Kagib Weteninhethart

Zijn we niet allemaal verslaafd? Of in andere bewoordingen, geprogrammeerd op allerlei manieren, waardoor we onszelf verloren hebben? Waardoor we niet meer gewoon durven/kunnen Zijn. Waardoor er zoveel stemmetjes in onszelf spreken waardoor we ons Zelf vergeten, of niet meer horen. Waardoor we zo afhankelijk zijn van oordeel en beoordeling van die ander om ons heen Waardoor we nooit vrij zullen zijn? Nooit zien wat is, maar het misvormde programma dat door je heen kijkt, je blik kleurt en vervormd. Afkicken is niet makkelijk. Want dit betekent jezelf onder ogen zien. Zien overal waarin je geprogrammeerd bent, niet jezelf bent maar zoveel dat ontstaan is in dat verleden, dat door jou heen leeft in het heden. Dit doet pijn, dit confronteert, dit maakt onzeker, want schijnonzekerheden worden onderuit gehaald. Je kunt niet meer zo makkelijk meedoen met de rest, niet meer het spel meespelen in eerste instantie. Licht confronteert, Bewustzijn confronteert, want het doorlicht alles, legt alle...

Het mooie van de Waarheid is, dat als die vrijgekomen is, er nooit meer oorlog zal zijn. In ieder geval de persoon in wie die vrijgekomen is zal hier nooit een bijdrage aan leveren. De Waarheid omvat alles en iedereen met Liefde, mededogen, begrip. De Waarheid hoeft niet verdedigt te worden, dus het spel van aanval en verdediging valt weg. De Waarheid is gewoon de Waarheid. Je hoeft er niets meer mee. Je hoeft deze Waarheid niet te bewijzen. Belering, bevoogding, iets op leggen valt weg. De Waarheid is uiteindelijk leeg, is uiteindelijk niets. Dat is het wonderlijke. Sja. als je de wereld in kijkt, vol van eindeloze waarheden waarmee we elkaar bevechten, het leven zuur maken of bitter of zout. Terwijl de Waarheid, de vervulling van de Waarheid niets is. Eigenlijk, als het vervuld is hoef je er ook niets meer over te zeggen, niets meer mee te doen, want je bent Dat. De Waarheid is je leven, je ademen, je Zijn. Aan de ene kant speel je dan het spel van de wereld zo goed mogelijk mee. Aan...

Is dit niet de kern waar het hele leven om draait, dat we zo eenzaam zijn? Maar dat de vervulling kan komen in het all-een worden. Zijn er uiteindelijk niet heel, heel veel mensen eenzaam, maar wordt dit niet zo snel zichtbaar omdat we vol zitten met een heleboel doen, vol zitten met activiteiten? In het eenzaam zijn verlangen we naar een antwoord op iets wat in ons is, wat nog niet vervuld is, een leegte. Maar die proberen we dan op te vullen. We proberen het antwoord te vinden buiten onszelf. Maar dit zal altijd een afhankelijk antwoord zijn, een antwoord van zoveel afhankelijk. Een antwoord dat steeds weer veranderd. Wat we vast moeten/willen zetten, wat aan voorwaarden moet voldoen, en vaker hieraan niet voldoet. Daarom zijn we nooit werkelijk voldaan of slechts een korte tijd. Wat ons heen en weer gooit, verwart, waar we verstrikt in raken. En we doen zoveel bewust of onbewust om niet eenzaam te zijn, en verliezen daardoor dat waardoor we nooit meer eenzaam zullen zijn. De ommekee...

Vaak zitten we zo vol met dat wat we denken te weten, dat het Weten niet meer kan spreken. Van daaruit geven heel veel mensen hun leven vorm, bouwen ze hun leven op, wat ook weer in de maatschappij bekrachtigt wordt. Het intellect neemt een hoge plaats in binnen die structuren, wordt hoog gewaardeerd, ons nuchtere verstand. En ja, als alles lekker loopt, baan, aanzien, relatie die hier niet aan tornt, zal hier niet snel een bres in komen. Maar als dit allemaal wat begint te haperen, je verliest je baan, alle aanzien hierop gebaseerd verdwenen, of je partner wordt wel wat meer open voor dat Weten in het hart, dan kan de positie van het hoofd wat gaan wankelen. Of  door een stuk loutering, kan het hoofd het allemaal niet meer bij elkaar krijgen. Misschien komt er dan ontvankelijkheid voor dat hart, het Weten in het hart. En uiteindelijk is de verbinding hiermee veel vervullender omdat er dan helemaal geen afhankelijkheid meer is van iets buiten. Het is vervuld binnenin, en dat geeft ...

