Kagib Weteninhethart

De natuur om ons heen toont ons zo'n geweldige spiegels als je ze wil zien. Bv de zon, zo'n uitdrukking die vaker uitgesproken wordt, de zon is weg. De zon is nooit weg, er zitten soms alleen wolken voor. Zo is het ook binnenin, die Zon die in ons binnenste straalt is ook nooit weg. Wij zitten ervoor met onze gedachtenbeelden emotiebeelden, hoe we denken dat het is hoe het is, wat moet gebeuren, waar we naar verlangen, noem maar op. Dit gaat allemaal voor die innerlijke Zon zitten zodat die niet meer door ons heen kan stralen. Dat zijn de innerlijke wolken. En die wolken kunnen pas oplossen als we ons hart openen voor de innerlijke Zon, zodat die ons kan verwarmen maar ook ons kan inLichten, doorLichten, beLichten. En ja dat willen we liever niet dat inLichten en zo. En dan zeggen we ook vaak hoe kon God dit doen en waar is God, maar God doet dat niet, dat doen wij, wij hebben deze wereld gemaakt. En God is er altijd maar we hebben ons hiervan afgesloten. Deze wereld is zo omda...

Moet je zomaar alles uitleven? Tot op zekere hoogte is dit zo, Natuurlijk niet iemand vermoorden, pijn doen, verkrachten of wat dan ook. Maar als je een idee vast zet van dat mag niet dat kan niet dan komt er ook geen inzicht in. Dus hoe dan ook heel alert aanwezig zijn in wat is. Waar mogelijk durven te handelen maar het daar niet bij laten. Het gaat erom inzicht te krijgen in alles wat je doet. Echt inzicht. Dus dan moet het eerst onder ogen gezien worden, wat dit ook is. Acceptatie, daar begint het. Maar dit is pas het begin. Van daaruit gaat dan het onderzoek verder. Het is heel puur heel eerlijk zijn in dat wat is, open voor dat wat is. Daar begint het, met een open hart. Kan heel pijnlijk zijn maar dan kan er ook echt heling, transformatie komen. Kagib De audioversie: https://we.tl/t-sDyXKSZKBx

Alles begint met, Heb God lief. En dan komt pas en je naaste als jezelf. Maar ja dat kun je niet doen. Je kunt alleen je openstellen zodat in dit proces je meer en meer als een vanzelfsprekendheid God gaat liefhebben. Dit komt meestal door allerlei ervaringen die je hebt en tussendoor een voelen dat je niet alleen bent. God is met je, het Goddelijke is in je, altijd. Meestal hebben wij God niet lief en daarom valt de rest ook niet op zijn plek en je naaste als jezelf. Meestal moeten we eerst gebroken worden, moet de boel instorten, zekerheden die we dachten te hebben. In die tijd leven we nu eigenlijk wel een beetje. Gevaar is dan dat de uiterlijke God gezocht wordt, de bijbelse God. Dat is dus niet de bedoeling, dat is de valstrik, de misleiding.. Het gaat om de innerlijke God, de levende belevendigende God. God die in het hart woont. Hoe intenser je dit voelt hoe eenvoudiger het is om alles over te geven hieraan, met lege handen te staan. Het niet mijn wil maar Uw ...

Zo belangrijk die openheid en zo snel zetten we alles vast, kristalliseert alles. Vast in denkbeelden, emotiebeelden, zo is het en niet anders. Valt niet meer aan te tornen. Opgesloten in jezelf in je eigen gevormde wereld. Dan moet het heel hard gaan waaien wil dat nog open gaan. Dan moet t gaan stormen, orkaankracht. Om je heen, in jezelf. Waarom? Waarom niet van het begin af aan alles open houden? Onbevangen en puur als een kind. Het leven echt ont-moeten. Als nieuw. Nu kan het, en elk volgend nu weer. Dan hoeft t niet te gaan stormen en als er een storm komt wordt je niet meteen ontworteld. Dan kun je meebewegen, meestromen waar de storm je maar brengt. Dan is er niet alleen dat wat gebeurt maar blijft ook dat wat jou draagt. Wat jou door die storm heen zal brengen. Kagib De uitgesproken woorden: https://we.tl/t-Y4REI5OCtR

