Kagib Weteninhethart

Is toch n geweldig perspectief. Wat binnen de tijd, de dualiteit, ook allemaal plaatsvindt. Wat we hier ook doen, buiten de tijd, in de Eeuwigheid, is dat wat de Oplossing is, de Verlossing. Uiteindelijk voor iedereen. En die Oplossing, die Verlossing is nu aanwezig, en elk volgend nu. Als de tijd rijp is, als het leven ons zozeer gelouterd heeft dat we ons hart willen openen dan zal dit ons omarmen, verwarmen, vervullen. Dan zullen we meer en meer hiermee, met/in de Liefde mogen versmelten, een worden. Dit gebeuren vindt plaats in interactie met de duisternis, met de verwarring de soms ten hemel schreiende wanhoop en verdriet. De diepe donkere nacht, helemaal verloren zijn, geen uitzicht meer op wat dan ook. Juist dan kan er ontvankelijkheid komen voor dat Licht voor de Liefde, voor de Oplossing, voor de Verlossing. Het is aan ons wanneer we er rijp voor zijn, maar eens, ooit, binnen de tijd, zullen we klaar zijn, en de eeuwigheid binnen kunnen stappen. Het Licht zal meer en meer kunn...

Is uiteindelijk niet alles angst wat ons tegenhoudt om Vrij te zijn? Is uiteindelijk het ego niet hetzelfde als angst? En waar t ego verdwenen is komt de Liefde vrij? Waar zijn we bang voor? Waarom? Wat kan werkelijk van ons afgepakt worden? Ons lichaam? Onze waarde? Zolang er op wat voor manier dan ook afhankelijkheid is van iets van buiten zal er angst zijn. Afhankelijkheid van materie, van mensen, van geld, van bezittingen, van een bepaalde presentatie. Hoe mensen je zien, of ze je wel of niet zien wel of niet gezien wordt. Zolang zal er angst zijn. En zolang je bang bent om iets verkeerd te doen, iets verkeerd te zeggen, helemaal gefixeerd bent op wat andere mensen van jou zeggen. Zolang zal er angst zijn. Maar binnenin is iets wat totaal niet gevoelig is voor angst. Dat wat is, wat er altijd is. Wat niemand van je af kan pakken, niemand kleiner kan maken maar ook niet groter. Het is wat het is. Dat wat uiteindelijk werkelijk Liefde is. Dat wat werkelijk Vrijheid is. En dit beteken...

  Ouders spelen zo'n grote rol in of ons ware verantwoordelijkheidsgevoel vrij kan komen. Meestal raakt dit al snel verloren bedolven onder alle prikkels van buitenaf, een bepaald worden door je ouders, de omgeving of gewoon een voegen daarnaar zonder enig protest. Elk kind is natuurlijk anders, heeft een andere achtergrond beleven. Wat doe je als je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt, geen enkele steun stimulans van je omgeving, bekrachtiging, warmte? Hoe gaat een kind daarmee om? Een niet gezien worden een niet beleefd worden met wat je bent wat in je leeft wat je voelt. Geen mogelijkheid tot verbinding. Elk kind zal daar natuurlijk weer anders mee omgaan. Zoveel dat niet beleefd kan worden, niet wakker gemaakt wordt of onderdrukt of geforceerd wordt. Hoe dan in alle natuurlijkheid jezelf nog kunnen ont-wikkelen? Dan heb je alleen nog maar jezelf. Daar veiligheid vinden, een thuis in jezelf al valt dat om je heen niet te verbinden, daardoor geisoleerd. Als er niet werkelijk d...

Het draait niet om verstandelijke kennis. Met verstandelijke kennis blijf je altijd buiten in het kader van esoterie en Spirituele ont-wikkeling. Het verstand bouwt beelden. Daarmee trek je jasjes aan van verbeelding waarachter de Waarheid verdwijnt. Het werkelijke Weten is van een totaal andere orde, heeft verbinding met Bewustzijn. Wat je werkelijk Weet dat Ben je, dat is een. Weten is het Licht en waar Licht is, is geen duisternis. Juist de mens die zijn/haar leven gebouwd heeft op verstandelijke kennis, van daaruit zijn/haar wereld opgebouwd heeft, daar zijn/haar waarde aan ontleent, is het allermoeilijkste bereikbaar voor het ware Leven. Voor de levende Stroom, voor Tao, voor de Liefde. Dat zal eerst afgebroken moeten worden, doorzien moeten zijn, eer dat werkelijk de Weg opgegaan kan worden. Maar juist dit bolwerk is het allermoeilijkste af te breken omdat t schijnbaar veel stevigheid geeft, en algemeen door de maatschappij er ook veel waarde aan toegekend wordt. Het geeft on...

