Kagib Weteninhethart

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...

We zijn allemaal onderweg. Alles ontvouwt zich wat bij ons van binnen opgeslagen ligt, wat we al gezaaid hebben. En nu is t aan ons, wat doen we, bij dat wat zichtbaar wordt. Wat voor onze ogen zichtbaar wordt, zich voor onze ogen ontvouwt, onze situatie, werk/privé, de mensen. Wat zegt het ons? Wat vertelt het over ons? Wat raakt het in ons? Het Hart spreekt zich uit over alles, elk moment, als we willen luisteren. Velen zijn er die vanuit de schijngeleerdheid leven, hun leven opgebouwd hebben. Maar vroeg of laat, eens binnen de tijd, zal het open gebroken worden, zal gezien worden wat is. Wat blijft erover. Wat blijft werkelijk van belang in het leven als je t bekijkt in het kader van de Eeuwigheid? Alles waar we ons druk over maken, aan vast willen houden, ons leven op bouwen, onze zekerheid, ons bestaan op grondvesten. Wat vervluchtigt niet in de tijd? Alles vergankelijk, maar wat blijft is de Liefde. Wat blijft is Zijn in deze Liefde, wat blijft is onvergankelijke Wijsheid, Weten....

  Ja, het is echt waar. Als je in harmonie bent met het Eeuwige moment, dan wordt je gedragen, voel je jezelf zo licht als een veertje. Je wordt dan gedragen door de Liefde. Je bent beschermd, geïnspireerd van binnenuit. Er is blijmoedigheid, onbevangenheid in gelijkmoedigheid, zachtmoedigheid. En er moet dan niks. Alles werkt dan voor jou, heel eenvoudig. Je hoeft slechts te volgen, in dit Eeuwige moment te blijven. Hierop afgestemd, naar deze Stem te blijven luisteren. En van daaruit gaat de ontvouwing verder, van heerlijkheid tot heerlijkheid. Schat na schat zal zich mogen openbaren van binnenuit, het levende Weten. De Weg gaat altijd verder, en je hoeft dus slechts te volgen. Er niet tussenin gaan staan met emotionele voor of afkeur, intense verlangens belangen, verwachtingen. Stil worden voor de Stem. En luisteren. Alles zal gegeven worden wat nodig is, wat je nodig hebt. Kagib

Wie ben ik? Wie ben jij? Wie zijn wij eigenlijk? Het gaat om zelfkennis. Het komt er uiteindelijk op neer dat je doorziet wat je niet bent. Dat wat allemaal boven op je gekomen is door het verleden, de betekenis hiervan. Je ouders, de opvoeding wat je geleerd is. En ook begrip, juist ook begrip, dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dat ieder zijn best doet binnen de mogelijkheden gegeven, weer door de opvoeding, de ouders. We zijn allemaal geprogrammeerd, en van daaruit doen we wat we doen. Generatie op generatie. Daarin ligt de uitdaging dat jij dit kan doorbreken, door je te ontkoppelen van dat verleden. Niet in de weerstand, niet in oordeel, maar gewoon zien voor dat wat het is, wat het was. Nu is nu. En nu is er iets in jou in ieder, wat niet van de tijd is. het niet-zelf, het Tao, de Bron, de Liefde in de Eeuwigheid. Hier jezelf voor open stellen, zodat het verleden hier meer en meer in kan oplossen. Door te Zien te voelen wat is, wat de betekenis van alles is. Jezelf hie...

