Kagib Weteninhethart

Ouders spelen zo'n grote rol in of ons ware verantwoordelijkheidsgevoel vrij kan komen. Meestal raakt dit al snel verloren bedolven onder alle prikkels van buitenaf, een bepaald worden door je ouders, de omgeving of gewoon een voegen daarnaar zonder enig protest. Elk kind is natuurlijk anders, heeft een andere achtergrond beleven. Wat doe je als je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt, geen enkele steun stimulans van je omgeving, bekrachtiging, warmte? Hoe gaat een kind daarmee om? Een niet gezien worden een niet beleefd worden met wat je bent wat in je leeft wat je voelt. Geen mogelijkheid tot verbinding. Elk kind zal daar natuurlijk weer anders mee omgaan. Zoveel dat niet beleefd kan worden, niet wakker gemaakt wordt of onderdrukt of geforceerd wordt. Hoe dan in alle natuurlijkheid jezelf nog kunnen ont-wikkelen? Dan heb je alleen nog maar jezelf. Daar veiligheid vinden, een thuis in jezelf al valt dat om je heen niet te verbinden, daardoor geisoleerd. Als er niet werkelijk dat...

Eigenlijk is, waar de wereld nu om draait algeheel omgekeerd aan wat werkelijk vervulling zou kunnen geven. En die vervulling ligt binnenin, in een jezelf daarvoor openen, voor wat al vervuld is. Zo zal alles tot vervulling kunnen komen. Maar bijna altijd is die Bron afgesloten en zo ontstaat het ego, vol afhankelijkheid en gespletenheid. Onbewust voelen we ons leeg dus we hebben steeds weer iets nieuws nodig om ons mee te vullen. Juist omdat we onbewust zijn, niet binnenin vervuld zijn, kunnen we op alle mogelijke manieren gemanipuleerd en geprogrammeerd worden, met wat voor cultuur, religie of modeverschijnsel dan ook. Als iedereen het doet ga jij het ook doen. En schijnbaar is er in het westen dan een cultuur van echt een individu worden, je onderscheiden, maar ook dat is schijn, want t moet wel passen binnen bepaalde richtlijnen, bepaalde inkadering. En iedereen doet mee om nog specialer te zijn nog cooler nog geweldiger en we verliezen wie we werkelijk Zijn. We worden dus opgejaag...