Ja zo zou je het leven ook kunnen noemen, een arena van expressie. We drukken ons op eindeloze manieren uit. Maar wat zo jammer is, we doen hier niets mee. Daarom vindt er eigenlijk ook geen wezenlijke verandering meer in plaats. Alles zet zich vast, in dat wat zeker is, zeker lijkt te zijn. Een leven vol routine en gewoonten. Eigenlijk zit hier geen leven meer in. En we denken zo creatief te zijn. Maar het ware Leven de ware Creatie krijgt geen ruimte. En daarom is er eigenlijk niets nieuws onder de zon. Steeds weer dezelfde vormpjes en spelletjes die we met elkaar spelen. Pas als de ruimte voor Creatie, de openheid daarvoor komt..... Ja dan is het leven waarlijk een arena van expressie. Een dans vol kansen mogelijkheden vibrerend leven. Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/t-SGmlbb8jUQ

Zoals zoveel in het leven, ook overgave kun je niet doen. Het gaat om een beleven, het beleven. En zoiets als, waar geef je je aan over? Overgeven aan iets wat niet zichtbaar is, alleen voelbaar. Dus voorwaarde is openheid, een open hart. Zonder open hart kan er geen wezenlijke overgave zijn. Je kunt je overgeven als je niets te verbergen hebt. Dat is al zo belangrijk. Als je je overgeeft aan wat onzichtbaar is, wat jou draagt, wat echt Weet in jou, dan kom je in het Licht te staan. Kan soms schijnbaar onbarmhartig zijn, koud, gevoelloos, confronterend. Maar in dat Licht is geen koude, gevoelloosheid. In dat Licht is grote warmte en betrokkenheid. Maar het Ziet en kan daarin nietsontziend zijn. Zelfkennis. Jezelf kennen, dat is een hele weg. Zoals het een hele weg is om tot een onvoorwaardelijke overgave te komen. Gaat eigenlijk samen. Het is een weg om meer en meer echt tot kennis tot Weten te komen, over jezelf, het leven. Alles wat het omvat. Eerst wordt eigenlijk vooral zichtbaar w...

We kunnen alleen ontvangen wat in ons is? Wat we kunnen bevatten, waar ruimte voor gemaakt is? Als bepaalde lagen nooit aangeraakt zijn of al heel vroeg deuren dichtgeslagen zijn dan weet je vaak ook niet beter. Als veel niet ontvangen is wie je bent wat in je is, wat je wezen is. Dat het niet op aarde kon komen. Daarnaast zit er natuurlijk gewoon veel verschil in zielen die hier op aarde komen. Bij de geboorte wordt al een erfenis meegenomen een achtergrond een pakketje dat is geen schone lei. Veel dat nog beleefd wil worden gevoeld wil worden vaak voordat de lagen aangeboord kunnen worden van het vrijmaken van werkelijke Liefde. Maar is het dan ook niet vaker zo dat zielen die wel al die lagen kunnen beleven maar dat dit niet ontvangen wordt niet gezien wordt niet gevoeld wordt niet opgevangen wordt dat zo die ziel dat al heel snel afsluit? Dat het een innerlijke schat is die blijft maar dat er te weinig veiligheid was om die schat de wereld in te laten stralen met de wereld te delen...

Hoe gaan we om met innerlijke pijn, verdriet, kwetsbaar zijn, een open  kwetsbaar hart, echt de pijn toelaten in onszelf. Dat gebeurt eigenlijk minimaal in de maatschappij. Ok er mag emotie zijn in verband met wat de ander gedaan heeft dat de wereld slecht is of je vriend of de familie etc. maar het toelaten van algemeen innerlijke pijn, geen weg meer weten, intense confrontatie met jezelf dat gebeurt minimaal. En omdat we hier geen ruimte aan geven, dit er niet mag zijn, kunnen we er ook niet werkelijk zijn met een open eerlijk hart bij de medemens die in die situatie terecht komt. Zolang het ons niet overkomt kunnen we er makkelijk over praten er over-heen praten met sussende woorden, of komt wel goed, en kop op, nu terug naar de orde van de dag. Maar we laten die ander zijn/haar pijn niet echt toe omdat we nog nooit onze eigen echte pure innerlijke pijn toegelaten hebben. Daarom hebben we alles verplaatst naar de hulpverlening, zij lossen het wel op, ga maar in therapie. De gees...

