Kagib Weteninhethart

  Ja, daar begint het jezelf zijn. Dus niet het masker, niet de schijn, niet iets ophouden wat niet is. Geen muur ervoor, geen overstijgen, niet er iets anders van maken. Maar voeling krijgen met jouw pure zijn hoe het nu is. Hoe schijnbaar lelijk het ook is wat er in je leeft, wat je denkt, de emoties die door je heen gaan. Het wil gevoeld worden. Het wil doorvoeld worden. Zo kan het ontmaskerd worden. Zo kan het geheeld worden. Zo kan het bevrijd worden van de zwaarte het juk. Zo kan het oplossen in wat alles draagt en Weet. Wat Liefde is. Als je dan uiteindelijk jeZelf bent geworden. Het Zelf. Wat een schoonheid, wat een sprankeling, echt alles nieuw, onverwachts. Een onbevangen staat, eindeloos ruimte voor leven beleven. Afgestemd op het Leven. De Dans van de Kosmos Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/1B8RmfO4XW

  We zijn oud zo oud. We weten het alleen niet. We zijn ver-ouderd. We zijn uit de tijd. Hoe mooi en flitsend ons vernisje ook is. We zijn heel goed in camoufleren. Camoufleren dat we eigenlijk heel leeg zijn. Geen eigenheid geen eigen beZieling, beLeving. Elkaar napraten, wat in de mode is, wat in is. Zo moet je je kleden. Zo moet je je gedragen. Dat kan niet hoor, dat staat niet. Maar eigenlijk niet echt voor iets staan. Met de laatste mode meegaan. Camoufleren, verbergen, achter maskers die steeds makkelijker te handhaven zijn, zelfs meer en meer met ons vergroeien. Facelifts en zo, een nieuwe neus no problem, dat wat oprekken, zie je er weer stralend jong uit. Maar we zijn zo oud. Niets nieuws onder de zon. Steeds weer hetzelfde in een nieuw jasje. Steeds makkelijker de leegte verbergen die eronder zit. Wie ben jij? Wie ben jij werkelijk? Zo voorspelbaar voor wie Ziet. DoorZiet jouw spel. Het spel wat we met elkaar spelen. Uiteindelijk inwisselbaar. Daardoor zo makkelijk progra...

Miskenning wat is dat? Jezelf mis-kennen, jezelf ont-kennen, eigen behoeften, verlangens, altijd de ander de ander, heel altruïstisch lijkt t.... Maar vaker, of bijna altijd, schijn bedriegt. Een periode gaat het goed. Iemand is heel gelukkig in deze rol. Iemand lijkt niets nodig te hebben, altijd klaar staan altijd helpen, altijd er zijn. Maar wat dan ontstaat is dat de omgeving zich hiernaar gaat voegen. Nee je wordt uiteindelijk niet meer beloond, het wordt als vanzelfsprekend geacht. Och dat doet zij wel, hij wel. Minder en minder zijn er bedankjes. Je zit vast in een rol van waaruit je benaderd en bekeken wordt. En dan gaat er iets schrijnen, want dan blijk je toch niet zo altruïstisch te zijn als je dacht. Je verlangt naar je complimentje naar een schouderklopje, wat goed dat je dat gedaan hebt, dank je wel. Je bent zo lief, ben zo blij dat jij er bent. Nee dit verdwijnt meer en meer, er ontstaat een soortement van onverschilligheid naar jou. Want je bent niet echt, het is schijn...

Is er iets? Nee, er is niets. Maar........ je bent zo stil. Maak je geen zorgen, en ik ben stil als ik dat wil. Dat is toch niets voor jou. Dat lijkt maar zo, omdat ik nooit deed wat ik werkelijk wou. Maar wat wil je dan? Ik wil zo veel. Ik wou zo veel. Maar ik deed het niet. Het was mezelf dat ik verliet. Ik moet zo veel. Ik moet zo veel zijn. En ik zou eigenlijk niemand willen zijn. Niets willen zijn. Zonder mezelf groot te houden. Gewoon van mezelf houden. Klein zijn, als een kind. Dat ik mijn pure onschuld weer vindt. Zoveel gezichten dat ik moet tonen. De druk die op me gelegd is. Zoveel persoonlijkheden die in mij wonen. E wie ik werkelijk ben, zit in de gevangenis. Ik leef niet meer, ik voel me zo onecht. Ik doe maar alsof. Alles is schijn, ben in niets oprecht. Maar nu kan ik het niet meer. Alles wat ik om me heen zie, het doet me pijn. Het drukt me neer. Ik kan niet meer leven in de schijn. Ik wil niets meer weten. Alles vergeten...

