Kagib Weteninhethart

  Juist in deze tijd word je bedolven onder alle spirituele waarheden aanreikingen, prikkeltjes. En toch, bijna allemaal gaan ze aan je voorbij. Ze raken niet, ze verbinden zich niet met je, ze brengen geen werkelijke verandering teweeg. En dan ineens, bam, een flits, en jaaah, een aha-erlebnis, de doorbraak. En alles is anders. Ineens valt alles op zijn plek. Het juiste moment op de juiste plek, voor jou. Wanneer is dat moment? Ligt het vast, of kan het elk moment gebeuren? Hoe dan ook, het belangrijkste wat je kunt doen, voor dat moment, is open zijn. Is eerlijk zijn, dichtbij jezelf zijn, echt zijn. Vaker wordt het ook geforceerd hoor, nouja geforceerd, de doorbraak komt in een intense crisis. Dat alles uit je handen geslagen wordt, geen verweer meer. Het verstand kan het niet meer bij elkaar brengen, een barst in het ego-pantser. Dan kan het Licht naar binnen stromen, inLichten. Meestal werkt het zo he. Maar het hoeft niet, elk moment, zonder crisis, gewoon door wakker en alert...

Een belangrijk fundament is dat we mogen zijn die we zijn, wat ook in ons is. In onze kwetsbaarheid, in ons verdriet, in onze pijn en verwarring, ook in onze zachtheid en tederheid. Dat alles uiteindelijk er mag zijn. Alles wat is, alles wat in ons is, is het materiaal dat omgezet wil worden. Tuurlijk die zachtheid en tederheid hoeft niet omgezet te worden. Heel belangrijk is dat dit als gelijkwaardig gezien wordt ook in de man, als heel kostbaar, het zacht en teder kunnen zijn, in kunnen voelen, een open onbevangen hart. Je zou kunnen zeggen, de maatschappij zou veel menswaardiger zijn als het vrouwelijke in de mens veel meer waardering zou krijgen. Dan mogen emoties er zijn, dan mag er ook gevoel zijn, wordt het kunnen meeleven, invoelen, een open hart als even belangrijk gezien of misschien nog wel belangrijker dan alle verstandelijke prestaties of wat we met onze handen kunnen. Eigenlijk is dit alles toch zonder ziel en betekenis als het hart niet mee mag doen, als er geen ...

Licht. Het zonnelicht. Warm, verwarmend. Spel van licht met schaduw. Liederen uitbundig gezongen uit vogelborstjes. Dans van leven en beweging. Kleurenspel, pril groen, bladerdans. De natuur spreekt tot mij, beweegt mijn hart. Voortdurende verandering van en in de levensstroom. Leven en dood, sterven en weer opstaan. Pijn en heling. Zwakte en kracht. Opgegeten worden en nieuwe baring. De vergankelijkheid oplossend in de Eeuwigheid. De mens speelt zijn spel. Soms of vaker een onmenselijk spel. Onmenselijke taferelen die zich afgespeeld hebben en zich blijven afspelen. De Ziel machteloos roepend, elk moment zich uitsprekend. Maar als er geen ontvankelijk hart of luisterend oor is, dan speelt zonder mededogen de haat vanuit een blind zijn, zijn spel. In onmacht en verbijstering een schreeuw van pijn, een niet begrijpen hoe een mens tot zoiets in staat kan zijn De dood zonder opstanding. Het doden van de ziel, In het bloed gesmoord. Het verliezen van de verbinding met het Hart, waardoo...

