Kagib Weteninhethart

De splinter en de balk. Verblind door het leven door alles wat we denken te zien, denken te weten. Alle problemen liggen buiten, nog nooit naar binnen gekeken. Daar zijn de ogen nog gesloten. Het ware Zien nog niet begonnen. Zo blijft het gevecht, de strijd, met elkaar. Omdat we niet willen Zien. Omdat we verblind zijn door onszelf. Deze waarheid deze naakte waarheid hebben we bekleed met eindeloze beelden. Daardoor denken we dat we gekleed zijn. Ieder een eigen jasje of heel veel jasjes. En niemand mag dat jasje afnemen. In dat jasje voelen we onszelf veilig. In dat jasje kunnen we blijven ontkennen dat we uiteindelijk naakt voor onze innerlijke waarheid zullen staan. We vechten, bevechten, de wereld om dat jasje aan te houden. Alles en iedereen. Het paradijs is nog ver weg. De naakte onschuld. En als dan de dood hier komt. Dan ligt er een kans. Dan ligt er een mogelijkheid. Dat de ogen open gaan. Binnenin. Dat je ziet dat je altijd al naakt was. Dat zonder problemen je jasje wordt ui...

Weet je dat de dood niet bestaat? Dat Weet je in je Ziel, als die ervaren kan worden. Daarin kan dan een stuk van rust komen, een relativeren van alles wat we hier doen. De weg gaat door, de verandering gaat door, hier en daar en overal. En t gaat om die verandering, dat alles in beweging verandering blijft. Dat betekent vaak loslaten, zekerheden, mensen, situaties, kan alles zijn. Pas zo kan er weer ruimte komen voor iets anders, nieuwe beweging en groei. Hoeveel mensen vechten niet om jong te blijven. Om uiterlijk jong te blijven, en is daar niet de hele cultuur op gebouwd? Die uiterlijke facade? Mee moeten blijven doen ten koste van..... Ten koste van je Ziel? Ten koste van wat in ons is, wat werkelijk eeuwig jong is tijdloos is? Het lichaam vervalt, en zal zich uiteindelijk moeten overgeven aan de dood. Maar wat binnenin is, dat gaat door en dat kan zich hier op aarde steeds meer verdiepen en verruimen, ruimte maken voor de Liefde ware doorleefde wijsheid. Zo mag t ouder worden een...

Blijft een boeiend thema he, de dood, wat is dat de dood. Zijn we echt niet meer dan een klok die plotseling stilstaat? Niemand is terug gekomen, al zijn er natuurlijk eindeloze beschrijvingen van bijna dood ervaringen. Allerlei doorgevingen, inspiraties hoe t hierna is. Vele mensen die de gestorvenen zien. En toch zelfs daarin kan t verstand zeggen, dat t allemaal te maken heeft met wanen met stofjes in de hersenen etc. Dus je kunt t niet overbrengen, geen harde bewijzen geven. Zelfs niet door wat Osho zegt, wie is de toeschouwer die naar je ademhaling 'kijkt'? Och ja waarom zou die toeschouwer ook niet wegvallen als die ademhaling stopt? Wat blijft over? Je eigen ervaren. En ook dat kan rotsvast zijn, en hoeft niet meer bewezen te worden. Je Weet het gewoon. Maar dat Weten kun je niet overbrengen, je kunt er slechts uit leven. Dat die dood niet bestaat, omdat je t zo beleeft, omdat er geen angst is voor die dood, om wat voor reden dan ook. Een gewoon Weten dat t leven eeuwig ...

