Kagib Weteninhethart

Zo belangrijk die openheid en zo snel zetten we alles vast, kristalliseert alles. Vast in denkbeelden, emotiebeelden, zo is het en niet anders. Valt niet meer aan te tornen. Opgesloten in jezelf in je eigen gevormde wereld. Dan moet het heel hard gaan waaien wil dat nog open gaan. Dan moet t gaan stormen, orkaankracht. Om je heen, in jezelf. Waarom? Waarom niet van het begin af aan alles open houden? Onbevangen en puur als een kind. Het leven echt ont-moeten. Als nieuw. Nu kan het, en elk volgend nu weer. Dan hoeft t niet te gaan stormen en als er een storm komt wordt je niet meteen ontworteld. Dan kun je meebewegen, meestromen waar de storm je maar brengt. Dan is er niet alleen dat wat gebeurt maar blijft ook dat wat jou draagt. Wat jou door die storm heen zal brengen. Kagib De uitgesproken woorden: https://we.tl/t-Y4REI5OCtR

Zoals zoveel in het leven, ook overgave kun je niet doen. Het gaat om een beleven, het beleven. En zoiets als, waar geef je je aan over? Overgeven aan iets wat niet zichtbaar is, alleen voelbaar. Dus voorwaarde is openheid, een open hart. Zonder open hart kan er geen wezenlijke overgave zijn. Je kunt je overgeven als je niets te verbergen hebt. Dat is al zo belangrijk. Als je je overgeeft aan wat onzichtbaar is, wat jou draagt, wat echt Weet in jou, dan kom je in het Licht te staan. Kan soms schijnbaar onbarmhartig zijn, koud, gevoelloos, confronterend. Maar in dat Licht is geen koude, gevoelloosheid. In dat Licht is grote warmte en betrokkenheid. Maar het Ziet en kan daarin nietsontziend zijn. Zelfkennis. Jezelf kennen, dat is een hele weg. Zoals het een hele weg is om tot een onvoorwaardelijke overgave te komen. Gaat eigenlijk samen. Het is een weg om meer en meer echt tot kennis tot Weten te komen, over jezelf, het leven. Alles wat het omvat. Eerst wordt eigenlijk vooral zichtbaar w...

Ja, daar begint het jezelf zijn. Dus niet het masker, niet de schijn, niet iets ophouden wat niet is. Geen muur ervoor, geen overstijgen, niet er iets anders van maken. Maar voeling krijgen met jouw pure zijn hoe het nu is. Hoe schijnbaar lelijk het ook is wat er in je leeft, wat je denkt, de emoties die door je heen gaan. Het wil gevoeld worden. Het wil doorvoeld worden. Zo kan het ontmaskerd worden. Zo kan het geheeld worden. Zo kan het bevrijd worden van de zwaarte het juk. Zo kan het oplossen in wat alles draagt en Weet. Wat Liefde is. Als je dan uiteindelijk jeZelf bent geworden. Het Zelf. Wat een schoonheid, wat een sprankeling, echt alles nieuw, onverwachts. Een onbevangen staat, eindeloos ruimte voor leven beleven. Afgestemd op het Leven. De Dans van de Kosmos Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/1B8RmfO4XW

Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboord want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaakt. Wa...

Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboord want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaakt. Wa...

Licht in mij. Het is zo licht in mij. Er is verwondering, alles is zo licht. Het leven zo licht, gedragen door dit Licht, en alles wordt hierdoor verlicht. Het is leeg, het is vol. Alles is goed. Een voortdurende glimlach op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf, en ik lach. Waarom? Zonder reden, ik lach. Het leven is zo licht als een veertje, dansend door het leven. In de stilte in het Zijn. Zonder een voet te verzetten, een dansen, een vreugdedans binnenin Heel lichtvoetig. Alles is goed. Aan alles toon ik een glimlach. Het maakt niet uit, wat is buiten mij, want er is Licht, het is licht, ik ben Licht. En ik lach. Mijn mond vormt zich tot een glimlach, als vanzelf. En toch doe ik helemaal niets. Maar kan alles, kan alles doen, kan alles zijn. Stromen van zachtheid en tederheid gaan door me heen. Verbondenheid. Het is zo Licht in mij, en niets of niemand kan dit Licht aantasten, verduisteren, niets kan me belasten. Ik doe niets, doe alles. Het is niet te begrijpen, niet te grijpen, het i...

