Kagib Weteninhethart

Is schoonheid relatief, aangepraat? Volgens mij toch niet, is t afhankelijk van de innerlijke afstemming de innerlijke Verbinding. Dat daarin zichtbaar wordt wat schoonheid is. En hoe dieper die afstemming hoe zuiverder hoe puurder dat wat waarlijk schoonheid is in alles ervaren kan worden.   Die schoonheid zal zich toch vooral openbaren in de natuur omdat die geen masker heeft geen muur, puur is wat het is. Dus daarin kan in alles schoonheid ervaren worden. Maar in de mens afgesloten zich afgesloten hebbende achter n masker achter n muur, is daarin nog schoonheid? Een mens die geen beleving heeft met de Bron met de Liefde, zichzelf opgesloten heeft in eindeloze beelden? Is daarin ook niet sprake dat het gelaat iets zichtbaar maakt, vooral het gezicht? Dat een open gezicht veel meer de schoonheid kan openbaren dan een gesloten gezicht? Of in objecten alles wat gemaakt is vanuit praktisch oogpunt, doelmatig, functioneel, is daarin nog schoonheid? Spreken voorwerpen/objecten ook...

Schoonheid is. Schoonheid is in alles. Als de ogen open gegaan zijn, alle beelden en verbeeldingen verdwenen zijn. Dan is in alles schoonheid. Als je Ziet wat is. werkelijk Ziet wat is. Zonder een gedachte erover, dit is dit en dat is dat, maar gewoon zien, zonder invulling. Alles steeds weer nieuw zien. De ander steeds weer als nieuw. Alles wat je doet steeds weer als nieuw. Alles steeds weer fris, sprankelend. Gewoon de beweging volgen, zien de vormen, zien het spel van leven, hoe alles steeds weer in verandering is. Alles heeft schoonheid. Als de ogen gezuiverd zijn, vrijgemaakt zijn, van het verleden van invullingen, verbeeldingen. Als er Liefde is. Liefde voor alles en iedereen. Alles en iedereen elk moment weer als nieuw ont-moeten, als nieuw zien. Zodat we elkaar werkelijk zien en niet wat we denken te zien, denken te weten. Alles heeft schoonheid, zelfs dat wat schijnbaar zo lelijk is als wat. Als je ziet heeft zelfs dit zijn eigen schoonheid. Zo blijft er verwondering, zo blij...

Eigenlijk is uiteindelijk alles schoonheid. Maar door de vele beelden van waaruit we de wereld inkijken, die vastgezet zijn, zo is t en niet anders, valt de sprankeling weg. Sijpelt het leven weg uit dat wat je ziet. Je ziet alles vanuit die beelden, reageert van daaruit. Vanuit dat wat al vaststaat, waar je al een beeld van gevormd hebt. Hoe doffer en ongevoeliger je in je binnenste bent hoe meer dit het geval is. Van daaruit komen de associaties. Het ene beeld is mooi, een ander beeld is lelijk. Het ene beeld stoot af een ander beeld trekt aan, etc. etc. Maar dat wat is, zie je dan niet. Je ziet beelden. Beelden gevormd uit het verleden, vaak met labels, woordjes eraan, om het helemaal vast te zetten. Van daaruit wordt je steeds heen en weer gegooid door al die beelden. Het ene maakt je blij, van een ander baal je, weer een ander beeld verveeld je, volgend beeld oh daar weet je alles van. Nooit gewoon Zijn. Nooit gewoon genieten van dat wat is. En er is, er is zoveel. Als je van die ...