Kagib Weteninhethart

Het komt eropneer om steeds het leven, de ander als nieuw te ontvangen. Zo blijft er verandering en groei, mogelijkheden en kansen voor aanraking. Open en ontvankelijk zijn, je durven te laten raken. Als we helemaal vol zitten met onszelf, met van alles en nog wat, hoe kan er dan nog iets veranderen? Alles stuit, botst op dat wat we denken te weten over het leven, over de ander, wordt weer in een hokje gestopt wat je wel kent, dat t wel past. Vermijden heeft natuurlijk geen enkele zin, bv arrogantie vermijden. Gewoon zien wat is, en als je arrogant bent ben je arrogant. Maar wat is de grond hiervan, de oorzaak, van waaruit is die arrogantie ontstaan. Waar heeft het verbinding mee, waar is het uit opgestaan? Die vragen beantwoorden, durven in jezelf te voelen dit antwoord, dan kan er iets veranderen. Heb je de behoefte om jezelf meer te voelen in iets over iets, waarom dan? Als het je werkelijk gaat om vrij hiervan te komen, dan durf je ook toe te laten hoe t bewustzijn hierover spreekt...

Is het niet zo dat bijna iedereen in eerste instantie de waarde probeert te vinden in iets buiten zichzelf, in wat je doet? En is dat niet uiteindelijk de grootste valstrik waardoor we onszelf verliezen, onze Essentie? En alles in het leven bekrachtigd dit dat hierin de waarde gevonden moet worden. De cultuur, de religie, waar ook ter wereld. Totdat we misschien tot bezinning mogen komen. Dat die waarde binnenin ligt. Dat wat werkelijk waardevol is, de grootste schat. In het puur, eerlijk, oprecht jezelf zijn. Durven voelen wat nu is, zonder je schuldig te voelen. Dit door je heen laten gaan, zonder verdringing. Kwetsbaar durven zijn, kwetsbaar mogen zijn. Niet groot hoeven zijn, niet sterk hoeven zijn, niet alles hoeven weten. Maar gewoon jezelf zijn. En in dit puur jezelf zijn, het vrijkomen van alle patronen, alles wat bovenop je gelegd is. Daarin liggen de mogelijkheden. Dan mag je in dit open zijn, meer en meer ervaren dat er iets in je is, dat er iets is in iedereen wat van onsch...