Kagib Weteninhethart

  Ja, heeft voor mij zeker tijd gekost, ook hierin tot begrip te komen. Ik kon niet begrijpen dat mensen door kunnen leven in deze waanzinnige wereld vol ellende, wanhoop, oorlogen, in het groot in het klein. Ik was hier zo intens verdrietig onder en dan vanuit dat verdriet weer boos, waarom, waarom. En om me heen, ging iedereen gewoon door, gaat iedereen gewoon door. Alsof er niks aan de hand is. De ene ramp na de andere, onvoorstelbare mensonterende dingen die plaatsvinden, massaslachtingen. Ja, niet in Nederland, in andere landen, andere continenten. Maar voor mij is het altijd zoiets geweest van we zijn één wereld. En deze wereld is ziek, doodziek, deze wereld verdrinkt in duisternis en wanhoop. Dit intense verdriet heeft uiteindelijk geresulteerd in dat de ommekeer kwam. Dat de antwoorden kwamen, dat het begrip kwam over alles en iedereen dat is. Het heeft uiteindelijk ook het vuur gedoofd van strijden voor die betere wereld, zeker op de manier van vechten tegen. Ja, de Liefde...

Inleiding We leven in de tijd van de onbeperkte mogelijkheden. De technische, wetenschappelijke ontwikkeling snelt vooruit. En we zijn zo blij. Meer en meer kunnen we het leven inrichten zoals we het zelf willen. Aan de lopende band worden er apparaten uitgevonden waardoor het leven steeds aangenamer wordt. Hartstikke goed toch? Jazeker, maar deze ontwikkelingen beginnen steeds meer gevolgen te krijgen in de keuzes die we maken. Keuzes over leven en dood. Hoever kunnen we hierin gaan? de genetica Het manipuleren met genen. Het spelen met genen. Het spelen met leven? Het keuzes maken in dit leven. Keuzes maken, selecteren van de informatie die in onszelf opgeslagen ligt. Voor God spelen? Keuzes hebben gevolgen. Wordt hierbij de grote vraag niet van belang: Wat is de zin van het leven? Iedereen heeft hier een eigen antwoord op. Dit is natuurlijk goed. Maar zoals ik al zei, onze antwoorden krijgen steeds grotere gevolgen. Op dit moment lijkt de zingeving toch vooral te liggen in goed gel...

In het dorp speelde het dagelijkse levenspatroon zich als gewoonlijk af rondom de enige pomp; het water stroomde maar langzaam en dus stond een groepje vrouwen haar beurt af te wachten. Drie van hen waren verbitterd en luidkeels aan het kibbelen; ze gingen volkomen op in hun woede en letten op niemand om zich heen - niemand trok zich trouwens iets van hen aan. Vermoedelijk was dit een dagelijks terugkerend ritueel. Er ging, als bij ieder ritueel, iets stimulerends van uit - de drie vrouwen genoten er zichtbaar van. Een oude vrouw hielp een jongere een handje om een zware, glimmend gepoetste koperen pot omhoog te tillen tot op haar hoofd. De jongere droeg een stoffen kussentje op haar hoofd vanwege het gewicht van de pot, die ze losjes met een hand in evenwicht hield. Haar sierlijke gang had een grote waardigheid. Een klein meisje kwam stilletjes haar pot onder de kraan houden en liep ermee weg zonder een woord te zeggen. Andere vrouwen kwamen en gingen, maar de ruzie du...

Licht. Het zonnelicht. Warm, verwarmend. Spel van licht met schaduw. Liederen uitbundig gezongen uit vogelborstjes. Dans van leven en beweging. Kleurenspel, pril groen, bladerdans. De natuur spreekt tot mij, beweegt mijn hart. Voortdurende verandering van en in de levensstroom. Leven en dood, sterven en weer opstaan. Pijn en heling. Zwakte en kracht. Opgegeten worden en nieuwe baring. De vergankelijkheid oplossend in de Eeuwigheid. De mens speelt zijn spel. Soms of vaker een onmenselijk spel. Onmenselijke taferelen die zich afgespeeld hebben en zich blijven afspelen. De Ziel machteloos roepend, elk moment zich uitsprekend. Maar als er geen ontvankelijk hart of luisterend oor is, dan speelt zonder mededogen de haat vanuit een blind zijn, zijn spel. In onmacht en verbijstering een schreeuw van pijn, een niet begrijpen hoe een mens tot zoiets in staat kan zijn De dood zonder opstanding. Het doden van de ziel, In het bloed gesmoord. Het verliezen van de verbinding met het Hart, waa...