Kagib Weteninhethart

Het is een tijd waarin we steeds meer kunnen vluchten in van alles en nog wat. Nooit meer gewoon zijn, altijd bezig zijn, een overkill aan informatie, en muziek voor elk wat wils de hele dag door als je wil. Overal het mobieltje en tablets en...., och ik loop achter met wat er allemaal uit gevonden wordt hihihi En ja, zo zullen we dus nooit onder ogen zien wat is. Over muziek….  Och, wat was muziek belangrijk, als uitlaatklep, even ontladen, heel de dag muziek aan, en tussendoor helemaal loos gaan, met keiharde muziek. Maar door mijn innerlijke proces veranderde dit steeds meer. Op den duur steeds meer de radio of muziek uit, en ook de behoefte om intens te ontladen verdween steeds meer. Nu zit ik eigenlijk het liefste in stilte. En och, tussendoor kan ik heus nog wel keertje intens genieten van muziek, heel hard, maar niet uit afhankelijkheid, maar gewoon een extraatje. Het gaat er dus niet om dat t allemaal moet stoppen, maar dat de afhankelijkheid ervan verdwijnt, het compensati...

Afwezigheid van Liefde is het begin van elke vorm van menselijke nood . Maar dan ook echt met een hoofdletter. Komt al ons handelen, al ons vechten, ons wedijveren, onze strijd, ons groot willen zijn, of klein voelen. De competitie wie de mooiste is, de beste, het meeste geld heeft, de mooiste spullen heeft... Komt al ons verlangen, al onze verwachtingen niet voort uit dat deze Liefde er niet is? De Liefde die alleen Liefde is? Maar ja, we weten niet beter. Het is ons met de paplepel ingegoten dat we het buiten moeten zoeken, in mensen, in dingen, en niet binnenin. En daardoor gaan we steeds weg van de Kern. Verliezen we de Verbinding en zijn we daardoor diep, diep binnenin uiteindelijk niet heel eenzaam? Maar wordt deze eenzaamheid niet altijd zichtbaar omdat we zoveel hebben om ons mee te vullen, op te vullen? Waar we mee vol zitten, wat ons bezig houdt, ook ideeën, geloven. Alles waarmee ons denken vol zit, ons hoofd, ons hart. Zoveel mogelijkheden om te vluchten voor deze eenzaamhe...

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...

We leven hier zo allemaal bij/op elkaar, op een kluitje. Dat noemen we een samenleving, een maatschappij. Die maatschappij is gegrond op een bepaalde visie. Iets wat alles samenbindt, verbindt. Maar is die visie niet heel relatief? Had het ook anders kunnen zijn? Een andere cultuur een ander jasje? En dan waren er weer andere vruchten, ontwikkelden mensen zich weer anders. Is hoe wij met elkaar leven ook niet gebaseerd op een bepaald geloof. Een bepaald stelsel van waarden en normen, regels. Hier draait het om, en niet anders, hier zul je jezelf naar moeten voegen. Maar is dit dus niet slechts een jasje. Het jasje van een cultuur, of een religie of wat dan ook? En vinden we onszelf zo? Als we allemaal dit jasje moeten dragen. En we bevestigen elkaar in dit jasje. Ja dit is het juiste jasje, past je goed, je past goed, doet mooi mee met de cultuur, met het spel. Maar waar draait dit spel bij ons dan om, werkelijk om? Om geld? Carrière? Jezelf bezig houden? Is het ...

