Kagib Weteninhethart

Doen we hier niks goed? In t kader van de Eeuwigheid, van de Bestemming, zolang we gefixeerd zijn op deze wereld, minimaal. Dan doen we niks Go(e)d. Maar God laat ons doen omdat we zo tot inzicht, begrip en van daaruit bevrijding kunnen komen. Uiteindelijk lost alles op in Go(e)d. De spiegelsfeer is de sfeer waar bijna iedereen terecht komt als we overgaan, sterven. Dat is de hemel en de hel. Maar dit heeft niks te maken met t Eeuwige. Dit is veranderlijk, vergankelijk  Het is de dualiteit die daar weer vormkrijgt. Illusies kunnen misschien lang werkelijk schijnen maar ze schijnen werkelijkheid, het is slechts schijn.Het ware Licht is hierin niet. Illusies zijn verdeeld, als er goed is, is er ook kwaad. Het Eeuwig Goede heeft geen tegenbeeld, is gewoon Go(e)d. Zo worden die illusies in de spiegelwereld weer zichtbaar, ook in onze dromen. Het leven gaat overal door, maar het Leven wordt hierin bijna nooit gezien/ervaren. Als het Leven vrijgekomen is, vrijgemaakt is, zal Het nooit me...

De dood, het leven. Het Eeuwige leven, de Eeuwige verandering van sterven en opstanding, tot de uiteindelijke Opstanding. Het heeft zo'n belangrijke plek in ons leven he. We krijgen er allemaal mee te maken, de dood. Eerst van mensen meer en minder dierbaar, om ons heen en dan onze eigen dood. En toch liggen er steeds juist de grootste mogelijkheden bij het sterven. Het sterven van onszelf en ook het sterven van mensen om ons heen. Dat laatste moment, die laatste momenten, daar gaat t uiteindelijk toch om, de vrucht van ons leven? Wat laten we dan zien, hoe gaan we ermee om, wat wordt er wakker, wat wordt er zichtbaar. Verzet, angst, strijd, of overgave, verstilling, een diepe Liefde die ervaarbaar wordt. Alle schijn ontmaskert, al had je nog zo'n hoge positie, zoveel geld, aan t eind moet je alleen gaan, en de rest blijft achter. Hoe je gaat, hoe je overgaat daarmee heb je de grootste impact op mensen om je heen. Wat je dan achterlaat, de indruk, de herinnering. Uiteindelijk d...

Sterven, overgaan. Daar gaat t toch om, dat allerlaatste moment. Wat is dan in ons verwezenlijkt, werkelijk tot inzicht en begrip geworden, tot innerlijke realiteit? Niet alle gedachtespinsels maar echt wat we dan zijn, onze pure innerlijke waarheid van dat moment. Die afstemming nemen we mee naar de andere kant. Eerst is er nog n voorfase van verwerking, en uiteindelijk ook wel confrontatie met alles wat we hier gedaan hebben. En wat is dan werkelijk belangrijk, van wat we hier gedaan hebben? Wat blijft er over? Is niet vooral belangrijk dat we oprecht waren in ons pad. Ook in onze pijn en verwarring. De durf om te zien te proeven wat is, durven kwetsbaar te zijn, en te veranderen waar nodig. Open zijn voor de inwerking van dat Andere. Durven loslaten, overgeven. Wat als, je ineens uit dit leven wordt weggerukt, door n ongeluk? Wat heb je dan in jezelf verwezenlijkt. Wat is jouw innerlijke levende werkelijkheid in dit nu? Ben je klaar om te gaan, om over te gaan? Ben je klaar voor de ...

