Kagib Weteninhethart

We denken dat we een meer zijn. Maar we zijn een oceaan diep binnenin, al houden we vast dat we n meer zijn. En dat meer droogt uit als t geen nieuwe voeding krijgt. Dus we hebben meer en meer nodig om ons meer in stand te houden. En dat meer moeten we ook nog verdedigen want anderen willen ook meer van jouw meer, want hun meer willen ze ook in stand houden. En de ene heeft een groter meer, en vind zich dan geweldig. Maar ja dan komt weer angst om de hoek kijken, moet hij dat meer dus weer verdedigen. Voor anderen is t ook heel verleidelijk dat meer aan te vallen, zo opgeblazen. En andere meertjes zijn heel klein, voelen zich ook heel klein en drogen meer en meer uit. Ze verpieteren helemaal, hebben moeite zich in stand te houden. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ondertussen zijn we dus die grote oceaan. Maar ja als we vasthouden aan dat meer zullen we nooit die oceaan kunnen ervaren. Nooit gevuld, vervuld zijn, altijd afhankelijk. Binnenin is die Eeuwige Levende vervullende Bron. A...

Konden we maar eenvoudig zijn he. Echt eenvoudig zijn, en daarin dan ook echt gelukkig zijn, in wat we zijn, in wat we dan ook maar doen. Dan zouden we het elkaar niet zo moeilijk maken, zou het allemaal niet zo moeilijk zijn. Maar ja, de realiteit is anders. Het komt er eigenlijk op neer, we hebben het eenvoudige zijn, Zijn, verloren. Daarom proberen we bv buitengewoon te zijn, om er zo te mogen zijn? Uitblinken, presteren, kijk s hoe goed ik ben, nu vind je me wel aardig he, nu hou je wel van me.... En daardoor een verkrampt zijn, nooit ontspannen zijn, nooit gewoon zijn, jezelf zijn. Want wie ben je dan? Een niemand, en een niemand zijn is heeeeeeeel confronterend. We hebben onszelf verloren en proberen het terug te vinden buiten onszelf Maar we zullen het daar nooit vinden. Nooit het geluk, nooit vervulling, nooit ware blijvende vreugde, vrede, Liefde. En de maatschappij blijft ons bevestigen dat we het daar moeten vinden, buiten. In een carriere, in een fantastische vakantie, in h...

Levende stilte is een stilte die zinderend van leven is en vol mogelijkheden, onuitputtelijk van uitdrukking. Maar de basis blijft die stilte. Dan ben je leeg geworden van je ikje en kan je Wezen  in wat maar nodig is zich door jou heen uitdrukken/openbaren. Van hieruit leven is een heel onbevangen staat, je ziet gewoon, alles is een. Je bent niet bezig met nou kijk ik nou luister ik, nee je Wezen ervaart door jou heen in alles, in alles wat op je afkomt. Alles gebeurt spontaan, niet als een automatisme, echt spontaan een direkte uitdrukking van je Essentie. Het is weer als een Kind worden. Het komt eropneer, het Eeuwige de Eeuwige Stilte vervuld wat tijdelijk is, alles is een geworden. Dan leef je in het Eeuwige moment. In het moment wordt opgeroepen wat nodig is, wat het moment vraagt. Je stroomt dan mee met de Eeuwigheid en de Eeuwigheid drukt zich dan uit in de tijd in alles. In alles wat je doet en zegt. In alles wat je Bent. Het is een heel onbevangen staat die on...

Het gaat er niet om, iets specifieks te beleven, iets specifieks op te wekken, een bepaalde golf van beleven. Het gaat erom dat alles meer en meer doordrenkt mag worden met het Leven, dat je dit mag beleven. Anders ontstaat er weer dualiteit, onderscheid, afhankelijkheid. Dan moet je eventueel iets doen of blijven doen om dezelfde ervaring terug te krijgen. Het gaat niet om bepaalde extatische ervaringen, geweldige beelden, noem maar op. Het gaat erom dat alle zintuigen bevrucht worden door de Liefde, dat je vervuld wordt door de Liefde, door het Leven. Dat is het einde van de dualiteit, de eindeloze strijd. Daar kun je dan niet meer uit vallen en je hoeft er niets meer voor te doen om het te verkrijgen om het te behouden. Het is uiteindelijk de enige Werkelijkheid die overblijft. Het is niks en toch is t alles. Dat wat voor alles is, voor alle invulling, puur indrinken wat is, zonder voor of afkeur. Dan mag uiteindelijk alles doorstraalt worden met Het met Liefde in helderheid ...

