Kagib Weteninhethart

Dat is belangrijk om jezelf te realiseren, alles is energie. Daarom is het ook niet zo makkelijk een echte innerlijke verandering teweeg te brengen door je mind. Het denken is maar een klein stukje. Als je niet echt tot inzicht, een doorleefd doorvoeld inzicht gekomen bent komt er ook niet echt een verandering in je energieveld. Zo werkt het ook bij kinderen. Zij voelen wat je uitstraalt, dus als je iets anders zegt dan wat ze voelen zien raken ze in verwarring. Daarom is het zo belangrijk om eerlijk te zijn in wat is, in wat in je omgaat, geen schijn. Oprechtheid is de grootste kracht dan blijf je dicht bij jezelf. Hoelang willen we die maskers ophouden? Hoe lang de schijn. Durf in de spiegel te kijken. Wat laat die zien, kijk er eens heel eerlijk naar. Wat laat jouw situatie, de mensen om je heen, de thuissituatie, werksituatie. Wat laat die zien? Als je je hierin niet prettig voelt onderzoek eens of er iets in jouzelf hiervan de oorzaak is. Wat buiten jezelf is, zal echt veranderen ...

Als je waarlijk voeling hebt gekregen met het werkelijke Leven is hierin een heel natuurlijke beweging, stroom van in en uitademing.  Maar dit komt heel weinig voor. Vaker zitten er blokkades op de in of op de uitademing, wordt alles heel geforceerd, verkrampt. Alles onder controle.... houden. Zo kom je vaker in adem-nood, ben je buiten adem.  Leven vanuit het hart, is de beste voorwaarde dat je weer voeling mag krijgen met de natuurlijke ademhaling in alles. Maar ja, vaak zetten we onszelf helemaal vast, raakt alles vast, opgesloten, verkrampt. Geen enkele natuurlijkheid meer, strijd, verzet, weerstand, oordeel, projectie.  Dat maakt uiteindelijk ziek, je zit helemaal in de stress, raakt uitgeput, want je hebt niets wezenlijks om uit te putten.  Zoveel groot te houden, zoveel gevecht, zo weinig ruimte voor het ware leven, beleven. En het leven zou zo natuurlijk kunnen zijn, als je dichtbij je hart bent, voeling met jezelf, zo voeling hebbend met de ander. Eerlijk op...

Een kern-levensmotto is voor mij altijd geweest, echt zijn. Geen schijn, geen toneelspel, geen forceren, zijn wat je bent, wat dit ook is. Heb eigenlijk ook nooit anders gekund, kon geen masker opzetten of een muur bouwen. Was heel kwetsbaar daardoor maar ben er nu alleen maar dankbaar voor. Zoveel dat ik geweest ben, zoveel dat door me heen gegaan is, zo vaak dat de wereld in duigen viel omdat alles toch weer anders was. Steeds weer vallen en opstaan, sterven en opstaan. Keer op keer op keer op keer. Steeds weer her-zien, opnieuw zien, nieuw zien. Een nieuwe wereld nieuwe mensen, en dan boing lig je weer plat is t toch weer anders.  ​ Je kunt dit pad niet gaan door het te doen maar pas door t bewustzijn toegang te verschaffen waardoor je er niets meer voor hoeft te doen. In dit echt zijn moet het natuurlijk niet blijven steken. Ik ben nu eenmaal zo, en het daarbij laten. Het is je werkmateriaal, en de wereld helpt je om te zien wat in je is, wat gezien wil worden. Wat mensen in je...