In de kern komt het eropneer dat alles maar dan ook alles wat we doen heel vluchtig is. In het moment is het heel belangrijk, lijkt het heel belangrijk. Misschien een paar dagen dat t blijft, maar dan is het weer verdwenen. Wat is er over na een jaar? Wat blijft over na een leven? Ook in ons handelen naar buiten, welke wezenlijke diepe innerlijke verandering brengen we daarin teweeg. Wat blijft daarin werkelijk hangen of zorgt voor een doorbraak? Maar wat niet vluchtig is, en daarom van zo'n groot belang, is ons bewustzijn. Dat meer en meer het Bewustzijn van Liefde mag/kan vrijkomen. Want het bewustzijn dragen we met ons mee over dit leven heen. Welke veranderingen zijn hierin opgetreden bij het overgaan, bij het sterven. Wat heeft er mogen open gaan? Dus de zin van het leven ligt in het zoveel mogelijk open maken van wat in potentie in ons verborgen is. Dat meer en meer de Liefde, het Weten vrij mag komen. Dit betekent niet dat je een kluizenaar moet worden, juist niet. Maar wel ...

Alles staat in het hart geschreven. Je her-kent het. Je wist het al. Het stond al in je hart geschreven. En zo mag er steeds meer her-kent worden, steeds meer wakker en zichtbaar gemaakt worden, door het gaan door het leven, in ontvankelijkheid. Zodat je meer en meer mag lezen wat al opgetekend staat, wat er al is. Je hoeft alleen maar de bladzijden van het Levensboek om te slaan. Maar je kunt pas een volgende bladzijde omslaan als je er innerlijk  rijp voor bent. Anders kun je t toch niet lezen, of je leest het zoals je denkt dat t er staat. Maar je leest niet wat is. Het Levensboek is nooit uit. Steeds weer een nieuwe bladzijde. Uiteindelijk gaat het van heerlijkheid tot heerlijkheid maar daar gaat nog een hele weg aan vooraf. Kagib

Wat ze altijd van een kind zeggen, wat je zegt ben je zelf, is ook wat je denkt ben je zelf. Dit is helemaal neutraal, kan dus alles zijn, hemelse gedachten en laag bij de grondse om t verschil maar aan te duiden. Dus wat denk je, wat gaat er in je om? Dat ben jij. Dit kan natuurlijk heel eerlijk maken, als je hier naar durft te kijken zonder oordeel. Maar kan ook heel fijn zijn. Je hebt ook het positief denken maar dan ga je juist in de fragmentatie, want wat is positief en wat negatief? je kiest vanuit jouw ikje, vanuit de denker, en gaat dan juist het spel van de illusie in. Dit wil ik, en dat andere niet, en waarom dan niet? Maar je bent veel meer dan je denken en met mentale spelletjes kom je er niet. Nee, het gaat om aandachtig aanwezig zijn bij je denken. Zonder het speciaal in te vullen, er iets anders van te maken. Het diep door je heen te laten dringen, dat ben ik, want dat denk ik. En is je denken vervuld met liefde, verbonden met iedereen? Waarom dan niet? Wat denk je toch ...

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...

Ja zo zou je het leven ook kunnen noemen, een arena van expressie. We drukken ons op eindeloze manieren uit. Maar wat zo jammer is, we doen hier niets mee. Daarom vindt er eigenlijk ook geen wezenlijke verandering meer in plaats. Alles zet zich vast, in dat wat zeker is, zeker lijkt te zijn. Een leven vol routine en gewoonten. Eigenlijk zit hier geen leven meer in. En we denken zo creatief te zijn. Maar het ware Leven de ware Creatie krijgt geen ruimte. En daarom is er eigenlijk niets nieuws onder de zon. Steeds weer dezelfde vormpjes en spelletjes die we met elkaar spelen. Pas als de ruimte voor Creatie, de openheid daarvoor komt..... Ja dan is het leven waarlijk een arena van expressie. Een dans vol kansen mogelijkheden vibrerend leven. Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/t-SGmlbb8jUQ

Zo belangrijk die openheid en zo snel zetten we alles vast, kristalliseert alles. Vast in denkbeelden, emotiebeelden, zo is het en niet anders. Valt niet meer aan te tornen. Opgesloten in jezelf in je eigen gevormde wereld. Dan moet het heel hard gaan waaien wil dat nog open gaan. Dan moet t gaan stormen, orkaankracht. Om je heen, in jezelf. Waarom? Waarom niet van het begin af aan alles open houden? Onbevangen en puur als een kind. Het levenecht ont-moeten. Als nieuw. Nu kan het, en elk volgend nu weer. Dan hoeft t niet te gaan stormen en als er een storm komt wordt je niet meteen ontworteld. Dan kun je meebewegen, meestromen waar de storm je maar brengt. Dan is er niet alleen dat wat gebeurt maar blijft ook dat wat jou draagt. Wat jou door die storm heen zal brengen. Kagib De uitgesproken woorden: http://we.tl/t-y50ArWKbG7

