Kagib Weteninhethart

Tijd is iets relatiefs. Tijd is iets wat we hier gemaakt hebben. Tijd is boven op ons geplakt. We laten ons gevangen nemen door de tijd. We raken verstrikt in een illusie. Bij de geboorte is een kind tijdloos. En we kunnen weer tijdloos worden. Het lichaam wordt oud. Het lichaam is onderhevig aan de tijd. Het lichaam zit gevangen in de illusie. Maar de Ziel is tijdloos. En we kunnen groeien naar hernieuwde eenwording met deze Ziel. Dat wat we werkelijk Zijn. Het spel op aarde is een tijdelijke illusie. Het gaat erom, alle aspecten van deze illusie te doorzien. Kagib De audioversie: https://we.tl/t-nhfC8xVImG

Heb God lief, daar begint alles mee. Daarmee zou alles moeten beginnen. Maar de praktijk is anders. Het probleem is dat je dit niet kunt doen, God lief hebben. Je kunt slechts de voorwaarden scheppen dat die liefde kan groeien. Dat begint met je te openen je hart te openen voor God voor het Goddelijke. Anders kan het Goddelijke niet werken, niet inwerken, je ook niet verwarmen steunen. Je niet inspireren, leiden. Dat kan allemaal pas met een open hart. En ja, die zijn er nog maar heeeeeeeeeel weinig. We willen het zelf doen, denken het zelf te kunnen, denken te weten wat wil wat nodig is wat je zelf wil. Een eindeloos illusiespel. Dat illusiespel heeft ons steeds meer naar de afgrond gebracht en nog dansen we door, denken dat het wel weer allemaal goed komt. We lossen het wel weer op met onze mind. En het hart blijft nog steeds braak liggen al zijn er tendensen dat er meer ruimte voor komt. Juist nu, hoe eerder hoe beter, dat het hart ruimte mag krijgen, dat zo door interactie met ...

Ja dat ego, alleen het ego kan op een voetstuk gezet worden, daar komt het op neer. Alleen het ego kan groot, maar ook klein gemaakt worden. De Werkelijkheid, Het, is hier helemaal niet gevoelig voor. Als we denken iets te zijn, daar onze waarde op gebouwd hebben zonder levende realiteit, zal dit vroeg of laat onderuit gehaald worden of we voelen dat we ons moeten verdedigen of aanvallen als iemand iets anders hiervan vindt. Iets in het verleden heeft veroorzaakt dat je jezelf heel groot voelt daar belang aan hecht dat belangrijk vindt, dat koste wat kost wil behouden, daar je waarde op bouwt. Of iets in het verleden heeft veroorzaakt dat je jezelf heel klein voelt, daar jezelf in vast zet, dat niets er iets anders van kan maken, dit eigenlijk koste wat kost wil behouden, daar je nietswaardig zijn op bouwt. Beide is illusie. Maar het ontkennen van die illusie heeft geen zin. Het gaat erom de illusie erin te ontmaskeren, te doorvoelen, te doorzien. Dat kan alleen door puur aanwezig te z...

Lijden is een vuur, maar er moet wel beweging in blijven, zodat t transformerend werkt, dat alles in verandering blijft. Dat het ergens naartoe brengt. Het is uiteindelijk een reinigend Vuur als je dit Vuur durft in te stappen. Het brandt alle illusies weg, alle schijn, alles wat voor de Waarheid voor de Liefde is gaan zitten. Het is de drijfkracht van het Leven. Daarom is t zo kostbaar. Daarom mag je uiteindelijk zo dankbaar zijn als dit ware lijden in je wakker wordt. Want als je t aangaat kan daardoor uiteindelijk een pure vrucht van Liefde vrijkomen, echte Vrijheid, echte vrede, vreugde. Alles wat je jezelf maar zou kunnen wensen, in jezelf aanwezig. Dat dit meer en meer in je op mag/kan staan in dit proces. Tuurlijk midden in t proces is t geen pretje. Je word ook niet begrepen omdat veruit de meeste mensen niet dit lijden voelen. Dus ze begrijpen je ook niet, waar maakt ie zich druk om, pas je maar aan. Je bent vreemd, je past niet, je bent confronterend. Je staat alleen, al kun ...

Verliezen om te winnen. Het lijkt een tegenstelling maar is meer een paradox. Hoemeer we verliezen, achter ons laten wat in het verleden was, hoemeer dat wat niet van de tijd is ons mag/kan vervullen, dragen, inspireren, leiden van binnenuit. Steeds weer jezelf doorzien. Doorzien de illusies, de aannames van waaruit je leeft, van waaruit je, je leven vormgeeft. Heel vaak bepaald en misvormd door andere. Door opvoeding, onze ouders, de maatschappij die t voortzet, de cultuur waar we in leven. Een heel pakket van waarden en normen, van dit is het en niet anders. Dit verleden zet je gevangen, bepaald je. Er is geen vrije dans, je zit vast aan ketens. Eventueel ketens van oordeel, verzet, tegenreactie, of ontkenning. Het Leven is dan nog niet in je wakker geworden. Je wordt geleefd door het verleden. Alles wat zich hierin opgebouwd heeft, en wat vaak zo'n kleine wereld is. Zo'n gefixeerde, vastgelegde wereld van leven en beleven. Het is een proces. Authentiek jezelf zijn, met alles...

