Kagib Weteninhethart

Ja, psychiatrie, hulpverlening. Ik heb heel veel gesprekken gehad, gedeeld met mensen die in dit circuit terecht gekomen zijn. Belangrijkste wat steeds terug kwam is dat waar invoelingsvermogen, echt luisteren ontbrak. Dat heb ik wel altijd gedaan, heel natuurlijk zonder bedoeling. Ik ben er als het ware mee geboren. Ik heb ook een opleiding gedaan maar niet zozeer voor therapeut maar meer groepswerk. Achteraf gezien was ik daar waarschijnlijk meer op mijn plek geweest maar het lot had anders besloten. Op de opleiding waar ik zat ontbrak ook dit zelfkennis stuk dat echt openstellen voor de ander. Heb daar alles geprobeerd hier verandering in te brengen, de school hierin uit te dagen, de leerkrachten en mijn medestudenten. Het was ook het prille begin van mijn spirituele pad. Natuurlijk kan bepaalde kennis van belang zijn maar zo snel duikt de mind ertussen zet alles vast en de Verbinding is verloren. Dus voorop zou moeten staan in alle opleidingen die zelfkennis, het zelfonderzoek het ...

Er is hier vaker veel verwarring over, hoe kun je nou informatie opnemen zonder de mind. Juist als je alles op kunt nemen toe kunt laten kun je t meest zuiver waarnemen wat is. De gedachte gaat daar tussenin zitten in wat het denkt te zijn. Maar t Bewustzijn kan ook informatie indrinken dan wordt niet alles leeg, dan kun je echt nog wel naar iemand luisteren zonder de mind. Dan kun je juist naar iemand luisteren puur wat is, als de mind er niet tussenin schiet. Dan kun je juist puur opnemen je omgeving, alles dat is, tot in het meest subtiele. Daar is geen enkele gedachte voor nodig. Dan kun je juist in de schoenen van de ander gaan staan, want je gaat er niet tussenin staan, je staat er niet tussenin met wat jij denkt dat is, dat nodig is. Geen denk-beelden erover. En juist dan kun je heel zuiver intunen op iemands in iemands levensverhaal. In het nu is de Eeuwigheid. In het nu kan voeling zijn met wat alles draagt omvat binnen de tijd verleden en toekomst. Het nu Weet wat is. En dan ...

Als het Licht kan gaan spreken, je Ziel, je Essentie, dan blijven we vrij in het antwoord tot op zekere hoogte. Je kunt Weten wat is en toch niet luisteren naar wat t Geweten zegt. Zo blijf je rondcirkelen en kom je nooit echt verder. Krachtiger en krachtiger kan t Geweten gaan spreken, het Licht gaan schijnen. Dan is er ook minder mogelijkheid tot ontkenning. Dan wordt je ook meer en meer verscheurd als je niet luistert, want je Weet maar luistert niet. Dit verscheurde gevoel kun je pas laten verdwijnen door wel te luisteren. Zo kun je weer terugkeren tot de harmonie, in de Stroom en hoeft t Geweten niet meer te spreken. Uiteindelijk heb je alleen nog maar dat Weten, dat Geweten, in de weg die je gaat. Maar als je dit Licht toelaat kan dit grote gevolgen hebben, fiks confronteren, in alles wat je doet, in alles wat je zegt. In de keuzes die je maakt. Niemand kan je zeggen wat te doen, want je Weet het uiteindelijk zelf. Al kan iemand wel dat Weten, dat Geweten triggeren. Dat is dus he...

Het is wat het is? Het is wat het is, als we het zo eens zouden kunnen ervaren. Niks is slecht, alles is uiteindelijk materiaal. Uiteindelijk wil alles bevrijd worden, gezien worden. Pas dan kan het verdwijnen, wat het ook is, welke emoties ook door je heen gaan, hoe donker die ook kunnen zijn, hoe confronterend. Als je ze met je wil probeert te onderdrukken, te verzaken, gaan ze alleen maar harder vechten. Of ze gaan zich in allerlei andere gedaanten vertonen waar je helemaal geen vat meer op krijgt. Alles waar je tegen vecht, vecht terug zo simpel is het. Alles waar je tegen bent kom je weer tegen. Dus het gaat erom alles te doorzien, totaal te proeven, door je heen te laten gaan. Dat wat is, dat wat in je is, wat in je leeft. Het niet daarbij laten maar het wel totaal toelaten en dan voelen wat het je wil zeggen, wat er speelt. Waarom worden die emoties wakker? Het antwoord ligt in jezelf. En als je het Ziet, werkelijk Ziet verdwijnt het, zo simpel is het. Als je het echt met je hel...

