Kagib Weteninhethart

Het gaat er uiteindelijk om, je onschuld te hervinden. De pure onbeladen onbevangen onschuld. Je van geen kwaad bewust omdat er geen kwaad meer in je is. Alles vrij is gemaakt, leeg is gemaakt, is doorzien, opgelost, verdwenen. Alles van het verleden. Alles wat je belemmert om nu vrij en onbevangen, onbezwaard in het leven te staan. Hoe doe je dat? Je kunt t uiteindelijk niet doen. Je kunt alleen dingen doorzien, doorleven. Inzicht en begrip krijgen over dat verleden, over wat was, over het leven, over alles, en zo jezelf er vrij van maken. Maar het is wel zo, alles wat je geen voeding meer geeft, door je gedachten, zal uiteindelijk sterven. Van alles blijft in leven omdat we eraan blijven denken, nouja een beeld van dat wat was. We bouwen er denkbeelden over op. Die gaan een eigen leven leiden. Waar is dat kind in zovele mensen? Niet het misvormde, getraumatiseerde kind. Dat wordt overal zichtbaar al wordt t dan gezegd dat we volwassen geworden zijn. Maar dat pure onbevangen kind, dat...

In het minnaar van het Leven zijn is er totale overgave. Geen voorbehoud, geen jamaars, de stroom van binnenuit volgen. Weer onbevangen als een kind, spontaan. Maar niet blind voor de ander, niet blind voor jezelf. Juist een puur aanvoelings/invoelingsvermogen van dat wat is, wat in de ander is, wat in jezelf is, wat nodig is. Omdat er geen denken tussen zit. Het is het bewustzijn dat alles omvat. Omdat er geen belangen zijn, geen versplintering, geen verschillende stemmen die spreken. Het is één, het is heel. Je bent vol-ledig. Je Weet, je Bent. En ja, op een bepaalde manier ben je zo heel kwetsbaar, omdat je geen buffer hebt van het denken. Dus alles komt direkt naar binnen. Toch kan uiteindelijk niets meer je eruit halen, uit de Liefde omdat elke eventuele aanval afketst of geabsorbeerd wordt in het Weten, in de Liefde. Je Weet wat is, je kent jezelf. Zelfkennis, ware doorleefde Zelfkennis is Godskennis. Vertrouwen speelt geen rol meer, want er is niets meer van je af te pakken. Hoe...

  Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboort want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaa...

  Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboord want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaa...

  Ouders spelen zo'n grote rol in of ons ware verantwoordelijkheidsgevoel vrij kan komen. Meestal raakt dit al snel verloren bedolven onder alle prikkels van buitenaf, een bepaald worden door je ouders, de omgeving of gewoon een voegen daarnaar zonder enig protest. Elk kind is natuurlijk anders, heeft een andere achtergrond beleven. Wat doe je als je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt, geen enkele steun stimulans van je omgeving, bekrachtiging, warmte? Hoe gaat een kind daarmee om? Een niet gezien worden een niet beleefd worden met wat je bent wat in je leeft wat je voelt. Geen mogelijkheid tot verbinding. Elk kind zal daar natuurlijk weer anders mee omgaan. Zoveel dat niet beleefd kan worden, niet wakker gemaakt wordt of onderdrukt of geforceerd wordt. Hoe dan in alle natuurlijkheid jezelf nog kunnen ont-wikkelen? Dan heb je alleen nog maar jezelf. Daar veiligheid vinden, een thuis in jezelf al valt dat om je heen niet te verbinden, daardoor geisoleerd. Als er niet werkelijk d...

Het gaat om ontvouwing. Maar hoever willen we ontvouwen, hoeveel lagen, hoeveel dimensies, hoeveel poorten willen we openhouden? Willen we vasthouden aan wat we zijn, het daarbij laten, of...... Het leven zou zo'n geweldige reis en ont-dekkingstocht kunnen zijn als het onze diepste intentie zou zijn om dat ontvouwings, dat uitvouwingsproces plaats te laten vinden. Steeds weer nieuwe werelden van beleven en zijn die zich dan kunnen openbaren, en nu al verborgen aanwezig zijn. We hoeven ze alleen maar te her-ontdekken, te bevrijden, door de uitdaging aan te gaan van het tot begrip komen. Het vrijmaken van alles waarmee het bedekt is geraakt. Daar ligt het verschil tussen het onbevangen kind dat niet beter weet, en bewustzijn, het Bewust Zijn. Een kind kan zeker vrij zijn, spelen met leven, met alles, alles een, maar heeft daarin nog geen voeling met gevolgen. Het speelt, het is, maar het weet eigenlijk niet dat het speelt, dat het is, het weet niet beter. Wij kunnen weer tot di...

