Kagib Weteninhethart

Levende stilte is een stilte die zinderend van leven is en vol mogelijkheden, onuitputtelijk van uitdrukking. Maar de basis blijft die stilte. Dan ben je leeg geworden van je ikje en kan je Wezen  in wat maar nodig is zich door jou heen uitdrukken/openbaren. Van hieruit leven is een heel onbevangen staat, je ziet gewoon, alles is een. Je bent niet bezig met nou kijk ik nou luister ik, nee je Wezen ervaart door jou heen in alles, in alles wat op je afkomt. Alles gebeurt spontaan, niet als een automatisme, echt spontaan een direkte uitdrukking van je Essentie. Het is weer als een Kind worden. Het komt eropneer, het Eeuwige de Eeuwige Stilte vervuld wat tijdelijk is, alles is een geworden. Dan leef je in het Eeuwige moment. In het moment wordt opgeroepen wat nodig is, wat het moment vraagt. Je stroomt dan mee met de Eeuwigheid en de Eeuwigheid drukt zich dan uit in de tijd in alles. In alles wat je doet en zegt. In alles wat je Bent. Het is een heel onbevangen staat die on...

Een echte glimlach is niet van de dualiteit, heeft met niets te maken, die is. Een glimlach overstromend van Liefde, vanuit Weten. Het alomvattende Weten wat buiten tijd en ruimte staat, wat er altijd is. Wat wij ook doen, wat voor fratsen we ook uithalen. Hoe vol met verzet we ook zitten, weerstand, ergernissen, boosheid, hoogmoed, kilheid of moordlust, haat, agressie, noem maar op. Het wordt doorzien door deze Liefde. Het Weet, en er is in dit Weten geen enkel oordeel. Het Ziet wat is, doorziet jou totaal. Hiermee versmelten betekent waarlijk geluk. Waarlijk vervuld worden met deze Liefde met dit Weten, meer en meer en meer, hoeveel we maar toelaten. Het straalt dwars door alles heen. In een onszelf hiervoor openen kan het ons helen, bevrijden. Het is niet van het denken. Het denken staat er tussenin met beelden, eindeloze beelden over het leven. Het is er altijd, het is Eeuwig, het is de dans van de Eeuwigheid. Als we weer hiermee in harmonie kunnen komen met deze dans mee ku...

Stilstaan bij het leven. Nadenkend, bezinnend, bespiegelend. Ik probeer innerlijke rust te vinden, maar gedachtenflitsen vallen me als vliegen lastig. Ik herkauw het leven wat geweest is, mijmerend over toen het anders was. Er gaat af en toe een rilling door mijn lijf bij een nare herinnering. Allerlei beelden schieten door mijn hoofd. Diepe triestheid kijkt me aan vanuit het gebladerte. Pijn, angst. Duisternis alomtegenwoordig. Kijk ik mezelf aan? Een klein vrouwtje komt langs. Af en toe staat ze stil, bewegingloos, verstild. Heldere ogen. Een lichtschijnsel glijdt zachtjes voorbij. Even licht alles op, maar verdwijnt dan weer in de duisternis. Het lijkt alsof de boomwezens met me willen praten, maar ik ben doof voor wat ze zeggen. Ik zie slechts hun uitdrukking die voor zichzelf spreekt. Er steekt een hoofd uit de stam van een kale boom. Spottend kijkt het voor zich uit in het niets. Op het hoofd zit een mensachtig wezen. Het rust tegen een dode stam. In all...

Licht in mij. Het is zo licht in mij. Er is verwondering, alles is zo licht. Het leven zo licht, gedragen door dit Licht, en alles wordt hierdoor verlicht. Het is leeg, het is vol. Alles is goed. Een voortdurende glimlach op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf, en ik lach. Waarom? Zonder reden, ik lach. Het leven is zo licht als een veertje, dansend door het leven. In de stilte in het Zijn. Zonder een voet te verzetten, een dansen, een vreugdedans binnenin Heel lichtvoetig. Alles is goed. Aan alles toon ik een glimlach. Het maakt niet uit, wat is buiten mij, want er is Licht, het is licht, ik ben Licht. En ik lach. Mijn mond vormt zich tot een glimlach, als vanzelf. En toch doe ik helemaal niets. Maar kan alles, kan alles doen, kan alles zijn. Stromen van zachtheid en tederheid gaan door me heen. Verbondenheid. Het is zo Licht in mij, en niets of niemand kan dit Licht aantasten, verduisteren, niets kan me belasten. Ik doe niets, doe alles. Het ...