Zoekt en je zult vinden? Het is een beetje tweeledig. Als je niet gaat zoeken, zul je ook niks vinden. Als het allemaal wel goed is, je wel tevreden bent met het leven, met alle ups en downs. Je vecht jezelf er wel doorheen, en straks is het weer vakantie, weer lekker uitrusten. Ja, dan zal je ook nooit de ultieme Bevrijding vinden, of versmelten met het Licht, maar dan heb je daar ook geen behoefte aan. Dus het gaan zoeken is toch wel belangrijk. Maar uiteindelijk komen pas echt de mogelijkheden, als je moe van dit zoeken bent. Als het allemaal uitzichtloos geworden is, alle wegen doodgelopen zijn. Als je het echt niet meer weet. Alles geprobeerd, en God nog niet gevonden, het ultieme geluk, de vervulling. Als het niet meer vrijblijvend is, een leuke hobby, gezellig een keer per week met elkaar, maar dat het echt pijn doet. Echt intens pijn doet, het bijna een kwestie van overleven geworden is, het antwoord op je zoektocht. Dat je dan rijp bent, dat de tijd dan rijp is voor het an...

Vanuit ons geloof geeft het leven zich vorm. Waar we dan ook in geloven. En dan kunnen we ons nog wel forceren of trucs bedenken om dit geloof te veranderen, maar wat we werkelijk geloven is heel hardnekkig. Het heeft zich vastgezet in patronen, gewoonten, ideeën, visies. Dus wil er werkelijk verandering komen, zullen we onszelf onder de loep moeten nemen. Door ons heen laten gaan waar we in geloven. Waar we ons in vastgezet hebben van waaruit we het leven vormgeven. Uiteindelijk is het allemaal relatief. Uiteindelijk kan alles veranderen. Maar voorwaarde is zien, inzien, bewustzijn wat nu is. De wortel van dit alles. Dan kan de verandering komen, van binnenuit, spontaan. Als we werkelijk voeling krijgen met onszelf. Wat daar leeft, wat onze Ziel belevendigt, onze Ziel wil uitdrukken zichtbaar wil maken. Eventueel heb je al veel tekentjes gehad maar niet willen luisteren. Of niet durven luisteren, want veranderingen hebben gevolgen. Gevolgen voor t ego, en dat is gevaarlijk. Schijnbaar...

Uiteindelijk is dit het innerlijke Pad gaan. Het vinden van het innerlijk richtsnoer in je hart. Je hoeft alleen maar naar jezelf te luisteren. Maar dat omvat juist zo heel veel. Je bent dan vrij van de buitenwereld, in een juist totaal open en eerlijk zijn naar die buitenwereld. Door je heen laten gaan wat de buitenwereld, de wereld om je heen in je raakt, in beweging brengt. De betekenis hiervan. Dat is Bewustzijn. Als het Bewustzijn hierin kan/mag spreken. En dan kan de ander de Waarheid spreken over jou. Als je voelt dat dit zo is, mag je dit binnenlaten, tot je laten komen. Zonder jezelf hiervoor de grond in te trappen, of te gaan vechten, je verdedigen. Er dankbaar voor zijn dat die persoon jou geholpen heeft zicht te krijgen op een stuk in jou wat eerst onzichtbaar was, in het duister was. Ook zul je dan Weten of iets niet waar is, het de spiegel van de ander is. Zo kun je t weer van je af laten glijden, kan t door je heenstromen zonder dat het iets raakt, en zullen deze woorden...