Wat is waarheid? Is er een waarheid? Ja die is er. En die kan spreken. En als die spreekt heeft het gevolgen. Als we willen luisteren. Het ziet gewoon wat is. Hier kunnen we afstemming mee krijgen met dat wat is. Meer en meer hiermee resoneren. Maar tot de ultieme Waarheid, eenheid hiermee, kom je niet zomaar. Het is een gaan van waarheid tot waarheid. Steeds weer ontmaskert worden. Steeds weer bleek het illusie te zijn. Steeds weer was het toch anders. Weer een anders zien, weer een anders beleven, weer een andere wereld. Steeds weer sterven en weer opstaan, sterven en weer opstaan. En dat in dit leven, terwijl we hier op aarde zijn. Als dit je intentie is, je diepste verlangen, om de waarheid te volgen, de stroom van de waarheid, van waarheid tot waarheid. Je zult alles verliezen. Alles wat je dacht te zijn, dacht hoe de wereld was, wat belangrijk was, de zin van het leven. Maar je krijgt er zoveel voor terug. Je krijgt er de Waarheid voor terug. Op die Waarheid kun je uiteindelijk g...

Vindt t een mooi woord, uiteenvallen. Komt zoiets naar boven, als we niet uiteen durven te vallen, kan nooit dat Nieuwe door ons heen opstaan, kunnen we ons nooit werkelijk vernieuwen. Dan zullen we alleen maar kristalliseren. Een dikke korst om ons heen laten groeien van ideeën, beelden, gedachten, noem maar op, waar niks meer door kan. Dus daarom helemaal uiteenvallen, neerstorten. Dat het leven je even helemaal vermorzeld. Dit toe durven laten dat dit kan, dat dit mag gebeuren. Een soort sterven, waardoor waarlijk iets nieuws in ons wakker kan worden, zichtbaar mag worden. Dat er ruimte mag komen voor t Eeuwig nieuwe, vernieuwende. Durven toelaten wat is, geweldig. Durven gewoon die pijn te voelen, dat klotengevoel, die zo 'lelijke' gedachten/emoties. Dat alles er mag zijn. Dan kan t verdwijnen, oplossen. Puur en kwetsbaar durven zijn. Het echt niet meer weten, totaal wanhopig en weerloos, zodat het Weten kan spreken en je weer mag helen, transformeren. Onszelf zijn, maar da...

Er zijn allerlei krachten die steeds op ons inwerken. Waarin we steeds weer keuzes maken. Waar we aan gehoor geven, waar we naar willen luisteren, waar we ontvankelijk voor zijn, gevoelig voor zijn, wat we belangrijk vinden. En dit heeft steeds weer gevolgen. Wat willen we hierin, wat willen we werkelijk? Waar we energie aan geven, bouwt zich uit. Alles is energie. Wat willen we met dat leven? En zo gaan we verder, wat levert t op, wat geeft het? Steeds weer alles in verandering, en we kunnen niks vasthouden. Steeds weer vallen die gezet worden? Beproevingen? Wat is werkelijk belangrijk? Hoeveel momenten van werkelijk geluk maken we mee? Welk geluk vervluchtigt niet in de tijd? Wat blijft er over bij ons sterven? wat nemen we mee, wat kunnen we meenemen? Is niet alles heel vluchtig? En toch, er is een ingang om verbinding te maken met het ware Licht. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis. Dit Licht kan gaan schijnen in een open ontvankelijk hart. Dit Licht kunnen we met ons mee...

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ...

Afscheid nemen.  Niet altijd makkelijk.  Zoveel dat was.  zoveel dat zo mooi was zo lief was zo fijn was.  Zo intens en vreugdevol.  Zoveel dat pijn was dat verdriet was dat verwarring was dat boosheid was.  Ook dat is vaak niet makkelijk los te laten. Afscheid nemen van de tijd.  Afscheid nemen van wat binnen de tijd plaats heeft gevonden.  Is dat mogelijk?  Een leven vol beleven, emoties en verlangens.  Vol ontmoetingen en moetingen.  Vol van werk en leven.  Vol van kinderen en relaties.  Vol van bezig zijn met zoveel.  Zo vol hiervan zijn.  Zoveel dat zich opgebouwd heeft binnen situaties waar verwarringen ontstaan zijn in intermenselijke relaties, spraakverwarring. Niet meer tot elkaar kunnen komen.  Een leven gevuld met zoveel. En nu mag je afscheid nemen.  Een kans.  Alsof er niets was.  Afscheid nemen met een hart van liefde.  Dat het toch goed was.  Dat het was wat t was....