Ik neem je mee. Naar de stilte. De stilte van het moment. Het wegsmelten van alle kilte. Waarin de diepste Essentie van elkaar wordt her-kend. Ik neem je mee. In de leegte. De vervulling. Het vervuld zijn. Het leeg geworden zijn van alle pijn. Een ware Open-baring. Ik neem je mee. Op een pad, onbetreden. Stap voor stap de ontvouwing. Een verdwijnen van toekomst en verleden. Waarin alles samen komt in het heden. Ik neem je mee. Op het Pad van de Liefde. Een alles geven. Een alles vergeven. Een totaal begrip van en voor het Leven. Als je wil...... neem ik je mee, in mijn hart. Zodat je openbaar mag maken wat in jou is. Wat in mij is. Wat in ieder is. Maar door zovelen vergeten is. Kagib

Is humor in het leven niet heel belangrijk? Alles een beetje relativeren. Het leven met een lichte glimlach accepteren. Een licht spelen. Een spelen met licht. Pure onbevangenheid. Alles doorstraald met een zachte tederheid. Spontaniteit. Een uitbundige lach die bevrijd. Het leven ondergaan met een open hart. Een spontaan op elkaar reageren. Het leven als een spons absorberen, en dan weer naar buiten uit laten vibreren. Het zijn als een onbevangen kind, dat het wonder in elk moment terug vindt. Door het leven gaan met vederlichte passen. Af en toe misschien zelfs een dansen. Een gewoon ervoor gaan, met alles erop en eraan. De Geest opwekken. Waarlijk opgewekt zijn. Een met de stroom van het leven meegaan. De betovering van het moment ondergaan. Steeds weer een nieuwe creatie laten ontstaan. Een tijdloze belevenis. Een spel dat nooit af is. Het leven als een avontuur beleven. Met lichtheid tegemoet treden. Openstaan voor wat elk moment ons heeft ...

Dit moment. Dit moment komen deze woorden tevoorschijn. Vanuit het niets. Vanuit het niets komt een teken. Tekens die iets betekenen. Iets kunnen raken beroeren. Een hand die teder een wang beroert. Een glimlach die tevoorschijn komt. Stralend blauwe lucht waarin witte dotten van wolken voorbij zweven. De streling van de wind die langs gekleurde blaadjes strijkt. Trilling van vreugde. Dit moment. De stilte van het hart dat is. Het kind dat je aan kijkt met onbevangen ogen. Het ziet wat er is, vol vertrouwen, een open blik. Helder, en zonder dat het weet waarom houdt het van jou, het weet niet anders. Wat hebben we toch verloren? Gewoon wat is, waardoor er zoveel moet zijn? De Liefde die is. Het hart verwarmt, vervuld, overstromend. Dit moment. Is er nog een ander moment? In dit moment is alles. Kan vervulling zijn. Kan het vervuld zijn. En de stilte, vrede daalt neer in je hart. En het is goed, het is gewoon helemaal goed.   liefs Kagib

Het huis lag aan een weg die afdaalde naar de zee, zigzaggend langs talloze winkeltjes, grote flatgebouwen, garages en tempels en tot slot langs een verwaarloosde, stoffige tuin. Wanneer de weg de zee eenmaal bereikt had, verbreedde hij zich tot een grote verkeersweg met taxi's, rammelende bussen en al het lawaai van een moderne stad. Wat verderop had de hoofdweg een zijweg: een brede, stille, beschutte laan, overschaduwd door machtige tropische bomen; alleen 's morgens en 's avonds werd het er druk met auto's onderweg naar een chique club met eigen golfvelden en fraai aangelegde tuinen. Op mijn wandeling langs die laan zag ik bedelaars van allerlei aard op het voetpad liggen; ze gaven geen kik, ze strekten zelfs hun hand niet uit naar een voorbijganger. Zo lag er ook een meisje van een jaar of 10 met wijd open ogen te rusten, haar hoofd op een oud blik; ze was zichtbaar ongewassen, haar ongekamde haar klitte samen, maar toen ik naar haar glimlachte, glimlachte ze t...