Leven naar het oorspronkelijke Antwoord. Leef jij naar jouw oorspronkelijke Antwoord? Jij Weet dit. Als ik jou vraag, ben je op dit moment in volledige harmonie met jouw Levensessentie, jouw Ziel? Antwoord je, luister je, beantwoord je aan je Ziel aan je Essentie? In je handelen? in je keuzes? in je relaties? in je werk? Dan krijg je antwoord. Dan Weet je het antwoord. Dan voel je het antwoord. Dan kan het ikje eventueel nog sputteren, maar dan kijk je door t sputteren heen naar het oorspronkelijke antwoord. Het ikje kan nog onzeker zijn, twijfelen, maar dieper binnenin Weet je. Jij Weet het, maar het is aan jou of je wil luisteren, of je wil antwoorden. Het is jouw ver-antwoorde-lijkheid. Als je eenmaal de Verbinding gemaakt hebt, de Zielestem gehoord hebt, je Essentie ervaren hebt, dan kun je er niet meer omheen. Dan zal het blijven spreken in alles wat je doet, in het pad dat je gaat. Daarin ligt juist ook je Vrijheid omdat je dan onafhankelijk bent van de buitenwereld. Je Weet het ...

Echt luisteren. Het verbindt zich een beetje met een bezoeker die Krishnamurti bezocht had. Door dat bezoek schudde zijn wereld op zijn grondvesten, werd dat wat hij in 25 jaar opgebouwd had, zijn leven op gebouwd had ontmaskerd. Zo moest hij, durfde hij in zijn wezen toe te geven, ja het was illusie. Dit kon alleen maar gebeuren omdat hij luisterde. Echt totaal luisterde, met zijn hele wezen, zijn totale zijn. Zo kon de aanraking plaatsvinden. Maar kunnen wij zo luisteren? Willen wij zo luisteren, naar een ander, naar het leven? Willen wij wel echt veranderen? Of uiteindelijk toch vooral liever bekrachtigt worden in ons leven, onze wereld, ons wereldbeeld? Echt luisteren betekent de ander toelaten, naar binnen laten, er niks tussenin zetten. Het helemaal indrinken tot de laatste druppel, en zo het tot je laten spreken. Dan kan er een verandering optreden waar nodig. Als we werkelijk de ander toelaten, werkelijk tot ons durven laten spreken, tot in ons diepste wezen durven laten raken,...

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...

Er zijn allerlei krachten die steeds op ons inwerken. Waarin we steeds weer keuzes maken. Waar we aan gehoor geven, waar we naar willen luisteren, waar we ontvankelijk voor zijn, gevoelig voor zijn, wat we belangrijk vinden. En dit heeft steeds weer gevolgen. Wat willen we hierin, wat willen we werkelijk? Waar we energie aan geven, bouwt zich uit. Alles is energie. Wat willen we met dat leven? En zo gaan we verder, wat levert t op, wat geeft het? Steeds weer alles in verandering, en we kunnen niks vasthouden. Steeds weer vallen die gezet worden? Beproevingen? Wat is werkelijk belangrijk? Hoeveel momenten van werkelijk geluk maken we mee? Welk geluk vervluchtigt niet in de tijd? Wat blijft er over bij ons sterven? wat nemen we mee, wat kunnen we meenemen? Is niet alles heel vluchtig? En toch, er is een ingang om verbinding te maken met het ware Licht. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis. Dit Licht kan gaan schijnen in een open ontvankelijk hart. Dit Licht kunnen we met ons mee...

Niet jezelf laten zien, niet eerlijk delen hoe t voor jou voelt, je alleen maar voegen naar de ander, hoe de ander dingen ziet of doet. Ook al gaat dit tegen jezelf in, zie je t anders, vindt je t niet prettig. Maar ja, je wil geen conflict dus je laat t zo. Dat werkt natuurlijk niet. Dan krijg je verkramping, kan t niet anders dan dat er meer en meer wrevel ontstaat, spanningen, verwijten over andere dingen. Dit kan zich meer en meer opbouwen tot n echte uitbarsting, die dan vaak helemaal niet redelijk is en waarbij allerlei andere dingen erbij gehaald worden. Het is zo belangrijk om uit te spreken hoe het voor jou voelt, dat iets niet prettig is en waarom etc. Dan kun je misschien tot n compromis komen, wederzijds begrip. Toch kun je wel zonder spanning rekening houden met elkaar, zonder verkramping, zonder dat er wrevel is. Als er echt Liefde is voor die ander, hoeft heel veel helemaal niet ten koste van jou te gaan. Maar communicatie blijft daarin zo ontzettend belangrijk. D...