Weet je dat de dood niet bestaat? Dat Weet je in je Ziel, als die ervaren kan worden. Daarin kan dan een stuk van rust komen, een relativeren van alles wat we hier doen. De weg gaat door, de verandering gaat door, hier en daar en overal. En t gaat om die verandering, dat alles in beweging verandering blijft. Dat betekent vaak loslaten, zekerheden, mensen, situaties, kan alles zijn. Pas zo kan er weer ruimte komen voor iets anders, nieuwe beweging en groei. Hoeveel mensen vechten niet om jong te blijven. Om uiterlijk jong te blijven, en is daar niet de hele cultuur op gebouwd? Die uiterlijke facade? Mee moeten blijven doen ten koste van..... Ten koste van je Ziel? Ten koste van wat in ons is, wat werkelijk eeuwig jong is tijdloos is? Het lichaam vervalt, en zal zich uiteindelijk moeten overgeven aan de dood. Maar wat binnenin is, dat gaat door en dat kan zich hier op aarde steeds meer verdiepen en verruimen, ruimte maken voor de Liefde ware doorleefde wijsheid. Zo mag t ouder...

Sterven, overgaan. Daar gaat t toch om, dat allerlaatste moment. Wat is dan in ons verwezenlijkt, werkelijk tot inzicht en begrip geworden, tot innerlijke realiteit? Niet alle gedachtespinsels maar echt wat we dan zijn, onze pure innerlijke waarheid van dat moment. Die afstemming nemen we mee naar de andere kant. Eerst is er nog n voorfase van verwerking, en uiteindelijk ook wel confrontatie met alles wat we hier gedaan hebben. En wat is dan werkelijk belangrijk, van wat we hier gedaan hebben? Wat blijft er over? Is niet vooral belangrijk dat we oprecht waren in ons pad. Ook in onze pijn en verwarring. De durf om te zien te proeven wat is, durven kwetsbaar te zijn, en te veranderen waar nodig. Open zijn voor de inwerking van dat Andere. Durven loslaten, overgeven. Wat als, je ineens uit dit leven wordt weggerukt, door n ongeluk? Wat heb je dan in jezelf verwezenlijkt. Wat is jouw innerlijke levende werkelijkheid in dit nu? Ben je klaar om te gaan, om over te gaan? Ben je klaar vo...

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeg...

Opgesloten in een kamer. Weggedoken in een donkere hoek. Uitkijkend naar levend kontakt. Achter glas wordt een film afgedraaid, waar zij slechts toeschouwer van is. Een klein dromerig meisje komt voorbij. Op haar mond een stille glimlach. Een krachtige jonge vrouw, met stralende ogen. Een oude dame met een bitter gezicht. Een doffe blik, alsof het licht uitgegaan is. Gedachteloos laat ze alles aan zich voorbij trekken. 'S avonds doet ze de gordijnen dicht. Maakt een potje thee, en zet dan de televisie aan. Weer is ze buitenstaander. Ze ziet de wereld aan zich voorbij trekken. Hier wordt ze eigenlijk alleen maar treuriger van. Een lege lach. Een bebloed gezicht. Ogen vol haat. Leedvermaak. Waar leef ik eigenlijk nog voor, vraagt ze zichzelf af. Voor wie? Was ik maar dood. Op een dag neemt ze een besluit. Ze heeft een aantal pilletjes gevonden. Die stopt ze in haar potje thee. In uiterste kalmte schenkt ze een kopje in. Kijkend naar het TV-scherm neemt ...

