Kagib Weteninhethart

Als je waarlijk voeling hebt gekregen met het werkelijke Leven is hierin een heel natuurlijke beweging, stroom van in en uitademing.  Maar dit komt heel weinig voor. Vaker zitten er blokkades op de in of op de uitademing, wordt alles heel geforceerd, verkrampt. Alles onder controle.... houden. Zo kom je vaker in adem-nood, ben je buiten adem.  Leven vanuit het hart, is de beste voorwaarde dat je weer voeling mag krijgen met de natuurlijke ademhaling in alles. Maar ja, vaak zetten we onszelf helemaal vast, raakt alles vast, opgesloten, verkrampt. Geen enkele natuurlijkheid meer, strijd, verzet, weerstand, oordeel, projectie.  Dat maakt uiteindelijk ziek, je zit helemaal in de stress, raakt uitgeput, want je hebt niets wezenlijks om uit te putten.  Zoveel groot te houden, zoveel gevecht, zo weinig ruimte voor het ware leven, beleven. En het leven zou zo natuurlijk kunnen zijn, als je dichtbij je hart bent, voeling met jezelf, zo voeling hebbend met de ander. Eerlijk op...

Grenzen aangeven is zo belangrijk. Nu even niet, nu even tijd voor mezelf, nu even niks. Het leven is in en uitademen. Als je hier voeling mee krijgt kan het leven zich op de  meest harmonieuze manier ontvouwen. Dan kun je ook het meeste voor je medemens betekenen, put je jezelf niet uit, verlies je jezelf niet in het leven. Dan zullen er ook geen irritaties ontstaan, wrevel, een gevoel van, he, ik krijg niks terug op wat ik doe, ik moet ook alles doen. Gevoel van miskenning. Ieder heeft weer n ander ritme, belangrijk daar zicht op te krijgen. De ene kan echt heel lang uitademen, er voor de ander zijn, zonder zich te forceren, vanuit een overstromen. Een ander heeft wat meer tijd voor zichzelf nodig, komt daardoor juist ook tot creatieve impulsen, inspiratie, blijft in zijn/haar Kracht. Dat is dan haar/zijn ritme, wat zo belangrijk is om naar te luisteren. Niet  je laten leven, maar echt zelf leven, in Verbinding. Vanuit die Verbinding, Weet je, wanneer t even tijd is voor rus...

God inademen en uitademen, en inademen, en dit steeds door in een Eeuwige Stroom. Het zou zo kunnen zijn. Het zal eens zo Zijn. Een stroom van harmonie in harmonie, gedragen door de Liefde. Maar vaak doet inademen zo'n pijn. Wat op ons pad komt. Om dit helemaal in te ademen, toe te laten, door je heen te laten gaan. Dat het zo kan spreken, en van daaruit oplossen, verdwijnen. Door begrip door inzicht, doordat het Bewustzijn spreekt, ziet wat het is, wat het werkelijk is. En het uitademen, het loslaten, het overgeven. Alles overgeven in vertrouwen zonder dat er iets achter blijft. Maar zoveel heeft zich vastgezet in ons hoofd. Is vastgeklonterd in beelden, gedachtenbeelden over het leven. Het Leven wordt niet meer ervaren. Slechts een leven uit deze beelden, vanuit deze beelden. De Stroom is geblokkeerd, er zit van alles voor. We zitten er zelf voor met onze gedachtebeelden, onze emotiebeelden en verbeeldingen. Maar als de Liefde zijn werk in ontvankelijkheid, in het hebben van een ...

Als je waarlijk voeling hebt gekregen met het werkelijke Leven is hierin een heel natuurlijke beweging, stroom van in en uitademing.  Maar dit komt heel weinig voor. Vaker zitten er blokkades op de in of op de uitademing, wordt alles heel geforceerd, verkrampt. Alles onder controle.... houden. Zo kom je vaker in adem-nood, ben je buiten adem.  Leven vanuit het hart, is de beste voorwaarde dat je weer voeling mag krijgen met de natuurlijke ademhaling in alles. Maar ja, vaak zetten we onszelf helemaal vast, raakt alles vast, opgesloten, verkrampt. Geen enkele natuurlijkheid meer, strijd, verzet, weerstand, oordeel, projectie.  Dat maakt uiteindelijk ziek, je zit helemaal in de stress, raakt uitgeput, want je hebt niets wezenlijks om uit te putten.  Zoveel groot te houden, zoveel gevecht, zo weinig ruimte voor het ware leven, beleven. En het leven zou zo natuurlijk kunnen zijn, als je dichtbij je hart bent, voeling met jezelf, zo voeling hebbend met de ander. Eerlijk op...