Het was een mooie avond. De zon ging onder achter immens grote, donkere wolken, waartegen een groepje hoge, slanke palmen stond afgetekend. De rivier had een gouden gloed gekregen en de verre heuvels glansden in het licht van de ondergaande zon. Het onweerde, maar aan de kant van de bergen was de hemel helder en blauw. Het vee kwam terug uit de weide en een kleine jongen dreef het naar de stal. Hij kon hooguit tien of twaalf jaar oud zijn en, al was hij ook de hele dag alleen geweest, hij zong het hoogste lied, waarbij hij nu en dan een koe die afdwaalde of die te langzaam liep, een tik gaf. Hij glimlachte; zijn donkere gezicht begon te stralen. Nieuwsgierig bleef hij staan en begon gretig, maar toch enigszins gereserveerd, vragen te stellen. Het was een dorpsjongen, hij moest dus wel ongeschoold zijn; hij zou nooit kunnen lezen en schrijven, maar hij wist al wel wat het betekende op zichzelf te staan. Hij besefte niet dat hij alleen was; waarschijnlijk kwam dat nooit bij hem op en...

Het had opgehouden met regenen; de wegen waren schoon en het stof was van de bomen gespoeld. De grond was opgefrist en de kikvorsen in de vijver gingen hevig tekeer; het waren kanjers, en ze bliezen hun keel op van genot. Kleine druppels water deden het gras flonkeren en het landschap was vredig na de zware stortregen. Het vee was druipnat, maar terwijl de regen viel zocht het geen enkel ogenblik beschutting en nu graasde het heel tevreden. Een paar jongen speelden in het stroompje water dat door de regen langs de kant van de weg was gevormd; ze waren naakt en hun glanzende lijfjes en heldere kijkers waren een lust voor het oog. Ze genoten volop en waren dolgelukkig. Ze dachten aan niets anders en ze glimlachten blij toen we iets tegen hen zeiden, ook al verstonden ze geen woord. De zon begon door te komen en de schaduwen werden zwaarder. Wat is het voor de menselijke geest toch nodig zich te zuiveren van alle denken en steeds leeg te zijn, niet leeg gemaakt, maar gewoon leeg, on...

Zonneschijn. Lief kind. beginnend leven. Lichte krulletjes, dansend in de wind. Verwondering. Een vreugdedansje. Op naar de muziek. Hooggetild. balancerend op twee sterke schouders. Ouder-kind. Kind-ouder. Een in de beweging. Een in de vreugde. Vreugdestromen. Mensen kijken elkaar aan met een blijde lach. Grote mens, kleine mens, er is geen verschil meer. Het leven is een spel. Een vreugdespel. Een kleurenspel. Een fantasiespel. Samen op gaan in het leven. Een geestelijke omarming. He lieve vrouw, he lieve man, he lief kind. Ik hou van jullie hoor. Het leven is een feest. Vertedering. Ik word warm van binnen. Alle moeheid valt weg. Doorstroomd met een prille kracht. Vernieuwing. Een eeuwig moment. Verleden en toekomst vallen weg. Slechts nu bestaat nog. Twee bengelende beentjes. Een schaterlach. Wapperende handjes. Vader een speelobject. Een klimpaal, een doorgeefluik, een tunneltje. Klein zijn. Voorovergebogen. Afdalen. Alle zorgen zijn vergeten. Opgelost in de zonneschijn. Opgelost i...