Is het leven niet heel vluchtig? Vervliegt alles niet in de tijd? Zoveel waar we ons op korte termijn zo ontzettend druk over maken. Wat blijft er over op langere termijn? Als je dit tot je diepste Essentie kunt laten doordringen, jij bent de Hemel, en jij slaat het spel van de wolken gade. Het spel van verdichting, regen, donderwolken, schapenwolken, noem maar op. Maar jij bent die wolken niet. Die wolken lossen weer op nadat hun spel uitgespeeld is, en jij blijft over. Als je zo weer de wereld, het leven benadert, vanuit het ankerpunt van het de Hemel zijn? Dan doe je nog dat wat het moment vraagt, met volle aandacht, met volle overgave, maar je verliest jezelf niet in de wolken. Je geeft niet teveel aandacht aan die wolken. Bouwt van daaruit niet teveel uit in verbinding met wat je zou zijn in je handelen, in verbinding met die wolken die je maakt. Je doet jouw ding. Je doet wat het moment vraagt. Wat binnen jouw aandachtsgebied ligt, je werk, je gezin, wat dan ook. Ma...

Echt luisteren. Het verbindt zich een beetje met een bezoeker die Krishnamurti bezocht had. Door dat bezoek schudde zijn wereld op zijn grondvesten, werd dat wat hij in 25 jaar opgebouwd had, zijn leven op gebouwd had ontmaskerd. Zo moest hij, durfde hij in zijn wezen toe te geven, ja het was illusie. Dit kon alleen maar gebeuren omdat hij luisterde. Echt totaal luisterde, met zijn hele wezen, zijn totale zijn. Zo kon de aanraking plaatsvinden. Maar kunnen wij zo luisteren? Willen wij zo luisteren, naar een ander, naar het leven? Willen wij wel echt veranderen? Of uiteindelijk toch vooral liever bekrachtigt worden in ons leven, onze wereld, ons wereldbeeld? Echt luisteren betekent de ander toelaten, naar binnen laten, er niks tussenin zetten. Het helemaal indrinken tot de laatste druppel, en zo het tot je laten spreken. Dan kan er een verandering optreden waar nodig. Als we werkelijk de ander toelaten, werkelijk tot ons durven laten spreken, tot in ons diepste wezen dur...

Het Oervertrouwen.... Totale overgave. Leeg van dat iets moet gebeuren. Geen beladenheid op wat dan ook. Gewoon Zijn. In vrede, in rust, ontspannen Zijn. Wordt dan niet de werkelijkheid zichtbaar, dat wat is? Heeft dit dan geen natuurlijke verbinding? Alles is helder, alles is klaar. Geen aanval en verdediging. Gewoon Zijn. En je stroomt door het leven heen, heel natuurlijk. Volgend de Stroom. Je overgegeven hebben aan de Stroom van binnenuit. Zonder weerstand, verzet, eigenwilligheid. Is het dan niet natuurlijk dat het Leven dan door jou heen kan kijken, door jou heen kan ervaren dat wat is? Omdat jij er niet bent? Een ware ont-moeting met het leven. Zo'n mooi woord... ont-moeting. Er moet niks. Er moet niks gebeuren. Niemand moet iets zijn. Alles mag er zijn, en de ander mag zijn die hij/zij is. Open en ontvankelijk voor het Leven, voor de ander. De ander werkelijk zien, helder zien omdat de ander mag zijn. Omdat de ander niets hoeft te zijn of te doen....