Wij beschermen onszelf, omdat we geloven dat we kwetsbaar zijn. Het gaat natuurlijk wel heel ver als je dit totaal door je heen laat dringen. Is er dan niets dat gekwetst kan worden. Nee niets. Alleen het ego kan gekwetst worden. Alles waar t ego aan vastzit, zich aan vastklampt. Alles wat het ego denkt te zijn. Alles wat het ego gelooft dat ie is. Alles waarmee het ego geprogrammeerd is. Zo heeft ieder zijn/haar eigen programma. Maar uiteindelijk is dit allemaal lucht, illusie, beeldenspel. Om tot dit beleven, tot dit Zijn tot deze conclusie te kunnen komen is de voorwaarde paradoxaal genoeg, het kwetsbaar durven zijn. Toelaten wat is. Toelaten wat pijn doet. Toelaten de betekenis van je hechtingen aan mensen, aan je lichaam, aan dingen, aan zoveel. Je Essentie kan niet gekwetst worden. Wat er ook met je lichaam gebeurd. Wat er ook over je gezegd wordt. Wat ook van je afgenomen wordt, van je Essentie kan niets afgenomen worden. Al wordt je lichaam gedood, verwond, verkracht, je Essent...

De Liefde is uiteindelijk de enige realiteit. Dat wat overblijft als de rest verdwenen is, als wij verdwenen zijn. Als dat verdwenen is waar we nu zo vol van zijn. Dit diep in jezelf voelen, toelaten, wat is nu werkelijk, werkelijk belangrijk? Alles wat je leven nu bevat, omvat? Wat vervluchtigt niet in de tijd? Wat kun je meenemen als je hier weg gaat, als de dood je begroet? Het gaat er niet om dat je, je leven verwaarloost. Nee helemaal niet, maar dat je jezelf hierin niet verliest, hierin niet verdrinkt. Alleen dit nog maar ziet en dat Eeuwige perspectief uit het oog verliest. Want uiteindelijk gaat t niet om jou. Uiteindelijk gaat het erom dat jij verdwijnt en ruimte schept voor die Liefde. Dat dit vroeg of laat mag gebeuren. En tuurlijk dit kun je niet forceren, het mag een groeiproces zijn. Het mag een ervaren worden. Goh, er is iets in mij wat werkelijk Weet, alles Weet. Er is iets in mij wat onvoorwaardelijk van mij houdt. Er is iets in mij dat onvoorwaardelijk steunt en besch...

  Is dat niet de kern van de val uit het paradijs? We zijn t buiten gaan zoeken, terwijl alles binnenin is te vinden en daar de vervulling ligt. Vanuit die val geven we nog steeds het leven vorm met alle gevolgen van dien. De val in de dualiteit. De val van t denken? Want is t niet juist het denken wat ons uit die vervulling haalt, alle denkbeelden? Het denken dat altijd ergens anders is, vooruit, achteruit. Het denken dat nooit tevreden is, het denken dat t altijd buiten zoekt, het denken dat angstig maakt, dat invult hoe de ander is, hoe het leven is. Denken, denken, denken. Het denken kan niet Zijn. Het denken kan niet in alle eenvoud Zijn. Het denken is nooit vervuld. Het denken brengt scheiding, conflict, versplintering. Het denken veroorzaakt eenzaamheid, och was ik maar daar, was ik maar bij haar, bij hem etc. We hebben ons Zelf niet gevonden en daardoor zal nooit de ware vervulling komen, hoe we ook zoeken buiten ons zelf. Terug in het paradijs betekent, weer een Zijn. Verv...

Uiteindelijk is t leven zo eenvoudig. Waarom doen we zo moeilijk? Waarom hebben we het zo moeilijk gemaakt? Ja, allemaal ontstaan in het verleden. Van alles dat we met ons meeslepen aan bagage, herinneringen, angsten, beelden, onvervulde verlangens, verwachtingen, hoop. Van alles dat bovenop ons gelegd is door opvoeding, maatschappij, noem maar op. Dit leeft allemaal in ons door. En daarom is t allemaal zo moeilijk. Alles is wat het is, en in dat wat het is ligt de mogelijkheid tot zien. Ontkennen wat is, er iets anders van maken, helpt niet, krijgt alleen een nieuw beeld, een nieuwe gedaante, verbergt zich. Dus beter klaar en helder zien/voelen/ervaren wat is. Ook als je de 'duivel' in jezelf ervaart, die zo tussen door de kop opsteekt. Ook dit voelen/ervaren, door je heen laten gaan, zodat het tot je kan spreken. Dat wat het je wil zeggen, wat de wortel hiervan is. Het is allemaal materiaal. Dus niet zomaar alles blijven uitleven, ik ben nu eenmaal zo, je moet me maar nemen z...

De held Icarus. Hij bouwt zich vleugels, en wil naar de zon vliegen. Dat is natuurlijk heel kunstmatig. De zon verschroeit zijn vleugels, en hij stort naar beneden. Is niet bijna iedereen zo'n Icarus? Ieder op ons eigen manier bouwen we die vleugels en willen het geluk vinden, aanzien vinden, hoger en hoger vliegen, in dat wat we denken te zijn. Maar vroeg of laat storten we weer naar beneden, misschien een beetje wijzer geworden. Want de kern is, je kunt het niet met dat ikje. Wie is dat ikje, van waaruit bouw je die vleugels? Wie wil die vleugels in jou bouwen? Ga je zo waarlijk de vrijheid tegemoet of blijven we daardoor gevallen engelen? Uiteindelijk groeien die vleugels binnenin. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen. Je slechts overgeven aan de innerlijke Zon, die je hierbij zal helpen. Die je zal verlichten en je zeker niet zal verbranden zolang het niet nodig is. Het zal slechts alle illusie wegbranden, wat  pijn kan doen, maar heel louterend en uiteindelijk bevrijdend k...