Het gaat er eigenlijk om dat God het Goddelijke door ons heen weer op kan staan, zich door ons heen kan openbaren uitdrukken, uitstralen. In alles, in ons hele zijn, handelen, spreken noem maar op. Dat er meer en meer ruimte in ons komt hiervoor omdat wij verdwijnen, alles waar wij vol van zijn. Dan ook een meer en meer ervaren in jezelf wat Eeuwig is wat onveranderlijk is niet te verwoesten is, wat je in Essentie eigenlijk bent. Wat overblijft als t ego verdwenen is. Dan nog blijft er een eigenheid omdat jij een geheel unieke persoonlijkheid bent waar t Goddelijke gebruik van kan maken, eigen kwaliteiten en mogelijkheden. We worden geen eenheidsworst alleen onze Essentie is één, één Bewustzijn. Meer en meer kan dit ervaren in je opstaan, het ervaren van dat Andere van God van je Essentie, helderder en helderder, krachtiger en krachtiger. Minder en minder kan vat op je krijgen, kan je hier nog uithalen, uit deze Verbinding halen, wat er ook om je heen gebeurd. Het is de ware stille all...

Ook de seksualiteit wil bevrijd worden, omgezet worden, uitdrukking worden van de Liefde. Dit word dan zichtbaar in alles wat je bent en doet. Alles is dan erotiek maar heeft niets te maken met lust of dat je seks met iemand wil beleven. Dat kan een van de uitdrukkingen zijn. Maar in alles wat je aanraakt wordt je dan aangeraakt door de Liefde in zachtheid in tederheid, gevoelig zijn voor alles om je heen. Als die verbinding met t hart met het Bewustzijn nog niet plaatsgevonden heeft dan worden we als t ware nog geleefd door t dierlijke. Dierlijke driften, vooral mannetjes ;) lustverlangens, geen verbinding zoeken maar vooral gefixeerd zijn op eigen bevrediging. Terwijl als wel verbinding gemaakt is met t hart met de Liefde dan gaat t juist om verbinding, juist om afstemming, juist om samen beleven,  op elkaar reageren. In het seksuele spel maar uiteindelijk in alle uitwisseling van energie. In die Verbinding kun je ook waarlijk jezelf één voelen met de ander zonder de daad te doen...

  Het gaat om een brug in jezelf te bouwen naar t beloofde land zullen we maar zeggen. Eigenlijk betekent dit dat wij minder en minder worden leger en leger worden. En ja een valstrik kan zijn als er als t ware een opgeblazen ego ontstaat. Als er enige spirituele kennis is, iets waar t ego op kan duiken. Al kunnen hier allerlei fasen in zijn. Bv een periode dat ik nog heel onzeker was over alles had ik ook nog de neiging het beter te weten, beetje te oordelen. Maar naarmate de weg vordert het begrip nog meer groeit verdwijnt dit weer allemaal. Het mentale kan heel hardnekkig zijn, zich heel erg vastzetten waarbij niet werkelijk ontvankelijkheid meer is voor de Geest, het Weten in het hart. Daarin gaan dan de wegen uit elkaar. Het ware spirituele pad betekent openheid, open zijn, durven in jezelf te kijken, durven kwetsbaar te zijn. Je hart te openen voor t Licht zodat je ingelicht belicht en doorlicht kan worden. Zodat alles in het Licht mag komen. Het gaat er eigenlijk om dat r st...

Het is eigenlijk een beetje dubbel, je kunt t niet doen, en toch kun je t doen. :p Uiteindelijk wil je niets anders dan het doen, dan die ene weg gaan van binnenuit. Verantwoordelijkheid nemend voor je leven, alles wat daarin op je pad komt met een open en ontvankelijk hart. Uiteindelijk wil je niet anders dan in aandacht zijn, en wordt t heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Maar als t er tussenin zit, ja dan kan t ego je nog wel s te pakken nemen, je ketenen. Dat je, je verliest in t leven, dat je de Verbinding verliest, geen aandacht meer hebt, dat je niet wil kijken in jezelf, het zelf wil doen. Dan kan t goed zijn jezelf tussendoor terug te roepen, ho stop, terug naar mezelf, terug in de Verbinding. Wat gebeurd er nu werkelijk en wat is de betekenis hiervan? Je kunt niet twee paden gaan, maar ja je kunt ook niks onderdrukken, want dan wordt t ook schijn. Maar je kunt wel de intentie hebben om in die aandacht te zijn, om die verantwoordelijkheid te nemen, om open en ontvankelijk te z...