Het gaat niet om fixeren en er iets van maken, een invulling aan geven wat je bent, wat je doet. Het gaat om zien, gewoon zien/voelen wat is. Wat het ook is, wat er ook in je omgaat. Dan kun je dit heel zwaar maken, helemaal vol hiervan zijn, maar je kan ook het licht toelaten. Dat je dit niet helemaal bent, dat er meer is. Dat onder de duisternis en verwarring, eventueel uitzichtloosheid, toch licht is en nieuw uitzicht, begrip. Dat het kan veranderen als jij jezelf openstelt voor deze verandering. Niet, ik ben depressief, en dat is het, het daarbij laten. Maar gewoon proeven wat die wolk van depressie inhoudt, wat die angst inhoudt, wat er echt in je omgaat. Niet je vastzetten in het beeld wat je ervan maakt. Dan kan het ineens veel lichter worden, het anders ervaren worden. Als zichtbaar wordt, als zichtbaar mag worden waar die depressie, waar de pijn, waar de angst verbindingen mee heeft, waar het zijn wortels heeft. Als je het gewoon toelaat, laat zijn wat het is, als een vers...

Is toch n geweldig perspectief. Wat binnen de tijd, de dualiteit, ook allemaal plaatsvindt. Wat we hier ook doen, buiten de tijd, in de Eeuwigheid, is dat wat de Oplossing is, de Verlossing. Uiteindelijk voor iedereen. En die Oplossing, die Verlossing is nu aanwezig, en elk volgend nu. Als de tijd rijp is, als het leven ons zozeer gelouterd heeft dat we ons hart willen openen dan zal dit ons omarmen, verwarmen, vervullen. Dan zullen we meer en meer hiermee, met/in de Liefde mogen versmelten, een worden. Dit gebeuren vindt plaats in interactie met de duisternis, met de verwarring de soms ten hemel schreiende wanhoop en verdriet. De diepe donkere nacht, helemaal verloren zijn, geen uitzicht meer op wat dan ook. Juist dan kan er ontvankelijkheid komen voor dat Licht voor de Liefde, voor de Oplossing, voor de Verlossing. Het is aan ons wanneer we er rijp voor zijn, maar eens, ooit, binnen de tijd, zullen we klaar zijn, en de eeuwigheid binnen kunnen stappen. Het Licht zal meer en ...

Het kan goed zijn om eens te kijken naar alles wat je meeneemt, meesjouwt vanuit het verleden. Alle beelden die ontstaan zijn door alles wat op je pad gekomen is. Wat andere gezegd hebben wat de realiteit is, hoe alles in elkaar zit, waar het om gaat. Waarin ben jij hierin nog werkelijk aanwezig en wat is er allemaal bovenop je gelegd, van waaruit je bent gaan leven? Misschien is alles ook nog verwrongen geraakt door weerstand, door wonden die geslagen zijn, tegenreactie. Van alles in het onbewuste gestopt maar toch door jou heen zich uitwerkt. De centrale vraag blijft, wie ben jij? Wie ben jij werkelijk? Het gaat erom dat je doorziet, ontmaskert, alles wat je niet bent. Alles wat je denkt te zijn, denkt te moeten zijn. Alle automatische reacties, eventueel ook emoties die wakker worden. Wat is de reden hiervan? Vaak zijn we gestopt met innerlijk te groeien, lang geleden, jaren geleden. Alles wat daarna gebeurd voegt zich naar dat wat jaren geleden gevormd is, vaak misvormd is. ...

We proberen het geluk te vinden in de wereld, buiten onszelf, terwijl t geluk en ware vervulling in onszelf ligt. Dat wat niet van de tijd is. We zijn gevangen door de tijd, door alles wat zich binnen die tijd afspeelt. De tijd die ons gegeven is, en zo ontnomen kan worden. Helemaal vol daarvan, vaak helemaal verblind, verdoofd, door alles wat zich in de wereld afspeelt. En de ironie is, het paradijs kan ook op aarde zijn. Maar de sleutel ligt niet buiten maar binnenin onszelf, dat wat dus niet van de tijd is. Dat wat onafhankelijk is van alles wat zich binnen de tijd afspeelt. De Sleutel van dit alles is de Liefde. Maar de Liefde die niet van deze wereld is. Wil die in ons opstaan, dan zullen wij moeten sterven, terwijl we hier nog leven. Als we het toelaten zal de Liefde alles doden met Liefde wat geen Liefde is, zonder belang of verlangen, heel onpersoonlijk. Misschien wordt je hart hierdoor gebroken, ligt je leven aan gruzelementen. Alles totaal illusie. Alles waarvoor je ge...