Eeuwige verandering. Met open ogen, verwonderde ogen. Uitdaging. Meegaan met de onzichtbare Stroming. Steeds weer opnieuw beginnen. Omhoog reiken. Vanuit de grond, de bodem van het bestaan. De angst die om de hoek komt kijken. Kan ik dit wel aan. Al zoveel dromen in rook op gegaan. De eenvoud glimlacht. De eenvoud die niets verwacht. Elk moment een nieuwe start. In het moment de ware Kracht. Geen enkel beeld dat verwart. In overgave. Nu is er de mogelijkheid. Van binnenuit het Pad betreden. Lichtvoetig, met een onbevangen hart. Ontmaskert de schijn van het verleden. En morgen? Morgen ligt in het nu verborgen. Kagib

Jij bent altijd van waarde. In ieder die je ontmoet. In alles wat je doet, wat je zegt. Altijd ben jij van waarde. Altijd ben jij waardevol, want jij bent voor de ander een spiegel. Jij ontmoet de ander, en de ander jou. En de ander ziet zichzelf in jou en jij jezelf in de ander. Je speelt jouw rol. En in die rol ben je altijd van betekenis. Je bent altijd een teken in het leven. En al ben je getekend door dit leven, het teken blijft. Elke relatie met de ander is van betekenis. Elke verbinding, elk kontakt. Het is aan jou welke betekenis je eraan geeft, wat het je doet, wat je ermee doet. Of je jezelf er tegen verzet, of durft te zien het teken dat de ander jou geeft. Dus ja, je bent altijd waardevol, al vindt je jezelf waardeloos. Voel je jezelf minderwaardig, klein en onzeker. Kwetsbaar. Is je waarde onderuit gehaald, vermorzeld door het leven, door wat op je pad gekomen is. Door wat mensen je aangedaan hebben. De ouders, de maatschappij. Waardoor je versplinterd bent geraakt, en j...

In potentie is alles aanwezig. Is alles mogelijk. Alleen, we kunnen er niet naar grijpen. We kunnen het niet leren. We kunnen er geen oefeningen voor doen. Technieken uitvoeren, methoden. Geen meditatie of yoga voor beoefenen. We kunnen het niet doen, want dan zetten we andere krachten in gang. Wat in potentie mogelijk is potentieel aanwezig is, kan slechts opengaan, zich openbaren, als wij loslaten, over geven. Als wij leeg worden van dat wat wij denken te kunnen, denken te moeten doen, denken te zijn. Als we onszelf waarlijk durven laten verstillen door een algeheel andere Kracht. In overgave aan deze Kracht kan zichtbaar worden wat in potentie aanwezig is. Meer en meer zal dan bevat kunnen worden, wat daarvoor niet te bevatten was. Als er van binnenuit meer en meer ruimte hiervoor geschapen wordt. Dan kan het levende Weten van binnenuit zich kenbaar maken, zich openbaren, Zijn werking tonen. Dan kan een potentieel aangeboord worden wat onuitputtelijk is. Het Leven gaat om meer en me...

Het is eigenlijk een beetje dubbel, je kunt t niet doen, en toch kun je t doen. :p Uiteindelijk wil je niets anders dan het doen, dan die ene weg gaan van binnenuit. Verantwoordelijkheid nemend voor je leven, alles wat daarin op je pad komt met een open en ontvankelijk hart. Uiteindelijk wil je niet anders dan in aandacht zijn, en wordt t heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Maar als t er tussenin zit, ja dan kan t ego je nog wel s te pakken nemen, je ketenen. Dat je, je verliest in t leven, dat je de Verbinding verliest, geen aandacht meer hebt, dat je niet wil kijken in jezelf, het zelf wil doen. Dan kan t goed zijn jezelf tussendoor terug te roepen, ho stop, terug naar mezelf, terug in de Verbinding. Wat gebeurd er nu werkelijk en wat is de betekenis hiervan? Je kunt niet twee paden gaan, maar ja je kunt ook niks onderdrukken, want dan wordt t ook schijn. Maar je kunt wel de intentie hebben om in die aandacht te zijn, om die verantwoordelijkheid te nemen, om open en ontvank...

