Kagib Weteninhethart

Licht in mij. Het is zo licht in mij. Er is verwondering, alles is zo licht. Het leven zo licht, gedragen door dit Licht, en alles wordt hierdoor verlicht. Het is leeg, het is vol. Alles is goed. Een voortdurende glimlach op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf, en ik lach. Waarom? Zonder reden, ik lach. Het leven is zo licht als een veertje, dansend door het leven. In de stilte in het Zijn. Zonder een voet te verzetten, een dansen, een vreugdedans binnenin Heel lichtvoetig. Alles is goed. Aan alles toon ik een glimlach. Het maakt niet uit, wat is buiten mij, want er is Licht, het is licht, ik ben Licht. En ik lach. Mijn mond vormt zich tot een glimlach, als vanzelf. En toch doe ik helemaal niets. Maar kan alles, kan alles doen, kan alles zijn. Stromen van zachtheid en tederheid gaan door me heen. Verbondenheid. Het is zo Licht in mij, en niets of niemand kan dit Licht aantasten, verduisteren, niets kan me belasten. Ik doe niets, doe alles. Het is niet te begrijpen, niet te grijpen, het i...

Is toch weer een interessant prikkeltje, tijd bestaat niet? Verandering bestaat, maar tijd niet. We hebben de verandering alleen vastgezet in ons tijdsysteem. Tuurlijk is het praktisch ook wel makkelijk mbt afspraken en zo, blijft t allemaal wat overzichtelijk. Maar als je geleefd wordt door de tijd dan ben je gevangen, als je geleefd wordt door de klok. Als je geen verbinding voelt met dat wat niet van de tijd is, wat is, wat nu is, en elk volgend nu weer nieuw is. In die Verbinding blijft het leven levend, vibrerend, vol avontuur en mogelijkheid tot ont-dekking, verdieping, verruiming. Dan mag t leven vol verwondering zijn, spannend, levendig, niets wat vast staat. Dan zal er nooit verveling zijn, zal het leven niet saai zijn. Dan zullen we elkaar blijven zien in het eeuwige moment. Dan zullen we elkaar steeds weer als nieuw zien. Niet elkaar vastgezet hebben in beelden vastgezet in de tijd, vastgezet in wat was, in het verleden. Nee elkaar Zien met open en onbevangen ogen, waardoor ...

Het luisteren naar je Bewustzijn, naar Tao heeft grote gevolgen, waardoor je in eerste instantie meer en meer vervreemd van je medemens. Minder en minder mensen kunnen je begrijpen, kunnen je volgen. Je beklimt een berg en raakt steeds verder af van wat mensen als belangrijk beschouwen. Dat maakt eenzaam omdat ook dat Andere dan nog niet voldoende gegroeid is, om daarin vervulling te vinden. Je voelt je onzeker, en dit kan eventueel weer weerstand tot gevolg hebben, oordeel over die 'anderen'. Dit is dan de volgende fase, als t ware weer omlaag klimmen van de berg, terug naar de mensen. Dat, dat Andere je meer en meer vervuld, je een voelt met alles en iedereen heel natuurlijk, als een vanzelfsprekendheid. Dus de eenzaamheid verdwijnt, het oordeel, de onzekerheid. Er is begrip, er komt Liefde vrij voor alles en iedereen. Je hebt ruimte gemaakt voor die Liefde. De Liefde die alles en iedereen omvat en draagt. Daarin voel je jezelf vervuld, daarin is alles vervuld. Het is voor n ...

  Juist als je jezelf heel, heel diep opent voor God om maar zo te zeggen kun je jezelf heel diep openen voor alles en iedereen om je heen. Dan kun je die Liefde voelen die jou draagt. Dan mag er een ervaren komen hoe wijs hoe volmaakt alles is. En zo in die Verbinding kan dan waarlijk die Liefde vrijkomen voor alles en iedereen om je heen. Dat is dan ook niet meer jouw liefde maar de Liefde die je vrijgemaakt hebt. Die Liefde is uiteindelijk in iedereen. Hoemeer je vervuld bent in die Liefde, kun je waarlijk de ander liefhebben omdat t niet meer vanuit gemis voortkomt. In dat proces betekent t tuurlijk niet dat je daarin menselijke genegenheid en warmte opzij moet schuiven. Juist belangrijk dat je dit ook toe kunt laten, kwetsbaar kunt zijn, je durft te openen hiervoor, hierin geraakt kan worden. Maar hoemeer dat Andere je vervuld hoemeer de behoefte wegvalt vanuit gemis die verbinding te maken. Meer en meer wordt t een waarlijk geven om die ander een overstromen zonder verlangen ...