Ja, is dit niet gewoon Waarheid. Is niet het grote manco van deze tijd, van de westerse mens. Van juist de mens in de rijke landen dat we veel te vol zitten? Juist ook vaak de spirituele mens? Met zoveel programma's, technieken, kennis, ideeën, regels, normen, cultuurjasjes.... dat de Werkelijkheid hierachter verdwijnt. Echtheid? Onbevangenheid, eerlijke open vriendelijkheid, spontaniteit? Onze ego's zo groot dat er gewoon geen ruimte meer is voor de Christus, voor de Liefde, voor Zijn. Echte deemoed, wat uiteindelijk ook een aspect van de Liefde is zonder dat je deemoedig hoeft te zijn. Als een vanzelfsprekendheid, echte warme hartelijkheid zonder ondergrond van iets terug verlangen. Een genieten, gewoon dat je leeft zonder dat er ook maar iets aan vast zit, een beeld, een idee, een achtergrond. Gewoon genieten van dat wat is zonder houding zonder idee van ja hier mag ik van genieten want dat past binnen de cultuur maar nee gewoon genieten van dat je Bent, gewoon Zijn...

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatiev...

Het lijkt makkelijk je eigen weg gaan maar echt je eigen weg gaan daar gaat veel aan vooraf. Dan moet je eerst jezelf kennen en ontdekken waar je de weg ging van anderen, en uit de weg ging wat je voelde wat wilde. Ja, mijn weg is beetje anders geweest, eigenlijk ben ik altijd mijn weg gegaan, niet uit de weg gegaan hoe mijn hart sprak, wat het wilde. Ik kon t ook nooit ontkennen, het sprak te krachtig. Kon geen masker op, geen muur bouwen. Was daardoor heel kwetsbaar maar bleef wel heel dichtbij mezelf. Al veel jaren zeg ik nu, ik luister alleen nog naar mezelf, wat in me is, heeft in alles het laatste woord. Dat is de toetssteen, dat is mijn fundament, mijn Zijn. Daar neem ik verantwoordelijkheid voor. Dat is mijn Bewustzijn. En al is in dit Bewustzijn een éénheid van Zijn, waarin je elkaar her-kent er blijft een unieke wijze van uitdrukking. Wat ik nu Ben en deel, is mijn uitdrukking door mijn persoonlijkheid heen. Maar als je dus gaat staan voor wat je voelt dat je wil, wat w...

Er is hier vaker veel verwarring over, hoe kun je nou informatie opnemen zonder de mind. Juist als je alles op kunt nemen toe kunt laten kun je t meest zuiver waarnemen wat is. De gedachte gaat daar tussenin zitten in wat het denkt te zijn. Maar t Bewustzijn kan ook informatie indrinken dan wordt niet alles leeg, dan kun je echt nog wel naar iemand luisteren zonder de mind. Dan kun je juist naar iemand luisteren puur wat is, als de mind er niet tussenin schiet. Dan kun je juist puur opnemen je omgeving, alles dat is, tot in het meest subtiele. Daar is geen enkele gedachte voor nodig. Dan kun je juist in de schoenen van de ander gaan staan, want je gaat er niet tussenin staan, je staat er niet tussenin met wat jij denkt dat is, dat nodig is. Geen denk-beelden erover. En juist dan kun je heel zuiver intunen op iemands in iemands levensverhaal. In het nu is de Eeuwigheid. In het nu kan voeling zijn met wat alles draagt omvat binnen de tijd verleden en toekomst. Het nu Weet wat is. E...

We kunnen alleen ontvangen wat in ons is? Wat we kunnen bevatten, waar ruimte voor gemaakt is? Als bepaalde lagen nooit aangeraakt zijn of al heel vroeg deuren dichtgeslagen zijn dan weet je vaak ook niet beter. Als veel niet ontvangen is wie je bent wat in je is, wat je wezen is. Dat het niet op aarde kon komen. Daarnaast zit er natuurlijk gewoon veel verschil in zielen die hier op aarde komen. Bij de geboorte wordt al een erfenis meegenomen een achtergrond een pakketje dat is geen schone lei. Veel dat nog beleefd wil worden gevoeld wil worden vaak voordat de lagen aangeboord kunnen worden van het vrijmaken van werkelijke Liefde. Maar is het dan ook niet vaker zo dat zielen die wel al die lagen kunnen beleven maar dat dit niet ontvangen wordt niet gezien wordt niet gevoeld wordt niet opgevangen wordt dat zo die ziel dat al heel snel afsluit? Dat het een innerlijke schat is die blijft maar dat er te weinig veiligheid was om die schat de wereld in te laten stralen met de wereld te...