Is t dat, het totaal ten volle uitleven van alles wat is, dat zo de angst voor de dood verdwijnt? Ik geloof zeker dat t belangrijk is om te zien, te voelen en waar nodig te doorleven dat wat is, wat in je leeft. Maar kan me ook voorstellen dat t ego steeds weer iets nieuws verzint om te voelen en te proeven en te beleven. Daarnaast lijkt t me dan ook heel belangrijk om ontvankelijk te worden voor wat ik dan noem dat Andere, voor je Essentie. Ten diepste door je heen te laten gaan wat dit is, wat de betekenis hiervan is. Hoezeer dit alles omvat met Liefde en begrip. In een dit ervaren gewoon meer en meer voelen en Weten het leven is Eeuwig. Niet als n geloof, niet als n verlangen maar gewoon n echt Weten. Rotsvast en geworteld waardoor alle angst voor de dood verdwijnt. Het gaat erom dat t een levende ervaring wordt. Een belangrijk stuk is natuurlijk ook, het moet volbracht zijn. Dat aan t eind van dit leven er niets meer is wat uitgesproken wil worden wat niet uitgewerkt is, wat niet t...

De dood, het leven. Het Eeuwige leven, de Eeuwige verandering van sterven en opstanding, tot de uiteindelijke Opstanding. Het heeft zo'n belangrijke plek in ons leven he. We krijgen er allemaal mee te maken, de dood. Eerst van mensen meer en minder dierbaar, om ons heen en dan onze eigen dood. En toch liggen er steeds juist de grootste mogelijkheden bij het sterven. Het sterven van onszelf en ook het sterven van mensen om ons heen. Dat laatste moment, die laatste momenten, daar gaat t uiteindelijk toch om, de vrucht van ons leven? Wat laten we dan zien, hoe gaan we ermee om, wat wordt er wakker, wat wordt er zichtbaar. Verzet, angst, strijd, of overgave, verstilling, een diepe Liefde die ervaarbaar wordt. Alle schijn ontmaskert, al had je nog zo'n hoge positie, zoveel geld, aan t eind moet je alleen gaan, en de rest blijft achter. Hoe je gaat, hoe je overgaat daarmee heb je de grootste impact op mensen om je heen. Wat je dan achterlaat, de indruk, de herinnering. Uiteindelijk d...

Uiteindelijk ben je leeg. Je wordt leger en leger door begrip door inzicht, door innerlijke bevrijding. Maar juist daardoor wordt je een vat van zoveel. Juist daardoor kun je meer en meer bevatten. Zoveel mogelijkheden tot uitdrukking komend in de meest subtiele lagen. Wat maar nodig is. Als je het werkelijk bevrijdt hebt van emoties, belangen, verlangen, beelden etc. Hiervan leeg geworden bent. Als het geen beladenheid meer heeft, geen enkele verbinding meer heeft met het ego, met het ikje. Dan kan het gebruikt worden. Dan wordt het opgeroepen als het moment het vraagt zonder dat je hierover nadenkt. Eigenlijk zonder enige gedachte. Geheel natuurlijk. Even wordt er iets meer ervaarbaar, Liefde, compassie, ontroering, betrokkenheid op wat voor vlak dan ook. Anders is er eigenlijk leegte, maar heel licht, een heel heldere leegte. Gewoon Zijn, in alle eenvoud. Je bent niet voortdurend in extase. Er is hier ook geen enkele behoefte toe, of gelukzaligheid. Dit heeft geen enkele toegevoegde...

De Liefde is uiteindelijk de enige realiteit. Dat wat overblijft als de rest verdwenen is, als wij verdwenen zijn. Als dat verdwenen is waar we nu zo vol van zijn. Dit diep in jezelf voelen, toelaten, wat is nu werkelijk, werkelijk belangrijk? Alles wat je leven nu bevat, omvat? Wat vervluchtigt niet in de tijd? Wat kun je meenemen als je hier weg gaat, als de dood je begroet? Het gaat er niet om dat je, je leven verwaarloost. Nee helemaal niet, maar dat je jezelf hierin niet verliest, hierin niet verdrinkt. Alleen dit nog maar ziet en dat Eeuwige perspectief uit het oog verliest. Want uiteindelijk gaat t niet om jou. Uiteindelijk gaat het erom dat jij verdwijnt en ruimte schept voor die Liefde. Dat dit vroeg of laat mag gebeuren. En tuurlijk dit kun je niet forceren, het mag een groeiproces zijn. Het mag een ervaren worden. Goh, er is iets in mij wat werkelijk Weet, alles Weet. Er is iets in mij wat onvoorwaardelijk van mij houdt. Er is iets in mij dat onvoorwaardelijk steunt en besch...