Daarom gaat het, weer kind worden. Weer terugkeren naar t punt van kindzijn waarin er eigenlijk nog geen andere wereld was. Totaal puur en onbevangen. Eigenlijk geen zelfbewustzijn, niet weten dat je anders bent. Gewoon uitstromen, spontaan. Niet botsen op vormpjes, alles steeds weer totaal nieuw. Het leven een grootse ont-dekkingstocht, avontuur, feest. Dat verliezen we. En verlangen we daar niet diep van binnen weer naar terug? Is dit niet de val? Het zelfbewustzijn? Maar we kunnen dit terugvinden, deze staat, na een lange reis, ont-dekkingsreis. Eigenlijk als wij verdwenen zijn. Alles wat we denken te zijn, te moeten zijn, te moeten doen. Alle fixatie op de verschillen, strijd, overleven, uiterlijk. Weer een totaal onbevangen staat. Dan zijn we waarlijk machtig, zonder dat we t in de gaten hebben, zonder dat we er mee bezig zijn, als we weer Kinderen zijn. Zonder houding, puur, onbevangen, vrij. Vervuld door de Liefde. Eenvoelend met alles en iedereen. Dan is het leven weer ee...

Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboort want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaakt...

Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboord want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaa...

Ouders spelen zo'n grote rol in of ons ware verantwoordelijkheidsgevoel vrij kan komen. Meestal raakt dit al snel verloren bedolven onder alle prikkels van buitenaf, een bepaald worden door je ouders, de omgeving of gewoon een voegen daarnaar zonder enig protest. Elk kind is natuurlijk anders, heeft een andere achtergrond beleven. Wat doe je als je helemaal op jezelf teruggeworpen wordt, geen enkele steun stimulans van je omgeving, bekrachtiging, warmte? Hoe gaat een kind daarmee om? Een niet gezien worden een niet beleefd worden met wat je bent wat in je leeft wat je voelt. Geen mogelijkheid tot verbinding. Elk kind zal daar natuurlijk weer anders mee omgaan. Zoveel dat niet beleefd kan worden, niet wakker gemaakt wordt of onderdrukt of geforceerd wordt. Hoe dan in alle natuurlijkheid jezelf nog kunnen ont-wikkelen? Dan heb je alleen nog maar jezelf. Daar veiligheid vinden, een thuis in jezelf al valt dat om je heen niet te verbinden, daardoor geisoleerd. Als er ni...

Woorden, werelden. Geraakt. Verborgen deuren die worden open gemaakt. Gevangen, bevangen. De diepste verlangens die worden vrijgemaakt. Het hart is geraakt. Meegenomen, bezeten. Elk verweer verdwenen, hieruit los te komen. De wereld buiten is vergeten. Zovele vergezichten die me verwelkomen. Een ten diepste her-kennen. Een waarlijk thuiskomen. Een brug wordt geslagen. Een innige omhelzing buiten de tijd. Een ervaren van ware Zielsverbondenheid. Een opwellen van belangwekkende vragen. Neem me mee. Door deze wereld, wil ik verder worden gedragen. Zo rijk, zo waar, zo diep. De wereld die U schiep. Vrijgemaakt het Kind in mij. Het Kind dat in deze wereld, zijn thuis niet vindt. Het Kind dat in onbevangenheid bemint. Kagib

