Kagib Weteninhethart

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...

Ben nu ongeveer sinds 2001 aan het internetten en heb daarbij ervaren dat het veel meer is dan woordjes. Dat je in die woordjes heel veel kunt ervaren, proeven, lezen. De energie erin, van waaruit mensen hun woorden delen. Dat dit heel veel kan raken, kan verbinden, ook heel veel wakker kan maken. Ok je kunt zo iemand niet aanraken, niet in de ogen kijken en toch kun je, als je open bent, heel iemands wezen voelen/proeven van dat moment. Heb vaker mogen  meemaken dat mensen die ik op t internet ont-moet had precies overeenstemde met real life. Internet en al die technische snufjes wordt gewoon n nieuwe wereld, past ook in deze tijd, heel veel mogelijkheden hierin. Dit betekent natuurlijk niet dat t dan een verschuilen wordt achter. Achter je computertje achter je desktop, je laptop. Dat je hier een schijnwereld opbouwt die niets met je dagelijkse realiteit te maken heeft. Dat je in real  life een totaal ander mens bent. Dit vind natuurlijk ook vaak plaats juist als mensen n...

Beter een hart zonder woorden, dan woorden zonder hart auteur onbekend Die is ook wel mooi. Als je echt voeling hebt met je Hart heb je voeling met je omgeving. Dan heb je voeling met de mens om je heen. Dan heb je voeling met alles. Dan voel je ook wanneer er iets gezegd wil worden en wanneer stilte het enig juiste is. Dan zegt dat meer dan duizend woorden. Komt eropneer dan spreek jij je niet uit dan kan het Hart wat waarlijk Liefde is zich uitspreken, open-baren. Het Hart dat Weet. Maar als het hart hiervoor gesloten is dan is die afstemming er helemaal niet. Dan wordt vaak veel geforceerd en harde woorden gesproken. Dan kunnen woorden heel koud zijn, gevoelloos en zal het die kilte achterlaten. Dan wil je alleen maar je gelijk en luistert helemaal niet naar een eventueel antwoord. Ja, dan ben je echt harteloos als je hart gesloten is. Als je dit in jezelf signaleert, kom terug naar jezelf, dieper in jezelf. Open je hart voor jezelf en daarbij ook voor de ander. ...

Als je van mening verschilt, zorg er dan voor dat het geen meningsverschil wordt. auteur onbekend Is wel beetje vreemd he, is toch het zelfde als je het letterlijk bekijkt. Maar volgens mij begrijp ik wel wat hij bedoeld. Een meningsverschil hebben, verschil van mening hebben is vaak beladen he. Het wordt vaak een vechten om gelijk. Strijd, ik weet het, en jij moet naar me luisteren. Een strijden om gelijk, om gelijk hebben, maar wie heeft er dan gelijk? Als er is hierin strijd, vechten om dat gelijk. Waarom vechten om dat gelijk, waarom niet luisteren naar elkaar. Echt luisteren naar de mening van de ander, open, het echt binnen laten. Het echt toelaten. Niets ertussenin. Niet jouw idee, jouw mening die er tussenin blijft staan. Eerst echt luisteren, echt in de schoenen van de ander proberen te staan. Echt naar die ander luisteren, zonder er iets tussenin. Dan blijft er misschien nog een verschil van mening. Maar dan zal er geen gevecht zijn, geen strijd, geen vec...

Wel een heel belangrijk thema waar we misschien vaker aan voorbij gaan. De uitwerking van onze gedachten, van de woorden die we uitspreken. Het kan goed zijn om jezelf hierover te bezinnen, hier bij stil te staan. Stil staan bij wat je uitspreekt, van waaruit je spreekt, waarom je spreekt. Wat wil je ermee? Ook je gedachten, wat je denkt, hier bij stilstaan. Wat de gevolgen zijn, vooral als je lang achter elkaar hetzelfde blijft denken, in een patroon. Dan zet t zich vast, wordt t een levend wezen waar jij door geleefd wordt. Dan ben je niet meer vrij. Dan raak je hierin gevangen, door bevangen. Onderdrukken werkt natuurlijk niet, in wat je denkt, of wat je zegt. Maar t draait uiteindelijk om bewustzijn, om hierin bewust aanwezig te zijn. Stil te staan bij je gedachten, de betekenis daarvan, wat ze je willen zeggen, wat ze zeggen. Stil te staan bij wat jij zegt, al die woorden die je uitspreekt. Van waaruit? Alles is energie, alles heeft gevolg. Is er een grote behoef...

Wie veel praat, hoort nooit iets nieuws. Bram Hubregtse Ja, hier heb ik al heel vaak over gedeeld. Hihihi hier op internet lijkt t misschien dat ik altijd het hoogste woord heb maar dit is echt niet zo. Ik ben vooral een luisteraar. Door de jaren heen heb ik onvoorstelbaar veel verhalen beluisterd, tot me laten spreken doorvoeld. Dit heeft me heel rijk gemaakt, begrip gegroeid voor zovele binnenwerelden van mensen, hoe mensen in de wereld staan. Ik spreek pas als ik voel dat t wil van binnenuit. Ik spreek pas over spirituele zaken als ik ruimte hierin ervaar, er openheid is, er een vraag is. Als dit niet zo is, zal niemand te weten komen dat ik spiritueel ben. Belangrijkste is eigenlijk ik hoef niet meer te spreken, ik hoef er niks meer mee, al veel jaren niet meer. Daarom is t een vrij spreken geworden, uit vrijheid, zonder dwangmatigheid, afgestemd op wat is. Dit was mijn verhaal, heb me hierin uitgesproken. Hoe is dit voor jou? lieve warme groet Kagib

De wijze spreekt omdat hij iets te zeggen heeft, de domme spreekt alleen om iets te zeggen te hebben. Plato Praten zou iets mogen zijn om heel zorgvuldig mee om te gaan. Heel eerlijk. Zover mogelijk steeds aanwezig zijn bij als je iets wil zeggen, of delen bv op t internet. Waarom wil je dit zeggen, delen? Van waaruit? Wat maakt het in je wakker? Zit er verwijt in, oordeel? Waarom? Heeft de ander t gedaan? Waarom wordt je boos? Voel je jezelf er beter door, als je heel eerlijk in jezelf kijkt? Wat zou er in je gebeuren als je niks zei? Weet jij t beter, en de ander is dom? Voelt het zo? Als je hierboven jezelf herkent dan ben je echt nog geen wijze. De echte wijze heeft helemaal geen behoefte meer om te spreken, om te delen. Hij/zij hoeft er niks meer mee. De wijze spreekt/deelt omdat het Bewustzijn zich door hem/haar heen wil uitspreken/delen. Zij/hij is een kanaal van dat Bewustzijn geworden wat echt Weet, Weet wat is. Kagib

Zwijgen leren we pas in de loop van ons leven; spreken leren wij al eerder. Lao Tse Die vind ik wel grappig. Ja, de uitdaging ligt daarin te weten wanneer te zwijgen en wanneer te spreken. De zuiverste voeling daarmee kun je eigenlijk pas krijgen als jij niet meer wil spreken, maar ook als jij niet meer wil zwijgen. Dit vanuit allerlei achtergronden en beleven. Dan kan waar nodig wat werkelijk Wil zich uitspreken.... of zwijgen. lieve zonnetjesgroet Kagib