Kagib Weteninhethart

Juist door de technische vooruitgang, dat we niet meer van s morgens vroeg tot s avonds laat hoeven te zwoegen op het land, uitgeput thuis komen en dat er dan geen energie meer is voor wat dan ook. Daardoor hebben we nu ruimte voor spirituele ont-wikkeling, innerlijke ont-wikkeling, bewustwording.  Daarom beschouw ik de westerse wereld ook als mogelijkheid om balans te brengen in de rest van de wereld. Als die rol opgepakt zou worden.  Als door dat proces de innerlijke rijkdom meer en meer ervaarbaar zou worden, zou dit in alle eenvoud uitstralen naar de rest van de wereld. Om een cliché aan te halen, er is genoeg voor wat we nodig hebben maar niet genoeg voor onze hebzucht.  Maar op dit moment hebben we dit nog minimaal opgepakt. We verliezen onszelf in onze rol binnen de maatschappij, met al onze speeltjes en de voeling echte voeling met de rest van de wereld verdwijnt. We brengen geen balans, nee we brengen alles nog veel meer uit balans door onze wegwerpmaatschappij m...

Is schoonheid relatief, aangepraat? Volgens mij toch niet, is t afhankelijk van de innerlijke afstemming de innerlijke Verbinding. Dat daarin zichtbaar wordt wat schoonheid is. En hoe dieper die afstemming hoe zuiverder hoe puurder dat wat waarlijk schoonheid is in alles ervaren kan worden.   Die schoonheid zal zich toch vooral openbaren in de natuur omdat die geen masker heeft geen muur, puur is wat het is. Dus daarin kan in alles schoonheid ervaren worden. Maar in de mens afgesloten zich afgesloten hebbende achter n masker achter n muur, is daarin nog schoonheid? Een mens die geen beleving heeft met de Bron met de Liefde, zichzelf opgesloten heeft in eindeloze beelden? Is daarin ook niet sprake dat het gelaat iets zichtbaar maakt, vooral het gezicht? Dat een open gezicht veel meer de schoonheid kan openbaren dan een gesloten gezicht? Of in objecten alles wat gemaakt is vanuit praktisch oogpunt, doelmatig, functioneel, is daarin nog schoonheid? Spreken voorwerpen/objecten...

Het luisteren naar je Bewustzijn, naar Tao heeft grote gevolgen, waardoor je in eerste instantie meer en meer vervreemd van je medemens. Minder en minder mensen kunnen je begrijpen, kunnen je volgen. Je beklimt een berg en raakt steeds verder af van wat mensen als belangrijk beschouwen. Dat maakt eenzaam omdat ook dat Andere dan nog niet voldoende gegroeid is, om daarin vervulling te vinden. Je voelt je onzeker, en dit kan eventueel weer weerstand tot gevolg hebben, oordeel over die 'anderen'. Dit is dan de volgende fase, als t ware weer omlaag klimmen van de berg, terug naar de mensen. Dat, dat Andere je meer en meer vervuld, je een voelt met alles en iedereen heel natuurlijk, als een vanzelfsprekendheid. Dus de eenzaamheid verdwijnt, het oordeel, de onzekerheid. Er is begrip, er komt Liefde vrij voor alles en iedereen. Je hebt ruimte gemaakt voor die Liefde. De Liefde die alles en iedereen omvat en draagt. Daarin voel je jezelf vervuld, daarin is alles vervuld. Het i...

In deze tijd is alles mogelijk, kan alles worden uitgeleefd. Alles kan en mag, geen taboes of amper. Geen dogma's van zo moet je leven. Dus we moeten eigenlijk het leven opnieuw uitvinden hoe nu te leven. We kunnen eigenlijk niet meer leven naar allerlei geboden en regels van buitenaf. We moeten voor onszelf uitzoeken wat goed voelt wat goed is. Ook dit is nog relatief want ja bijna iedereen is uiteindelijk toch bepaald door een bepaalde cultuur, bepaald waarden en normensysteem al is relatief gezien alles daarin vrij, ook hier in Nederland. Toch worden daarin bepaalde dingen als belangrijk geacht en anderen weer veel minder. Ook dit alles is weer relatief, waar de meeste mensen door worden geleefd al hebben ze dit niet eens in de gaten. Zo hoort het, zo is het, is toch niet anders.... En iets anders doen, wow das heftig, dan val je buiten de groep buiten de norm, en dat is heel kwetsbaar. En toch is dit een heel fascinerende tijd met zoveel mogelijkheden en kansen. Mogelij...