Als ik naar mijn leven kijk vind ik het zo'n geweldig mooi aspect van de betekenis van het leven, begrip. Geen begrip van het hoofd maar waarlijk een doorleefd begrip met je hele wezen, in het openstaan voor het Bewustzijn. Het heeft uiteindelijk ook alles met Liefde te maken dit begrip, met je medemens met het totale leven. Het werkt verbindend een-makend. Juist door de loutering van dat leven kon ik tot dat begrip komen en van daaruit kwam die Liefde vrij voor alles en iedereen. Begrip heeft dus verbinding met Weten het echt Weten. En Weten heeft weer verbinding met Zijn wat je Weet. Alles ineen. Wat je Weet, wat tot begrip gekomen is kun je dragen kun je waarlijk verantwoordelijkheid voor nemen. Ja, het Bewustzijn is. Dat hoeft niet meer tot begrip te komen. Maar wij in het openstellen voor dat Bewustzijn voor het Bewustzijn moeten tot begrip komen. Het Licht dat schijnt in de duisternis. Maar de duisternis wil er bijna nooit naar luisteren omdat ze denken dat ze helemaal niet d...

Wat is nieuw? Een nieuwe auto, een nieuw mobieltje, een nieuwe computer? Nieuwe kleren, een vernieuwd model dit en dat. Is dit niet allemaal snel verouderd? Maar, er liggen ook steeds weer nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden, nieuwe aanreikingen. Nieuwe prikkels. Nieuwe ervaringen, nieuwe momenten. Een nieuw begin. Steeds weer opnieuw beginnen. Opnieuw beginnen? Met wat? Kun je echt op-nieuw beginnen als je wat oud is meeneemt? Als je dit met je mee blijft dragen, jaar na jaar na jaar. Misschien meer en meer wordt oh zo zwaar. Of leger en leger van beleving, routinematig, afgestompt. Alles laat je onverschillig. Het nieuwe vernisje is er dan weer snel af. Je weet het wel. Maar wat weet je dan? Wat Weet je werkelijk? Alles open. Maar wie staat open? Open voor wat werkelijk nieuw en Vernieuwend is, binnenin. Dat wat in het hart is. Dat waarlijk alles Nieuw kan maken. Dat waarlijk Nieuw blijft, moment na moment na moment. Wat niet verouderd. Wat nooit uit de tijd is omdat het niet van de ...

Is toch weer een interessant prikkeltje, tijd bestaat niet? Verandering bestaat, maar tijd niet. We hebben de verandering alleen vastgezet in ons tijdsysteem. Tuurlijk is het praktisch ook wel makkelijk mbt afspraken en zo, blijft t allemaal wat overzichtelijk. Maar als je geleefd wordt door de tijd dan ben je gevangen, als je geleefd wordt door de klok. Als je geen verbinding voelt met dat wat niet van de tijd is, wat is, wat nu is, en elk volgend nu weer nieuw is. In die Verbinding blijft het leven levend, vibrerend, vol avontuur en mogelijkheid tot ont-dekking, verdieping, verruiming. Dan mag t leven vol verwondering zijn, spannend, levendig, niets wat vast staat. Dan zal er nooit verveling zijn, zal het leven niet saai zijn. Dan zullen we elkaar blijven zien in het eeuwige moment. Dan zullen we elkaar steeds weer als nieuw zien. Niet elkaar vastgezet hebben in beelden vastgezet in de tijd, vastgezet in wat was, in het verleden. Nee elkaar Zien met open en onbevangen ogen, waardoor ...

