Kagib Weteninhethart

Een belangrijk fundament is dat we mogen zijn die we zijn, wat ook in ons is. In onze kwetsbaarheid, in ons verdriet, in onze pijn en verwarring, ook in onze zachtheid en tederheid. Dat alles uiteindelijk er mag zijn. Alles wat is, alles wat in ons is, is het materiaal dat omgezet wil worden. Tuurlijk die zachtheid en tederheid hoeft niet omgezet te worden. Heel belangrijk is dat dit als gelijkwaardig gezien wordt ook in de man, als heel kostbaar, het zacht en teder kunnen zijn, in kunnen voelen, een open onbevangen hart. Je zou kunnen zeggen, de maatschappij zou veel menswaardiger zijn als het vrouwelijke in de mens veel meer waardering zou krijgen. Dan mogen emoties er zijn, dan mag er ook gevoel zijn, wordt het kunnen meeleven, invoelen, een open hart als even belangrijk gezien of misschien nog wel belangrijker dan alle verstandelijke prestaties of wat we met onze handen kunnen. Eigenlijk is dit alles toch zonder ziel en betekenis als het hart niet mee mag doen, als er geen ...

Ook de seksualiteit wil bevrijd worden, omgezet worden, uitdrukking worden van de Liefde. Dit word dan zichtbaar in alles wat je bent en doet. Alles is dan erotiek maar heeft niets te maken met lust of dat je seks met iemand wil beleven. Dat kan een van de uitdrukkingen zijn. Maar in alles wat je aanraakt wordt je dan aangeraakt door de Liefde in zachtheid in tederheid, gevoelig zijn voor alles om je heen. Als die verbinding met t hart met het Bewustzijn nog niet plaatsgevonden heeft dan worden we als t ware nog geleefd door t dierlijke. Dierlijke driften, vooral mannetjes ;) lustverlangens, geen verbinding zoeken maar vooral gefixeerd zijn op eigen bevrediging. Terwijl als wel verbinding gemaakt is met t hart met de Liefde dan gaat t juist om verbinding, juist om afstemming, juist om samen beleven,  op elkaar reageren. In het seksuele spel maar uiteindelijk in alle uitwisseling van energie. In die Verbinding kun je ook waarlijk jezelf één voelen met de ander zonder de d...

Een meisje staat stilletjes aan de waterkant. Haar oogjes stralen. Op haar mond een glimlach. Tussen haar en de natuur een intens band. Plotseling knipoogt een witte duif naar haar. Maar er was niemand die het zag. Haar armpje gaat omhoog, zwaait met haar handje. De duif lost op, in de dotten van wolken. Ze had er weer een vriendje bij. Kagib

Een druppel tederheid is meer dan geld en macht Boeddha Een mooie zin. Als er tederheid is, dan betekent het dat je geraakt kunt worden door het leven. Het betekent ook dat je een open hart hebt, zonder open hart kan er geen tederheid zijn. Dus dat is al zo kostbaar. Geraakt kunnen worden. Niet alleen in je boosheid, je boos zijn, je frustratie. Maar juist ook een ontroerd kunnen raken, mededogen voelen. En ja, vertedering. Bij zovelen zijn deze aanrakingen niet meer mogelijk. Omdat het hart gesloten is, en daardoor afgesloten voor het ware Leven. Je moet groot en sterk zijn, geen gevoel tonen, niet kwetsbaar zijn. Dus het draait om geld en macht. En zo zal nooit het ware geluk gevonden kunnen worden. Zo hebben we ons afgesloten van elkaar, voor elkaar. Ieder op hun eigen eilandje, vechten om het meeste te krijgen, het beste te zijn. Geen enkele druppel tederheid dat stroomt, helemaal uitgedroogd. lieve warme groet Kagib