Tao is uiteindelijk alles en nog meer, dus je kunt het nooit bevatten met het denken. Het verstand is juist de grootste blokkade al kunnen gedachten je brengen tot de sprong naar Tao. Dat in een flits alles anders is. Als daarbij ook het hart open is. Maar alleen het verstand is machteloos, zal altijd buiten blijven en totaal niet kunnen begrijpen wat Tao is, wat de betekenis hiervan is. Hoe mensen leven die daardoor belevendigd zijn. De wil is ook een grote blokkade om Tao te ervaren. Tao komt juist als je alles over gegeven hebt, met lege handen staat, tot totale overgave gekomen bent. Als je tot niet mijn wil maar Uw wil gekomen bent. In deze overgave zal Tao je kunnen raken, een aspect van Tao en je van binnenuit kunnen gaan leiden. Dan is het begin gemaakt. Dan kan in je levend worden wat ook wel het niet-doen genoemd wordt. Het niet-doen betekent niet dat je daardoor niets meer doet, zeker niet. Het niet-doen betekent dat je het ankerpunt in Tao gelegd hebt, en de rest op de...

De natuurgeboren mens is veel te persoonlijk om volstrekt onpersoonlijk te kunnen zijn. Klinkt wel heel koud he, het ideaal van onpersoonlijk worden. En toch is dit verre van koud. Want het ware onpersoonlijke heeft verbinding met de Liefde met ware wijsheid, de verbinding met het Goddelijke. Juist dan kun je waarlijk liefhebben omdat er geen egobelangen of verlangen meer is, geen angst. Je hoeft niemand meer te zijn, je Bent. In dat Zijn is het dan vervuld. En juist daardoor kun je onwankelbaar worden, kan niemand je daar meer uit halen. Je hebt het ware midden gevonden. Je bent dan gegrond in de Liefde. Een Liefde die alleen maar Liefde is, dus hoe kun je dan anders dan liefhebben? Je hebt de ware Liefde gevonden en die geeft vervulling aan het totale leven. In die Liefde ben je met alles en iedereen verbonden, zonder gebonden te zijn, zonder gehecht te zijn. Uiteindelijk is het vrij logisch dat je zo harmonie om je heen creeert. Het is zo binnen zo buiten, alles energie. Elke ...

Das t mooie uiteindelijk is het de allergrootste Kracht waar alles voor moet wijken, en waar uiteindelijk alles in oplost, de Liefde. De Liefde die niet van deze wereld is. In eerste instantie lijkt die heel kwetsbaar maar uiteindelijk is Het onoverwinnelijk. Het is niet het Licht wat lijdt, wat strijd, wat een gevecht moet voeren. Nee het Licht is. Het Licht dat ingebroken is Ziet. Het Licht Weet. En heel eenvoudig dat Licht kent geen emotie, doorziet, begrijpt alles. Maar dit Licht is wel heel confronterend voor de duisternis, voor dat wat nog in het duister is. Voor alles wat van de dialectiek is. Daarin kan het Licht meer en meer gaan drukken. Zien kan heel erg confronteren, het Geweten dat spreekt, spreekt over alles, elk moment. Niet het geweten gevormd door de wereld, cultuur, religie, etc. maar het tijdloze Weten, Geweten. Dat vormt een brand, dat gaat in je branden, dat doet pijn. Maar daardoor kan t ook alle illusie wegbranden, op laten lossen. Het zal verdwijnen al...

Geweldig he, er is iets in ons en om ons, dat wat alles doorstraalt wat puur Liefde is. Echt puur Liefde. En die pure Liefde kunnen wij worden, daarmee kunnen wij één worden als we ons voor dit proces, dit omzettingsproces van sterven en geboren worden openstellen. Het proces van ondergaan en opstaan, van verdwijnen en verschijnen, van leeggemaakt worden en weer gevuld, vervuld worden. Het is was en zal altijd Zijn. Geen tijdelijke illusie maar Eeuwige Waarheid. Met deze Waarheid zullen en kunnen wij versmelten als dit ons diepste verlangen is. Deze Liefde wil door ons heen de wereld instromen, en alles bevruchten wat van deze wereld is. Zo kan waarlijk het paradijs terug op aarde komen. In deze Liefde zijn we één zijn we verbonden. Deze Liefde is universeel, kijkt niet naar nationaliteiten of kleurtjes, zelfs uiteindelijk niet naar familie of kennissen of vrienden/vriendinnen. Deze Liefde heeft alles en iedereen lief. In deze Liefde zal uiteindelijk alles oplossen, waar we...