Het totale leven mag meditatief worden. Dat je elke seconde van je leven in aandacht bent, aanwezig bent, in Verbinding bent. De ademhaling is een goeie manier om als je die Verbinding verloren hebt, weer te herverbinden. Terugkomen in/bij jezelf. Uiteindelijk is er een gelijkmoedigheid. Minder en minder kan je uit je midden halen, uit de stilte uit de vrede, uit de harmonie. Minder en minder aanrakingspunten die er zijn. Je Bent en daarin is het dan vervuld en in dat Zijn stroom je in alle eenvoud mee zonder speciale opwinding of extase. Dat is dus ook n proces waarin het Bewustzijn meer en meer alles mag bevruchten met dit Bewustzijn met de Liefde met het Weten met het Licht. Dat alles daarin vervuld is, alles bevrijd en geheeld is. Dat het Licht alles mag doorlichten van top tot teen van teen tot top. Dat alles gezien is doorzien is wat illusie was en de krachten hierin verborgen vrijgemaakt zijn. Weer die onbevangen staat. Je krijgt steeds meer energie. Hele heldere stromende energ...

Ten eerste het aspect van de Essentie. Uiteindelijk is dit heel leeg, een heel helder Zijn. En overal waar dit vrijkomt is dit hetzelfde. In die Kern zijn we één. In dat beleven. En ja t is een heel leeg gevoel, moeilijk te omschrijven, wel heel licht omdat je gedragen wordt door het Licht, heel onbevangen en vreugdevol. Je zou t kunnen vergelijken met weer als n kind zijn, geen opgeblazenheid een warm medegevoel met alles en iedereen. En dan de andere kant, zijn we uniek in alles wat door ons heen raast aan emoties, opgewekt door bepaalde gedachten. Of komt dit toch wel heel erg overeen steeds, waar maar triggers zijn, bij anderen. Is t niet een bepaald reservoir aan uitingen waar weinig oorspronkelijkheid in is, niet werkelijk iets nieuws onder de zon? Bewustzijn heeft niets te maken met t verstand met de mind. Het is een hele andere bron van kennis. Die leer je niet in boeken, is ook niet iets van uit het hoofd leren. Je Weet t gewoon, het gaat stromen, je hebt de Bron aangeraakt. J...

Levende stilte is een stilte die zinderend van leven is en vol mogelijkheden, onuitputtelijk van uitdrukking. Maar de basis blijft die stilte. Dan ben je leeg geworden van je ikje en kan je Wezen  in wat maar nodig is zich door jou heen uitdrukken/openbaren. Van hieruit leven is een heel onbevangen staat, je ziet gewoon, alles is een. Je bent niet bezig met nou kijk ik nou luister ik, nee je Wezen ervaart door jou heen in alles, in alles wat op je afkomt. Alles gebeurt spontaan, niet als een automatisme, echt spontaan een directe uitdrukking van je Essentie. Het is weer als een Kind worden. Het komt eropneer, het Eeuwige de Eeuwige Stilte vervuld wat tijdelijk is, alles is een geworden. Dan leef je in het Eeuwige moment. In het moment wordt opgeroepen wat nodig is, wat het moment vraagt. Je stroomt dan mee met de Eeuwigheid en de Eeuwigheid drukt zich dan uit in de tijd in alles. In alles wat je doet en zegt. In alles wat je Bent. Het is een heel onbevangen staat die ontstaat, opst...

Ja besef, t is ook beetje tweeledig. Je zou kunnen zeggen in t paradijs waren we dat onbevangen kind dat op en neer sprong zonder besef. Bepaalde manier worden we daar ook mee geboren, spontaan drukken we ons uit in deze wereld totdat de wereld reageert. Het besef komt, de eenheid verloren. Vaak raakt dit dan meer en meer verloren door alles wat verder op ons pad komt door opvoeding en alles wat in de maatschappij gebeurd. Maar op zich is besef wel belangrijk, het als t ware wakker worden he wat is toch t gevolg van al mijn springen. Een kind leeft zich uit en heeft vaak daarin geen besef van de gevolgen van dit uitleven. De uitdaging mag dan bestaan in toch in Verbinding blijven toch tot besef te komen van gevolgen. Maar ja, meestal gebeurd dit niet en komt het besef werkelijke besef pas veeeeel later of helemaal niet. Het Bewustzijnspad opgaan. Want uiteindelijk zijn de volwassenen de grote mensen gefrustreerde kindjes ieder met hun eigen achtergrond en beleven. Dat leven we weer uit...

