Kagib Weteninhethart

Een belangrijk verschil tussen het kind en het Kind terugvinden is bewustzijn, is Zien, is Weten. Een kind doet gewoon, weet niet beter, maar heeft daarbij bv echt niet altijd voeling met de medemens, de gevolgen van zijn daden. Hij leeft zich gewoon uit in dat vrijheidsgevoel, in die verwondering. Als je het Kind terug vindt is juist een heel belangrijk stuk die voeling, die afstemming met de omgeving, met de medemens. Wat er speelt, de energie die er hangt, wat dat moment vraagt. Door de weg die je gegaan bent is door de loutering waarlijk begrip ontstaan voor die medemens voor al die werelden waar mensen in zitten, hun binnenwerelden. Dus je bent wel weer onbevangen, spontaan, puur en echt maar wel in die afstemming. En daarnaast natuurlijk de verwondering, de eindeloze verwondering voor alles wat is. Alles vrij stromend, zonder invulling, alles steeds in verandering. Daarin kunnen genieten van alles omdat alles leeft, alles in beweging is. Steeds weer nieuwe verrassingen en schatte...

In het minnaar van het Leven zijn is er totale overgave. Geen voorbehoud, geen jamaars, de stroom van binnenuit volgen. Weer onbevangen als een kind, spontaan. Maar niet blind voor de ander, niet blind voor jezelf. Juist een puur aanvoelings/invoelingsvermogen van dat wat is, wat in de ander is, wat in jezelf is, wat nodig is. Omdat er geen denken tussen zit. Het is het bewustzijn dat alles omvat. Omdat er geen belangen zijn, geen versplintering, geen verschillende stemmen die spreken. Het is één, het is heel. Je bent vol-ledig. Je Weet, je Bent. En ja, op een bepaalde manier ben je zo heel kwetsbaar, omdat je geen buffer hebt van het denken. Dus alles komt direkt naar binnen. Toch kan uiteindelijk niets meer je eruit halen, uit de Liefde omdat elke eventuele aanval afketst of geabsorbeerd wordt in het Weten, in de Liefde. Je Weet wat is, je kent jezelf. Zelfkennis, ware doorleefde Zelfkennis is Godskennis. Vertrouwen speelt geen rol meer, want er is niets meer van je af te pakken. Hoe...

Het ligt niet in niets doen, het niet doen. Als er niet-doen is bruis je over van energie ook al doe je niks. Je doet niks overtolligs, niks om de tijd op te vullen. Het ergens geen zin in hebben speelt dan ook helemaal geen rol. Je doet gewoon wat het moment vraagt, wat echt nodig is, dat is het niet-doen. Dat niet-doen kun je dus ook toepassen in je dagelijkse werk, in alles wat je doet. Maar dan bruis je ook van energie. En je bruist ook van energie als je gewoon in je stoel zit, gewoon Bent. Als je lui bent zit de energie verstopt. Misschien is er wel een deel van je wat allerlei wil doen, maar om wat voor reden dan ook, het komt er maar niet van. Je stopt het weg, duwt het weg, of je bent r bang voor. Zo zak je weg in een spiraal omlaag en kom je tot niets meer, raakt afgestompt, verveeld. Niets kan je meer boeien, tot leven brengen. Alle vitaliteit verdwijnt, altijd moe. Dus ja, dan is r werk aan de winkel, wat is hier aan de hand, hoe ben ik hierin terecht gekomen? Maar is dit n...

Impulsief of spontaan? Zit toch wel een verschil tussen. Gaat juist niet een kans tot begrip verloren omdat we impulsief zijn? Omdat we boos reageren, of impulsief voor zijn, of impulsief tegen? Dan is er eigenlijk niks gebeurd. Heeft er geen wezenlijke werking plaatsgevonden. Reageert slechts je oude programma, beladen, geladen door je verleden. En alles blijft bij hetzelfde. Geen toenadering, of slechts een in oude paden bevestiging van elkaar. Maar spontaan zijn, is heel wat anders. Heeft met onbevangenheid te maken. De spontaniteit is vrijgemaakt, omdat je jezelf juist van het verleden hebt vrijgemaakt. Omdat je jezelf doorzien hebt, doorschouwt hebt, Weet wie je bent, Weet van waaruit je leeft. De spontaniteit kon vrijkomen, omdat je durfde te kijken naar jezelf, met bewustzijn. Eventueel je impulsieve woede-reactie doorzag, of je impulsief voor zijn of tegen zijn. En zo mocht je meer en meer zien wie je werkelijk was, wat werkelijk was. Spontaniteit heeft ook met stilte te maken....