Vervuld zijn, een zijn. Een werkelijk overstromen van Liefde voor die ander. Totaal geen fysieke behoefte, vanuit gemis, vanuit bv ik heb zin in je. Nee het is een algeheel andere laag. Als die Liefde wakker geworden is, dan doet t lichaam er bijna niet meer toe. Dan is er nog slechts Liefde, en in elke aanraking, in elke streling in elke blik is dan Liefde. Als de ander die Liefde kan ontvangen dan kun je elkaar meenemen in die Liefdesstroom, van dimensie tot dimensie, in een spiraal. Het is niet in eerste instantie een lichamelijke behoefte. Het is meer het verbinden van het lichamelijke met de Liefde die er al is. Het gevoelen van een zijn. Die Liefde die alleen Liefde is willen delen. Niet uit compensatie, maar juist vanuit het vervuld zijn. Iemand anders daarmee iets willen geven. De Liefde doorgeven, de Liefde delen die toch een eenheid is. De Liefde die alleen Liefde is in de ander opwekken, daar de verbinding mee maken. Hierin is de meest pure uitdrukking van Lief...

Ik houd vast aan de gedachte dat geen uiterlijke autoriteit, geen schrift, geen woord de mens zalig kan maken. Alles moet je, ten diepste, zelf ervaren. De spiritualiteit moet je vanuit je binnenste beleven. Dat is een verhaal van het hart. Ik weet dat het een ketters idee is. Lucette Verboven Hihihi ja zeker ketters idee hoor, in andere tijd was je op de brandstapel geeindigd. Nouja in dit nu zou je op bepaalde plekken in de wereld nog de dood vinden. Maar hier dus niet, en dat is wel bijzondere situatie om vrij alles te kunnen uiten zonder gevolgen. Maar eigenlijk wordt het dan ook allemaal veel vrijblijvender, leuke hobbie, lekker citaatjes quoten. Hierdoor gaat ook voor een groot deel de zin en betekenis verloren van woorden want je wordt overstelpt met spreuken, wijsheidsteksten etc. etc. Maar wie laat ze echt tot zich spreken, wie laat ze echt binnen? Wie neemt de tijd om elk woordje te voelen te proeven, door zich heen te laten gaan, kijken wat het raakt, en wat...

Onder de boom was het heel rustig; er waren heel veel vogels aan het roepen, zingen en kwetteren, eindeloos ongedurig. De takken waren enorm, mooi van vorm, glanzend, glad en heel verrassend om te zien; ze hadden een lijn en een gratie die tranen in je ogen brachten en die je versteld deden staan over de dingen van deze aarde. De aarde bezat niets mooiers dan de boom en wanneer die sterft zal hij nog mooi zijn. Iedere tak naakt en aan de hemel blootgesteld, gebleekt door de zon; op zijn naaktheid zullen vogels rusten. Daar in die diepe holte zal een schuilplaats voor uilen zijn en de kleurige, krijsende papegaaien zullen in het gat in die tak daarboven nestelen; er zullen spechten komen, met hun rode rechtopstaande kuifveren, om er een paar gaten in te hakken en natuurlijk zullen er die gestreepte eekhoorns zijn, die over de takken rennen, steeds over iets klagen en altijd nieuwsgierig zijn; helemaal op de bovenste tak zal een roodwitte adelaar waardig en alleen het ...

Een kraai kraste zo hard hij kon; hij zat op een tak met dicht gebladerte. Hij was niet te zien; er kwamen en gingen andere kraaien, maar hij ging bijna onophoudelijk door met zijn scherpe, doordringende gekras; hij was ergens boos over of beklaagde zich over iets. De bladeren schudden om hem heen en zelfs de paar druppels regen deden hem niet ophouden. Hij was zo volkomen in beslag genomen door wat hem stoorde, wat dat dan ook mocht zijn. Hij kwam tevoorschijn, schudde zich en vloog weg, alleen om zijn bijtende aanklacht weer te hervatten; kort daarop raakt hij vermoeid en rustte uit. En dezelfde kraai, op dezelfde plaats, liet toen een ander gekras horen, gedwee, een beetje vriendelijk en uitnodigend. Er zaten andere vogels in de boom, de Indiase koekoek, een heldergele vogel met zwarte vleugels, een zilvergrijze dikke vogel, een van de vele die ook aan de wortels van de boom zaten te krabbelen. Er kwam zo'n kleine gestreepte eekhoorn aan, die de boom in klom. ...