Is t niet zo dat we meteen de dualiteit instappen als we van dat wat we zien gewoon dat wat om ons heen is alleen maar dat zien wat we geleerd hebben? Dat is geen blad, dat is een eikenblad. Het verschil tussen zien en dat wat we denken te zien. Het wordt ons afgeleerd om gewoon te zien. We moeten t op n bepaalde manier zien. Alles heeft etiketjes, bepalingen, naampjes, alles duidelijk ingedeeld en geordend. Een geordende wereld. Zo is de stroom verloren, de stroom van leven. Alles gefragmenteerd geraakt en gekristalliseerd. Vandaag ook, op de terugweg, in de stilte op een bankje. En dan kom ik in n diepere laag en dan krijgt alles, maar dan ook alles zo'n diepe betekenis en beleven. Geen onderscheid tussen al die vormpjes, alles zinderend van leven. De bewegingen of dat wat niet beweegt, alles schoonheid. De wind die door de bladeren ritselt, die je niet ziet maar slecht weet dat ie er is door dat geritsel of omdat ie jou aanraakt met zijn zachte adem. Geluiden, vormpjes, alles, a...

Een belangrijk verschil tussen het kind en het Kind terugvinden is bewustzijn, is Zien, is Weten. Een kind doet gewoon, weet niet beter, maar heeft daarbij bv echt niet altijd voeling met de medemens, de gevolgen van zijn daden. Hij leeft zich gewoon uit in dat vrijheidsgevoel, in die verwondering. Als je het Kind terug vindt is juist een heel belangrijk stuk die voeling, die afstemming met de omgeving, met de medemens. Wat er speelt, de energie die er hangt, wat dat moment vraagt. Door de weg die je gegaan bent is door de loutering waarlijk begrip ontstaan voor die medemens voor al die werelden waar mensen in zitten, hun binnenwerelden. Dus je bent wel weer onbevangen, spontaan, puur en echt maar wel in die afstemming. En daarnaast natuurlijk de verwondering, de eindeloze verwondering voor alles wat is. Alles vrij stromend, zonder invulling, alles steeds in verandering. Daarin kunnen genieten van alles omdat alles leeft, alles in beweging is. Steeds weer nieuwe verrassingen en schatte...

Schoonheid is. Schoonheid is in alles. Als de ogen open gegaan zijn, alle beelden en verbeeldingen verdwenen zijn. Dan is in alles schoonheid. Als je Ziet wat is. werkelijk Ziet wat is. Zonder een gedachte erover, dit is dit en dat is dat, maar gewoon zien, zonder invulling. Alles steeds weer nieuw zien. De ander steeds weer als nieuw. Alles wat je doet steeds weer als nieuw. Alles steeds weer fris, sprankelend. Gewoon de beweging volgen, zien de vormen, zien het spel van leven, hoe alles steeds weer in verandering is. Alles heeft schoonheid. Als de ogen gezuiverd zijn, vrijgemaakt zijn, van het verleden van invullingen, verbeeldingen. Als er Liefde is. Liefde voor alles en iedereen. Alles en iedereen elk moment weer als nieuw ont-moeten, als nieuw zien. Zodat we elkaar werkelijk zien en niet wat we denken te zien, denken te weten. Alles heeft schoonheid, zelfs dat wat schijnbaar zo lelijk is als wat. Als je ziet heeft zelfs dit zijn eigen schoonheid. Zo blijft er verwondering, zo blij...

Stond pas weer s naar kindjes te kijken, doe niets liever. Toen kwam bij mij naar boven, wat n ongelooflijke vitaliteit hebben ze nog. Wat een overgave, een totaal geven, totaal genieten. Ja verwondering, nieuwsgierig zijn naar alles. Alles steeds weer nieuw. En over t algemeen verliezen we dat, die verwondering, die nieuwsgierigheid, die pure onderzoekingsdrang. We denken dat alles wel bekend is. Alles in hokjes ingedeeld en t leven stroomt weg. Alles wordt dof en de behoefte groeit naar tussentijdse kicks. Effe uit die dofheid, terwijl als kind in zijn meest pure vorm het hele leven een kick was een hoogtepunt. Zoveel energie, zoveel genieten. Daar geniet ik ook zo van, en geniet heel graag mee waar mogelijk. Dat ik t kindje weer vrij kan laten in mezelf. Maar dat is toch de levende verbinding, die nieuwsgierigheid, die verwondering, over alles? Als we zo weer alles zouden kunnen bekijken. Alles wat op ons pad komt, als een avontuur, als een ont-dekkingstocht. Zou toch geweldig zijn?...

