Kagib Weteninhethart

Er wordt wel eens gezegd het volk verdient zijn leider. Maar wat mij betreft, waar begint het he. De cultuur is in eerste instantie bepaald door wie aan de macht zijn. Dat is wat het volk dan meekrijgt en wordt van daaruit gevormd, en helaas heel vaak bijna altijd misvormd. Ze weten niet anders, het is met de paplepel ingegoten. Ook onze cultuur, wat wij meekregen is heel relatief. We denken wel dit is t, maar uiteindelijk is t een heel kleine beperkte wereld waar deze cultuur voor staat. Is t uiteindelijk niet nog steeds brood en spelen? Zo grote plek voor t arbeidsethos en daarnaast het doorkomen van onze tijd? Dus ja van bovenaf zal nooit echte verandering komen. Die verandering kan alleen maar van onderaf komen. Als daar meer en meer mensen echt wakker worden. Wakker in de zin van Bewustzijn dan zal dit ooit zijn uitwerking hebben naar boven. Want uiteindelijk is dit de allergrootste Kracht. De Kracht van de Liefde, van eenheid, van begrip, alomvattend, ruim. Dat echt iets vrijgema...

We weten zoveel. Maar wat Weten we werkelijk? Als we een product zijn van deze maatschappij. Van daaruit lijkt dit leven vanzelfsprekend te zijn. Dit is toch waar t om draait, dit is toch waar het om gaat? Hoe we nu leven. Hoe nu het leven wordt vormgegeven. Met zijn allen weerspiegelen we een visie van leven. Wat ons met de paplepel is ingegoten. Vanaf de geboorte, een visie, een cultuur, een geloof. Hier is de opvoeding op gebaseerd. De school neemt het over en de opvoeding is weer een product van de cultuur, onze maatschappij. Als er verder geen te grote kinken in de kabel komen, blijven we braaf doen wat de maatschappij wil. Soms een beetje tegenstribbelen, beetje mopperen maar voor de rest braaf meedoen. We zijn geprogrammeerd. Er is een soort geweten in ons geïnstalleerd. En door dit geweten is juist het tijdloze Geweten gesmoord. Gesmoord door het weten van de tijd. De samenleving sust ons in slaap, en de meeste blijven rustig slapen, door alle tijden heen. Ze blijven een braaf ...

  apartheid 03-02-22 Hi, Misschien een vreemde titel apartheid. Ik zal proberen uit te leggen wat ik hiermee bedoel. Lang lang geleden, ongeveer 35 jaar geleden las ik een boek wat grote indruk maakte. Het heette Een droog wit seizoen van Andre Brink. Het ging over een blanke in Zuid-Afrika waar apartheid toen nog de normaalste zaak van de wereld was. Door een bepaald voorval werd hij geconfronteerd met hoe de situatie in zijn land echt was. Hij had zich tot dat moment helemaal niet gerealiseerd hoe verschrikkelijk hoe afschuwelijk en mensonterend dat apartheidsregime was, de maatschappij waarin hij leefde. Dat een gekleurde mens totaal vernederend behandeld werd, gediscrimineerd en erger. Hij werd als het ware wakker. Dit had grote gevolgen want iedereen om hem heen sliep nog. Hij werd toen verstoten door zijn eigen familie, vrienden. Hij is toen het land uit gevlucht, mede doordat hij dat boek wilde uitgeven. Het gevolg van het lezen van zijn boek was dat ik ook als het ware wakk...

We leven hier zo allemaal bij/op elkaar, op een kluitje. Dat noemen we een samenleving, een maatschappij. Die maatschappij is gegrond op een bepaalde visie. Iets wat alles samenbindt, verbindt. Maar is die visie niet heel relatief? Had het ook anders kunnen zijn? Een andere cultuur een ander jasje? En dan waren er weer andere vruchten, ontwikkelden mensen zich weer anders. Is hoe wij met elkaar leven ook niet gebaseerd op een bepaald geloof. Een bepaald stelsel van waarden en normen, regels. Hier draait het om, en niet anders, hier zul je jezelf naar moeten voegen. Maar is dit dus niet slechts een jasje. Het jasje van een cultuur, of een religie of wat dan ook? En vinden we onszelf zo? Als we allemaal dit jasje moeten dragen. En we bevestigen elkaar in dit jasje. Ja dit is het juiste jasje, past je goed, je past goed, doet mooi mee met de cultuur, met het spel. Maar waar draait dit spel bij ons dan om, werkelijk om? Om geld? Carrière? Jezelf bezig houden? Is het dat? Of is er nog wel w...

Ja, is dit niet gewoon Waarheid. Is niet het grote manco van deze tijd, van de westerse mens. Van juist de mens in de rijke landen dat we veel te vol zitten? Juist ook vaak de spirituele mens? Met zoveel programma's, technieken, kennis, ideeën, regels, normen, cultuurjasjes.... dat de Werkelijkheid hierachter verdwijnt. Echtheid? Onbevangenheid, eerlijke open vriendelijkheid, spontaniteit?  Onze ego's zo groot dat er gewoon geen ruimte meer is voor de Christus, voor de Liefde, voor Zijn. Echte deemoed, wat uiteindelijk ook een aspect van de Liefde is zonder dat je deemoedig hoeft te zijn. Als een vanzelfsprekendheid, echte warme hartelijkheid zonder ondergrond van iets terug verlangen. Een genieten, gewoon dat je leeft zonder dat er ook maar iets aan vast zit, een beeld, een idee, een achtergrond. Gewoon genieten van dat wat is zonder houding zonder idee van ja hier mag ik van genieten want dat past binnen de cultuur maar nee gewoon genieten van dat je Bent, gewoon Zijn. Steed...