... de tijd kwam dat het risico om een hermetisch gesloten bloemknop te blijven oneindig veel pijnlijker werd dan het risico om tot bloei te komen. Anais Nin Dat er maar bij vele die tijd mag komen. Het ego wil alles zo lang mogelijk bij het oude houden. Maar het waarlijk Nieuwe blijft stralen, instralen. Het waarlijk Nieuwe blijft openingen zoeken om binnen te komen, voelbaar te maken wat er ook is. Even een momentje van verwondering bij een glimlach van een kind, daar even thuis komen, in die glimlach. Maar dan weer terug naar de orde van de dag. Meestal komt de openheid toch vooral als het ego open gebroken wordt. Plotselinge ziekte, ontslag etc. etc. Of, toch, dat er iets begint te drukken, van binnenuit, dat alles flets wordt, dat je niet meer volledig ervoor kunt gaan, je niet meer kunt geven, het lukt niet meer. Waarom? Een direkt antwoord is er niet. Maar steeds meer van die verwondermomenten buiten het kader van je leven die je raken, verwarmen,...

Er staat een enkele boom in het groene veld die ruim veertig are in beslag neemt; hij is oud en wordt door de andere bomen op de heuvel zeer gerespecteerd. In zijn eenzaamheid domineert hij het luidruchtige riviertje, de heuvels en het huisje aan de overzijde van de houten brug. Als je er langs loopt bewonder je hem, maar als je terugkomt bekijk je hem wat meer op je gemak: zijn stam is erg omvangrijk, diep in de aarde geworteld, massief en onverwoestbaar; zijn takken zijn lang, donker en gebogen; hij geeft veel schaduw. 's Avonds is hij in zichzelf gekeerd, ongenaakbaar, maar overdag is hij open en ontvankelijk. Hij is heel, door geen enkele zaag of bijl aangetast. Op een zonnige dag zat je onder hem, je voelde zijn eerbiedwaardige ouderdom en omdat je alleen met hem was werd je je bewust van de diepte en schoonheid van het leven. De oude dorpeling liep moeizaam voorbij, terwijl je op een brug zat en naar de zonsondergang keek; hij was bijna blind, kreupel, droeg een buidel...

Het komt eropneer sensitief zijn, betekent heeeeeeeel heeeeeel ruim zijn. Meer en meer alomvattend ruim. Niets meer tussen jou en het leven in. Een totaal indrinken, toelaten, van dat wat is. Wat in het moment is. Zonder invulling, interpretatie, zonder beeld, verbeelding. Dit betekent in je binnenste ruimte gemaakt hebben voor die ruimte. Leeggeworden. Een lege ruimte geworden zijn. Maar dat betekent niet dat alles leeg geworden is. Er bestaat geen ledige ruimte. Juist als we leeggeworden zijn van onze denkbeelden, onze invulling van de werkelijkheid zal dit gevuld worden, vervuld worden door de Werkelijkheid, de Essentie. Dat wat altijd is, dat wat overblijft. Die Essentie is niet gespleten, versplinterd in honderdduizend stukjes, ikjes houdingen. Deze Essentie is heel, een. Dus de werkelijkheid zal dan ook niet meer gespleten/versplinterd zijn. Die werkelijkheid zal één zijn, een een-voudig Zijn. In een vervulde vol-ledige harmonie. Dan zal er sensitiviteit zijn, ware ontvanke...

Hij keek uit het raam over de groene, golvende heuvels en donkere bossen in de ochtendzon. Het was een aangename, mooie ochtend, er waren schitterende wolken achter de bossen, wit met golvende vormen. Geen wonder dat de ouden beweerden dat de goden hun verblijfplaats tussen de wolken en de bergen hadden. Overal om hem (Krishnamurti) waren deze enorme wolken tegen een verblindend blauwe hemel. Hij had geen enkele gedachte en keek alleen maar naar de schoonheid van de wereld. Hij moest een tijdje voor het raam hebben gestaan en er gebeurde iets, onverwacht, onuitgenodigd. Je kunt zulke dingen niet bewust of onbewust uitnodigen. Alles leek te verdwijnen en plaats te maken voor alleen dit, het onnoembare. Je zult het in geen enkele tempel, moskee, kerk, op een gedrukte bladzijde aantreffen. Je zult het nergens vinden en alles wat je vindt, is niet dat. Als je ooit alleen wandelt, hoog in de bergen tussen de dennen en de rotsen, alles in de vallei ver beneden je achterlatend, als er ge...