Een meisje staat stilletjes aan de waterkant. Haar oogjes stralen. Op haar mond een glimlach. Tussen haar en de natuur een intens band. Plotseling knipoogt een witte duif naar haar. Maar er was niemand die het zag. Haar armpje gaat omhoog, zwaait met haar handje. De duif lost op, in de dotten van wolken. Ze had er weer een vriendje bij. Kagib

De hemel was open en wijd. De grote vogels, die met hun brede vlucht zo moeiteloos van het ene dal naar het andere zweven, waren er niet; er dreef zelfs geen wolk voorbij. De bomen stonden onbeweeglijk en de bochtige inhammen van de heuvels waren heel schaduwrijk. Een omstuimig hert, dat - een en al nieuwsgierigheid - naar ons stond te kijken, stoof bij onze nadering plotseling weg. Een gehoornde pad, in dezelfde kleuren als de grond, zat met heldere ogen en zonder zich te bewegen onder een struik. Naar het westen toe tekenden de bergen zich scherp en duidelijk af tegen de ondergaande zon. Ver beneden ons stond een groot huis; er was een zwembad bij, waar mensen in baadden. Om het huis lag een prachtige tuin; de woning zag er welvarend en besloten uit, met die zo heel eigen sfeer van de welgestelden. Wat verderop, aan een stoffige weg, stond een kleine hut in een dor veld. Armoede, ellende en gezwoeg waren zelfs op die afstand zichtbaar. Van deze hoogte af gezien stonde...

Uit de opening in de bladerenmassa stak een roze bloem met drie bloemblaadjes; ze was omgeven door groen en zal zelf ook door haar eigen schoonheid verrast zijn geweest. Ze groeide aan een hoge struik en spande zich in om tussen al dat groen in leven te blijven. Er torende een kolossale boom boven haar uit en er stonden verschillende andere struiken, die allemaal voor hun leven vochten. Er zaten nog veel meer bloemen aan deze struik, maar deze ene tussen de bladeren had geen gezelschap, ze was helemaal alleen en daardoor extra overrompelend. Er woei een lichte bries door de bladeren, maar die bereikte deze bloem niet; ze was roerloos en alleen en omdat ze alleen was, had ze een ongewone schoonheid, zoals een enkele ster aan een onbedekte hemel. Voorbij het groene gebladerte stond de zwarte stam van de palm; hij was niet werkelijk zwart, maar zag eruit als de slurf van een olifant. Terwijl je ernaar keek, veranderde het zwart in een opbloeiend roze. De avondzon scheen ...

De wereld is als een spiegel: kijk er boos in en zij kijkt boos naar je terug; glimlach en zij glimlacht ook. Anoniem Dit is niet helemaal zo zwart/wit zoals hier gesteld. Je kunt nog zozeer die ware innerlijke glimlach vrijgemaakt hebben vanuit dit beleven, de wereld hoeft echt niet altijd terug te glimlachen. Maar t gaat er om dat jij van binnenuit blijft glimlachen zonder forceren, dat je niet boos wordt of wat dan ook. Dat hierin geen aanrakingspunten meer zijn. Vaak is t wel zo hoor, want alles is energie en de mens om je heen en zelfs de fysieke realiteit reageert op die energie. Tuurlijk niet bewust. Onbewust reageren mensen op jou en dat toont zeker heel vaak een spiegel van jou. Wat toont die spiegel om jou heen? Wat is je huidige situatie? In alles valt iets te zien, als  je wil zien, als je open bent voor wat de spiegel van de wereld van de ander je wil laten zien. Die mens, die situatie is precies goed voor jou. Wie of wat heeft die mens die situatie j...

Een echte glimlach is niet van de dualiteit, heeft met niets te maken, die is. Een glimlach overstromend van Liefde, vanuit Weten. Het alomvattende Weten wat buiten tijd en ruimte staat, wat er altijd is. Wat wij ook doen, wat voor fratsen we ook uithalen. Hoe vol met verzet we ook zitten, weerstand, ergernissen, boosheid, hoogmoed, kilheid of moordlust, haat, agressie, noem maar op. Het wordt doorzien door deze Liefde. Het Weet, en er is in dit Weten geen enkel oordeel. Het Ziet wat is, doorziet jou totaal. Hiermee versmelten betekent waarlijk geluk. Waarlijk vervuld worden met deze Liefde met dit Weten, meer en meer en meer, hoeveel we maar toelaten. Het straalt dwars door alles heen. In een onszelf hiervoor openen kan het ons helen, bevrijden. Het is niet van het denken. Het denken staat er tussenin met beelden, eindeloze beelden over het leven. Het is er altijd, het is Eeuwig, het is de dans van de Eeuwigheid. Als we weer hiermee in harmonie kunnen komen met deze dans mee kun...