Het is een heel proces wat in gang gaat, als echt dat Andere ingang gevonden heeft. Nee, dan ben je er nog niet, zeker niet. Dan begint t pas. Tijd van ontmaskering, muren omlaag, beelden opruimen. Steeds weer sterven en opstaan, sterven en opstaan. Hee de wereld is weer anders, alles is weer anders, en weer. Jeetje alsof je een nieuwe wereld ingestapt bent, alsof de mensen nieuw zijn. Keer op keer op keer. Zoveel dat er vrij komt aan emotie. De ware Liefde, kan meer en meer vrij komen naarmate het begrip groeit over de mens, de betekenis van het leven hier, het Plan. Maar je hebt hier het Bewustzijn voor nodig, het omvatten, begrijpen van het leven in dit Bewustzijn, dat meer en meer omvattend kan worden. Je zou kunnen zeggen, dat dit het reinigen van het hart is. Alles wat beladen is, geladen is, met beelden, verlangens, verwachtingen, angsten, boosheid, verdriet, noem maar op. Dit allemaal op laten lossen in de Liefde. Hoe leger je wordt, hoe meer je waarlijk zachtmoedig,...

Zolang we ons verliezen in dit leven, in alles wat gedurende dit leven plaats vindt zal de cirkelgang doorgaan, scheppende onze eigen hemelen en hellen, hier en daar. Uiteindelijk is daar niet zo'n groot verschil in. Maar als er een doorbraak kan komen, de doorbraak van de Eeuwigheid, dat je dit echt, echt beleeft, in je hele wezen, het door je heen zindert de betekenis hiervan........ ja dan zal daarna alles anders zijn. Dit is wat we Zijn, wat we in Essentie allemaal Zijn, Licht in Licht, Liefde Eeuwig. En t gaat erom dat we eens tot deze conclusie komen, tot dit doorleefde inzicht, en zo ons kunnen ontkoppelen van de dans van leven hier op aarde. Dan zijn we wakker geworden. De tijd hier, het hier zijn, is maar n fractie in de Eeuwigheid. De Eeuwigheid die eens vrij kan komen en er dan altijd zal zijn. Overal waar we zijn, wat we dan ook maar doen. Als we ons blindstaren op t belang van alles wat we hier doen, dan verliezen we de Eeuwigheid. Maar als we de Eeuwigheid...

Dankbaarheid komt meer en meer vrij naarmate je in je hart beleeft, ervaart, hoe groots en veelomvattend het leven is. Hoe onvoorstelbaar geweldig dat alles in elkaar zit. Dat alles klopt, in elkaar past. Dat het zo, zo rechtvaardig is, en zozeer dat er Liefde en begrip uit spreekt. Je voelt je hierin eigenlijk heel nietig, heel klein. Hoemeer dat Andere in je vrij mag komen, ervaren mag worden. Dit betekent niet dat je dan kruipend op je knieën door t leven gaat. Nee je gaat juist met een rechte rug, oprecht door t leven. Met een lichte tred. Omdat je jezelf gedragen weet door dat Andere, door de Liefde. Maar opblazen zul je jezelf niet meer. Niets meer waar je, je eventuele grootheid op baseert. Dit alles verdwijnt. Verdwijnt in het ervaren/beleven van de grootsheid, de Alomvattende Liefde van dat Andere. Wat niet van deze wereld is maar deze wereld draagt en vervuld met Liefde. Er is slechts dankbaarheid dat je leeft. Dankbaarheid hoe mooi het leven is. En uit dankbaarheid wi...

De Kracht.. Ja, de Kracht kan pas meer en meer ervaren worden naarmate wij stil geworden zijn, alles verstild is. En in dat verstild zijn is er een helder Zien, een helder voelen, dat wat is. Hoe meer dit proces gevorderd is, hoemeer je sneller in de gaten hebt wanneer andere krachten hun spel willen spelen, je willen manipuleren. Je doorziet ze. Je Weet wat er speelt wat er aan de hand is, wat de achtergrond is. Zo kan zich meer en meer een innerlijk autoriteitsgevoel ontwikkelen. Je maakt je daarmee eigenlijk vrij van de buitenwereld want je Weet het zelf. Het Geweten spreekt. Dat wat we altijd Geweten hebben, het tijdloze Weten. Zo maak je jezelf vrij van alles, voel je jezelf vrij van alles. Geen beklemming meer, geen hechting geen fixatie, geen verstrikking. Gewoon Zijn, en lekker meestromen. Er hoeft eigenlijk niet zoveel meer. Er moet niks meer gebeuren dus dan kan alles gebeuren wat maar wil gebeuren. Uiteindelijk zal alles weer een zijn. Uiteindelijk zal de hemel op aard...