Ja, het allerkleinste in eerste instantie meest kwetsbare kan tot de grootste Kracht uitgroeien, als we hieraan de ruimte geven. Maar dat gaat niet zomaar. Dat betekent heel heel veel onkruid wieden. Wat dat betreft, alweer heel lang geleden, op een reis in Frankrijk, een vredestocht. Toen waren we de plantjes aan t verzorgen, aan t wieden, moesten we ook t onkruid eruit halen. Er werd gezegd hoe t plantje eruit zag, het plantje werd getoond. En echt bijna alles moest eruit getrokken worden, en een heel klein kwetsbaar plantje bleef over. Zo wordt t wel letterlijk heel aards en tastbaar gemaakt de betekenis van het leven. Zoveel onkruid dat er is, zoveel dat voor dat kwetsbare plantje is komen te zitten. Een wirwar van gedachten en emoties en beelden en verlangens en angsten noem t maar op, waardoor we geleefd worden. Dat steeds weer uitschiet, steeds weer mogelijkheden ziet om zich kenbaar te maken, zolang er aanrakingspunten zijn. Je kunt dat natuurlijk niet met geweld eruit trekken....

Afscheiding of vereniging....... Is t niet zo dat we op alle mogelijke manieren ons van elkaar afgescheiden hebben, eilandjes zijn geworden? Omdat we de onbevangenheid en het vertrouwen van het kind verloren zijn? Ontstaan door vele omstandigheden in het leven. Maar de meeste mensen weten t niet meer wat de ware betekenis van verbinding is. Het weerloos jezelf geven zonder terughouding. Je totaal open stellen voor de ander voor het leven. De meeste mensen weten niet dat we zozeer verbonden met elkaar zouden kunnen zijn, dat we uiteindelijk een Wezen zijn. Overal waar deze ware verbondenheid zonder voorbehoud vrijkomt daar komt de Liefde vrij. Waar geen angst is, is de Liefde. Maar hoeveel jasjes heeft de angst wel niet............. En daarom leven we eigenlijk niet omdat we niet durven open te zijn, niet durven kwetsbaar te zijn, niet durven geraakt te worden, echt geraakt te worden door het leven, door de ander. Waardoor er ook nooit echt verandering zal zijn. Overal waar de durf tot ...

Het Pad gaan heeft grote gevolgen. Ja je leven verliezen, alles wat je denkt te zijn, denkt wat is, denkt wat je moet doen. Alles waar je vol van bent in emoties en gedachten. Het moet allemaal verdwijnen. En de Kracht zal er alles aan doen dat het verdwijnt. Er gaat meestal heel veel vooraf voordat je werkelijk je over geeft aan dat Andere. Zonder voorbehoud, zonder terughouding. Je bent daarin dan al tot een beleven gekomen hoe onvoorstelbaar wijs het Plan is, hoe alles in elkaar past, hoeveel Liefde in dit Plan is. In dit beleven van die Liefde kom je dan tot de overgave en je wil niets liever dan alles overgeven aan deze Liefde. Dat alles op mag lossen in deze Liefde. Je wil dan niets liever dan je leven geven zodat het Leven in je op mag staan. Maar je kunt dit niet doen, niet met je ikje. Je kunt wel het toelaten dat het gebeurd, open zijn, in die overgave. Jezelf durven laten raken, durven laten veranderen, durven inzicht toe te laten hoe t spreekt. Durven kwetsbaar zijn. Durven...

Het gaat niet om fixeren en er iets van maken, een invulling aan geven wat je bent, wat je doet. Het gaat om zien, gewoon zien/voelen wat is. Wat het ook is, wat er ook in je omgaat. Dan kun je dit heel zwaar maken, helemaal vol hiervan zijn, maar je kan ook het licht toelaten. Dat je dit niet helemaal bent, dat er meer is. Dat onder de duisternis en verwarring, eventueel uitzichtloosheid, toch licht is en nieuw uitzicht, begrip. Dat het kan veranderen als jij jezelf openstelt voor deze verandering. Niet, ik ben depressief, en dat is het, het daarbij laten. Maar gewoon proeven wat die wolk van depressie inhoudt, wat die angst inhoudt, wat er echt in je omgaat. Niet je vastzetten in het beeld wat je ervan maakt. Dan kan het ineens veel lichter worden, het anders ervaren worden. Als zichtbaar wordt, als zichtbaar mag worden waar die depressie, waar de pijn, waar de angst verbindingen mee heeft, waar het zijn wortels heeft. Als je het gewoon toelaat, laat zijn wat het is, als een verschij...