Waarom kunnen we vaak niet ontspannen, gewoon zijn? Waarom durven we het niet over te geven? Terwijl we ingebed zijn in de Oceaan. Maar we maken ons eigen eilandje, denken geïsoleerd te zijn, maken een denkeilandje vanuit welke achtergrond dan ook. In dat wat gebeurd is geleerd is in het verleden. We moeten het zelf doen, sterk staan, ons mannetje staan om te overleven in deze harde maatschappij. Ja om te overleven maar leven we dan nog? Als we ons zouden durven overgeven zouden we merken dat alles zich in volledige harmonie kan ontvouwen. Als we ontspannen, gewoon even ontspannen, dan kan er ruimte komen voor diepere lagen, voor stillere lagen. Even gewoon zijn, even ademen, in en uit, en dieper voelen binnenin wat zich daar werkelijk afspeelt. Het antwoord is binnenin, altijd, en in een stuk ontspanning kan het antwoord 'gehoord' worden. Het is zo binnen zo buiten. Als jij waarlijk in harmonie bent met jeZelf straal je die harmonie uit en voegt eigenlijk alles zich naar die h...

Als je aan allerlei voorschriften moet voldoen van mensen om je heen of van jezelf, allerlei regels die in jezelf ontstaan zijn waar je aan moet voldoen. Dan kun je nooit ontspannen, is er altijd geladenheid, afhankelijkheid, ben je nooit vrij. Eigenlijk leef je dan niet meer. Je leeft in een gevangenis van regels, voorschriften, en als je er niet aan voldoet krijg je straf. Dus het is  beter om toe te laten wat is, wat leeft, wat in je leeft. Om ernaar te kijken, ze te voelen/doorvoelen. Zo kun je jezelf ervan bevrijden, er inzicht in krijgen, begrip voor krijgen.  Zo leef je zonder voorschriften, regels toch volgens die regels, maar zonder verkramping, heel natuurlijk. Geen geboden en verboden maar ze vervullen. Heb God lief? Hoe kun je God liefhebben als je God nooit ervaren hebt. Heb de ander lief? Hoe kun je de ander liefhebben als je jezelf niet liefhebt? En zo verder. Tuurlijk zijn er in de maatschappij regels om die maatschappij draaiende te houden maar zo, zoveel inne...

Verliezen om te winnen. Het lijkt een tegenstelling maar is meer een paradox. Hoemeer we verliezen, achter ons laten wat in het verleden was, hoemeer dat wat niet van de tijd is ons mag/kan vervullen, dragen, inspireren, leiden van binnenuit. Steeds weer jezelf doorzien. Doorzien de illusies, de aannames van waaruit je leeft, van waaruit je, je leven vormgeeft. Heel vaak bepaald en misvormd door andere. Door opvoeding, onze ouders, de maatschappij die t voortzet, de cultuur waar we in leven. Een heel pakket van waarden en normen, van dit is het en niet anders. Dit verleden zet je gevangen, bepaald je. Er is geen vrije dans, je zit vast aan ketens. Eventueel ketens van oordeel, verzet, tegenreactie, of ontkenning. Het Leven is dan nog niet in je wakker geworden. Je wordt geleefd door het verleden. Alles wat zich hierin opgebouwd heeft, en wat vaak zo'n kleine wereld is. Zo'n gefixeerde, vastgelegde wereld van leven en beleven. Het is een proces. Authentiek jezelf zijn, met alles...

Sterven, overgaan. Daar gaat t toch om, dat allerlaatste moment. Wat is dan in ons verwezenlijkt, werkelijk tot inzicht en begrip geworden, tot innerlijke realiteit? Niet alle gedachtespinsels maar echt wat we dan zijn, onze pure innerlijke waarheid van dat moment. Die afstemming nemen we mee naar de andere kant. Eerst is er nog n voorfase van verwerking, en uiteindelijk ook wel confrontatie met alles wat we hier gedaan hebben. En wat is dan werkelijk belangrijk, van wat we hier gedaan hebben? Wat blijft er over? Is niet vooral belangrijk dat we oprecht waren in ons pad. Ook in onze pijn en verwarring. De durf om te zien te proeven wat is, durven kwetsbaar te zijn, en te veranderen waar nodig. Open zijn voor de inwerking van dat Andere. Durven loslaten, overgeven. Wat als, je ineens uit dit leven wordt weggerukt, door n ongeluk? Wat heb je dan in jezelf verwezenlijkt. Wat is jouw innerlijke levende werkelijkheid in dit nu? Ben je klaar om te gaan, om over te gaan? Ben je klaar voor de ...