Barmhartig zijn.... Het is eigenlijk een woord waar de werkelijke betekenis van verloren is geraakt, eigenlijk een verouderd woord. Erbarmen hebben, mededogen, compassie. Die barmhartigheid kan van binnenuit vrijkomen naar de medemens na een weg van ontsluiering, ontmaskering, vrijmaking, van alle beelden die je over de mens had. Daardoor kan waarlijk mededogen, Liefde vrijkomen voor die mens. Gewoon in dat wat ze zijn, zonder dat ze er iets voor hoeven te doen. Eigenlijk kan God zich dan door ons heen uitdrukken, tot uitdrukking komen, omdat wij verdwenen zijn, en God puur erbarmen, mededogen is. En daarin is een gelukzaligheid, God te mogen ervaren binnenin. Gewoon gelukkig zijn, zonder reden, gewoon omdat er mededogen is, gewoon omdat je liefhebt, gewoon omdat er Liefde is. Hoe kan hierin dan nog wrok of hardheid tevoorschijn komen? Je bent Heel, vervuld van dat Goddelijke, het mannelijke en vrouwelijke in balans. Zonder dat je er iets speciaal voor hoeft te doen, stroomt het er...

Eigenlijk komt zachtmoedigheid voort vanuit begrip. Dat er meer en meer gedurende je weg een waarlijk doorleefd en meer en meer omvattend begrip is wakker geworden over het leven, tov de mens, en van daaruit waarlijk Liefde. In dit begrip is alle oordeel weggesmolten, alle verzet, alle beelden. Daarvoor in de plaats is iets gegroeid, binnenin gegroeid, wat vervulling geeft aan alles. Het zoeken is voorbij. Je hebt Het gevonden, en je hebt lief zonder dat de ander er iets voor hoeft te doen. Je hoeft niks meer te bewijzen, Je Weet, je Bent. Er is iets in je gegroeid wat niemand meer van je af kan pakken. Daardoor kun je zacht zijn gedragen door de Kracht, open en gevoelig. Wat is, dat is, en in alles wat is, is mogelijkheid. In dat Andere heb je vrede gevonden. Het is een Kracht die niet te vernietigen is, die tijdloos is, die je meeneemt naar de andere kant, bij het sterven. Wat eigenlijk onafhankelijk van de zintuigen is, van beelden, van geluid, van proeven, van tasten. Al ver...

Uiteindelijk ben je leeg. Je wordt leger en leger door begrip door inzicht, door innerlijke bevrijding. Uiteindelijk ben jij helemaal leeg. Maar juist daardoor wordt je een vat van zoveel. Juist daardoor kun je meer en meer bevatten. Zoveel mogelijkheden tot uitdrukking komend in de meest subtiele lagen. Wat maar nodig is. Als je het werkelijk bevrijdt hebt van emoties, belangen, verlangen, beelden etc. Hiervan leeg geworden bent. Als het geen beladenheid meer heeft, geen enkele verbinding meer heeft met het ego, met het ikje. Dan kan het gebruikt worden. Dan wordt het opgeroepen als het moment het vraagt zonder dat je hierover nadenkt. Eigenlijk zonder enige gedachte. Geheel natuurlijk. Even wordt er iets meer ervaarbaar, Liefde, compassie, ontroering, betrokkenheid op wat voor vlak dan ook. Anders is er eigenlijk leegte, maar heel licht, een heel heldere leegte. Gewoon Zijn, in alle eenvoud. Je bent niet voortdurend in extase. Er is hier ook geen enkele behoefte toe, of gelukz...

Meestromen. Het is geen mystiek zweverig gepraat. Het is, het kan alledaagse concrete realiteit zijn, worden. Een onfeilbaar innerlijk richtsnoer van waaruit je het leven vorm kunt geven. In alles. Dat is ook t mooie van deze tijd. Wat 'vroeger' in heel abstracte symbolieken en beelden tot uitdrukking gebracht werd, alleen voor ingewijden leesbaar, wordt nu heel helder verwoordt. Voor ieder te begrijpen als je t wil begrijpen, wil toelaten. Als de Verbinding er is, met jouw Essentie, dan kan die je alle informatie geven die je nodig hebt. Op het juiste moment komen er gedachten naar boven, borrelen naar boven, geven de richting van je leven, waar de Stroom heen wil, in het moment. Inspiratie kan wakker worden. Inzichten die waarlijk bevrijding kunnen betekenen. Sluiers die weggehaald worden, helder Zien wat is.Als alle eigenwilligheid verdwenen is. Alles wat jij wil. Wat jouw ikje wil. Waar jouw ikje aan vast wil houden. Waar het ikje vol van is. Dan kun je o...