Leegte en ruimte.... Alles wat jij leeggemaakt hebt, kan je vervullen met eindeloze ruimte. Dit kan vervuld worden door de Liefde. Dan is alles leeg, en toch alles vol, vol-ledig. Overal waar jij nog bent, wat jij nog wil vasthouden, houdt deze vervulling tegen. Daardoor zul je tussen door een gevoel van leegte ervaren, wat je dan met allerlei andere dingen probeert op te vullen. Maar het zal nooit vervullen. Dit is eigenlijk de eenvoud van het leven. Overal waar wij nog zijn, krampachtig aan vast willen houden, meestal is dit met van alles buiten onszelf, houdt de waarlijke vervulling tegen. De vervulling door het Andere, de Liefde, dat wat is, was en altijd zal Zijn. Alles wat we nog moeten verdedigen, alles waar we afhankelijk van zijn. Alles wat ons nog moet opvullen, beperkt de ruimte van de ware vervulling. De innerlijke ruimte voor het totale leven kan oneindig zijn. Het draait erom die ruimte te scheppen, in onszelf. Alles op laten lossen in deze ruimte, in deze vervulling. En ...

Ja, de tijd. We hebben alle tijd, en toch glipt de tijd zo vaak, zomaar tussen onze vingers weg. We waren er niet? En de klok tikt verder, de jaren. We worden ouder, en zoveel kansen laten liggen, zoveel mogelijkheden om de betekenis te zien die voor t grijpen ligt. Die in ons zelf ligt en tot ons wil spreken. Maar er is ook een totaal andere afstemming, in een totaal andere dimensie. Wat eigenlijk buiten de tijd staat en waardoor we altijd op tijd zullen zijn, gedragen zullen worden door de tijd. Nu is het tijd, elk nu weer kans tot zien, inzien. Voelen, Weten, in het hart, wat het verstand ook zegt.  Niets meer weten en daardoor alles Weten. Het Al omvatten. Meer en meer waarlijk kunnen bevatten in een levend ervaren, in een levend bewust Zijn. Kagib

Het leven gaat erom uiteindelijk tot het niet-doen te komen. Het is een weg van achterlaten, loslaten, doorzien. Meer en meer een Kracht in je voelen, een Bewustzijn waar je meer en meer op mag vertrouwen, wat je aan de hand neemt. Wat in de bijbel staat, dat Johannes zegt, ik moet minder worden en Hij, de Christus moet meer worden is het kernprincipe. Niet dat je dan niets doet, zekers niet, maar dat je in alles wat je doet hierdoor niet bezeten wordt maar ziet voor wat het is, alles wat buiten je gebeurd. Dat er meer en meer een stilte en gelijkmoedigheid in je ont-staat, opstaat, over alles wat in het leven gebeurd. Meer en meer een gewoon Zijn en volgen die Andere die jou leidt van binnenuit. Een vrede die misschien voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Doet dan niks jou meer iets is dan misschien een vraag die naar boven komt. Een in het midden zijn, geen ophef meer over wat dan ook, want je Weet dat dit het niet is. Het gaat verder en verder over soms ondoorgrondelijke wege...

Het heldere Zijn, daarin is het vervuld. Heel helder intens aanwezig zijn in wat is. Zo levend in het Eeuwige moment. Dat heldere Zijn is Liefde.  Dat is dus niet iets van buiten, dat is iets van binnenin. En tuurlijk straalt dat wat binnenin is naar buiten, in alles wat is. Het bevrucht de zintuigen. Maar hierin is dan geen afhankelijkheid meer. Het is een extraatje, meegenomen. En tuurlijk ben je ook in dit heldere zijn heel helder afgestemd op wat is. Want je staat er niet meer tussenin. Het heldere Zijn Weet. Het ware Weten is altijd verbonden met de Liefde. Omdat dat heldere Zijn er niet is, maken wij deze wereld. Maken wij deze wereld heel gespleten, complex verwarrend. Omdat dit heldere Zijn er niet is, is de wereld vol conflict. Er is afhankelijkheid, hechting, aan mensen, dingen, verwachtingen, verlangens, noem t maar op. We hebben het fundament verloren, als we het al ooit gehad hebben. Het heldere Zijn is zou je kunnen zeggen, het Licht in de duisternis. Met dat heldere ...