Het luisteren naar je Bewustzijn, naar Tao heeft grote gevolgen, waardoor je in eerste instantie meer en meer vervreemd van je medemens. Minder en minder mensen kunnen je begrijpen, kunnen je volgen. Je beklimt een berg en raakt steeds verder af van wat mensen als belangrijk beschouwen. Dat maakt eenzaam omdat ook dat Andere dan nog niet voldoende gegroeid is, om daarin vervulling te vinden. Je voelt je onzeker, en dit kan eventueel weer weerstand tot gevolg hebben, oordeel over die 'anderen'. Dit is dan de volgende fase, als t ware weer omlaag klimmen van de berg, terug naar de mensen. Dat, dat Andere je meer en meer vervuld, je een voelt met alles en iedereen heel natuurlijk, als een vanzelfsprekendheid. Dus de eenzaamheid verdwijnt, het oordeel, de onzekerheid. Er is begrip, er komt Liefde vrij voor alles en iedereen. Je hebt ruimte gemaakt voor die Liefde. De Liefde die alles en iedereen omvat en draagt. Daarin voel je jezelf vervuld, daarin is alles vervuld. Het is voor n ...

Een belangrijk fundament is dat we mogen zijn die we zijn, wat ook in ons is. In onze kwetsbaarheid, in ons verdriet, in onze pijn en verwarring, ook in onze zachtheid en tederheid. Dat alles uiteindelijk er mag zijn.  Alles wat is, alles wat in ons is, is het materiaal dat omgezet wil worden. Tuurlijk die zachtheid en tederheid hoeft niet omgezet te worden. Heel belangrijk is dat dit als gelijkwaardig gezien wordt ook in de man, als heel kostbaar, het zacht en teder kunnen zijn, in kunnen voelen, een open onbevangen hart. Je zou kunnen zeggen, de maatschappij zou veel menswaardiger zijn als het vrouwelijke in de mens veel meer waardering zou krijgen.  Dan mogen emoties er zijn, dan mag er ook gevoel zijn, wordt het kunnen meeleven, invoelen, een open hart als even belangrijk gezien of misschien nog wel belangrijker dan alle verstandelijke prestaties of wat we met onze handen kunnen. Eigenlijk is dit alles toch zonder ziel en betekenis als het hart niet mee mag doen, als er ge...

Het begint met zoekt en je zult vinden. Maar ja wat zoek je en wat vindt je dan? Zolang je zoekt zul je Het eigenlijk niet vinden. En toch is t een onderdeel van de weg die je niet over kunt slaan. Je zoekt van alles in van alles, bezeten van, van alles in deze zoektocht. En meestal ga je dan voorbij aan waar je Het kunt vinden. In jezelf. Als je dan uiteindelijk uitgeput bent van deze zoektocht dan komen de mogelijkheden. Dan kan de overgave komen, het alles overgeven. Het met lege handen staan. Het vanuit je hele wezen kunnen zeggen, ik geef me over, niet mijn wil geschiede maar Uw wil. En dan kan het antwoord komen, mag uiteindelijk de vervulling komen, al is dit dan nog slechts het begin van een nieuwe fase. Echt bij jezelf zijn. Echt in aandacht zijn, in het nu zijn, open en ontvankelijk. Aanwezig zijn. Voelen wat is. Dan kan het antwoord in jezelf gegeven worden op alle vragen die je hebt. Dan kan waarlijk het Bewustzijn gaan spreken over alles wat is, wat speelt, wat in je omgaa...