Ja waarom, waarom vraag je, je misschien soms wel eens af, waarom moet mij dit nu allemaal overkomen..... En toch, als ik daarnaar kijk, ook in mijn leven, en van alle levens waar ik van heb mogen 'proeven' even mee mogen maken, over gelezen heb, iets over gezien heb op tv, autobiografieën etc. is er geen blind toeval. Daarin wordt zichtbaar dat op een onvoorstelbare manier het leven zich precies vorm geeft in dat wat nodig is, wat deze persoon nodig heeft. Dat iets gezien wil worden en dat wordt dan getoond. En als het gezien is, kan het veranderen. Het is alsof alles al klaar ligt. Het hele toneel waarop zich alles af gaat spelen, zeker bij belangrijke thema's van het leven. Iedereen precies op de juiste plek, de hoofdpersonen, de figuranten, en zo wordt dan het spel uitgespeeld.  Het enige wat open is, al is dit ook heel vaak voorspelbaar, is jouw reactie, wat t in je raakt, wat het je doet, wat je ermee doet.  Dus wat doe je als de grond onder je voeten weggemaaid wordt...

Als ik naar mijn leven kijk ben ik daarin door heel heel veel heen gegaan. Er dwars door heen gegaan, en het loste op, verdween, werd tot niets, loste op in Bewustzijn. Zelfs de laatste jaren bv het genieten vd natuur alles wat ik om me heen zie wat ik hoor etc. Het is allemaal bijzaak geworden en wordt meer en meer tot niets, lost ook meer en meer op in Bewustzijn. Dan vraag je jezelf af, wat is de zin hiervan..... Als de betekenis van alles wat we hier doen wat zich hier op aarde opbouwt zichtbaar wordt weer wordt tot niets. Ja stel die vraag in mezelf en t antwoord is Bewustzijn. Ik ben nu Bewust geworden van dit alles. Daardoor kan ik er ook nooit meer uitvallen. Het is gezien, doorZien, tot begrip geworden. Daarom kan de weg nu verder gaan vanuit het Niets vanuit alles. Het Bewustzijn gebruikt nu de vormen om hier mezelf te kunnen presenteren, om verbinding te kunnen blijven maken. Maar t is allemaal een extraatje geworden, uiteindelijk allemaal functioneel geworden. Om men...

Is schoonheid relatief, aangepraat? Volgens mij toch niet, is t afhankelijk van de innerlijke afstemming de innerlijke Verbinding. Dat daarin zichtbaar wordt wat schoonheid is. En hoe dieper die afstemming hoe zuiverder hoe puurder dat wat waarlijk schoonheid is in alles ervaren kan worden.   Die schoonheid zal zich toch vooral openbaren in de natuur omdat die geen masker heeft geen muur, puur is wat het is. Dus daarin kan in alles schoonheid ervaren worden. Maar in de mens afgesloten zich afgesloten hebbende achter n masker achter n muur, is daarin nog schoonheid? Een mens die geen beleving heeft met de Bron met de Liefde, zichzelf opgesloten heeft in eindeloze beelden? Is daarin ook niet sprake dat het gelaat iets zichtbaar maakt, vooral het gezicht? Dat een open gezicht veel meer de schoonheid kan openbaren dan een gesloten gezicht? Of in objecten alles wat gemaakt is vanuit praktisch oogpunt, doelmatig, functioneel, is daarin nog schoonheid? Spreken voorwerpen/objecten...

Wat is dat die glimp van andere zijde? Is t van een andere zijde of alle zijden, is t onzijdig. ;) Is t iets of niets of alles of leeg of vol? Voel je r dr van alles bij extase opwinding, zie je van alles? Of is t toch iets anders heel leeg heel vol heel rijk. Wat is dat nou, wat is Het nou? Is t het dat nou, niks? En toch ja t is dus niet in woorden te beschrijven, het is licht het is helder het is stil het is blij. Zeker geen opwinding. Maar totaal vervullend, alles vervullend, een ware gegronde vrede hierin vinden. Voor t ego is t niks, maar voor de Essentie is t n thuiskomen. Is niet alles vluchtig? En vluchten we hier niet voor weg, in t vervluchtigen, ons verliezen in zoveel. En gaan we daardoor niet juist voorbij aan dat waar we alles in kunnen vinden, zullen vinden in onszelf? Zolang we niet die uiteindelijke Verbinding maken zal t leven lijden blijven en vergankelijk zijn, gevangen in de tijd, geen oog voor geen beleven aan de Eeuwigheid. Die andere dimen...