Het was een heerlijke morgen, de regen had alles gezuiverd. Er zaten tere, nieuwe blaadjes aan de bomen en de koele zeewind had ze aan het dansen gebracht. Het gras was groen en mals en het vee at er met graagte van, want over een paar maanden zou er geen sprietje van over zijn. De kamer was vervuld van geuren uit de tuin en je hoorde kinderen roepen en lachen. De palmen droegen goudkleurige kokosnoten en het grote, wuivende bananenblad was nog niet gescheurd van ouderdom of door de wind. Wat was de aarde mooi, wat een gedicht van kleur! Voorbij het dorp, achter de grote huizen en de groepjes bomen, lag de zee, vol licht, met bulderende golven. Ver uit de kust lag een klein bootje, niet meer dan wat bij elkaar gebonden stammetjes, met een eenzame visser erop. Wat heeft het burgerlijk fatsoen ons toch vast in zijn greep! 'Wat zullen ze wel van me zeggen?' Kun je alleen leven, vooral als vrouw, zonder dat ze lelijke opmerkingen zullen gaan maken? Burgerlijk fatsoen is een ...

Alleen met het hart ziet men op de juiste manier. Het essentiele is onzichtbaar voor het oog. Antoine de Saint Zeker waar, daar zit het ware oog in het hart. En op zich kan dat ware oog gebruik maken van de zintuigen. Maar de Verbinding ligt dan in/met het Hart. Het Hart in het hart. Het kijkt eigenlijk dwars door alles heen. Het Ziet wat is. Zonder oordeel of invulling. Zonder bevooroordeeldheid. Dat is het ware heldere Zien. Bijna altijd zit hier het denken voor. Allerlei programma's uit het verleden, die inkleuren wat we zien, hoe we het moeten zien. Wat we denken dat is, hoe iemand is. We botsen dan op de buitenkant van de realiteit. Bijvoorbeeld hoe iemand eruitziet. Meteen gaan allerlei programma's in werking. En we zien de persoon niet meer. We hebben die persoon vastgezet in wat we denken te zien, denken dat is. Ook in bepaalde situatie's wordt je geleid door die programma's. Wordt je geleefd door die programma's, eindeloze programma's. Daarom is h...

Voor ieder vasthouden aan een illusie, een hechting is spanning, kracht, nodig. Daardoor verslijt de mens zo door het psychische leven. Mellie Uyldert Ben hier zeker mee eens. Kijk eens naar een kind het kan zich helemaal opvouwen en de gezichtsuitdrukkingen zijn zo vol en open. Het heeft onuitputtelijke energie, rent op en neer, heen en weer zonder moe te worden. Zo soepel, het beweegt mee, geen weerstand. Zo lenig zonder oefening. Want ja dat doen volwassenen wel heel veel, oefeningen. Oefenen om het lichaam lenig te houden. Hup naar de sportschool, trimmen, of allerlei andere oefeningen. Maar echt relaxt is dit niet, er is hierin vaak een forceren, waardoor het lichaam het eigenlijk helemaal niet zo'n pretje vindt en gaat protesteren met spierpijn en nog erger. Want ja het lichaam is misschien wel soepel maar binnenin nu niet bepaald. Binnenin is vol weerstand, verkramping, strijd, groot houden. Aan de buitenkant bepaald schoonheidsideaal nastreven maar geen ...

Open uw ziel voor het Licht! In helderheid is geen duisternis. auteur onbekend Ja, dat zou mooi zijn als meer en meer mensen dit doen. Je ziel openen voor het Licht. Dat Licht kan geven waarlijk inZicht. In jezelf, in de ander, in het leven. Het echte Weten. Dan zul je het Weten. Het Licht is levend, is Bewustzijn. Het Licht is het ware Leven dat jou wil beLevendigen. Wakker wil roepen, op wil wekken. Het Licht schijnt in het hart, en kan alleen ervaren worden met een open hart. Via het hart kan dan het Licht deze wereld binnenkomen. En dat maakt alles helder. Brengt waarlijk verheldering, alles klaart op. De wolken verdwijnen die tussen het Licht in zitten. Alles mag dan meer en meer doorstraald worden door het Licht. Waar het Licht is kan geen duisternis meer zijn. Waar echt het Licht in heeft kunnen Lichten. Dat je het echt geZien hebt. Als je het echt Ziet verdwijnt de duisternis. Die zal dan niet meer terugkomen. Die heeft dan geen mogelijkheid meer om teru...