Steeds weer de val. De val uit het Goddelijke veld. Dat wat uit Liefde en wijsheid is samengesteld. Alles erop gericht dat je eens weer, hiermee samen komen zal. Het is altijd daar. Het is altijd klaar. Het is altijd Waar. Het is wat het is. Maar je kunt het niet grijpen. Je kunt het niet begrijpen, als je hart gesloten is. Het staat buiten alles. Maar is in alles. Het omvat alles. Het overziet alles. En het wacht...... Het wacht op het moment, dat jij er klaar voor bent. Dat je, je pad, je blik werkelijk omwendt. En je blik van het wereldse drijven hebt afgewend. Het wacht in een volmaakt geduld. Totdat jij met heel je hart en ziel naar Het smacht. Dan zal ervaren worden de ware Kracht. Dan zal alles anders zijn, dan je ooit hebt gedacht. Het ware geluk dat je diep in je binnenste vindt. Een weer worden als een onbevangen kind. Kagib

Ik zit op het terras. Geniet. Maar wat mijn oog nu ziet.... Een jongetje verschijnt op het plein. Rennend, dansend, huppelend, springend. Trappetje op, trappetje af. Trappetje op, trappetje af. Het jongetje verdwijnt.   Plotseling is ie er weer. vanuit alle kanten komt ie aangedanst keer op keer. Hij verdwijnt en hij verschijnt. Hij klimt en hij kruipt. Zit dan eventjes heel stil. Maar gaat er dan weer vandoor. Hij vraagt zich niet af, waar doe ik het voor.   Trappetje op, trappetje af. Trappetje op, trappetje af.   Kagib

Zonneschijn. Lief kind. beginnend leven. Lichte krulletjes, dansend in de wind. Verwondering. Een vreugdedansje. Op naar de muziek. Hooggetild. balancerend op twee sterke schouders. Ouder-kind. Kind-ouder. Een in de beweging. Een in de vreugde. Vreugdestromen. Mensen kijken elkaar aan met een blijde lach. Grote mens, kleine mens, er is geen verschil meer. Het leven is een spel. Een vreugdespel. Een kleurenspel. Een fantasiespel. Samen op gaan in het leven. Een geestelijke omarming. He lieve vrouw, he lieve man, he lief kind. Ik hou van jullie hoor. Het leven is een feest. Vertedering. Ik word warm van binnen. Alle moeheid valt weg. Doorstroomd met een prille kracht. Vernieuwing. Een eeuwig moment. Verleden en toekomst vallen weg. Slechts nu bestaat nog. Twee bengelende beentjes. Een schaterlach. Wapperende handjes. Vader een speelobject. Een klimpaal, een doorgeefluik, een tunneltje. Klein zijn. Voorovergebogen. Afdalen. Alle zorgen zijn vergeten. Opgelost in de zonneschijn. Opgelost i...

We zeggen wel dat we volwassen worden maar eigenlijk komt er bijna niemand tot volledige wasdom. Eigenlijk blijven we geschonden, gekwetste kinderen met een jasje aan van nu ben ik groot en sterk. Nu weet ik het nu ben ik het. Nu moet ik staande blijven in deze grote wereld en mag geen kind meer zijn. Maar t gekwetste het verwonde, geschonden kind zal hier altijd doorheen stralen, zich uitspreken in alles. Totdat het gezien wordt en geheeld mag worden, het verleden. Wie kan er gewoon Zijn, gewoon leven, dat het  zo goed is, gewoon genieten van dat je leeft. Dat verliezen we, die onbevangenheid die ontvankelijkheid die ruimte voor het totale leven. Dit alles is ingekapseld door zoveel dat er in het verleden niet mocht zijn, waardoor je afgesplitst raakte van je pure kind zijn. Dat er laagjes overheen kwamen en meer en meer de verbinding verloor met puurheid. En omdat iedereen zo is, omdat we niet anders weten dan dat t zo is gaat het door........ totdat............ het niet m...

Een meisje staat stilletjes aan de waterkant. Haar oogjes stralen. Op haar mond een glimlach. Tussen haar en de natuur een intens band. Plotseling knipoogt een witte duif naar haar. Maar er was niemand die het zag. Haar armpje gaat omhoog, zwaait met haar handje. De duif lost op, in de dotten van wolken. Ze had er weer een vriendje bij. Kagib