Wanneer weet je nu wat je ziet en ervaart en van waaruit je reageert, dat dit het oorspronkelijke antwoord is, je Ziele-antwoord? Daar gaat vaak wel een hele weg aan vooraf. Maar heel belangrijk is je intentie. Binnen een bepaald moment hoef je nog niet de Waarheid te weten. Maar als je puur en oprecht bent binnen jouw waarheid van nu, jouw ervaren van nu, en open blijft voor alles om je heen, dan mag je die zichtbaar maken en delen. Misschien wordt later duidelijk dat t anders is, maar dan ben je toch eerlijk geweest en integreer je gewoon dat nieuwe stuk in je zijn. Nouja dan is dat gewoon geïntegreerd. Toch, na verloop van tijd, hoe zuiverder je geworden bent in dit proces, hoe leger van jezelf, van je ego, hoemeer de eigenwilligheid verdwenen is, Weet je gewoon heel veel, zie je heel veel. De splinter en de balk. Als je de balk uit je eigen ogen gehaald hebt kun je echt de splinter uit die van een ander halen. Voor alles is een juist moment, en dat juiste moment Weet je dan ook, om...

Het gaat niet om wat we doen. Het gaat er om dat we oprecht zijn, eerlijk zijn, in wat we doen. Eerlijk zijn naar onszelf. En eerlijk zijn naar de ander. Dan zijn we vrij. Dan zijn we heel. Hoeveel pijn er eventueel ook is. Hoeveel verwarring. Hoeveel verdriet. Hoeveel angst er ook is. Als we t toelaten dat het er is, het door ons heen durven laten gaan. Als we het niet wegdrukken, niet ontkennen. Dan zijn we vrij. Voelen/zien wat is. Luisteren naar de innerlijke Stem hoe die elk moment spreekt. Want die spreekt elk moment zich uit over dat wat is. Zonder schuldgevoel maar met verantwoordelijkheid. Dat is de ware verantwoordelijkheid, het antwoorden op ons Wezen, op onze Zielestem, op onze Essentie. Daar antwoord op geven, daar naar luisteren. Dat is de enige verantwoordelijkheid die van belang is. Dan zijn we oprecht. We zullen dan niet gespleten zijn, verkrampt. We zullen niets hoog hoeven te houden. Gewoon laten zijn, voelen/ervaren wat is. Daar bij blijven, daarmee in verbinding bl...

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ...

Als je waarlijk voeling hebt gekregen met het werkelijke Leven is hierin een heel natuurlijke beweging, stroom van in en uitademing.  Maar dit komt heel weinig voor. Vaker zitten er blokkades op de in of op de uitademing, wordt alles heel geforceerd, verkrampt. Alles onder controle.... houden. Zo kom je vaker in adem-nood, ben je buiten adem.  Leven vanuit het hart, is de beste voorwaarde dat je weer voeling mag krijgen met de natuurlijke ademhaling in alles. Maar ja, vaak zetten we onszelf helemaal vast, raakt alles vast, opgesloten, verkrampt. Geen enkele natuurlijkheid meer, strijd, verzet, weerstand, oordeel, projectie.  Dat maakt uiteindelijk ziek, je zit helemaal in de stress, raakt uitgeput, want je hebt niets wezenlijks om uit te putten.  Zoveel groot te houden, zoveel gevecht, zo weinig ruimte voor het ware leven, beleven. En het leven zou zo natuurlijk kunnen zijn, als je dichtbij je hart bent, voeling met jezelf, zo voeling hebbend met de ander. Eerlijk op...