Kagib Weteninhethart

Het komt eropneer sensitief zijn, betekent heeeeeeeel heeeeeel ruim zijn. Meer en meer alomvattend ruim. Niets meer tussen jou en het leven in. Een totaal indrinken, toelaten, van dat wat is. Wat in het moment is. Zonder invulling, interpretatie, zonder beeld, verbeelding. Dit betekent in je binnenste ruimte gemaakt hebben voor die ruimte. Leeggeworden. Een lege ruimte geworden zijn. Maar dat betekent niet dat alles leeg geworden is. Er bestaat geen ledige ruimte. Juist als we leeggeworden zijn van onze denkbeelden, onze invulling van de werkelijkheid zal dit gevuld worden, vervuld worden door de Werkelijkheid, de Essentie. Dat wat altijd is, dat wat overblijft. Die Essentie is niet gespleten, versplinterd in honderdduizend stukjes, ikjes houdingen. Deze Essentie is heel, een. Dus de werkelijkheid zal dan ook niet meer gespleten/versplinterd zijn. Die werkelijkheid zal één zijn, een een-voudig Zijn. In een vervulde vol-ledige harmonie. Dan zal er sensitiviteit zijn, ware ontvank...

Het leven draait om bewustzijn. Niet om het verstand. Dat is zo beperkt en sluit bijna altijd juist het bewustzijn af. Het kleurt alles in, zet alles vast in beeldjes, in denkbeelden, verstart, dood het leven. Het kan heel praktisch zijn in het hanteren van het wereldse leven maar heeft geen enkele betekenis voor t Eeuwige leven. Nee bewustzijn is uiteindelijk God. En t gaat erom dat we meer en meer van God kunnen bevatten, omvatten, indrinken, uitleven, uitstralen. Dat het bewustzijn groter en groter, ruimer en ruimer wordt. Meer en meer omvattend, totdat het alles omvat. Dan zijn we weer een in alles met God. Maar bijna altijd verliezen we onszelf in wat we buiten ons zelf zien. Leggen daar de prioriteit, geven dat ons vertrouwen. In wat we zien, in ons verstand, in wat we denken te weten, in wat we geleerd hebben. Gevangen in de tegenstellingen, het eindeloze spel van de dualiteit van zwart en wit van haat en liefde. Een groot gevecht. Tussendoor willen we dan verdrinken i...

Eigenlijk is uiteindelijk alles schoonheid. Maar door de vele beelden van waaruit we de wereld inkijken, die vastgezet zijn, zo is t en niet anders, valt de sprankeling weg. Sijpelt het leven weg uit dat wat je ziet. Je ziet alles vanuit die beelden, reageert van daaruit. Vanuit dat wat al vaststaat, waar je al een beeld van gevormd hebt. Hoe doffer en ongevoeliger je in je binnenste bent hoe meer dit het geval is. Van daaruit komen de associaties. Het ene beeld is mooi, een ander beeld is lelijk. Het ene beeld stoot af een ander beeld trekt aan, etc. etc. Maar dat wat is, zie je dan niet. Je ziet beelden. Beelden gevormd uit het verleden, vaak met labels, woordjes eraan, om het helemaal vast te zetten. Van daaruit wordt je steeds heen en weer gegooid door al die beelden. Het ene maakt je blij, van een ander baal je, weer een ander beeld verveeld je, volgend beeld oh daar weet je alles van. Nooit gewoon Zijn. Nooit gewoon genieten van dat wat is. En er is, er is zoveel. Als je va...

Toen we vertrokken, kwamen ze allemaal naar buiten om ons na te kijken; de zon, laag boven de rivier, ging schuil achter een enorme, eenzame wolk. Die wolk stond in vuur en vlam en deed het wateroppervlak eruitzien als het onvergetelijke gloeien van een brandend bos. De lange rijen kleine huisjes waren van elkaar gescheiden door een tamelijk breed pad, en aan weerskanten van dat pad waren smerige, open goten, waar alles wat er maar aan gruwelijks te bedenken viel welig tierde. Je kon er bleke wormen door het zwarte slik zien kronkelen. er speelden kinderen op dat pad, ze lachten en riepen, volledig verdiept in hun spel; ze hadden geen oog voor de voorbijganger. Aan de kade, langs de rivier, tekenden palmen zich af tegen de vurige hemel. Varkens, geiten en runderen zwierven om de huisjes heen, en zo nu en dan duwden de kinderen een geit of een uitgemergelde koe opzij. Het dorp begon zich op te maken voor de naderende duisternis en ook de kinderen werden rustig, toen ze door hun moed...