Is dat niet de kern, dat alles vluchtig is? Maar het denken staat hier liever niet bij stil dus blijft het liefste vol van zoveel, beelden, ideeën. Wat schijnbaar belangrijk is om voor te leven, om voor te gaan, om te doen. Ja willen we niet het liefste doen, doen, doen, maar Zijn? Is daarom iets als yoga niet heel populair, want dan kun je doen, regels volgen, structuur, systeem. Of andere stromingen met plaatjes, etiketten, waar je aan kunt beantwoorden, aan kunt voldoen. Wat je kunt volgen, wat resultaten zal opleveren. Heerlijk voor t denken, houdt zich hier lekker mee bezig. Maar gewoon Zijn? In het niks? En toch ligt uiteindelijk de vervulling binnenin. Niet in wat je doet, in waar het denken vol van is, maar in wat je Bent. Je hoeft hier dan niets meer voor te doen, je bent Dat. Je bent vervult in Dat. Dan maakt het niet meer uit wat je doet. Al ben je aan het eten, loop je over straat, praat je met iemand, maakt contacten, verbindingen. Het is vervuld, je bent vervuld in je...

Jammer al de afscheidingen die door ervaringen door het leven heen ontstaan. Bang voor hen die we haten...... Onder haat zit vaak een diepe pijn. Een diep gekwetst zijn in de liefde, in iets wat heel belangrijk was. Dan wordt die liefde ingekapseld door haat, zodat je het niet meer hoeft te voelen. Je stoot alles en iedereen af wat verbinding heeft met die haat, kan de ander wel vermoorden. Maar eigenlijk zou je dan iets in jezelf doden. We waren zo kwetsbaar en onzeker, en zijn op onze ziel getrapt, en we willen terug slaan. De enige bevrijding ligt in de Liefde. Dat die zijn Stem mag laten horen, dat er begrip, inzicht mag komen. Iemand die door de afweer van de haat heengaat met Liefde, niet beangstigd wordt door de haat, zich niet aangevallen voelt. Zo is er een kans en mogelijkheid dat de Liefde onder de haat verborgen, weer vrij mag komen, en de haat mag oplossen. En bang voor hen die we liefhebben? Ja, echt liefhebben is zo kwetsbaar. Want je bent al zo vaak pijn gedaa...

Duister is de nacht. Zoveel dat verwart, benard. Het Licht schiet door je heen, maar het kan niet raken, want je wil niet ontwaken. Verblind door zoveel beelden, verbeeldingen. Zoekend en tastend grijp je jezelf vast, aan alles wat houvast kan bieden, al is het maar even, totdat het leven je weer verrast, en je schijnbare veiligheid weer uit handen moet geven. Je overgeven aan de onzekerheid, bevangen door een eindeloze innerlijke strijd. Geen rust, vechten, zuchten. Vluchten. Het Licht schijnt zo kalm. Is zo stil en warm. Maar het wordt niet gezien, tussendoor een glimp misschien, totdat weer eindeloze schijnlichten oplichten, je oplichten, je eindeloze daden laten verrichten. Helemaal vol, vol van lichten, waardoor het Licht nooit over de Waarheid kan inlichten, steeds weer voor nieuwe prikkels, verleidingen, afleidingen zwichten. Zo laat je jezelf door het leven leven, en zal het Leven je nooit de ware voeding kunnen geven. Je hongert naar m...

Er zijn twee overkoepelende bewustzijnen. Het ene noem ik het hogere zelf en het andere het Eeuwige Zelf. Toch kun je redelijk eenvoudig her-kennen waar t hogere zelf zich 'uitspreekt' en waar het Eeuwige Zelf. Door het hogere zelf blijf je eigenlijk heel vol van jezelf, wordt je opgeblazen waar je maar opgeblazen kunt worden hihihi waar je maar gevoelig voor bent. Het hogere zelf wil ook heel veel doen, ook voor de wereld bv licht sturen en zo. Want ja binnen de spirituele beweging is eigenlijk het hogere zelf veel vaker aan het woord dan het Eeuwige Zelf. Maar dat is de duivel in het lichtgewaad het schijnlicht, en dat kan oh zo mooie gedaanten aannemen. Het hogere zelf wil ook liever de duisternis ontkennen alleen maar licht licht licht, visualiseren en zo. Het hogere zelf spreekt zich ook vaak uit binnen channeling. Het Eeuwige Zelf zal zich eigenlijk nooit op die manier uitdrukken of minimaal. Want het gaat erom dat jij het vrijmaakt, het Bewustzijn. Het hogere zelf ...