Zoals zoveel in het leven, ook overgave kun je niet doen. Het gaat om een beleven, het beleven. En zoiets als, waar geef je je aan over? Overgeven aan iets wat niet zichtbaar is, alleen voelbaar. Dus voorwaarde is openheid, een open hart. Zonder open hart kan er geen wezenlijke overgave zijn. Je kunt je overgeven als je niets te verbergen hebt. Dat is al zo belangrijk. Als je je overgeeft aan wat onzichtbaar is, wat jou draagt, wat echt Weet in jou, dan kom je in het Licht te staan. Kan soms schijnbaar onbarmhartig zijn, koud, gevoelloos, confronterend. Maar in dat Licht is geen koude, gevoelloosheid. In dat Licht is grote warmte en betrokkenheid. Maar het Ziet en kan daarin nietsontziend zijn. Zelfkennis. Jezelf kennen, dat is een hele weg. Zoals het een hele weg is om tot een onvoorwaardelijke overgave te komen. Gaat eigenlijk samen. Het is een weg om meer en meer echt tot kennis tot Weten te komen, over jezelf, het leven. Alles wat het omvat. Eerst wordt eigenlijk vooral zichtbaar w...

Citaat van Lao Tse: De Alopenbaring is niet menslievend. Bij mij komt naar boven, ja dat is zo, als de Liefde nog niet echt bevrucht is met het leven op aarde. God, het Goddelijke, Essentie, of wat voor naam je er maar aan wil geven is heel heel onpersoonlijk. Daar plakken we allerlei plaatjes op maar dat zijn onze plaatjes. Als die bevruchting wel plaatsgevonden heeft, een mens gelouterd is door het leven en zo de Liefde vrijgemaakt heeft in zichzelf, dan is het een heel ander verhaal. Dan is een heel natuurlijke vrucht waar medeleven en betrokkenheid. Maar niet iemand voortrekken of bevooroordelen. Nee die Liefde is voor iedereen maar iedereen heeft iets anders nodig. En dat Weet dus die Liefde die Verbinding in jou. De Verbinding met Zielen die die weg al gegaan zijn. Daarin is dus de Liefde zeker niet alleen lief. De Liefde, ook de gelouterde Liefde doet wat nodig is. En aan de buitenkant kan dit soms heel koud of confronterend zijn. Als ik naar mezelf kijk her-ken ik me zelf in di...

Hoe vrij zijn we werkelijk? We kunnen op zo ontzettend veel manieren gemanipuleerd worden, ja ook door onze gedachten. Het is maar waar we gevoelig voor zijn. Daar wordt ook op in gespeeld, mee gespeeld, je wordt bespeeld, heen en weer gegooid. Daarom is zelfkennis zo ontzettend belangrijk dat je ziet, doorZiet overal waar je manipuleerbaar bent, ziet waar je gevoelig voor bent en wat de reden hiervoor is. Wat is echt van jouzelf? Bijna altijd speelt het verleden door het heden heen. Alles wat nog zit in je onbewuste. Met wat nog onbewust in jou is daarmee kan gespeeld worden, daar komt het op neer. Allerlei touwtjes waar aan getrokken kan worden en jij volgt gewillig en denkt dat het jouw wil is jouw gedachte. Breng het in het Licht, laat het daar verbranden door inzicht, dat je Ziet. Alleen zo kun je waarlijk vrij worden, door je vrij te maken van dat verleden. En dan nog is er een Stroom, een Beweging, wat Wil, waar je meer en meer mee samenkomt samen vloeit, in meebeweegt. Maar hie...