  Ja, daar begint het jezelf zijn. Dus niet het masker, niet de schijn, niet iets ophouden wat niet is. Geen muur ervoor, geen overstijgen, niet er iets anders van maken. Maar voeling krijgen met jouw pure zijn hoe het nu is. Hoe schijnbaar lelijk het ook is wat er in je leeft, wat je denkt, de emoties die door je heen gaan. Het wil gevoeld worden. Het wil doorvoeld worden. Zo kan het ontmaskerd worden. Zo kan het geheeld worden. Zo kan het bevrijd worden van de zwaarte het juk. Zo kan het oplossen in wat alles draagt en Weet. Wat Liefde is. Als je dan uiteindelijk jeZelf bent geworden. Het Zelf. Wat een schoonheid, wat een sprankeling, echt alles nieuw, onverwachts. Een onbevangen staat, eindeloos ruimte voor leven beleven. Afgestemd op het Leven. De Dans van de Kosmos Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/1B8RmfO4XW

  Het gaat niet om denk-kennis. Denk-kennis, de mind, intellectualiteit, daar voelt het ego zich sterk in. Achter die kennis kun je je verschuilen, ermee pochen, jezelf beter voelen. Je denkt het te weten, en je weet niet dat er meer is dan dat weten. Op dit weten zijn veruit de meeste mensen gegrondvest, daar leven ze uit. Dat is het ego. Daar gaat het ego mee aan de haal. Maar het ware Weten, dat is iets levends. Dat is je ademen. Ok laat ik het persoonlijk maken, dat is mijn ademen. Ik weet echt niet wat ik vantevoren zeg of hier intik. Dat roept het moment op, wat in de lucht hangt, de resonantie. Dat bepaal ik niet. Ik adem als het ware mijn Bewustzijn uit. Zichtbaar wordt wat mijn Bewustzijn is. En dat is niet mijn Bewustzijn, dat is Het Bewustzijn. Alleen gaat het door mijn persoonlijkheid heen waardoor het een bepaalde uitdrukking krijgt. Het is een bepaalde afstemming met Leven, bepaalde resonantie van beleven. Omvat heel veel, wat maar opgeroepen kan worden. Dat omvatten ...

  Er is denk-kennis, en er is waarlijk Weten. Denk-kennis, de mind, intellectualiteit, daar voelt het ego zich sterk in. Achter die kennis kun je je verschuilen, ermee pochen, jezelf beter voelen. Je denkt het te weten, en je weet niet dat er meer is dan dat weten. Op dit weten zijn veruit de meeste mensen gegrondvest, daar leven ze uit. Dat is het ego. Maar het ware Weten, dat is iets levends. Dat is je ademen. Ok laat ik t persoonlijk maken, dat is mijn ademen. Ik weet echt niet wat ik vantevoren zeg of hier bv intik. Dat roept het moment op, wat in de lucht hangt, de resonantie. Dat bepaal ik niet. Ik adem als het ware mijn Bewustzijn uit. Zichtbaar wordt wat mijn Bewustzijn is. En dat is niet mijn Bewustzijn, dat is Het Bewustzijn. Alleen gaat het door mijn persoonlijkheid heen waardoor het een bepaalde uitdrukking krijgt. Het is een bepaalde afstemming met Leven, bepaalde resonantie van beleven. Het omvat heel veel, wat maar opgeroepen kan worden. Dat omvatten kan dieper en di...

Dat is de kern van het Pad, overgave. Dit heeft gevolgen. Jij verdwijnt. Alles wat je dacht te zijn, dacht te moeten doen, alles waar je vol van was. In overgave aan dat Andere verdwijn je, los je op, als sneeuw voor de zon. Juist omdat jij verdwijnt, jouw ego, valt alle trilling weg van hoe geweldig je bent of aan de andere kant dat je niets voorstelt. Dat zijn twee kanten van dezelfde medaille, twee kanten van het ego. Je ervaart een proces in jezelf, bent hier dankbaar voor, maar niets komt meer op van wauw hoe geweldig dat ik wel niet ben, wat goed he dat ik dat weet dat ik dat kan, ik ben supermens. Niemand kan iets toevoegen aan dat wat in je groeit, daar komt het op neer. Daarin vindt je rust, vervulling. Je voelt je hierdoor gedragen, beschermd. Niet ik maar de Christus in mij, dat is hoe je jezelf dan ervaart. Na een periode van heus ook wel intense processen, waarin het Licht schijnt op je innerlijke duisternis, nog veel weggebrand moet worden, vindt je rust, stil...