Een meisje van zo'n vier of vijf jaar oud zat aan de kant van de vuile straat met naast zich een ander meisje, twee jaar oud of jonger, waarschijnlijk haar zusje. Ze waren allebei klein, ze droegen vuile kleren en hadden ongekamde haren, maar ze waren één en al glimlach en tederheid. Het oudste meisje probeerde de kleine op haar schoot te laten zitten, maar die zat liever met gekruiste beentjes op de harde vuile weg, waar auto's, bussen en vrachtwagens voorbij suisden. De mensen vonden het iets gewoons, iets dat dagelijks gebeurde. Het waren aardig uitziende kinderen, nog niet te veel verbrand door de zon. Ze waren niet al te mager, hun haar was niet gekamd, maar ze waren gelukkig en ze glimlachten, vooral de oudste. Ze hadden heldere ogen en straalden een onbedorven, prille schoonheid uit. Het oudste meisje hield het andere bij de hand en vertelde haar iets. Ze waren zich totaal niet bewust van het verkeer, van de mensen en van de ellende van het leven. Het ou...

Uit de opening in de bladerenmassa stak een roze bloem met drie bloemblaadjes; ze was omgeven door groen en zal zelf ook door haar eigen schoonheid verrast zijn geweest. Ze groeide aan een hoge struik en spande zich in om tussen al dat groen in leven te blijven. Er torende een kolossale boom boven haar uit en er stonden verschillende andere struiken, die allemaal voor hun leven vochten. Er zaten nog veel meer bloemen aan deze struik, maar deze ene tussen de bladeren had geen gezelschap, ze was helemaal alleen en daardoor extra overrompelend. Er woei een lichte bries door de bladeren, maar die bereikte deze bloem niet; ze was roerloos en alleen en omdat ze alleen was, had ze een ongewone schoonheid, zoals een enkele ster aan een onbedekte hemel. Voorbij het groene gebladerte stond de zwarte stam van de palm; hij was niet werkelijk zwart, maar zag eruit als de slurf van een olifant. Terwijl je ernaar keek, veranderde het zwart in een opbloeiend roze. De avondzon scheen ...

Eigenlijk komt zachtmoedigheid voort vanuit begrip. Dat er meer en meer gedurende je weg een waarlijk doorleefd en meer en meer omvattend begrip is wakker geworden over het leven, tov de mens, en van daaruit waarlijk Liefde. In dit begrip is alle oordeel weggesmolten, alle verzet, alle beelden. Daarvoor in de plaats is iets gegroeid, binnenin gegroeid, wat vervulling geeft aan alles. Het zoeken is voorbij. Je hebt Het gevonden, en je hebt lief zonder dat de ander er iets voor hoeft te doen. Je hoeft niks meer te bewijzen, Je Weet, je Bent. Er is iets in je gegroeid wat niemand meer van je af kan pakken. Daardoor kun je zacht zijn gedragen door de Kracht, open en gevoelig. Wat is, dat is, en in alles wat is, is mogelijkheid. In dat Andere heb je vrede gevonden. Het is een Kracht die niet te vernietigen is, die tijdloos is, die je meeneemt naar de andere kant, bij het sterven. Wat eigenlijk onafhankelijk van de zintuigen is, van beelden, van geluid, van proeven, van t...

Het komt eropneer sensitief zijn, betekent heeeeeeeel heeeeeel ruim zijn. Meer en meer alomvattend ruim. Niets meer tussen jou en het leven in. Een totaal indrinken, toelaten, van dat wat is. Wat in het moment is. Zonder invulling, interpretatie, zonder beeld, verbeelding. Dit betekent in je binnenste ruimte gemaakt hebben voor die ruimte. Leeggeworden. Een lege ruimte geworden zijn. Maar dat betekent niet dat alles leeg geworden is. Er bestaat geen ledige ruimte. Juist als we leeggeworden zijn van onze denkbeelden, onze invulling van de werkelijkheid zal dit gevuld worden, vervuld worden door de Werkelijkheid, de Essentie. Dat wat altijd is, dat wat overblijft. Die Essentie is niet gespleten, versplinterd in honderdduizend stukjes, ikjes houdingen. Deze Essentie is heel, een. Dus de werkelijkheid zal dan ook niet meer gespleten/versplinterd zijn. Die werkelijkheid zal één zijn, een een-voudig Zijn. In een vervulde vol-ledige harmonie. Dan zal er sensitiviteit zijn, ware ontvanke...