Het draait niet om verstandelijke kennis. Met verstandelijke kennis blijf je altijd buiten in het kader van esoterie en Spirituele ont-wikkeling. Het verstand bouwt beelden. Daarmee trek je jasjes aan van verbeelding waarachter de Waarheid verdwijnt. Het werkelijke Weten is van een totaal andere orde, heeft verbinding met Bewustzijn. Wat je werkelijk Weet dat Ben je, dat is een. Weten is het Licht en waar Licht is, is geen duisternis. Juist de mens die zijn/haar leven gebouwd heeft op verstandelijke kennis, van daaruit zijn/haar wereld opgebouwd heeft, daar zijn/haar waarde aan ontleent, is het allermoeilijkste bereikbaar voor het ware Leven. Voor de levende Stroom, voor Tao, voor de Liefde. Dat zal eerst afgebroken moeten worden, doorzien moeten zijn, eer dat werkelijk de Weg opgegaan kan worden. Maar juist dit bolwerk is het allermoeilijkste af te breken omdat t schijnbaar veel stevigheid geeft, en algemeen door de maatschappij er ook veel waarde aan toegekend wordt. ...

De innerlijke mens kent de kracht van de levende ziel. Alleen zij schenkt hem verlossing. auteur onbekend Ja, daar gaat  het om, daar voeling mee te krijgen, met die levende Ziel. Dat leeft in jou. Kan jou waarlijk beLevendigen als je jezelf hiervoor opent. Zonder voeling met die Ziel heeft het leven eigenlijk weinig zin. Dan ben je over geleverd aan jezelf al je neigingen en je programmaatjes. Je kunt jezelf er dan ook niet echt van bevrijden want zonder Ziel heb je geen Weten, en jij kunt jezelf niet bevrijden. Dus dan is er vaak onderdrukking, of een forceren, een overstijgen, een willen doen. En dat wel willen doen en dat niet. Discipline, regels, oefeningen. Ja, dat kan allemaal wel zonder openheid voor de Ziel. Maar alleen met de Ziel, open voor de Ziel kun je verlossing bereiken. Dan kan de Ziel je van jezelf verlossen. Want wat jij denkt te zijn, dat ben jij niet. De ware innerlijke Mens is bezield door de Ziel. Die wordt daardoor beZield, gedragen, v...

Het is goed  tot je door te laten dringen dat je niets of niemand de schuld kunt geven van dat wat op je pad komt. Dat wat je raakt, wat binnen komt, emoties opwekt. Dat is allemaal jouw aurisch veld wat iets aantrekt of iets afstoot. Uiteindelijk zijn we veel te eigenwillig, waardoor we niet kunnen resoneren met de Wil. Eigenwillig in de zin dat we teveel willen. Maar eigenwilligheid kan ook bestaan uit dat we te weinig willen, onze onzekerheid om dingen te doen. Ook dat is ons ikje. Ook dat is onze wil waardoor we voor de Wil gaan staan. Met dat willetje kun je eigenlijk niet zoveel al zou je nog zo graag willen. Ook in de voortgang op het pad, dingen waar je naar reikt, je kunt dit niet doen. Het enige waar je toe kunt komen is overgave aan de Wil. Niet mijn wil maar Uw Wil geschiede. Dan komt er weer ruimte voor nieuwe ont-wikkelingen. Er kan dus niets je aura in wat daarmee niet resoneert. Als de emoties verdwenen zijn, alle eigenwilligheid alle beladen en g...