Het dorp lag hoog tegen de oever op en daar was meestal van alles aan de gang: daar werd gezongen en gedanst, of er was een andere lawaaiige gebeurtenis; maar deze avond waren de dorpelingen ongewoon stil, ook al zaten ze allemaal hier of daar buiten hun huisjes; het was of ze in gedachten verzonken waren. Een groepje van hen daalde net de steile oever af; op een bamboe draagbaar droegen ze een dode, in een witte doek gehuld. Ze kwamen langs en ik voegde me bij hen. Ze gingen tot aan de rand van de rivier en zetten de draagbaar zo neer dat hij bijna het water raakte. Ze hadden aanmaakhout en zware houtblokken bij zich, bouwden daar een brandstapel van, legden het lichaam erop, besprenkelden het met water uit de rivier en dekten het daarop met nog meer hout en hooi af. Een heel jonge man stak de brandstapel aan. We waren met twintig man ongeveer en verzamelden ons in een kring om de brandstapel. Vrouwen waren er niet bij en de mannen zaten, gehuld in hun witte doek, in volledig st...

Begroeting en afscheid. Slechts een kwestie van tijd. De begroeting. De geboorte. Het begin. Nog een verbinding met de pure levenszin. Nog niet losgekoppeld van de ware Verbinding. En dan komt het afwikkelen. Een verwikkeld raken in de draden, die geweven worden, geweven zijn. Draden van vreugde en pijn. Meestal wordt alles dan steeds meer ingewikkeld, en geen gehoor gegeven aan het ware Bewustzijn. Een verstrikt raken in alle belangen, al het verlangen. In alle verleidingsgezangen. De levensdriften worden uitgeleefd. Dan komt het afscheid. En meestal heeft alles tot niets geleid. Is men van geen enkele binding of hechting bevrijd. Het gevolg is vaak een grote innerlijke strijd. Het sterven zal dan geen oase van rust en verstilling zijn. Maar een machteloos gevecht vol intense angst en pijn. En zo worden weer vele draden over dit leven heen gesponnen. Als de dood dan uiteindelijk toch heeft gewonnen. Maar het einde is nog lang niet in zicht. De...

Ga maar. Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan.   Mijn hart is vrij, mijn hart is blij, ik laat jou vrij.   Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans, tot ontmoeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou als een warme deken.   De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid.   Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je.   Ga nu maar. Het is klaar.   Kagib

Alles in verandering. Is het niet geweldig, alles is in verandering. Steeds weer mogelijkheid tot omkering. Alles in verandering. Eindeloze groei. Eindeloze val, maar steeds mogelijkheid tot opstaan, tot verstaan. Alles in verandering. Hij die denkt er te zijn, en dan komt tegenslag tevoorschijn. Zij, de ware gevonden, het hart toch uiteindelijk weer geschonden. Wij, in de ban van euforie, plotseling gevangen in een nachtmerrie. Alles in verandering. Leven met elkaar, door elkaar, langs elkaar? Het spel, het werkelijke Spel onzichtbaar. Draden van verdriet, verstrikt in de pijn, Je voelt je angstig en klein. Een worsteling, eindeloos, alles in de knoop, het leven bracht je in een staat van wanhoop. Weerloos, alles en iedereen zo harteloos. Het was toch niet ik die hiervoor koos? Alles in verandering. Plotseling een ingeving. In het hart een opening. Wezenlijke aanraking. Alles in verandering. Sterven om weer op te staan. Ogen jarenlang gesloten, eindelijk open gegaan. ...

