerk stond een priester in koorhemd en stola te preken over Hem die geleden had omwille van de mensheid. De gelovigen knielden in gebed; rondom hen kaarsen, heiligenbeelden en wierook. De priester hief het gebed aan en de gemeente antwoordde; uiteindelijk verrezen ze en gingen de zonbeschenen straten op en de winkels in met alle tentoongestelde koopwaar. Nu was het stil in de kerk; enkelen maar waren achtergebleven, in eigen gedachten verzonken. De decoraties, de kleurige gebrandschilderde ramen, de kansel, het altaar en de kaarsen - alles was bedoeld om de menselijke geest rust te geven. Is God in kerken te vinden of in ons hart? De hang naar vertroosting doet ons illusies scheppen; en het is die hang die ons kerken, tempels en moskeeën doet bouwen. Daarin verliezen we ons dan - daarin of in de illusie van een almachtige staat, en wat werkelijke waarde heeft ontgl...

De rijstvelden aan weerskanten van de weg lagen weelderig groen te blinken in de warme zonnestralen en de rijstvogeltjes met hun trage vleugelslag tekenden zich wit af tegen de blauwe heuvels voorbij de velden. Een lange bruinige slang was het water uit gekropen en lag te rusten in de zon. Op het bruggetje was een schitterend blauwe ijsvogel neergestreken, die zich gereedmaakte voor een nieuwe duikvlucht. Het was een heerlijke ochtend, niet al  te warm, en de eenzame palmen hier en daar tussen de velden hadden veel te vertellen. De groene velden en de blauwe heuvels vormden een harmonische eenheid, als een lied. De tijd leek heel snel voorbij te gaan. In de blauwe lucht cirkelden de haviken; zo nu en dan streken ze neer op een tak om hun veren glad te strijken; dan opeens gingen ze er weer vandoor, roepend en rondjes vliegend. Er waren ook diverse adelaars, wit van hals en goudbruin van lijf en vleugels. Tussen het pas opgekomen gras zag je grote rode mieren; ze renden schokker...

De regenperiode was bijna voorbij en de horizon was vol golvende witte en gouden wolken; zij zweefden omhoog naar de blauwgroene hemel. De bladeren van elke struik waren schoongewassen en schitterden in de vroege ochtendzon. Het was een verrukkelijke morgen, de aarde vierde feest, de lucht scheen vervuld van gelukzaligheid. In die kamer daar hoog boven zag je de blauwe zee, de rivier die erin uitmondde, de palmen en de mango's. Je hield je adem in voor de wonderen der aarde en de gigantische vormen van de wolken. De traditie is sterk. Sterker dan liefde. De traditie om voor voedsel te doden of zogenaamde vijanden te vermoorden is de ontkenning van menselijke tederheid en gevoelens; de traditie van lange werkdagen kweekt de wreedheid van routine; de traditie van het huwelijk verandert spoedig in slavernij; de traditie van arm en rijk schept tweespalt; elk beroep heeft zijn eigen traditie, zijn eigen elite waardoor jaloezie en vijandschap ontstaan. De traditionele ceremonien e...