Het is zeker een weg, tot gewoon Zijn komen. Eigenlijk je vrijmaken van de wereld om je heen, alle invullingen hierin, je onzeker hierin voelen. Het probleem is dat we allemaal ons Zelf verloren hebben of niet eens gevonden, en van daaruit elkaar weer benaderen, reageren. Vanuit al die programma's die bovenop ons gekomen zijn. Dat Zelf, jouw Geweten Weet t wel, maar is in eerste instantie heel kwetsbaar en onzeker, beter gezegd je persoonlijkheid is kwetsbaar en onzeker om dit toe te laten. Om dit te gronden en meer en meer van hieruit te leven. Van hieruit te leven ongeacht wat die buitenwereld ervan zegt of vindt. Dit betekent niet dat je dan n eilandje bent. Je bent uiteindelijk een helder Lichtje in dit niemand zijn, wat heel erg kan confronteren voor de ander. Maar we zijn allemaal niemand, we zijn allemaal Alles, in Essentie, dat in jezelf kunnen voelen. We weten vaak niet beter omdat we t Weten verloren hebben. Jij mag er zijn, en de ander mag er zijn. Tot dit beleven k...

Waarom komen we niet graag thuis, bij onszelf, in onszelf? Gewoon Zijn, zonder iets. Zonder iets te doen, zonder iets te hoeven, zonder iets te hoeven zijn. Gewoon Zijn? Waarom zoeken we het steeds weer buiten ons zelf, bij anderen, in wat we doen? Het zou zo eenvoudig kunnen zijn. Maar we maken het zo moeilijk. Op alle mogelijke manieren die vervulling, de bevestiging, de bekrachtiging buiten onszelf vinden. Van ik mag er zijn? En het daar nooit kunnen vinden. De bekrachtiging, de Kracht ligt binnenin. Het is er altijd, het draagt ons. Dat Zijn we werkelijk. Elk moment kunnen we er naar terug keren. We hoeven er niets voor te doen, we hoeven het alleen maar te doen. Elk moment weer een kans het te doen. Voelen, ten diepste voelen wat nu is. Door je heen laten gaan wat nu is, het mag er allemaal zijn. Wat vertellen die gedachten allemaal over jou? Wat je zou moeten zijn, wat je zou moeten doen, wie je wel niet bent? Allemaal gedachtespelletjes. Ze spelen een spel met je. Maar de...

Het ligt niet in niets doen, het niet doen. Als er niet-doen is bruis je over van energie ook al doe je niks. Je doet niks overtolligs, niks om de tijd op te vullen. Het ergens geen zin in hebben speelt dan ook helemaal geen rol. Je doet gewoon wat het moment vraagt, wat echt nodig is, dat is het niet-doen. Dat niet-doen kun je dus ook toepassen in je dagelijkse werk, in alles wat je doet. Maar dan bruis je ook van energie. En je bruist ook van energie als je gewoon in je stoel zit, gewoon Bent. Als je lui bent zit de energie verstopt. Misschien is er wel een deel van je wat allerlei wil doen, maar om wat voor reden dan ook, het komt er maar niet van. Je stopt het weg, duwt het weg, of je bent r bang voor. Zo zak je weg in een spiraal omlaag en kom je tot niets meer, raakt afgestompt, verveeld. Niets kan je meer boeien, tot leven brengen. Alle vitaliteit verdwijnt, altijd moe. Dus ja, dan is r werk aan de winkel, wat is hier aan de hand, hoe ben ik hierin terecht gekomen?...

Konden we maar eenvoudig zijn he. Echt eenvoudig zijn, en daarin dan ook echt gelukkig zijn, in wat we zijn, in wat we dan ook maar doen. Dan zouden we het elkaar niet zo moeilijk maken, zou het allemaal niet zo moeilijk zijn. Maar ja, de realiteit is anders. Het komt er eigenlijk op neer, we hebben het eenvoudige zijn, Zijn, verloren. Daarom proberen we bv buitengewoon te zijn, om er zo te mogen zijn? Uitblinken, presteren, kijk s hoe goed ik ben, nu vind je me wel aardig he, nu hou je wel van me.... En daardoor een verkrampt zijn, nooit ontspannen zijn, nooit gewoon zijn, jezelf zijn. Want wie ben je dan? Een niemand, en een niemand zijn is heeeeeeeel confronterend. We hebben onszelf verloren en proberen het terug te vinden buiten onszelf Maar we zullen het daar nooit vinden. Nooit het geluk, nooit vervulling, nooit ware blijvende vreugde, vrede, Liefde. En de maatschappij blijft ons bevestigen dat we het daar moeten vinden, buiten. In een carriere, in een fantastische ...