Het was heet die dag, vochtig warm. In het park lagen veel mensen languit op het gras of ze zaten op een bank in de schaduw van een dikke boom; ze dronken koele dranken en snakten naar een beetje zuivere, frisse lucht. De hemel was grauw, er stond geen aasje wind en de lucht was doordrongen van de giftige dampen van de immense grote, gemechaniseerde stad. Buiten, in het open ve;d, moet het heerlijk geweest zijn, want het voorjaar ging juist over in de zomer. Sommige bomen zouden er net beginnen uit te lopen en langs de weg die naast de brede rivier liep, zouden alle mogelijke bloemen bloeien. Diep in het bos zou die eigenaardige stilte hangen waarin je haast kunt horen hoe er van alles geboren wordt; de bergen, met hun diepe dalen, zouden blauw zijn en het zou er heerlijk geuren. Maar hier in de stad...! De fantasie vertekent onze waarneming van de feiten, van dat wat is, maar wat zijn we ondanks dat trots op ons voorstellingsvermogen en onze bespiegelingen. De bespiegelende gee...

Ik ben mijn weg gegaan. Heb wanhoop, vertwijfeling gekend. Intense pijn ervaren. Diepe eenzaamheid ondergaan. Ik dacht hier nooit meer uit te komen. Was hieraan bijna ten onder gegaan. En toch is de weg verder gegaan. En daarom kan ik nu delen dat onder al mijn pijn/wanhoop/vertwijfeling toch de Liefde was. En die Liefde heeft me uiteindelijk erdoorheen geholpen, de pijn laten oplossen, me inzicht en begrip gegeven over de betekenis van het leven. Het is een weg die vroeg of laat ieder op zal gaan. De weg terug naar Huis, in ons diepste, diepste innerlijk. En als we dan waarlijk thuis gekomen zijn, in ons Hart, dan zijn we altijd thuis, voelen we ons overal thuis, waar we ook zijn, dan is de eenzaamheid van het verleden. Dit Thuis is altijd daar, maar we gaan er zelf steeds weer van weg, proberen dit thuis ergens anders, in iets anders, bij iemand anders te vinden.. Maar de vervulling ligt niet buiten, maar uiteindelijk diep, diep in onszelf en zal alles buiten...

Wat is liefde? Een woord door zoveel mensen gebruikt, misbruikt. Een woord dat zich in zoveel gedaanten toont, zichtbaar wordt in deze wereld. Wat is liefde? Liefde maakt meer kapot dan je lief is? Liefde, door alle tijden heen, dit woord dat tot uitdrukking komt in ons leven. Door alle lagen van de bevolking wordt liefde beleefd en ervaren. In eindeloze vormen van beleven en ervaren. Maar wat is liefde? Is liefde een uiteindelijke realiteit? Bestaat de liefde? Is er een liefde die nooit kan verdwijnen? Als je rond kijkt in deze wereld lijkt de liefde zo betrekkelijk. Maakt liefde mensen kapot. Bepaalt de liefde de ander. Maakt liefde groot en klein, afhankelijk. Is liefde bezit, een bezit dat afgenomen kan worden Ik hou van jou, door miljoenen mensen geuit. En toch zo vaak slaat t om in haat, afstand, verkilling. Gaan we weer uit elkaar, en zijn weer op zoek naar de liefde. Steeds weer proberen de liefde in de ander te vinden. Een verbinden, beter gezegd een gebonden worden,...