Het Licht kan slechts dan in je werken, de Eeuwigheid, het Weten, de alwijsheid, als je enige verlangen, je enige liefde de waarheid is. De waarheid van dit moment, wat nu jouw waarheid is. wat nu is, wat nu leeft, in jou, door jou heen werkt en zich uitdrukt. Zo kun je van waarheid tot waarheid gaan in een steeds weer loslaten, ontmaskert worden, onder leiding van de Waarheid. Van hieruit vindt t omzettingsproces plaats, het transformeringsproces. Het veranderingsproces dat nooit ophoudt, want steeds zijn er weer nieuwe poorten te openen, nieuwe dimensies die zichtbaar, openbaar kunnen/mogen worden. Zolang de ontvankelijkheid blijft. En in Verbinding voel je jezelf meer en meer hierdoor gedragen, beschermd, vervuld. Je Weet dat Het Weet, en je geeft je onvoorwaardelijk over. Met lege handen, met een onbevangen open hart. Je enige verlangen is nog dat dit Licht dat deze Liefde waarlijk in jou tot opstanding mag komen. Uit mag stralen, zich mag openbaren, door jou heen. Niets lie...

Ik was wel een verloren schaap ja. Voelde me verloren in deze wereld, begreep r helemaal niks van. Waarom, waarom, waarom. Maar alle antwoorden mochten komen. Nu is er rust, vrede, voel me niet verloren, ben deel van het geheel, verbonden. Er buiten staan is niet makkelijk. Alleen staan, verloren in de werkelijkheid. Een werkelijkheid die zo anders is dan voor anderen. Niet warm kunnen lopen voor zoveel wat voor andere mensen vanzelfsprekend is. Je niet neer kunnen leggen bij wat andere mensen niet schijnen te zien. Geen geborgenheid in de clan, in de familie, in de maatschappij. Maar gelukkig zijn er vaak meerdere verloren schapen en vindt je steun en her-kenning bij elkaar. Eerst een schoppen, schreeuwen, huilen. Het doet pijn, die wereld doet pijn zoals die is. Wanhoop en vertwijfeling, duisternis. En toch, er is iets anders. je voelt het in je binnenste maar je ziet het niet om je heen. Meer en meer verdrinken in die duisternis, in de wanhoop. In dit machteloze gevecht dat...

Durven toelaten wat is. De mogelijkheden liggen juist in de duisternis. Daar liggen de kansen, de aanreikingen, het werkveld. Om via de duisternis, via alles wat nog duister is in het Licht te komen. Dit in het Licht te brengen, in het Licht op te lossen door het Licht erop te laten schijnen. Dat is het spel van de dualiteit. Als we slechts een kant willen zien, het zogenaamd goede, alleen het lichte willen volhouden en het duister onderdrukken, naar onderen drukken, dan kan het Licht nooit helpen, Zijn werking tonen. Dan blijven we gevangen in het spel van goed en kwaad van licht en duisternis. Het Licht oordeelt niet, onderdrukt ons niet, maar geeft ons wel n stuk verantwoordelijkheid. Dat we willen antwoorden op het Licht, het willen toelaten zodat het ons kan helpen, bevrijden, helen. Dit proces is de betekenis waarom we hier zijn, waarom we op aarde zijn. Om alles weer in het Licht te brengen, in de Liefde, alles hierin te laten oplossen. Zolang er oordeel is over een andere...

Licht. Het zonnelicht. Warm, verwarmend. Spel van licht met schaduw. Liederen uitbundig gezongen uit vogelborstjes. Dans van leven en beweging. Kleurenspel, pril groen, bladerdans. De natuur spreekt tot mij, beweegt mijn hart. Voortdurende verandering van en in de levensstroom. Leven en dood, sterven en weer opstaan. Pijn en heling. Zwakte en kracht. Opgegeten worden en nieuwe baring. De vergankelijkheid oplossend in de Eeuwigheid. De mens speelt zijn spel. Soms of vaker een onmenselijk spel. Onmenselijke taferelen die zich afgespeeld hebben en zich blijven afspelen. De Ziel machteloos roepend, elk moment zich uitsprekend. Maar als er geen ontvankelijk hart of luisterend oor is, dan speelt zonder mededogen de haat vanuit een blind zijn, zijn spel. In onmacht en verbijstering een schreeuw van pijn, een niet begrijpen hoe een mens tot zoiets in staat kan zijn De dood zonder opstanding. Het doden van de ziel, In het bloed gesmoord. Het verliezen van de verbinding met het Hart, waardoo...