Hoemeer ik mezelf ken, hoemeer ik tot de conclusie kom dat ik niets ben. En hoemeer ik tot niets gekomen ben, tot niets kom, hoemeer ik iets ervaar dat zo leeg is en tegelijkertijd zo vol. Het is niet in woorden te beschrijven. Het is, het blijft over. Het omvat, het is een, verbonden met het Al, met Alles. Er zit geen verlangen in, geen verwachting. Het is Liefde. En alles, alles is daarin helemaal goed en vervuld. Het kan uitstromen voor wie maar wil, voor wie er zich maar voor opent, maar het hoeft niet. Het mag, het kan, er is een mogelijkheid tot. Geen afhankelijkheid van. Het stroomt over, en toch kan t ook stil binnenin blijven. Het is niet van t denken, niet van emoties. Het is vrijgekomen door inzicht en begrip voor alles dat emoties opwekte, dat beklemde, dat vast zette, dat zich hechtte, dat invulde, dat verwachtingen koesterde, dat kleurde. En zo mocht dit alles verdwijnen, en de Liefde bleef over. Ja de Essentie, de Liefde is wat overblijft, wat uiteindeli...

Het is eigenlijk het principe van, vindt het Koninkrijk Gods en de rest zal u gegeven worden. Het Koninkrijk Gods is Essentie. De paradox is dan, hoemeer, hoe dieper je met Essentie versmelt, hoe minder je nodig hebt. En toch krijg je alles wat je maar nodig hebt. Je krijgt wat je echt nodig hebt, wat echt nodig is. Dit kan buiten/boven verwachting zijn op het materiële vlak want Essentie heeft uiteindelijk alle touwtjes in handen ook die van de materie. Maar eigenlijk is t overbodig. Als je de Essentie hebt gevonden, dan heb je alles, dan wordt de rest bijzaak. Is het leven niet heel erg vluchtig? Als we tussendoor van die kicks hebben, hoogtepunten, wauw een superauto, wauw dit, wauw dat, kun je dat toch niet vasthouden en kukel je weer naar beneden en verlang je weer naar n volgend hoogtepunt. Essentie is eigenlijk één groot hoogtepunt. Hoemeer je echt diep erin verankerd raakt hoe moeilijker je er nog ooit uit kunt kukelen. Het is allemaal heel stil. Helemaal niet op...

De kern ligt eigenlijk erin dat t geluk niet buiten ligt maar binnenin. Als je het daar gevonden hebt, heb je alles. Want dat geeft weer vervulling aan alles om je heen. Je Weet het, als dit zo is. Er is vrede, lichtheid, een vervuld zijn. Je bent dan in harmonie met je Essentie, met je Kern, met je Bewustzijn. En dan hoef je slechts mee te stromen, met dat Bewustzijn, met het Zijn, van binnenuit. Is het niet het denken wat je hier steeds uit haalt? Waar je dan ook aan denkt, waar het ook mee gevuld is. Dat je uit het Zijn haalt en verstrikt laat raken in de dualiteit van het leven? De Afstemming verliest? Nu is er eigenlijk alles, wat is t wat ons hier dan steeds uit haalt? Geluk heeft geen oorzaak, geluk is. Het is uiteindelijk de enige Waarheid. Het is niets, het is alles. Het is thuiskomen. Het is thuis Zijn. In jezelf, en zo je overal thuis voelen en Zijn. Niets dat je hier meer uit kan halen. En als we thuisgekomen zijn, voelen we ons waarlijk thuis bij el...

De vogels en de geiten waren allemaal ergens anders en het was ongewoon stil en eenzaam onder de wijdvertakte boom, die helemaal in een grote uitgestrektheid van goed bebouwde, weelderig groene velden stond. Even verderop lagen de heuvels, weinig uitnodigend in het scherpe licht van de middagzon, maar onder de boom was het aangenaam koel en donker. In zijn eenzaamheid had deze enorme, indrukwekkende boom immense kracht en symmetrie gebundeld. Hij was een en al vitaliteit, hij stond daar helemaal alleen en toch leek hij heel zijn omgeving te beheersen, zelfs de heuvels in de verte. De dorpsbewoners vereerden hem; tegen zijn kolossale stam stond een gehouwen brok steen waar iemand heldergele bloemen op had gelegd. 's Avonds kwam er niemand in de buurt van de boom; zijn eenzaamheid was te overweldigend en het was beter hem overdag te vereren, als er volop schaduw was, terwijl de vogels kwetterden en je menselijke stemmen hoorde klinken. Maar op dit uur zaten alle dorpelingen bij...