De splinter en de balk. Verblind door het leven door alles wat we denken te zien, denken te weten. Alle problemen liggen buiten, nog nooit naar binnen gekeken. Daar zijn de ogen nog gesloten. Het ware Zien nog niet begonnen. Zo blijft het gevecht, de strijd, met elkaar. Omdat we niet willen Zien. Omdat we verblind zijn door onszelf. Deze waarheid deze naakte waarheid hebben we bekleed met eindeloze beelden. Daardoor denken we dat we gekleed zijn. Ieder een eigen jasje of heel veel jasjes. En niemand mag dat jasje afnemen. In dat jasje voelen we onszelf veilig. In dat jasje kunnen we blijven ontkennen dat we uiteindelijk naakt voor onze innerlijke waarheid zullen staan. We vechten, bevechten, de wereld om dat jasje aan te houden. Alles en iedereen. Het paradijs is nog ver weg. De naakte onschuld. En als dan de dood hier komt. Dan ligt er een kans. Dan ligt er een mogelijkheid. Dat de ogen open gaan. Binnenin. Dat je ziet dat je altijd al naakt was. Dat zonder problemen je jasje ...

Wat is dat die glimp van andere zijde? Is t van een andere zijde of alle zijden, is t onzijdig. ;) Is t iets of niets of alles of leeg of vol? Voel je r dr van alles bij extase opwinding, zie je van alles? Of is t toch iets anders heel leeg heel vol heel rijk. Wat is dat nou, wat is Het nou? Is t het dat nou, niks? En toch ja t is dus niet in woorden te beschrijven, het is licht het is helder het is stil het is blij. Zeker geen opwinding. Maar totaal vervullend, alles vervullend, een ware gegronde vrede hierin vinden. Voor t ego is t niks, maar voor de Essentie is t n thuiskomen. Is niet alles vluchtig? En vluchten we hier niet voor weg, in t vervluchtigen, ons verliezen in zoveel. En gaan we daardoor niet juist voorbij aan dat waar we alles in kunnen vinden, zullen vinden in onszelf? Zolang we niet die uiteindelijke Verbinding maken zal t leven lijden blijven en vergankelijk zijn, gevangen in de tijd, geen oog voor geen beleven aan de Eeuwigheid. Die andere dimensie ...

Het mag misschien een eye-opener zijn, we hebben gedachten minimaal nodig in het dagelijks leven, mini minimaal. En toch zit bijna iedereen er helemaal vol van. Maar als ze verdwijnen, verdwijn jij niet dan blijft juist het pure Bewustzijn over dat Ziet dat Weet. Jouw Essentie. En als je de toeschouwer hebt kun je zien wat voor rare fratsen die gedachten allemaal uithalen. Ze spelen spelletjes met je, zetten je vast, spelen met je ego, groot, klein, goed, slecht, allerlei stemmetjes die er spreken. Maar dat ben jij niet dat is jouw verleden. Daar spreekt het verleden doorheen van je opvoeding cultuur religie noem maar op. Dit wil niet verdwijnen. Maar als je t toelaat, vol intense aandacht bent voor al die gedachtespelletjes dan kun je ze ontmaskeren, zien voor wat ze zijn. En zo mogen ze misschien in dit Licht van inzicht oplossen. Daar zijn ze dus ook doodsbang voor, die aandacht, waardoor ze je steeds vooruit laten jagen in zoveel dat gedaan moet worden wat belangrijk lijkt ...

Van zee woei een koel, fris windje aan en onder de boom heerste rust. De bergen vertoonden levendige kleuren en de blauwe Vlaamse gaaien kwetterden druk. Een koe kwam voorbij, gevolgd door haar kalfje, en een eekhoorn raasde wild ratelend de boom in. Hij ging op een tak zitten schelden; ja hij bleef een tijd achtereen schelden en zijn staart wipte daarbij op en neer. Hij had opvallend fonkelende oogjes en scherpe klauwtjes. Een hagedis kwam zich in de zon warmen en ving een vlieg. Zacht wiegden de toppen van de bomen, terwijl één dode boom zich kaarsrecht, vorstelijk en stijf aftekende tegen de hemel. Hij was gebleekt door de zon. Een andere dode boom ernaast was zwart en krom en eerst onlangs weggekwijnd. Tegen de verre bergen hingen een paar wolken. Wat is eenzaamheid toch een vreemd en angstwekkend verschijnsel! We geven onszelf nooit de kans er echt mee in aanraking te komen; als we het toevallig al eens even doen, rennen we er vlug vandaan. We zijn tot alles bereid om eenza...