Lijkt de weg moeilijk, dan kan het liggen aan het gewicht van diegene die hem betreedt. auteur onbekend Dat kan een eye-opener zijn, overal waar zwaarte is, is niet het ware Leven. Jij maakt het leven zwaar, zwaarwegend, beladen, geladen met zoveel. Zoveel beelden, zoveel dat moet dat wil dat moet gebeuren. Dat ben jij, jij hangt er dat gewicht aan. Het Leven is het Leven. Het Leven is licht. Als je meer en meer voeling krijgt met dat leven zul jij je ook licht voelen. Dan wordt je gedragen door het Licht, voelt je vervuld door dat Licht. En dat Licht is dus Liefde is Weten, is inzicht in alles. In verbinding met het Licht kun je nog in heel moeilijke situaties terecht komen, maar zolang de voeling blijft met dat Licht kun je alles aangaan als een avontuur, een ont-dekkingsreis een bepaalde lichtvoetigheid. Je verliest je er niet in, blijft dat Licht ervaren in alles zodat het Licht kan blijven geven. Zodat het Licht je inZicht mag geven in alles wat eventueel zo zw...

Een leugen is een welgemikt schot in de eigen voeten. Ali Yazgili Duidelijk beeld, je bent je vrijheid van bewegen kwijt. Als je liegt tegen de ander. Je bent je onbevangenheid kwijt, kunt niet meer vrij delen wat in je is. Je moet dingen afschermen, beschermen. Dingen mogen niet aan het licht komen. Dus er ontstaat angst, verkramping. Je wordt gespleten. Liegen tegen de ander is ook vaak liegen jezelf. Je bent niet eerlijk naar de ander maar ook niet naar jezelf. Er komt iets tussenin. Tussen de ander in, maar ook tussen jouzelf en je natuurlijke Verbinding. Je kunt niet meer op jezelf vertrouwen. Allemaal het gevolg van een leugen. Is het dit waard? En dan heb je nog die uitdrukking, al is de leugen nog zo snel..... lieve warme groet Kagib

Een van de hoogste posities die je kunt bereiken is onafhankelijk te zijn van de goedbedoelde mening van anderen. dr Wayne Dyer Dat is zeker waar. Betekent niet dat je je dan moet afsluiten voor die mening. Van, ik weet het wel, die ander kan vertellen wat ie wil. Het betekent niet dat je niet luistert naar die ander. Nee luisteren is juist een heel belangrijk aspect om tot dat punt te komen. Steeds alles en iedereen te blijven beluisteren met een open hart. Alsof je nog niets weet. Daarin is er dus iets in jou wat echt Weet. Daarnaar luisteren. En zo kun je tot het punt komen dat je het echt Weet. Weet wie je bent, van waaruit je iets zegt of doet. Je kent jezelf, ware zelfkennis daarin is zo'n grote vrijheid. Zo maak je je vrij van de wereld om je heen. Van de mens om je heen, zonder je af te sluiten. Dan is er er juist een warme open betrokkenheid en eindeloos ruimte en begrip voor alles en iedereen om je heen. lieve warme groet Kagib

De Liefde is niet alleen lief. De Liefde kan een intens louterend Vuur zijn wat heel erg kan confronteren. Als je dit proces toelaat zal het je ook bevrijden, waarlijk vrijmaken. Als er vijanden zijn, dan liggen daar kansen. Waarom is die ander een vijand, die persoon wil je iets zeggen? De Liefde zal hierin spreken over wat is, maar durf je dit toe te laten? Uiteindelijk kan er in verbinding met die Liefde een innerlijk begrip komen waardoor alle vijanden verdwijnen. Waardoor alle haat verdwijnt omdat er ook geen liefde meer is. Geen dualistische liefde. Want dualistische liefde betekent afhankelijkheid en van daaruit vaak strijd, afweer, vechten, jaloezie. Dat heeft niets met Liefde te maken. De Liefde legt open, maakt alles zichtbaar wat zichtbaar wil worden. De enige intentie van de Liefde is om alles te laten versmelten met deze Liefde. Geen schijn, geen troebel water. Alles zal helder gemaakt worden, gezuiverd worden. Als je dit wil toelaten. Alles zal in het Lic...

hai, Een moment van bezinning, diepe bezinning over de maatschappij, en dat er iets heel belangrijks ontbreekt, en dat is werkelijk Bewustzijn, spiritualiteit. Tijd voor de Sleutel, tijd voor integratie van Bewustzijn in alle geledingen van de maatschappij. Misschien wil je er wel bij zijn, 6 juni in Haarlem, in museum het Dolhuys, achter het station, om 14.00. Je bent van harte welkom. hartelijke groet Kagib