De getuige. Het is een totaal onpersoonlijk aspect in jezelf, dat naar alle fratsen kijkt die jouw ikje uitvoert. Bv ook de gedachtekronkels die je hebt, de dans die je gedachten uitvoeren. Eigenlijk een buitenstaander die buiten alles staat, over niks een mening heeft, gewoon kijkt, ziet wat is. Als de getuige er is dan Weet je dat je veel meer dan je gedachten bent want dan zie je je gedachten. Dan Weet je dat t draait om bewustzijn, bewust Zijn. Aandacht, alert zijn, in het nu zijn. Jezelf niet verliezen in dat wat we het leven noemen, maar Zien wat dat leven met je doet, wat het aanraakt, in beweging brengt. Gedachten die wakker worden, emoties. Dit kan de getuige zien. Hoe intenser de getuige, wat het Bewustzijn is, in jou kan werken hoemeer je jezelf kan doorzien, dwars door alles heen kijken. Door alle spelletjes van je denken heenkijken, de wortel zien van je emoties. Meer en meer de wortels van waaruit het denken ontstaat eruit kunnen trekken, waardoor ze geen mogelijkheid mee...

De dood, het leven. Het Eeuwige leven, de Eeuwige verandering van sterven en opstanding, tot de uiteindelijke Opstanding. Het heeft zo'n belangrijke plek in ons leven he. We krijgen er allemaal mee te maken, de dood. Eerst van mensen meer en minder dierbaar, om ons heen en dan onze eigen dood. En toch liggen er steeds juist de grootste mogelijkheden bij het sterven. Het sterven van onszelf en ook het sterven van mensen om ons heen. Dat laatste moment, die laatste momenten, daar gaat t uiteindelijk toch om, de vrucht van ons leven? Wat laten we dan zien, hoe gaan we ermee om, wat wordt er wakker, wat wordt er zichtbaar. Verzet, angst, strijd, of overgave, verstilling, een diepe Liefde die ervaarbaar wordt. Alle schijn ontmaskert, al had je nog zo'n hoge positie, zoveel geld, aan t eind moet je alleen gaan, en de rest blijft achter. Hoe je gaat, hoe je overgaat daarmee heb je de grootste impact op mensen om je heen. Wat je dan achterlaat, de indruk, de herinnering. Uiteinde...

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeg...

Het dorp lag hoog tegen de oever op en daar was meestal van alles aan de gang: daar werd gezongen en gedanst, of er was een andere lawaaiige gebeurtenis; maar deze avond waren de dorpelingen ongewoon stil, ook al zaten ze allemaal hier of daar buiten hun huisjes; het was of ze in gedachten verzonken waren. Een groepje van hen daalde net de steile oever af; op een bamboe draagbaar droegen ze een dode, in een witte doek gehuld. Ze kwamen langs en ik voegde me bij hen. Ze gingen tot aan de rand van de rivier en zetten de draagbaar zo neer dat hij bijna het water raakte. Ze hadden aanmaakhout en zware houtblokken bij zich, bouwden daar een brandstapel van, legden het lichaam erop, besprenkelden het met water uit de rivier en dekten het daarop met nog meer hout en hooi af. Een heel jonge man stak de brandstapel aan. We waren met twintig man ongeveer en verzamelden ons in een kring om de brandstapel. Vrouwen waren er niet bij en de mannen zaten, gehuld in hun witte doek, in volledig st...