Wat betekent vervuld zijn? Het komt eropneer je doet niks meer als opvulling, om de tijd door te komen. Dat je iets moet, je moet bewijzen, je moet presteren, uit verveling, vul t rijtje maar aan. Je doet gewoon dat wat t moment vraagt, wat het moment oproept van binnenuit. Eigenlijk hoef je niks meer, t is klaar. Je voelt je vervuld binnenin en dit neem je overal met je mee. De interactie met t leven, met mensen roept dan van alles op, maar t blijft heel essentieel. Echt alleen wat dat moment vraagt. Geen overbodige woorden, geen overbodige daden. Gewoon die innerlijke afstemming behouden en je stroomt mee. En tuurlijk dat kan heel licht zijn heel blij, heel gek, heel kinderlijk. Of heel invoelend, heel luisterend heel aandachtig voor de ander. Of heel praktisch, gewoon dingen doen, de afwas, boodschappen, noem maar op. Maar dat past dan in dat moment, wat dat moment vraagt. Je zit boordevol dynamische energie, en kunt toch totaal verstild zijn. Maar zo alert, zo wakker, zo hel...

Hoe vrijer dat je binnenin wordt hoe onvoorspelbaarder Je weet dan echt niet wat elk moment weer oproept, wat wakker wordt van binnenuit, waar de stroom heen gaat. Elk moment is weer fris en nieuw. Tuurlijk t komt voort uit een bepaald bewustzijn, een bepaald beleven en Zijn. Van daaruit ontvouwt zich het leven. Maar hoe meer de kaders verdwenen zijn, hoe je zou moeten leven, wat je zou moeten doen, waar het om zou gaan, wat de wereld wil wat de ander wil, wat je behoort te doen, des te meer het waarlijk een vrije dans wordt. Heeeeeel levendig en blij. Maar er wordt hierin niemand geschaad al kan t prikkelen, raken, eventueel confronteren. De acties die je onderneemt, wat door jou heen tot uitdrukking komt. Dan is het deel van het spel. Je hoeft niets in dit spel. Er zijn geen belangen, geen fixatie, geen beladenheid, geen verwachtingen. Gewoon het spel spelen dat leven heet. Een waarlijk Vrij Spel. Juist omdat je er niet meer tussenin staat. Juist omdat er ruimte gekomen is v...

Konden we maar eenvoudig zijn he. Echt eenvoudig zijn, en daarin dan ook echt gelukkig zijn, in wat we zijn, in wat we dan ook maar doen. Dan zouden we het elkaar niet zo moeilijk maken, zou het allemaal niet zo moeilijk zijn. Maar ja, de realiteit is anders. Het komt er eigenlijk op neer, we hebben het eenvoudige zijn, Zijn, verloren. Daarom proberen we bv buitengewoon te zijn, om er zo te mogen zijn? Uitblinken, presteren, kijk s hoe goed ik ben, nu vind je me wel aardig he, nu hou je wel van me.... En daardoor een verkrampt zijn, nooit ontspannen zijn, nooit gewoon zijn, jezelf zijn. Want wie ben je dan? Een niemand, en een niemand zijn is heeeeeeeel confronterend. We hebben onszelf verloren en proberen het terug te vinden buiten onszelf Maar we zullen het daar nooit vinden. Nooit het geluk, nooit vervulling, nooit ware blijvende vreugde, vrede, Liefde. En de maatschappij blijft ons bevestigen dat we het daar moeten vinden, buiten. In een carriere, in een fantastische ...

Goh, niets, dat is niet veel hé. Betekent dat nou dat je niets waard bent? Dat je niets voorstelt? Hmmm nee toch niet. Iedereen is hartstikke veel waard. Maar t gaat er om, wat verbindt je hieraan, verbindt je hier iets aan? Er is een groot verschil tussen belangrijk zijn, en jezelf belangrijk voelen. Of onbelangrijk, dat is eigenlijk de andere kant. Verbindt je iets aan het belang dat je hebt in het geheel? Het is een soort paradox. Je kunt hartstikke belangrijk zijn, hartstikke waardevol, maar dit eigenlijk helemaal niet meer in de gaten hebben. Hier niet meer mee bezig zijn. Het heeft voor jou helemaal geen belang meer. Wat andere er voor belang aan hechten is hun zaak, wat ze van jou vinden. Je doet gewoon. Je doet gewoon wat gedaan wil worden, in het moment. Je bent niets. Je bent alles. Het maakt eigenlijk niet meer uit. Het heeft geen trilling meer. Er is hier geen voeling meer mee emotioneel, groot/klein, goed/slecht. Je hebt kwaliteiten, daarmee heb je iets te geven, maa...