Erkennen heeft verbinding met Weten. Dat wat je werkelijk erkent als Waarheid, Weet je, en Ben je met je hele Wezen. Dat is een geworden met je Bewustzijn. Dat kan niemand meer van je afpakken. Dat is je ademen geworden. dat is je Leven. Dat is het Leven. Het erkennen is onverwoestbaar. Je hoeft het niet te verdedigen. Je voelt je in het anders beleven door andere mensen niet aangevallen. Het is gewoon zo. Het is vlees en bloed. Je zult daarom zelf ook nooit meer aanvallen. Je leeft wat je Bent. Daarom maakt erkennen alles mogelijk. Alles wat nodig is. Geen dualiteit. De Kracht is één. Het brengt de Hemel op aarde door jou heen. In jouw bewustzijn. Het heeft niet met denken te maken. Het heeft niet te maken met emoties, met voor en afkeur. Het is. Het is leeg het is vol. Het is vervuld, vol-ledig. Je luistert met dat wat je erkent hebt, met dat wat een geworden is met jouw bewustzijn. Geen kleuring, puur dat wat is. Je raakt niet verblindt door t beeldensp...

Veel woorden, zinnen, worden zo vanzelfsprekend geuit zonder diep te ervaren de betekenis. Bv de betekenis van de Geest, van het Weten in het hart, van de Essentie... Wat voor naam je er ook maar aan wil geven. Het staat buiten de tijd. En daarom is het paradoxaal genoeg nooit uit de tijd. Het is duizenden en duizenden jaren geleden wakker geworden en kan over 100.000 jaar weer wakker worden. Omdat het uiteindelijk hoe raar het ook klinkt niks is. Het is onafhankelijk van de zintuigen. Onafhankelijk van wat buiten is. Als het er is, als het vervuld is, dan is het er. Je hoeft er niks voor te doen om het te laten blijven. Geen technieken, geen methoden, geen oefeningen, geen visie. Want het is uiteindelijk niks. Gek hé. Het is gewoon. Er hoeft hierin niks meer, want Het is er. Dus als je 100.000 jaar geleden aan de wandel was, en je ont-moette iemand, dan zou je vanuit deze Geest meteen Verbinding gemaakt hebben. Misschien zelfs zonder iets te zeggen, je voelt het, je...

Ja, is dit niet gewoon Waarheid. Is niet het grote manco van deze tijd, van de westerse mens. Van juist de mens in de rijke landen dat we veel te vol zitten? Juist ook vaak de spirituele mens? Met zoveel programma's, technieken, kennis, ideeën, regels, normen, cultuurjasjes.... dat de Werkelijkheid hierachter verdwijnt. Echtheid? Onbevangenheid, eerlijke open vriendelijkheid, spontaniteit? Onze ego's zo groot dat er gewoon geen ruimte meer is voor de Christus, voor de Liefde, voor Zijn. Echte deemoed, wat uiteindelijk ook een aspect van de Liefde is zonder dat je deemoedig hoeft te zijn. Als een vanzelfsprekendheid, echte warme hartelijkheid zonder ondergrond van iets terug verlangen. Een genieten, gewoon dat je leeft zonder dat er ook maar iets aan vast zit, een beeld, een idee, een achtergrond. Gewoon genieten van dat wat is zonder houding zonder idee van ja hier mag ik van genieten want dat past binnen de cultuur maar nee gewoon genieten van dat je Bent, gewoon Zijn...

Wat is nu werkelijk belangrijk? We zijn natuurlijk heel veel belangrijk gaan vinden, waar we belang aan hechten, wat belangwekkend is. Maar is dit allemaal zo belangrijk. Als je diep in jezelf kijkt? Worden we niet vaak door wat we zo belangrijk zijn gaan vinden geleefd?  Leven we daardoor eigenlijk nog wel? Ons werk, al onze hobby's, alles waarmee we ons leven volplannen, waar we ons leven op bouwen. Alles waarmee we ons leven overeind houden, de spullen die we kopen, waar we aan gehecht zijn. Zoveel om naar toe te leven, maar weer ja, echt leven? Is er dan nog wel echt leven? En toch kunnen we elke dag weer momenten maken, kiezen, ruimte scheppen, om echt bij onszelf te zijn. Om echt te proeven van het leven. Het door je heen te laten gaan, hoe het tot je spreekt, wat het raakt. Zoveel mogelijkheden om te genieten. Zelfs als we een volle baan hebben of andere verplichtingen kun je toch zo leven dat je niet de Verbinding verliest met Jezelf, met je Essentie. Dat is...