Het lijkt heel kwetsbaar he, de Liefde. Want je hebt dan geen enkel verweer meer, geen voorbehoud, geen weerstand, geen beelden ertussenin, geen scheiding. Er zit niks meer tussen jou en de ander, tussen jou en de wereld in. Het komt direct naar binnen, geen gedachte ertussen, dat wat is. Je hebt lief, de ander, het leven, en dat is t dan. In eerste instantie is dit ook heel kwetsbaar, gewoon het leven toelaten, het liefhebben. Maar door groei van begrip, door groei van die Liefde binnenin verdwijnt die kwetsbaarheid meer en meer, omdat er eigenlijk niks meer te kwetsen is, daar komt het op neer. Alleen het ego kan gekwetst worden maar de Liefde niet. Het ego zit vaak vast aan zoveel, kan groot en klein gemaakt worden, maar de Liefde niet. Ja, de Liefde kan zo zacht en teder zijn, als er ruimte voor is, als het opgeroepen wordt maar is nergens afhankelijk van, verwacht er niks in, stroomt zacht en teder uit en laat los. Diepe, diepe lagen kunnen wakker gemaakt worden, kunnen uitged...

In het laantje dat langs het huis loopt, beschut en stil, snikte een klein meisje hartbrekend. Ze moet vijf of zes zijn geweest, ze was klein voor haar leeftijd. Ze zat op de grond, tranen stroomden over haar wangen. Hij ging naast haar zitten en vroeg wat er aan de hand was, maar ze kon niet praten. Het snikken ontnam haar alle adem. Ze was misschien van streek geraakt, haar lievelingsspeelgoed was stuk gegaan, misschien was iets dat ze wilde met barse woorden geweigerd. De moeder kwam naar buiten, schudde het kind door elkaar en droeg het naar binnen. Een paar dagen later, wandelend door hetzelfde laantje, kwam het kleine kind haar huis uit, een en al lach, en wandelde een stukje met hem mee. Waarschijnlijk had haar moeder toestemming gegeven met de vreemdeling mee te gaan. Hij wandelde vaak door die beschaduwde laan en dan kwamen het meisje, haar broer en zusje naar buiten om hem te begroeten. Zullen zij hun pijn en verdriet ooit vergeten of zullen zij geleidelijk vluchtwegen...

Ik kan deze hand bewegen zonder enig gewaarzijn, en ik kan deze hand ook bewegen terwijl ik de totale beweging van binnen uit geheel waarneem. De bewegingen zijn volkomen verschillend. De eerste beweging is een robotbeweging, mechanisch. De tweede beweging is een bewuste beweging. En als je bewust bent, voel je die hand van binnenuit; als je niet bewust bent, ken je de hand alleen van buitenaf. Jij kent je gezicht alleen in de spiegel, van buitenaf, omdat je geen waarnemer bent. Als je gaat waarnemen, ga jij je gezicht van binnenuit voelen - en dat is zo een ervaring, jezelf van binnenuit waar te nemen. Dan gaan er langzaamaan vreemde dingen gebeuren. Gedachten verdwijnen, gevoelens verdwijnen, emoties verdwijnen, en er is een stilte die je omgeeft. Je bent net als een eiland temidden van een oceaan van stilte. Osho Die laatste zinnen zegt ie tuurlijk wel weer heel makkelijk. Hups, gedachten verdwijnen, emoties. Gaat tuurlijk niet zomaar. Maar, hier ligt weer een kans, ...