Het is maar wat je wil. Wil je, je leven uitleven levend vanuit je ik, of is echt je diepste intentie om je Essentie vrij te maken en van daaruit werkelijk Vrij te worden? Als het je diepste intentie is om je Essentie vrij te maken dan heeft dit gevolgen. Gevolgen die pijnlijk kunnen zijn voor het ik, confronterend. Dat iets zichtbaar wordt wat je liever niet wil zien. Waar je het liefste aan voorbij gaat, de lieve vrede behouden, ieder zijn eigen rol, gewoonten, patronen. En zo sijpelen de jaren door je handen weg. Maar vindt er dan nog werkelijk innerlijke verandering plaats. Raak je dan niet meer en meer uitgeblust naarmate de jaren vorderen, en er eigenlijk minder en minder geneugten zijn om werkelijk van te genieten? Zien waar je eventueel jezelf vastgezet hebt in al die gewoonten met elkaar. Geleefd wordt door de dagelijkse beslommeringen. Geleefd wordt door alle ritueeltjes, gewoonten. Ontwijken van werkelijke communicatie en uitwisseling. Ver weg stoppen de Stem van je E...

Hopeloos verstrikt in een situatie. De angels van wantrouwen, twijfel, in me vastgebeten. Mijn keel dichtgesnoerd van angst, door alle leugens die ik gezaaid heb. De vlucht dreigt een doodlopende weg te worden. De zoeklichten van de waarheid hebben me bijna gevangen. In mijn innerlijke duisternis, kan ik de lamp niet vinden, waar ik vroeg of laat tegenaan zal lopen. Het ijs van kille afweer, groeit steeds meer rond mijn hart. Helemaal opgesloten in mezelf, slaak ik uit wanhoop een kreet om hulp. Een doodse stilte valt............... Dan............. een zachte Liefdevolle stem: 'Heb vertrouwen, geef jezelf over, alles komt goed'. Er daalt een allesverzachtende rust op me neer. Ik word verwarmd door een stroom van Liefde die langs mijn hart strijkt. Alle kilheid smelt weg. Ik zeg: 'ja, het was allemaal een leugen, wil je me vergeven'? Twee zachte armen, worden om me heen geslagen. Door deze innige omhelzing, barst ik in tranen uit. De tranenstroom sp...

Duister is de nacht. Zoveel dat verwart, benard. Het Licht schiet door je heen, maar het kan niet raken, want je wil niet ontwaken. Verblind door zoveel beelden, verbeeldingen. Zoekend en tastend grijp je jezelf vast, aan alles wat houvast kan bieden, al is het maar even, totdat het leven je weer verrast, en je schijnbare veiligheid weer uit handen moet geven. Je overgeven aan de onzekerheid, bevangen door een eindeloze innerlijke strijd. Geen rust, vechten, zuchten. Vluchten. Het Licht schijnt zo kalm. Is zo stil en warm. Maar het wordt niet gezien, tussendoor een glimp misschien, totdat weer eindeloze schijnlichten oplichten, je oplichten, je eindeloze daden laten verrichten. Helemaal vol, vol van lichten, waardoor het Licht nooit over de Waarheid kan inlichten, steeds weer voor nieuwe prikkels, verleidingen, afleidingen zwichten. Zo laat je jezelf door het leven leven, en zal het Leven je nooit de ware voeding kunnen geven. Je hongert naar m...

Instorten. Omlaag storten. Neergeslagen. Schichtige blikken. Wegkruipen. Elke beweging, elk woord, gooit me omver. Angst om te leven. Angst om te sterven. Verlamd, opgesloten. Afgesloten voor de buitenwereld. Gevangen in de duisternis. Machteloosheid. gevangen in een draaikolk. Een draaikolk van negatieve gedachten. Dan........ Hysterie. Een kopje slaat te pletter tegen de muur. Een oerschreeuw breekt naar buiten. Krachteloos zak ik in elkaar, over geleverd aan terneerdrukkende gevoelens. Mezelf niets voelend. Nog minder dan een pluisje meegevoerd door de wind. Ik ben van mijn eigen voetstuk gestoten. Ik wist het allemaal. Niets kon meer fout gaan. Iets zat er scheef. Maar ik liet dit niet tot me doordringen. Niemand sprak me meer aan. Voortdurend gespannen sfeer. Hun probleem, niet het mijne. Ik was losgekomen van de aarde. Stroomde mee met mijn vreugdestroom, maar zag de andere stromingen niet meer. Ik was alles. Onaanraakbaar. Niets kon me meer kapot maken. Nu ben ik niets. Me...