Wat je nu denkt, hoe het is, hoe iemand is, wie jij bent, wat belangrijk is, ben jij dit? Of zijn dat al die programma's uit het verleden door je opvoeding eventueel school, cultuur die nu door jou heen zich uitwerken? Open jezelf voor het innerlijke antwoord hierop.  Open jezelf voor het Licht dat er altijd is, zodat je inzicht mag krijgen in jouw ikje. Dat die intens in het Licht mag komen, doorLicht mag worden, en dan wie weet eens in het Licht mag oplossen. Als je het echt Ziet, doorZien hebt.  Het gaat erom dat je het echt voelt, ziet. Niets kan geforceerd of overstegen worden. Het wil bevrijd worden. Als je ziet wat je doet, van waaruit je iets doet, hoe je reageert op anderen. Als je verantwoordelijkheid neemt hiervoor, niet het als vanzelfsprekend acht emoties die in je wakker worden, gedachten die je over de ander hebt. Dat je ziet wat ze zijn, dat het vaker meer met jezelf te maken heeft dan met de ander. En als je echt, echt voelt dat de ander vaker ook niet beter w...

Het gaat om jezelf volledig in het nu te brengen, totaal in het nu, wat nu om je heen is, wat nu is wat nu in je is. En als je daar bent, totaal, dan nogmaals bekijken doorvoelen waar je je nu zo druk over maakt, waar je vol van bent, dan kan dit alles een heel ander aangezicht, beleven krijgen.  Echt voeling krijgen met de Levende jou, wat waarlijk Levend is in jou, wat Eeuwig is in jou. Wat jou draagt, wat alles en iedereen draagt en omvat in Liefde. Dat wat Weet. Daar voeling mee krijgen Dat kan dus alleen in het nu. Dan zal alles waar je eerst zo vol mee was, zat, misschien heel anders gaan voelen, misschien wel veel verdwijnen, oplossen in dat voelen in dit Zien. Als je het eenmaal echt gevoeld hebt wat waarlijk Levend is in jou, dan Weet je ook als je er weer uit bent. Je enige verlangen is dan dat alles gezien mag worden wat er tussenin gekomen is, dat alles in het Licht mag komen zodat je weer op mag gaan in dat Licht. Want in dat Licht voel je je gedragen vervuld, voel je ...

Ja, toen ik nog niet het spirituele pad op was gegaan was ik waarlijk een idealist. Grote idealen voor een betere wereld. Gestreden voor die betere wereld op alle mogelijke manieren. Gestreden tegen onrecht in die wereld. Als ik in die fase was blijven steken had ik nooit wezenlijk iets kunnen betekenen in deze wereld.  Maar dat voelde ik dus ook steeds dieper, ik bestrijd alleen symptomen, het lost niks op. Toen kwam dus ook de ommekeer na een intense crisis hierin, de verandering begint binnenin. Daar moet de oorlog uitgevochten worden daar moet de vrede komen pas dan kan de oorlog buiten verdwijnen. Alleen binnenin kan zonder forceren geweldloosheid vrijkomen zonder oefening of dwang. Alleen vanuit het tot inzicht en begrip komen.  Weer een harde waarheid, maar het is zo, je kunt jezelf verschuilen achter idealisme. Dan hoef je niet meer in jezelf te kijken, het probleem ligt buiten, buiten moet t paradijs komen het Utopia, niet het vrijmaken van het paradijs wat binnenin a...

Het ware handelen kan pas zijn als jij niet meer wil handelen, dat is de kern. Ook al doe je niets als jij niets doet is t nog steeds afgesloten van het ware Leven. Ook dat is dan een vorm van activiteit, niets doen. Als er waarlijk handelen is dan heb je voeling met wat het moment vraagt, met dat wat het leven draagt, en dat is elk moment weer nieuw.  Je kunt op zich een bepaald doel hebben, een intentie. Maar t gaat erom dat je niet alles vastzet, dat je open blijft voor elk moment. Als er in je innerlijk een Verbinding is gemaakt dan kan die je van binnenuit gaan leiden, en dan kan er een intentie bestaan dat alles wat tussen het ware Leven staat in het Licht mag komen. Dan is dit een heel positief doel, de intentie om eerlijk te zijn, open voor wat dan ook maar in je is.  Maar t moet geen mind-programma worden, het gaat om het hart, een open hart, pas dan kan het ware Leven zich kenbaar maken door jou heen in alles dat is.  Zelfs als je ideaal is om binnenin te verand...