Stilstaan bij het leven. Nadenkend, bezinnend, bespiegelend. Ik probeer innerlijke rust te vinden, maar gedachtenflitsen vallen me als vliegen lastig. Ik herkauw het leven wat geweest is, mijmerend over toen het anders was. Er gaat af en toe een rilling door mijn lijf bij een nare herinnering. Allerlei beelden schieten door mijn hoofd. Diepe triestheid kijkt me aan vanuit het gebladerte. Pijn, angst. Duisternis alomtegenwoordig. Kijk ik mezelf aan? Een klein vrouwtje komt langs. Af en toe staat ze stil, bewegingloos, verstild. Heldere ogen. Een lichtschijnsel glijdt zachtjes voorbij. Even licht alles op, maar verdwijnt dan weer in de duisternis. Het lijkt alsof de boomwezens met me willen praten, maar ik ben doof voor wat ze zeggen. Ik zie slechts hun uitdrukking die voor zichzelf spreekt. Er steekt een hoofd uit de stam van een kale boom. Spottend kijkt het voor zich uit in het niets. Op het hoofd zit een mensachtig wezen. Het rust tegen een dode stam. In all...

Het dal lag diep beneden en was vervuld van de bedrijvigheid van bijna alle valleien. De zon ging juist onder achter de verre bergen en de schaduwen waren lang en donker. Het was een stille avond, met een licht briesje vanuit zee. De sinaasappelbomen, in vele rijen achter elkaar, waren al bijna in het zwart verzonken en op de lange, rechte weg die door het dal liep glinsterde het van tijd tot tijd plotseling wanneer rijdende auto's het licht van de ondergaande zon kortstondig opvingen. Het was een avond vol vrede en betovering. Je geest leek de weidse ruimte en oneindige verte te omvatten; of nee, het leek of je geest zich tot in het opene verwijdde en of achter de geest en aan gene zijde ervan iets was waarin alle dingen besloten lagen. Vaag spande je geest zich in om dat te herkennen en zich dat te herinneren wat niet tot het zelf behoorde en dus hield hij op met zijn gebruikelijke bedrijvigheid; maar hij was niet in staat dat te bevatten wat niet tot zijn eigen wezen behoord...

Er was een einde aan de tijd gekomen; er was geen verleden, geen heden en geen toekomst. Er was alleen - ja, een aanwezigheid - nee, dat is niet het woord. Het was of de aarde, met alles erop en erin, in een toestand van zegening verkeerde en of ik, terwijl ik in de richting van het park liep, daar deel aan had. Toen ik dicht bij het park kwam, was ik ronduit verrukt van de schoonheid van die mij zo vertrouwde bomen. De bladeren, van bleekgeel tot bijna zwartgroen, dansten van louter leven; ieder blad onderscheidde zich van alle andere en uit één enkel blaadje sprak de hele rijkdom van de aarde. Ik was me ervan bewust dat mijn hart snel klopte; ik heb een sterk hart, maar toen ik het park inging kon ik haast geen adem krijgen en ik dacht dat ik zou flauwvallen. Ik ging op een bank zitten en de tranen rolden me over de wangen. Er heerste een stilte die absoluut ondraaglijk was, maar die stilte ontdeed alles van pijn en van leed. Toen ik verder het park inging, hoorde ik muziek klinken. ...

Hij was nog heel jong, maar hij had een gezin en hij was een zakenman met een zekere reputatie. Hij zag er nu erg zorgelijk en ongelukkig uit en wat hij had te vertellen brandde hem op de lippen. 'Een tijdje terug heb ik een hoogst ongewone ervaring gehad en omdat ik er nog nooit met iemand over heb gesproken, vraag ik me af of ik wel in staat zal zijn het u duidelijk te maken; ik hoop het, want ik heb niemand anders tot wie ik mij kan wenden. Het was een ervaring die me helemaal in vervoering heeft gebracht, maar dat is voorbij en nu heb ik alleen nog de lege herinnering. Misschien kunt u me helpen het terug te krijgen. Ik zal u zo volledig mogelijk vertellen wat die zegening was. Ik heb over die dingen wel eens gelezen, maar dat bleven dan altijd woorden zonder inhoud, dat sprak me alleen verstandelijk aan, maar wat mij overkomen is was boven alle denken, boven alle fantasieën en verlangens verheven en nu ben ik het kwijt. Helpt u mij alstublieft het weer terug te krijgen!' ...