Als een trein door een tunnel rijdt en het donker wordt, spring je er niet uit en gooi je je kaartje niet weg. Je blijft zitten en vertrouwt op de machinist. auteur onbekend Ik vind het een mooi beeld. we hoeven niet bang te zijn als het donker wordt in ons leven. Als het leven donker voelt, vol pijn is, verdriet, eventueel wanhoop. Een verlies van een dierbaar iemand, of je baan, of je krijgt de mededeling dat je ernstig ziek bent. Op zo'n moment wordt alles ineens donker, er lijkt geen licht meer te zijn. Alle zin en perspectief uit het leven weggestroomd. Maar dit lijkt zo te zijn. Juist dan kan voeling komen met het ware Licht, niet meer verblind door alle schijnlichten. Juist dan kan dit Licht je verwarmen, steunen, je waar nodig inLichten, als je je hart hiervoor opent. Dat is symbolisch die machinist, die Weet precies wat je nodig hebt, wat nodig is. Als je hier voeling mee krijgt en meer en meer op vertrouwt kan die je op de beste manier door de tunnel ...

Men wordt niet verlicht door zich allerlei beelden van licht voor te stellen, maar door zich bewust te worden van de eigen innerlijke duisternis. Gustav Jung Ja, dat is de kern wat ik steeds wil delen, en de weg die ik zelf gegaan ben. Alles wat duister is, wil in het Licht komen. Het wil gezien worden, bevrijd worden, ontmaskerd worden geheeld worden. Dat doet vaker pijn ja, zeker, intens pijn kan dat doen. Maar niks mis mee, als het louterend mag werken, als je de pijn echt doorvoeld in verbinding met jezelf, en niet meteen naar buiten plaatst. Of weer naar onderen drukt. Of visualiseert dat alles weer goed is. Dan zal de pijn alleen maar voortduren, de duisternis je blijven belagen op onverhoedse momenten toeslaan. Dan blijf je gespleten, en het gaat erom dat je heel wordt. Dan ben je Vrij, heb je je waarlijk Vrijgemaakt en zul je overal en altijd Vrij zijn. Ja, dan ben je waarlijk Vrij in het Licht, als de duisternis is opgelost in dat Licht. lieve warme groet K...

Als gevoel de vrijheid krijgt, verandert leegte in ruimte. Hans de Ruiter Eigenlijk ontstaat een gevoel van leegte binnenin door verstopping. Dingen zitten vast, stromen niet meer. Je hebt jezelf vastgezet in weerstand of berusting, daar zit je helemaal vol mee. Dus eigenlijk ben je helemaal niet leeg. Je zit helemaal vol van jezelf. En als er dan niks gebeurd dan kan het Leven je ook niet meer helpen. Depressie is daar ook een voorbeeld van. Alles heeft zich vastgezet in een beeld van de werkelijkheid. Je zakt eigenlijk helemaal in dat beeld, in wat was. Het leven wordt dof donker, geen levensvreugde meer, het leven heeft geen zin meer. Want je zit vol met die leegte. Als dan medicijnen, anti-depressiva je gevoel ook nog extra verdoven, je echte gevoel dan is er helemaal geen ruimte meer voor echt leven beleven, dat er ruimte komt voor het ware Leven. Daarom is het zo belangrijk weer te voelen, echt te voelen, wat is, dat dit weer kan gaan stromen, dat het er mag zij...

Durven toelaten wat is. De mogelijkheden liggen juist in de duisternis. Daar liggen de kansen, de aanreikingen, het werkveld. Om via de duisternis, via alles wat nog duister is in het Licht te komen. Dit in het Licht te brengen, in het Licht op te lossen door het Licht erop te laten schijnen. Dat is het spel van de dualiteit. Als we slechts een kant willen zien, het zogenaamd goede, alleen het lichte willen volhouden en het duister onderdrukken, naar onderen drukken, dan kan het Licht nooit helpen, Zijn werking tonen. Dan blijven we gevangen in het spel van goed en kwaad van licht en duisternis. Het Licht oordeelt niet, onderdrukt ons niet, maar geeft ons wel n stuk verantwoordelijkheid. Dat we willen antwoorden op het Licht, het willen toelaten zodat het ons kan helpen, bevrijden, helen. Dit proces is de betekenis waarom we hier zijn, waarom we op aarde zijn. Om alles weer in het Licht te brengen, in de Liefde, alles hierin te laten oplossen. Zolang er oordeel is over een andere...