Het is een heel proces wat in gang gaat, als echt dat Andere ingang gevonden heeft. Nee, dan ben je er nog niet, zeker niet. Dan begint t pas. Tijd van ontmaskering, muren omlaag, beelden opruimen. Steeds weer sterven en opstaan, sterven en opstaan. Hee de wereld is weer anders, alles is weer anders, en weer. Jeetje alsof je een nieuwe wereld ingestapt bent, alsof de mensen nieuw zijn. Keer op keer op keer. Zoveel dat er vrij komt aan emotie. De ware Liefde, kan meer en meer vrij komen naarmate het begrip groeit over de mens, de betekenis van het leven hier, het Plan. Maar je hebt hier het Bewustzijn voor nodig, het omvatten, begrijpen van het leven in dit Bewustzijn, dat meer en meer omvattend kan worden. Je zou kunnen zeggen, dat dit het reinigen van het hart is. Alles wat beladen is, geladen is, met beelden, verlangens, verwachtingen, angsten, boosheid, verdriet, noem maar op. Dit allemaal op laten lossen in de Liefde. Hoe leger je wordt, hoe meer je waarlijk zachtmoedig,...

Wat betekent vervuld zijn? Het komt eropneer je doet niks meer als opvulling, om de tijd door te komen. Dat je iets moet, je moet bewijzen, je moet presteren, uit verveling, vul t rijtje maar aan. Je doet gewoon dat wat t moment vraagt, wat het moment oproept van binnenuit. Eigenlijk hoef je niks meer, t is klaar. Je voelt je vervuld binnenin en dit neem je overal met je mee. De interactie met t leven, met mensen roept dan van alles op, maar t blijft heel essentieel. Echt alleen wat dat moment vraagt. Geen overbodige woorden, geen overbodige daden. Gewoon die innerlijke afstemming behouden en je stroomt mee. En tuurlijk dat kan heel licht zijn heel blij, heel gek, heel kinderlijk. Of heel invoelend, heel luisterend heel aandachtig voor de ander. Of heel praktisch, gewoon dingen doen, de afwas, boodschappen, noem maar op. Maar dat past dan in dat moment, wat dat moment vraagt. Je zit boordevol dynamische energie, en kunt toch totaal verstild zijn. Maar zo alert, zo wakker, zo hel...

De ultieme Waarheid. Dat mag meer en meer wakker worden. Dat er zoiets groots in ons is, zoiets niet voor te stellen groots en veelomvattend. Zo zoveel Liefde dat dit bevat. Zo'n totaal mededogen en begrip. Een alomvattend Weten dat alles Weet, dat het totale Plan met ons als mens omvat en meer. Dat dit in ons is. Dat dit om ons is. En Het dwingt ons niet. Het geeft ons alle, alle vrijheid, om te doen wat we doen. Maar als we klaar zijn, bereid zijn, ons overgeven, alles overgeven, dan neemt Het ons aan de hand als een Vader/Moeder. Dan toont Het ons de vele schatten die nu nog verborgen zijn, als we er rijp voor zijn. Het Ziet alles, Weet alles wat nodig is, wat zich zou kunnen ontvouwen. Wat in potentie in ons aanwezig is. Het zal ons onvoorwaardelijk steunen, leiden/inspireren van binnenuit. Zo zullen we meer en meer vrij worden, waarlijk Vrij worden van onszelf. Ons onderdompelen in de Ultieme Vrijheid. In een niet te bevatten Liefde en vreugde. Als we het kunnen ontvangen....

Er is iets in ons wat onaantastbaar is en in Dat zullen we weer waarlijk samenkomen, eenworden, versmelten. Geen subjectief beleven, maar objectief puur hetzelfde ervaren daarin één Zijn. Er is maar een Liefde, de Essentiële Liefde. Die kan van binnenuit vrijkomen. Als die in iemand vrijkomt is dit steeds weer dezelfde Liefde, dezelfde Compassie, hetzelfde Leven. Geen gekleurde blik en beleven vanuit een bepaalde achtergrond, vanuit het verleden, maar tijdloos en universeel. Dat, de Essentie kan steeds krachtiger in ons gaan werken. Het kan een innerlijk richtsnoer worden van waaruit we het levenspad gaan, onze keuzes maken, onze stappen zetten. Het is Bewustzijn, het is wat we Zijn. Wat we Zijn kan ons aan de hand nemen, leiden/begeleiden van binnenuit waardoor uiteindelijk alles wat we dachten te zijn, alles wat van ons ikje is, ons ego is, verdwijnt. Omdat onze Essentie, ons Zijn het witte Licht dit doorziet, begrijpt, Weet. Het Weten in het hart. Naarmate dit proces zich verd...