Elk moment is een mogelijkheid voor ontvankelijkheid voor de Liefde. Maar elk woord, elke gedachte kan weer een beeld worden dat tussen deze Liefde in komt. Maar als je steeds weer durft te zien, her-zien, dan kan de Stroom verder gaan. Dan kan de Liefde meer en meer in jou opstaan. het draait om het nu. De rest zal vervluchtigen, verbrokkelen en aan het eind van dit leven, als je sterft..... Waaraan kun je werkelijk sterven? Wat is dan werkelijk gestorven in jou? Waar ben je dan leeg van geworden? Wat kan je achter laten, loslaten, als je vertrekt van deze aarde? En wat neem je mee, alle beelden, hechtingen, verbeeldingen, ideeen, verlangens, hoop en verwachtingen, ideeen over mensen en dingen, starre theorieen. Waarmee ben je beladen als je hier vertrekt? En wat kun je loslaten, achter laten, door laten stromen? Waar ben je leeg van geworden, daar draait het om, Als je hier van deze aarde weg gaat, hoe leeg je geworden bent van beelden, verbeeldingen. Hoe leeg je bent geworden van ...

De rode aarde voor het huis was bedekt met massa's trompetvormige bloemen met een gouden hart. Ze waren groot en zachtpaars van blad en verspreidden een heerlijke geur. Overdag werden ze opgeveegd, maar in het duister van de nacht bedekten ze de rode aarde. Het was een sterke klimplant met getande bladeren, die glansden in de ochtendzon. Een paar kinderen liepen achteloos over de bloemen heen en een man die gehaast in zijn auto stapte, keek er zelfs geen ogenblik naar. Een voorbijganger raapte er een op, rook eraan en nam haar mee, om haar al spoedig weer te laten vallen. Een vrouw die tot het personeel behoord moet hebben, kwam het huis uit, raapte een bloem op en stak die in het haar. Wat waren ze mooi, die bloemen, en wat verwelkten ze snel in de zon! Kan het bekende, de menselijke geest, ooit het onbekende begrijpen of bevatten? De uitgestrekte hand kan enkel het kenbare grijpen, op het onkenbare heeft ze geen vat. Ervaring willen hebben betekent het denken te laten voor...

De splinter en de balk. Verblind door het leven door alles wat we denken te zien, denken te weten. Alle problemen liggen buiten, nog nooit naar binnen gekeken. Daar zijn de ogen nog gesloten. Het ware Zien nog niet begonnen. Zo blijft het gevecht, de strijd, met elkaar. Omdat we niet willen Zien. Omdat we verblind zijn door onszelf. Deze waarheid deze naakte waarheid hebben we bekleed met eindeloze beelden. Daardoor denken we dat we gekleed zijn. Ieder een eigen jasje of heel veel jasjes. En niemand mag dat jasje afnemen. In dat jasje voelen we onszelf veilig. In dat jasje kunnen we blijven ontkennen dat we uiteindelijk naakt voor onze innerlijke waarheid zullen staan. We vechten, bevechten, de wereld om dat jasje aan te houden. Alles en iedereen. Het paradijs is nog ver weg. De naakte onschuld. En als dan de dood hier komt. Dan ligt er een kans. Dan ligt er een mogelijkheid. Dat de ogen open gaan. Binnenin. Dat je ziet dat je altijd al naakt was. Dat zonder problemen je jasje ...

Weet je dat de dood niet bestaat? Dat Weet je in je Ziel, als die ervaren kan worden. Daarin kan dan een stuk van rust komen, een relativeren van alles wat we hier doen. De weg gaat door, de verandering gaat door, hier en daar en overal. En t gaat om die verandering, dat alles in beweging verandering blijft. Dat betekent vaak loslaten, zekerheden, mensen, situaties, kan alles zijn. Pas zo kan er weer ruimte komen voor iets anders, nieuwe beweging en groei. Hoeveel mensen vechten niet om jong te blijven. Om uiterlijk jong te blijven, en is daar niet de hele cultuur op gebouwd? Die uiterlijke facade? Mee moeten blijven doen ten koste van..... Ten koste van je Ziel? Ten koste van wat in ons is, wat werkelijk eeuwig jong is tijdloos is? Het lichaam vervalt, en zal zich uiteindelijk moeten overgeven aan de dood. Maar wat binnenin is, dat gaat door en dat kan zich hier op aarde steeds meer verdiepen en verruimen, ruimte maken voor de Liefde ware doorleefde wijsheid. Zo mag t ouder worden...