Kagib Weteninhethart

Ja, dat paradijs. Dat paradijs zoeken we toch overal, buiten onszelf. We hebben er hele mooie plaatjes bij, verheven beelden. Eventueel het leven hierna, ja dan komt het paradijs, als je hier goed geleefd hebt. Volgens de regels, volgens je geloof. Maar we zijn uit het paradijs gevallen. En dat paradijs is niet buiten, het ligt binnenin te wachten. Het is niet afhankelijk van de plek waar je bent het is in het hart. In het hart van alles. En als het binnenin gevonden is, is het overal. Dat is het geweldige. Het is niet iets wat je ziet of hoort het vervuld uiteindelijk het zien en horen. Dan kan het paradijs zich door jou heen uitbreiden, overal waar jij bent. Als jij ruimte gegeven hebt aan dat paradijs, en de val voorbij is. Dan zal je ook nooit meer kunnen vallen en kunnen nieuwe dimensies open gaan. Wanneer mag het paradijs in jou opstaan? Een nieuwe wereld zal voor je opengaan, ontstaan. Een waarlijk nieuwe wereld. Nieuwe ogen nieuwe oren een nieuw hart. En geen donorhart dus. Een...

Ja, waarom die val uit het paradijs? Ik zeg vaker, niks mis met de val want als je dit ongedaan gemaakt hebt kun je nooit meer vallen.  Maar toch, als ik naar de wereld kijk, we zijn zover verdwaald er is zo weinig voeling met dat ware innerlijke Plan. En wat vooraf gaat heeft eigenlijk niet zoveel zin. Eigenlijk moet alles eerst doodlopen zodat de Verbinding gemaakt wordt, de Verbinding met dat Plan.  En ja daarin beleef ik toch dat er iets fout is gegaan. Het leven krijgt pas echt zin in die Verbinding. Dan nog kun je misstappen maken maar in Verbinding kun je er snel inzicht in en begrip voor krijgen. En dat is volgens mij ook de oorspronkelijke bedoeling geweest.  Maar ja, het is wat het is.  Maar als er echt een Verbinding is, zijn er stadia en toetsingen. In Verbinding is er een Weg een Plan een proces, van het ene stadium na het andere. En voordat je naar een nieuw stadium kan is er een toetsing, beproeving of je het echt doorzien hebt, begrepen hebt etc....

  Is dat niet de kern van de val uit het paradijs? We zijn t buiten gaan zoeken, terwijl alles binnenin is te vinden en daar de vervulling ligt. Vanuit die val geven we nog steeds het leven vorm met alle gevolgen van dien. De val in de dualiteit. De val van t denken? Want is t niet juist het denken wat ons uit die vervulling haalt, alle denkbeelden? Het denken dat altijd ergens anders is, vooruit, achteruit. Het denken dat nooit tevreden is, het denken dat t altijd buiten zoekt, het denken dat angstig maakt, dat invult hoe de ander is, hoe het leven is. Denken, denken, denken. Het denken kan niet Zijn. Het denken kan niet in alle eenvoud Zijn. Het denken is nooit vervuld. Het denken brengt scheiding, conflict, versplintering. Het denken veroorzaakt eenzaamheid, och was ik maar daar, was ik maar bij haar, bij hem etc. We hebben ons Zelf niet gevonden en daardoor zal nooit de ware vervulling komen, hoe we ook zoeken buiten ons zelf. Terug in het paradijs betekent, weer een Zijn. Verv...

Er is een Oeressentie die er was voor de val. Dat wat niet in de tijd gevallen is zou je ook kunnen zeggen. Maar ja, wij zijn wel gevallen in de tijd, en daar de weg kwijtgeraakt. Maar die Oeressentie staat buiten de tijd, en heeft uiteindelijk de touwtjes in handen van alles wat binnen de tijd plaatsvindt, de dualiteit. De dualiteit speelt haar eigen spel. Het wil eigenlijk dat spel door blijven spelen wat zelfs verbinding heeft met heel grote krachten, heel grote wezens. Die kunnen je ook weer misleiden, waar je maar gevoelig voor bent. Ze kunnen ook bv via channeling zich openbaren. Maar de Oeressentie spreekt zich ook uit, maar is een heel stille Stem. Het is aan jou of je wil luisteren, waar je verlangens liggen. Wil jij blijven, of wil je verdwijnen, daar komt t op neer. Wil je vol blijven van jezelf, of leeggemaakt worden, verstillen. Alles, maar dan ook alles overgeven. Niets meer weten, niets meer kunnen. Dan kan de Essentie in jou gaan spreken, en het omzettingsproces zich in...