Onze laatste rustplaats, eindigend op de begraafplaats. Maar meer en meer worden we verast. Zijn we door de dood verrast? We verhuizen naar een andere plaats van bestemming. De as blijft achter in een urn. De as blijft achter voor hen die achter bliijven. Vasthoudend aan de herinnering, hoe de dierbare was voor hij of zij wegging. Deze herinnering houdt vast, waardoor we niet verder kunnen of willen gaan. Slechts terug willen draaien het bestaan. Een intens verdriet, maar ook dierbare herinneringen, voor hij of zij die men achter liet. Er zijn foto's, tekstjes opgeschreven, uit liefde, vol liefde, door hen die achter bleven. Onverwelkbare bloemenpracht. En zo wordt er nog heel veel aan de overledene gedacht. Er is een gemis. Een verlangen dat alles anders is. Alles anders zou zijn, soms een niet te dragen pijn. En stil staat daar de urn, de steen onbeweeglijk. Er komt niemand terug, ze zijn meegenomen door de wind. En het leven gaat door, ...

Weet je dat de dood niet bestaat? Dat Weet je in je Ziel, als die ervaren kan worden. Daarin kan dan een stuk van rust komen, een relativeren van alles wat we hier doen. De weg gaat door, de verandering gaat door, hier en daar en overal. En t gaat om die verandering, dat alles in beweging verandering blijft. Dat betekent vaak loslaten, zekerheden, mensen, situaties, kan alles zijn. Pas zo kan er weer ruimte komen voor iets anders, nieuwe beweging en groei. Hoeveel mensen vechten niet om jong te blijven. Om uiterlijk jong te blijven, en is daar niet de hele cultuur op gebouwd? Die uiterlijke facade? Mee moeten blijven doen ten koste van..... Ten koste van je Ziel? Ten koste van wat in ons is, wat werkelijk eeuwig jong is tijdloos is? Het lichaam vervalt, en zal zich uiteindelijk moeten overgeven aan de dood. Maar wat binnenin is, dat gaat door en dat kan zich hier op aarde steeds meer verdiepen en verruimen, ruimte maken voor de Liefde ware doorleefde wijsheid. Zo mag t ouder worden...

Doen we hier niks goed? In t kader van de Eeuwigheid, van de Bestemming, zolang we gefixeerd zijn op deze wereld, minimaal. Dan doen we niks Go(e)d. Maar God laat ons doen omdat we zo tot inzicht, begrip en van daaruit bevrijding kunnen komen. Uiteindelijk lost alles op in Go(e)d. De spiegelsfeer is de sfeer waar bijna iedereen terecht komt als we overgaan, sterven. Dat is de hemel en de hel. Maar dit heeft niks te maken met t Eeuwige. Dit is veranderlijk, vergankelijk  Het is de dualiteit die daar weer vormkrijgt. Illusies kunnen misschien lang werkelijk schijnen maar ze schijnen werkelijkheid, het is slechts schijn.Het ware Licht is hierin niet. Illusies zijn verdeeld, als er goed is, is er ook kwaad. Het Eeuwig Goede heeft geen tegenbeeld, is gewoon Go(e)d. Zo worden die illusies in de spiegelwereld weer zichtbaar, ook in onze dromen. Het leven gaat overal door, maar het Leven wordt hierin bijna nooit gezien/ervaren. Als het Leven vrijgekomen is, vrijgemaakt is...

De dood is slechts een ervaring die de bedoeling heeft je een belangrijke les te leren; je kunt niet sterven. Yogananda Jeetje, je kunt niet sterven. Het hele leven draait om leven.... en dood. Jaha we gaan allemaal dood... hier. Maar daar, waar dat ook is, gaat het weer door. Anders, zeker. Maar het gaat door. Waarom die angst voor de dood bij zovelen... Ik zeg vaker, we gaan toch elke dag slapen, gaan we toch ook naar een andere wereld? Geven we ons toch aan over. Enige verschil is, je komt hier weer terug. Maar waar ben je daar dan? Nou, ik kan uit de praktijk zeggen, dat 'daar' veel meer is, dan je je ooit kan voorstellen. Eigenlijk zijn we hier voor daar. Waarom ons zo fixeren op hier. Er is hier niet zoveel belangrijk. Wat we hier doen nemen we weer mee daar. Wat we werkelijk zijn, geen schijn. Daar eens over bezinnen. Diep bezinnen. In alles wat je doet. In alles wat je van belang acht in deze wereld in wat je doet. Wat neem je als je nu gaat mee naa...