Het komt eropneer sensitief zijn, betekent heeeeeeeel heeeeeel ruim zijn. Meer en meer alomvattend ruim. Niets meer tussen jou en het leven in. Een totaal indrinken, toelaten, van dat wat is. Wat in het moment is. Zonder invulling, interpretatie, zonder beeld, verbeelding. Dit betekent in je binnenste ruimte gemaakt hebben voor die ruimte. Leeggeworden. Een lege ruimte geworden zijn. Maar dat betekent niet dat alles leeg geworden is. Er bestaat geen ledige ruimte. Juist als we leeggeworden zijn van onze denkbeelden, onze invulling van de werkelijkheid zal dit gevuld worden, vervuld worden door de Werkelijkheid, de Essentie. Dat wat altijd is, dat wat overblijft. Die Essentie is niet gespleten, versplinterd in honderdduizend stukjes, ikjes houdingen. Deze Essentie is heel, een. Dus de werkelijkheid zal dan ook niet meer gespleten/versplinterd zijn. Die werkelijkheid zal één zijn, een een-voudig Zijn. In een vervulde vol-ledige harmonie. Dan zal er sensitiviteit zijn, ware ontvank...

Bewustzijn is bewustzijn. Liefde is Liefde. Overal waar dit vrij mag/kan komen zal dit een zelfde gedaante hebben. Een zelfde uitdrukkingskracht, een zelfde sfeer. Uiteindelijk onpersoonlijk, maar overal waar t een wat meer persoonlijke sfeer nodig heeft zal ook dit zichtbaar worden. In dit Bewustzijn zijn we één, zullen we weer één zijn, daar komt het op neer. Een in Liefde. Een in het Weten. Alomvattend, alles bevattend, de ware verbondenheid, het ware verbonden Zijn. Geen afgescheidenheid, geen eilandjes. Een grote zee van bewustzijn, van Liefde, dat zullen we uiteindelijk Zijn. Bewustzijn kan zo'n kracht hebben, is niet van t denken, al kan t denken je soms naar dat punt toebrengen. Het is energie die alles weg kan branden, door het Licht van het inzicht. Als je het wil toelaten. Aandacht is voorwaarde, intense aandacht. Dat is de Vlam, in het moment totaal het leven toelaten, binnen laten. Zonder er iets tussenin te zetten, het helemaal door je heen laten gaan, totaal,...

Is t mogelijk zonder verlangens te zijn? Zekers is dit mogelijk. Is verlangen niet uiteindelijk het denken? Als je diep tot je door laat dringen is niet denken, verlangen? En is t niet daarom dat we steeds weer vallen, in het rad van avontuur zitten? Waar we nooit uit zullen komen, zolang we ons beet laten nemen door dit denken. Echt, we zijn veel en veel meer dan dit denken. Het bewustzijn ligt juist onder t denken. Het denken, gedachten, zijn slechts spelletjes. Nooit tevreden dat denken, altijd maar meer willen dat denken, altijd anders willen dat denken, nooit in het nu het denken. Op alle mogelijke manieren wordt je zo heen en weer gegooid. Als je ernaar kunt kijken, kijk r s naar. Kijk s naar wat dat denken met je doet, hoe t je gevangen neemt. En probeer dan te voelen, het zijn allemaal spelletjes die met me gespeeld worden. Ik ben meer dan dat. Je bent veeeeeeeeel meer dan dat. En van daaruit helemaal totaal het nu, absorberen. Gewoon wat nu is, dat helemaal...

De Liefde is uiteindelijk de enige realiteit. Dat wat overblijft als de rest verdwenen is, als wij verdwenen zijn. Als dat verdwenen is waar we nu zo vol van zijn. Dit diep in jezelf voelen, toelaten, wat is nu werkelijk, werkelijk belangrijk? Alles wat je leven nu bevat, omvat? Wat vervluchtigt niet in de tijd? Wat kun je meenemen als je hier weg gaat, als de dood je begroet? Het gaat er niet om dat je, je leven verwaarloost. Nee helemaal niet, maar dat je jezelf hierin niet verliest, hierin niet verdrinkt. Alleen dit nog maar ziet en dat Eeuwige perspectief uit het oog verliest. Want uiteindelijk gaat t niet om jou. Uiteindelijk gaat het erom dat jij verdwijnt en ruimte schept voor die Liefde. Dat dit vroeg of laat mag gebeuren. En tuurlijk dit kun je niet forceren, het mag een groeiproces zijn. Het mag een ervaren worden. Goh, er is iets in mij wat werkelijk Weet, alles Weet. Er is iets in mij wat onvoorwaardelijk van mij houdt. Er is iets in mij dat onvoorwaardelij...