We zeggen wel dat we volwassen worden maar eigenlijk komt er bijna niemand tot volledige wasdom. Eigenlijk blijven we geschonden, gekwetste kinderen met een jasje aan van nu ben ik groot en sterk. Nu weet ik het nu ben ik het. Nu moet ik staande blijven in deze grote wereld en mag geen kind meer zijn. Maar t gekwetste het verwonde, geschonden kind zal hier altijd doorheen stralen, zich uitspreken in alles. Totdat het gezien wordt en geheeld mag worden, het verleden. Wie kan er gewoon Zijn, gewoon leven, dat het  zo goed is, gewoon genieten van dat je leeft. Dat verliezen we, die onbevangenheid die ontvankelijkheid die ruimte voor het totale leven. Dit alles is ingekapseld door zoveel dat er in het verleden niet mocht zijn, waardoor je afgesplitst raakte van je pure kind zijn. Dat er laagjes overheen kwamen en meer en meer de verbinding verloor met puurheid. En omdat iedereen zo is, omdat we niet anders weten dan dat t zo is gaat het door........ totdat............ het niet meer kan...

Afscheiding of vereniging....... Is t niet zo dat we op alle mogelijke manieren ons van elkaar afgescheiden hebben, eilandjes zijn geworden? Omdat we de onbevangenheid en het vertrouwen van het kind verloren zijn? Ontstaan door vele omstandigheden in het leven. Maar de meeste mensen weten t niet meer wat de ware betekenis van verbinding is. Het weerloos jezelf geven zonder terughouding. Je totaal open stellen voor de ander voor het leven. De meeste mensen weten niet dat we zozeer verbonden met elkaar zouden kunnen zijn, dat we uiteindelijk een Wezen zijn. Overal waar deze ware verbondenheid zonder voorbehoud vrijkomt daar komt de Liefde vrij. Waar geen angst is, is de Liefde. Maar hoeveel jasjes heeft de angst wel niet............. En daarom leven we eigenlijk niet omdat we niet durven open te zijn, niet durven kwetsbaar te zijn, niet durven geraakt te worden, echt geraakt te worden door het leven, door de ander. Waardoor er ook nooit echt verandering zal zijn. Overal waar de durf tot ...

Eigenlijk is t te laat als je het nu nog wil doen, iets wel of niet wil doen, of hoe je t doet. Dat nu is een vrucht van het verleden. Van daaruit ga je om met dingen zoals ze gevormd zijn door dat verleden. Bewustzijn gaat om het vrijmaken, vrijworden van dat verleden. Jezelf doorzien. Zo kun je vele krachten vrijmaken die in het nu 'gebruikt' kunnen worden. Dus door dingen te onderdrukken, weg te drukken, of iets anders ervan te maken, dat werkt niet. Allerlei emoties die je hebt, hoe je naar dingen, naar mensen kijkt. Maar pas door dit te zien, door je heen te laten gaan, dat wat is kun je de emotie bevrijden. Zo kun je de kracht vrijmaken die erin verborgen zit. Bv agressiviteit, kan assertiviteit worden. Een grote kracht die soms nodig is, helder en direct zijn. Koppigheid kan vastberadenheid worden, een rots zijn. Staan voor je innerlijke Kracht waar nodig. Verdriet, kan zachtmoedigheid worden, medeleven, compassie. En zo verder. En het moment is dan het uur van de waarhe...

Een belangrijk verschil tussen het kind en het Kind terugvinden is bewustzijn, is Zien, is Weten. Een kind doet gewoon, weet niet beter, maar heeft daarbij bv echt niet altijd voeling met de medemens, de gevolgen van zijn daden. Hij leeft zich gewoon uit in dat vrijheidsgevoel, in die verwondering. Als je het Kind terug vindt is juist een heel belangrijk stuk die voeling, die afstemming met de omgeving, met de medemens. Wat er speelt, de energie die er hangt, wat dat moment vraagt. Door de weg die je gegaan bent is door de loutering waarlijk begrip ontstaan voor die medemens voor al die werelden waar mensen in zitten, hun binnenwerelden. Dus je bent wel weer onbevangen, spontaan, puur en echt maar wel in die afstemming. En daarnaast natuurlijk de verwondering, de eindeloze verwondering voor alles wat is. Alles vrij stromend, zonder invulling, alles steeds in verandering. Daarin kunnen genieten van alles omdat alles leeft, alles in beweging is. Steeds weer nieuwe verrassingen en schatte...