Kagib Weteninhethart

PROLOOG Toekomst. Dat wat op je toekomt. Droombeelden, waanbeelden, denkbeelden. Waan wordt werkelijkheid, werkelijkheid blijkt fantasie. Een realiteit heeft ons bijna tot de afgrond geleid. Deze realiteit is een illusie. De realiteit is niet in de wereld. De realiteit hebben we opgesloten. Ja, wat komt er op ons toe. Moeder Aarde die een beetje genoeg begint te krijgen van die wezentjes op haar huid die denken dat ze het zijn, maar totaal niet weten wat het Zijn is. Nu zijn we door Haar wakkergeschud uit onze sluimering. Om te ont-dekken wie we zijn, waarom we hier zijn, de zin van het leven. De angst heeft ons gegrepen. Daarom zijn we allemaal hard bezig om Haar weer te proberen genezen. Maar helaas gaan we daarbij voorbij aan de wortels die in onszelf liggen. De radicale keuzes worden niet gemaakt. Er wordt wat in de marge gerommeld, maar als het straks heel hard gaat rommelen, dan zal men niet kunnen begrijpen waar we dit aan te danken hebben. Of toch wel?...

Alleen in de woestijn. Een eindeloze leegte om me heen. Een man komt op me toelopen. Met een brede lach, overhandigt hij mij een zak met geld. Als ik de zak in mijn hand heb, sta ik plotseling in een drukke stad. Velerlei verlokkingen staren me aan. Ze grijpen me vast, proberen me te binden. Maar met rustige bewegingen, maak ik me hiervan los. Ik zeg: "Jullie zijn een illusie". Het volgende moment sta ik weer in de woestijn. Ik loop verder. Er komt weer een man op me af. Hij heeft een kroon in zijn hand. Als ik deze opzet, sta ik midden in een mensenmassa, die voor me in het stof ligt. Verbijsterd kijk ik om me heen. Ik zeg: "Alstjeblieft sta op"! Iedereen staat zo snel mogelijk op. Ik zeg: "Ga jullie eigen weg". Vol ongeloof, verwondering, kijken ze me met grote ogen aan. Ik ruk de kroon van mijn hoofd. Er verandert iets in de mensenmassa. Het is alsof ze wakker worden. Dat ze ontwaken uit een diepe slaap. Ze kijken elkaar aan...

Er liggen zo'n geweldige mogelijkheden in dit tijdskader. De voorwaarden zijn geschapen, in ieder. In ieder geval hier in het westen. Juist door t wegvallen van alle dogmatische systemen kunnen de Zonen en Dochters van God door ons heen op staan. Als we hier toegang voor geven, ruimte voor scheppen. Als we verdwijnen zoals in de bijbel Johannes zegt: Ik moet minder worden, zodat Jezus op kan staan. Dat is t proces waar t om gaat. En als dit je enige verlangen is om dit proces, deze Opstanding te laten plaatsvinden, dan is er mogelijkheid dat dit gebeurd, stapje voor stapje. Geen abstracte verafstaande beelden meer uit verstofte boeken die op eindeloze manieren geïnterpreteerd worden, maar concrete realiteit in het nu. De verwerkelijking van het Allerhoogste Zijn door jou heen. En dat Allerhoogste Ben jij uiteindelijk, is iedereen. Alleen alles wat er voor is gekomen, wat wij opgebouwd hebben moet verdwijnen. Maar het Allerhoogste Zijn, het ultieme Geluk blijft over....

De Oplossing voor alle, alle problemen, ligt in onszelf. Als we ons ervoor willen openen, het antwoord toelaten. Durven te luisteren, wat voor gevolg het ook heeft. En als wij geluisterd hebben. Dan zullen wij een waar antwoord zijn op ieders vraag. Dan zullen wij dit antwoord leven zonder dat we er iets voor hoeven te doen. We zullen dit antwoord uitstralen, en raken ieder die ontvankelijk is. Als het Vuur, het ware Liefdesvuur is gaan branden binnenin dan zal alle kilte, ijs om harten heen gevormd smelten. Dan zal alles zonder dat je er iets voor doet Oplossen wat die Liefde niet is. Of het zal juist de tegenkrachten op doen laaien in verzet en weerstand. Maar uiteindelijk, vroeg of laat zal de overgave komen. Als wij niet meer willen doen. Als we het over hebben gegeven, tot de ware overgave zijn gekomen. Als we met lege handen staan zodat ze werkelijk gevuld zullen worden met wat nodig is. Overvol zonodig, juist dan zo, zoveel te geven. Ja, een begin van het einde van ...