Tao is uiteindelijk alles en nog meer, dus je kunt het nooit bevatten met het denken. Het verstand is juist de grootste blokkade al kunnen gedachten je brengen tot de sprong naar Tao. Dat in een flits alles anders is. Als daarbij ook het hart open is. Maar alleen het verstand is machteloos, zal altijd buiten blijven en totaal niet kunnen begrijpen wat Tao is, wat de betekenis hiervan is. Hoe mensen leven die daardoor belevendigd zijn. De wil is ook een grote blokkade om Tao te ervaren. Tao komt juist als je alles over gegeven hebt, met lege handen staat, tot totale overgave gekomen bent. Als je tot niet mijn wil maar Uw wil gekomen bent. In deze overgave zal Tao je kunnen raken, een aspect van Tao en je van binnenuit kunnen gaan leiden. Dan is het begin gemaakt. Dan kan in je levend worden wat ook wel het niet-doen genoemd wordt. Het niet-doen betekent niet dat je daardoor niets meer doet, zeker niet. Het niet-doen betekent dat je het ankerpunt in Tao gelegd hebt, en de...

Al op dat eerste moment keek ik in een hart dat sprekend op het mijne leek. Onvoorwaardelijk zielcontact; open, teder en oprecht. Bedoeld om zo te zijn. Jill Gerritsen Ja, zo zou het mogen zijn. Gelukkig heb ik het vaker mogen meemaken. Echt hartscontact. Echt een verbinding van Hart tot Hart. In dat Hart zijn we één, waarlijk verbonden. Echt begrip of de intentie tot begrip. Niets ertussenin. Er blijft echt wel een eigenheid. Maar de basis is Liefde, puurheid op een zelfde trilling zitten. Dan kun je elkaar wederzijds inspireren, aanvullen, verwarmen. Echt wederzijdse her-kenning, wat je al wist. Ja, onvoorwaardelijk, niets er tussenin. Zo zou het mogen zijn. Dan heb je elkaar echt iets te geven. lieve warme groet Kagib

De natuurgeboren mens is veel te persoonlijk om volstrekt onpersoonlijk te kunnen zijn. Klinkt wel heel koud he, het ideaal van onpersoonlijk worden. En toch is dit verre van koud. Want het ware onpersoonlijke heeft verbinding met de Liefde met ware wijsheid, de verbinding met het Goddelijke. Juist dan kun je waarlijk liefhebben omdat er geen egobelangen of verlangen meer is, geen angst. Je hoeft niemand meer te zijn, je Bent. In dat Zijn is het dan vervuld. En juist daardoor kun je onwankelbaar worden, kan niemand je daar meer uit halen. Je hebt het ware midden gevonden. Je bent dan gegrond in de Liefde. Een Liefde die alleen maar Liefde is, dus hoe kun je dan anders dan liefhebben? Je hebt de ware Liefde gevonden en die geeft vervulling aan het totale leven. In die Liefde ben je met alles en iedereen verbonden, zonder gebonden te zijn, zonder gehecht te zijn. Uiteindelijk is het vrij logisch dat je zo harmonie om je heen creeert. Het is zo binnen zo buiten, alles e...

Daar gaat t om, harmonie, balans vinden, in evenwicht zijn. Wat uiteindelijk betekent in harmonie zijn met Zijn. In je midden zijn. In het midden is stilte. In het midden is vrede. In het midden is onuitputtelijke Kracht. Draait het hele leven er niet om dit midden te vinden, en steeds weer te hervinden? Verliezen we dit niet steeds weer omdat we achter onze gedachten aanhollen, achter onze verlangens, achter dat we zoveel moeten doen, en we zijn er niet meer, we zijn uit ons midden. Of we versuffen, kristalliseren, raken vast in monotonie, routine, gaan een beetje slapend door t leven. En ook dan zijn we uit ons midden, niet in harmonie dus ook niet echt in vrede al kan dit aan de oppervlakte zo lijken. Schijnbare vrede kan dan zo onder onze voeten weggeslagen worden als de situatie verandert. Dus ja dan staan we niet echt stevig. Niet gegrond in Zijn, maar in wat we denken te zijn. Als we niet in harmonie zijn, op wat voor manier dan ook, dan zal het leven iets z...