Het was een maanloze nacht en het zuiderkruis stond helder boven de palmen. De zon zou nog uren op zich laten wachten, in die stille duisternis stonden alle sterren erg dicht bij de aarde en ze fonkelden helder; ze waren doordringend blauw en de rivier liet ze geboren worden. Het zuiderkruis stond alleen zonder andere sterren in de buurt. Er was geen wind en de aarde leek stil te staan, vermoeid van de aktiviteiten van de mens. Het zou een heerlijke morgen worden na zware regenval en er was geen wolk aan de lucht. Orion was al onder gegaan en aan de verre horizon stond de morgenster. In de nabijgelegen vijver in het bos kwaakten kikkers; ze zouden een tijdje zwijgen, weer ontwaken en verder gaan. Er hing een sterke jasmijngeur in de lucht en in de verte werd gezongen. Op dat uur was er ademloze stilte en haar tedere schoonheid hing over het land. Meditatie is de beweging van de stilte. Op een dag kwam een moeder en vroeg, 'Wat is liefde? Is het zorg, is het vertr...

Geloof en je zult nooit ontdekken, en wat je ook ontdekt is niets anders dan de projectie van je eigen geloof - het is geen waarheid. Wat heeft waarheid te maken met dat geloven van jou? Twijfel, en twijfel totaal, want twijfel is een schoonmaakproces. Het haalt alle rommel weg uit je denken. Het maakt je weer onschuldig, weer het kind dat door de ouders, door de priesters, door de politici, door de pedagogen is kapot gemaakt. Je moet dat kind weer ontdekken. je moet daar weer beginnen. Ja, ik vind twijfel niet het beste woord. In twijfel zit twee, gespletenheid. Wat hij wil zeggen is, blijf open. Zet niks vast als waarheid. Elk moment is weer nieuw. Dit wil niet zeggen, dat er niet iets in je kan groeien wat echt Waarheid is, maar toch open blijven. Want er kan iets komen wat dit aanvult, verdiept, verruimd. Het gaat er in ieder geval om je vrij te maken van alle programma's. Toelaten in jezelf, wat je denkt wat je voelt, is dit waarheid? Van waaruit komt dit? Ben ik dit? Steeds ...

In het laantje dat langs het huis loopt, beschut en stil, snikte een klein meisje hartbrekend. Ze moet vijf of zes zijn geweest, ze was klein voor haar leeftijd. Ze zat op de grond, tranen stroomden over haar wangen. Hij ging naast haar zitten en vroeg wat er aan de hand was, maar ze kon niet praten. Het snikken ontnam haar alle adem. Ze was misschien van streek geraakt, haar lievelingsspeelgoed was stuk gegaan, misschien was iets dat ze wilde met barse woorden geweigerd. De moeder kwam naar buiten, schudde het kind door elkaar en droeg het naar binnen. Een paar dagen later, wandelend door hetzelfde laantje, kwam het kleine kind haar huis uit, een en al lach, en wandelde een stukje met hem mee. Waarschijnlijk had haar moeder toestemming gegeven met de vreemdeling mee te gaan. Hij wandelde vaak door die beschaduwde laan en dan kwamen het meisje, haar broer en zusje naar buiten om hem te begroeten. Zullen zij hun pijn en verdriet ooit vergeten of zullen zij geleidelijk vluchtwegen...

Het gaat om ontvouwing. Maar hoever willen we ontvouwen, hoeveel lagen, hoeveel dimensies, hoeveel poorten willen we openhouden? Willen we vasthouden aan wat we zijn, het daarbij laten, of...... Het leven zou zo'n geweldige reis en ont-dekkingstocht kunnen zijn als het onze diepste intentie zou zijn om dat ontvouwings, dat uitvouwingsproces plaats te laten vinden. Steeds weer nieuwe werelden van beleven en zijn die zich dan kunnen openbaren, en nu al verborgen aanwezig zijn. We hoeven ze alleen maar te her-ontdekken, te bevrijden, door de uitdaging aan te gaan van het tot begrip komen. Het vrijmaken van alles waarmee het bedekt is geraakt. Daar ligt het verschil tussen het onbevangen kind dat niet beter weet, en bewustzijn, het Bewust Zijn. Een kind kan zeker vrij zijn, spelen met leven, met alles, alles een, maar heeft daarin nog geen voeling met gevolgen. Het speelt, het is, maar het weet eigenlijk niet dat het speelt, dat het is, het weet niet beter. Wij kunnen weer t...