Stel jezelf de vraag: Als je gaat, wil je dan dat anderen je heengaan betreuren of je komst in een nieuw leven vieren? Het leven gaat door - eeuwig. We groeien en ontwikkelen ons door nieuwe ervaringen, we leren voortdurend, worden steeds sterker, completer. Betty J. Eady, Ja, zou fijn zijn als er een algemeen beleven zou komen dat het leven door gaat. Zou zoveel ruimte scheppen, perspectief. Ja, het hoeft natuurlijk niet zo te zijn zoals zij het hier schetst. We kunnen onszelf helemaal opsluiten in onszelf, ons helemaal inkapselen waar het ware Licht niet meer doorheen kan, en dan nemen we die illusie mee naar de andere kant. Ook dat is vrije wil. Die illusie neem je dan ook weer mee terug naar aarde totdat het Licht echt mag doorbreken. Daarom wil ik er nog een bezinning aan vastknopen. Wat laat je achter als je hier weg gaat? Welke indruk, welke gedachten gevoelens zullen mensen over je hebben, eventueel ook nog na de rouw. Wat heb je de wereld gegeven, mee gege...

Licht. Het zonnelicht. Warm, verwarmend. Spel van licht met schaduw. Liederen uitbundig gezongen uit vogelborstjes. Dans van leven en beweging. Kleurenspel, pril groen, bladerdans. De natuur spreekt tot mij, beweegt mijn hart. Voortdurende verandering van en in de levensstroom. Leven en dood, sterven en weer opstaan. Pijn en heling. Zwakte en kracht. Opgegeten worden en nieuwe baring. De vergankelijkheid oplossend in de Eeuwigheid. De mens speelt zijn spel. Soms of vaker een onmenselijk spel. Onmenselijke taferelen die zich afgespeeld hebben en zich blijven afspelen. De Ziel machteloos roepend, elk moment zich uitsprekend. Maar als er geen ontvankelijk hart of luisterend oor is, dan speelt zonder mededogen de haat vanuit een blind zijn, zijn spel. In onmacht en verbijstering een schreeuw van pijn, een niet begrijpen hoe een mens tot zoiets in staat kan zijn De dood zonder opstanding. Het doden van de ziel, In het bloed gesmoord. Het verliezen van de verbinding met het Hart, waa...

Op dat pad in het bos viel een geel blad; voor sommige bomen was de herfst gekomen. Het was één enkel blad, zonder een smet, vlekkeloos, gaaf. Het had het geel van de herfst, het was ook in de dood nog mooi; geen ziekte had het aangetast. Er heerste nog de volheid van lente en zomer; alle bladeren van die boom waren nog groen. Het was de dood in volle glorie. De dood was aanwezig, niet in dat gele blad, maar werkelijk aanwezig, niet een onvermijdelijke, tot traditie verklaarde dood, maar de dood die er altijd is. Het was geen verbeelding, maar een realiteit die niet te verbergen was. Hij is altijd aanwezig, om iedere hoek van de straat, in ieder huis, met elke god. Hij was er in al zijn kracht en schoonheid. Je kunt de dood niet ontlopen; je kunt hem vergeten, je kunt hem verstandelijk verklaren of geloven dat je opnieuw geboren zult worden of dat je op zult staan. Wat je ook doet, of je in een tempel of in een boek je toevlucht zoekt, hij is er altijd, op elk feest, bij alle ge...