Het had 's nachts geregend en de fris geurende aarde was nog vochtig. Het pad liep van de rivier af tussen oeroude bomen en mangobosjes door. Het was een pelgrimsweg die vele duizenden hadden betreden, want het was een traditie van al meer dan twintig eeuwen dat elke rechtgeaarde pelgrim dit pad moest volgen. Maar voor pelgrims was het niet de goede tijd van het jaar en deze morgen liepen er alleen de mensen uit het dorp. Ze boden een fraai schouwspel, in hun bontgekleurde kleding, met de zon achter zich en met vrachten hooi, groenten en brandhout op hun hoofd; ze liepen gracieus en waardig, ze lachten en praatten over dorpsaangelegenheden. Zover het oog reikte lagen aan weerskanten van het pad groene akkers met winterkoren, met brede stroken met erwten en andere groenten voor de markt. Het was een heerlijke morgen, de hemel was helderblauw en het land was rijkgezegend. De aarde was een en al leven, overvloedig, weelderig en geheiligd. Dit was niet het geheiligde van iets dat...

Ten eerste het aspect van de Essentie. Uiteindelijk is dit heel leeg, een heel helder Zijn. En overal waar dit vrijkomt is dit hetzelfde. In die Kern zijn we één. In dat beleven. En ja t is een heel leeg gevoel, moeilijk te omschrijven, wel heel licht omdat je gedragen wordt door het Licht, heel onbevangen en vreugdevol. Je zou t kunnen vergelijken met weer als n kind zijn, geen opgeblazenheid een warm medegevoel met alles en iedereen. En dan de andere kant, zijn we uniek in alles wat door ons heen raast aan emoties, opgewekt door bepaalde gedachten. Of komt dit toch wel heel erg overeen steeds, waar maar triggers zijn, bij anderen. Is t niet een bepaald reservoir aan uitingen waar weinig oorspronkelijkheid in is, niet werkelijk iets nieuws onder de zon? Bewustzijn heeft niets te maken met t verstand met de mind. Het is een hele andere bron van kennis. Die leer je niet in boeken, is ook niet iets van uit het hoofd leren. Je Weet t gewoon, het gaat stromen, je hebt de Bron aangera...

Zonneschijn. Lief kind. beginnend leven. Lichte krulletjes, dansend in de wind. Verwondering. Een vreugdedansje. Op naar de muziek. Hooggetild. balancerend op twee sterke schouders. Ouder-kind. Kind-ouder. Een in de beweging. Een in de vreugde. Vreugdestromen. Mensen kijken elkaar aan met een blijde lach. Grote mens, kleine mens, er is geen verschil meer. Het leven is een spel. Een vreugdespel. Een kleurenspel. Een fantasiespel. Samen op gaan in het leven. Een geestelijke omarming. He lieve vrouw, he lieve man, he lief kind. Ik hou van jullie hoor. Het leven is een feest. Vertedering. Ik word warm van binnen. Alle moeheid valt weg. Doorstroomd met een prille kracht. Vernieuwing. Een eeuwig moment. Verleden en toekomst vallen weg. Slechts nu bestaat nog. Twee bengelende beentjes. Een schaterlach. Wapperende handjes. Vader een speelobject. Een klimpaal, een doorgeefluik, een tunneltje. Klein zijn. Voorovergebogen. Afdalen. Alle zorgen zijn vergeten. Opgelost in de zonneschijn. Opgelost i...

De hemel hing vol laaghangende wolken en het was een warme dag, ook al speelde er een briesje door de bladeren. In de verte rommelde zacht de donder en een regenbuitje verdreef het stof van de weg. De papegaaien vlogen grillig heen en weer, krijsend zo hard als ze maar konden; een grote adelaar zat op de allerhoogste tak van een boom zijn veren glad te strijken, met een wakend oog op al wat zich onder hem afspeelde. Op een andere tak zat een aapje en van een veilige afstand hielden ze elkaar in het oog. Nu voegde zich een kraai bij het gezelschap. De adelaar zat even doodstil, na zijn ochtendtoilet, en vloog toen weg. Op de mensen na was de dag volkomen nieuw, niets was gelijk aan gisteren. De bomen en de papegaaien waren niet wat ze gisteren geweest waren; het gras en de struiken ademden een volkomen andere sfeer. De herinnering aan gisteren verduistert de dag van vandaag alleen maar en alle vergelijken belemmert de waarneming. Wat waren die rode en gele bloemen stralend mooi! ...