Het lijkt heel kwetsbaar he, de Liefde. Want je hebt dan geen enkel verweer meer, geen voorbehoud, geen weerstand, geen beelden ertussenin, geen scheiding. Er zit niks meer tussen jou en de ander, tussen jou en de wereld in. Het komt direct naar binnen, geen gedachte ertussen, dat wat is. Je hebt lief, de ander, het leven, en dat is t dan. In eerste instantie is dit ook heel kwetsbaar, gewoon het leven toelaten, het liefhebben. Maar door groei van begrip, door groei van die Liefde binnenin verdwijnt die kwetsbaarheid meer en meer, omdat er eigenlijk niks meer te kwetsen is, daar komt het op neer. Alleen het ego kan gekwetst worden maar de Liefde niet. Het ego zit vaak vast aan zoveel, kan groot en klein gemaakt worden, maar de Liefde niet. Ja, de Liefde kan zo zacht en teder zijn, als er ruimte voor is, als het opgeroepen wordt maar is nergens afhankelijk van, verwacht er niks in, stroomt zacht en teder uit en laat los. Diepe, diepe lagen kunnen wakker gemaakt worden, kunnen uitged...

Er was een mooi onderhouden gazon, niet te groot, en het was ongelooflijk groen; het lag achter een ijzeren traliehek, was goed besproeid, zorgzaam bijgehouden, gerold en prachtig levend, fonkelend van schoonheid. Het moet vele honderden jaren oud zijn geweest; er stond zelfs geen stoel op, geïsoleerd en beschermd als het was door een hoog en smal hekwerk. Aan het einde van het gazon stond een enkele rozenstruik, met één enkele rode roos in volle bloei. Het was een wonder, dat zachte gazon met die enkele roos; ze stonden daar gescheiden van de hele wereld van lawaai, chaos en ellende; al had de mens ze daar geplaatst, ze waren prachtig, veel mooier dan musea, de torens en de sierlijke lijn van bruggen. Ze waren luisterrijk in hun prachtige onbetrokkenheid. Ze waren wat ze waren, gras en bloem en anders niet. Er lag een grote schoonheid en rust over en de waardigheid van zuiverheid. Het was een warme middag, zonder een briesje, en de stank van de uitlaatgassen van de vele auto...

Ik kan deze hand bewegen zonder enig gewaarzijn, en ik kan deze hand ook bewegen terwijl ik de totale beweging van binnen uit geheel waarneem. De bewegingen zijn volkomen verschillend. De eerste beweging is een robotbeweging, mechanisch. De tweede beweging is een bewuste beweging. En als je bewust bent, voel je die hand van binnenuit; als je niet bewust bent, ken je de hand alleen van buitenaf. Jij kent je gezicht alleen in de spiegel, van buitenaf, omdat je geen waarnemer bent. Als je gaat waarnemen, ga jij je gezicht van binnenuit voelen - en dat is zo een ervaring, jezelf van binnenuit waar te nemen. Dan gaan er langzaamaan vreemde dingen gebeuren. Gedachten verdwijnen, gevoelens verdwijnen, emoties verdwijnen, en er is een stilte die je omgeeft. Je bent net als een eiland temidden van een oceaan van stilte. Osho Die laatste zinnen zegt ie tuurlijk wel weer heel makkelijk. Hups, gedachten verdwijnen, emoties. Gaat tuurlijk niet zomaar. Maar, hier ligt weer een kans, ...