Angst is alles dat nog niet tot klaarheid gekomen is, wat nog onderhuids zit, onbewust is. Van daaruit worden emoties wakker, ontstaat weerstand tegen iets of iemand. Het zijn allemaal tekentjes dat iets gezien wil worden, aan de oppervlakte wil komen. Waarom die dans van beloning en straf, je verantwoordelijk voelen, van waaruit? Dat is niet het ware verantwoordelijkheidsgevoel, dat is beladen geladen met ervaringen uit het verleden, opvoeding etc. Waarom de fixatie op succes en daardoor weer angst voor mislukking? Ook weer programma's uit het verleden. Moest je presteren voor je ouders, je vader? Ook de maatschappij voedt je met programma's wederzijdse beinvloeding hierin. Ook de cultuur kan heel bepalend zijn voor een bepaalde opvoeding. Goed worden, weer van waaruit, van wie moet dat? Heel vaak weer vanuit ervaringen uit het verleden ontstaan. Moet je goed in iets zijn om zo gewaardeerd te worden? Goed zijn om aanvaard te worden? En wat is goed? Allemaal jasjes van angst. A...

Voor alle duidelijkheid, juist als je helemaal in het nu bent, kan intens zichtbaar voelbaar worden wat je ego is. Maar het wordt gedragen door dat nu, door dat moment, door dat wat waarlijk Liefde is, wat Weet. Het is de Eeuwigheid die zich dan kenbaar kan maken over wat is in de tijd. Die kan je emoties en gedachten ontmaskeren. Dat je er zo waarlijk inzicht in kan krijgen zodat ze mogen en zullen verdwijnen. Als je het echt Ziet verdwijnt het. Onze ware aard is niet van de tijd maar het omvat wel de tijd door alle tijden heen. Daarom Weet het ook zo goed dat wat nodig is, wat het moment vraagt.  Het gaat niet om iets handhaven, het gaat om te zien te voelen wat we doen, waar emotie wakker wordt, gedachten die je denkt, dat je hier intens alert op wordt in wat door je heen gaat. Het gaat niet om dat je er onpersoonlijk naar kijkt want dan haal je eigenlijk de energie er weer uit.  Als ik naar mezelf kijk, ja ik had altijd die waarnemer maar al had ik die waarnemer toch ginge...

Dat is goed om in jezelf te onderzoeken, waarom ben jij het spirituele pad op gegaan? Wat wilde je, wat wil je hiermee? Echt heel eerlijk in jezelf kijken hoe dit voor jou is. Voor heel veel gaat het om de kick en ze gaan van kick naar kick, een soort spirituele drug, die dan ook steeds weer uitwerkt, uitgewerkt raakt. Dus dan weer op zoek naar de volgende kick. Zo zul je nooit waarlijk bevrijding, vervulling vinden, nooit echte heling en eenwording. Dan blijf je nog op de oppervlakte ronddansen, totdat je moe bent van deze dans. Nooit de diepte ingaan. Ik ben zelf achteraf dankbaar dat dit nooit mijn motivatie is geweest. Mijn motivatie was, ik wilde puur zijn, ik wilde worden wat ik zeg, dat woord en daad overeenstemmen, wat hiervoor ook nodig was. Overgave was daarom ook nooit moeilijk voor mij, ik wilde niets liever dan mezelf overgeven, in het Licht staan. Ik wilde niets liever dan dat alles weggebrandt werd wat dit Licht niet was in een meer en meer voelen wat dit Licht vertegenw...