Zien we elkaar wel? Of nog belangrijker, willen we elkaar wel zien? Laten we elkaar werkelijk toe, dat wat is, zonder invulling, zonder verbeelding. Werkelijk elkaar proberen te begrijpen, begrip voor elkaar te hebben. Echt je openstellen voor de ander, zonder bevooroordeeldheid. Echt elkaar ont-moeten, zonder moeten. Elke keer weer elkaar opnieuw, als nieuw ont-moeten. Alsof er niks gebeurd is. Niet vastgezet in een beeld, niet vastgezet in het verleden, maar steeds weer totaal de ander toelaten in dat wat is. Wat nu is. Waarin zijn we werkelijk onbevangen? Zijn we die onbevangenheid niet kwijtgeraakt? Het vertrouwen in de ander, in het leven? Zijn we het daarom zelf gaan doen. Hebben we ons daarom gepantserd, gevangen gezet in al die beelden over die ander, over het leven? Daarachter zijn we veilig, maar kan t daar ook niet heel koud zijn, geïsoleerd, afhankelijk? Afhankelijk van zoveel. Omdat het leven niet totaal door ons heen kan stromen. Omdat het Leven ons daardoor ook niet tota...

Openheid is voorwaarde voor alles, open zijn. Openstaan, het leven toelaten, met alles erop en eraan. Het tot je laten spreken, je laten raken. Niet jezelf beschermen achter mooie denkbeelden, overlevingsmechanismen. Van alles wat je moet verdedigen, of waardoor je, je zelf nooit zeker voelt, en je zo vaak aangevallen voelt. Groot, sterk zijn, zelfverzekerdheid, actief, wat al niet. Zoveel voorwaarden vaak waaraan we onbewust in ons innerlijk moeten voldoen voordat we er mogen zijn. Niet gewoon jezelf zijn, niet gewoon Zijn, puur en eerlijk zonder houding en facade of masker of muur. En tuurlijk ook dit mag er allemaal zijn, maar zo zal de verandering stoppen en alles kristalliseren. Dan ga je eigenlijk dood, leef je niet meer maar overleef je. Dus open zijn. Zo kan alles meer en meer verruimen, tot eenheid worden. Meer en meer omvat en bevat worden, alles wat is, zodat je uiteindelijk één met alles bent. All-een. En dan stroom je uit, zonder eigenbelang, zonder eigenwilligheid, zonder...

Volgens mij zitten we in de finale. Tijd voor een grondige bezinning, tijd voor het hart, een open hart, het Weten in het hart. De enige mogelijkheid om zin te geven aan de fase waarin we nu zitten. Tijd voor de Sleutel. Wat dit voor de maatschappij kan betekenen heb ik in mijn nieuwste boek uitgewerkt. Een soort manifest van waaruit een nieuwe maatschappij een nieuwe wereld opgebouwd kan worden. Te koop bij Boekscout en Bol.Com. Het heet tijd voor de Sleutel. #openhart #tijdvoorhethart #gnosis #eindtijd #boek #bezinning #maatschappij Kagib

Als je werkelijk om jezelf geeft, kun je waarlijk een ander iets geven omdat er geen verlangen op zit, bewust of onbewust, om iets terug te ontvangen. Het is niet vanuit gemis dat je dan iets geeft, of vanuit een gevoel van verplichting. Er zit geen angst meer op om iets te verliezen, want wat kun je verliezen als je alles hebt, als je Bent? Het geluk, de vervulling zul je nooit buiten jezelf krijgen, maar alleen in jezelf. Als je het daar wezenlijk gevonden hebt zal het alles vervullen buiten jezelf. De voorwaarde hiervoor is, als dit ooit mag/kan gebeuren, is openstaan voor jezelf. Voor wat binnenin is, wat daar leeft, wat er in je omgaat. Je verlangens, je angsten, je beleven, alles wat daar maar leeft. Dit toelaten, dit ontvangen, dit door je heen laten gaan. Dan mag en kan t zijn werk doen, en mag er bevrijding en heling komen. Als je de durf hebt om open en kwetsbaar te zijn, kun je ook echt de ander ontvangen. Dan hoef je geen afweermechanismen te vertonen, kun je de ander toela...