Mededogen verwijdert de ware vergrendeling, opent de deur naar de vrijheid, maakt het ineengekrompen hart zo groot als de wereld. Mededogen neemt de zware druk, de verlammende last weg van het hart, geeft vleugels aan hen die zich vastklampen aan de laaglanden van het zelf. NYANAPONIKA THERA Mooi, ja dat ware mededogen kan van binnenuit vrijkomen vanuit begrip het tot begrip komen over alles. Niet meer botsen op de buitenlaagjes, niet meer vechten om je ego overeind te houden. De maskers af gegaan, de muren omlaag. Periode van kwetsbaar zijn, anders kan er geen waar mededogen opstaan, ontstaan. Want dat kan alleen maar vanuit een geraakt kunnen worden. Geraakt kunnen worden door het leven door de ander. Inzicht krijgen een doorleefd inzicht vanuit het hart over alles dat is. Binnenin liggen alle antwoorden te wachten als je wil luisteren. Echt luisteren heeft grote gevolgen. lieve warme groet Kagib 

Zonder sensitiviteit kan er geen genegenheid zijn. Persoonlijk reageren duidt nog niet op sensitiviteit. Iemand kan gevoelig zijn met betrekking tot het eigen gezin, de eigen prestaties, status en capaciteiten. Dat soort gevoeligheid is reactie, beperkt, bekrompen en aan verval onderhevig. Sensitiviteit is iets anders dan goede smaak, want goede smaak is persoonlijk; schoonheid, gewaar-zijn betekent vrij zijn van persoonlijk reageren. Zonder waardering voor en sensitief gewaar-zijn van schoonheid is er geen Liefde. Dit gevoelig gewaar-zijn van de natuur, de rivier, de hemel, de mensen, de smerige weg, is genegenheid. De essentie van genegenheid is gevoeligheid. Maar de meeste mensen zijn bang om gevoelig te zijn; voor hen betekent gevoelig zijn gekwetst worden; dus verharden ze zich en houden zo hun leed in stand. Of ze vluchten in allerlei vormen van vermaak; de kerk, de tempel, praatjes, de bioscoop en sociale hervormingen. Maar gevoelig zijn is niet persoonlijk en...

Het gaat er uiteindelijk om, je onschuld te hervinden. De pure onbeladen onbevangen onschuld. Je van geen kwaad bewust omdat er geen kwaad meer in je is. Alles vrij is gemaakt, leeg is gemaakt, is doorzien, opgelost, verdwenen. Alles van het verleden. Alles wat je belemmert om nu vrij en onbevangen, onbezwaard in het leven te staan. Hoe doe je dat? Je kunt t uiteindelijk niet doen. Je kunt alleen dingen doorzien, doorleven. Inzicht en begrip krijgen over dat verleden, over wat was, over het leven, over alles, en zo jezelf er vrij van maken. Maar het is wel zo, alles wat je geen voeding meer geeft, door je gedachten, zal uiteindelijk sterven. Van alles blijft in leven omdat we eraan blijven denken, nouja een beeld van dat wat was. We bouwen er denkbeelden over op. Die gaan een eigen leven leiden. Waar is dat kind in zovele mensen? Niet het misvormde, getraumatiseerde kind. Dat wordt overal zichtbaar al wordt t dan gezegd dat we volwassen geworden zijn. Maar dat pure o...

Het regent niet veel in dit land van de wereld, ongeveer vierhonderd tot vijfhonderd milimeter per jaar. Deze regen is uiterst welkom want de rest van het jaar regent het helemaal niet. Er ligt dan sneeuw op de bergen en in de zomer en de herfst zijn ze kaal, door de zon verbrand, rotsachtig en afschrikwekkend; alleen in de lente zijn ze zacht getint en uitnodigend. Het had een tijdje geregend en de vallei was groen, de sinaasappelbomen droegen fruit en bloeiden. Het is een prachtige vallei, een heel eind van het dorp, en je hoorde de tortelduif. De lucht raakte langzaam vervuld van de geur van sinaasappelbloesem en over een paar dagen zou het overweldigend zijn, met de warme zon en windstille dagen. De vallei werd geheel omringd door heuvels en bergen; achter de heuvels lag de zee en achter de bergen woestijn. 's Nachts was het er buitengewoon stil, machtig en doordringend. Gecultiveerde meditatie is heiligschennis van schoonheid, en van elk blad en twijgje straald...

Hoe buitengewoon mooi is de wijde bocht van een grote rivier. Je moet haar, zoals ze traag door de groene velden kronkelt, vanaf een bepaalde hoogte gadeslaan, niet te hoog of te dichtbij. De rivier was breed, boordevol water, blauw en helder. We vlogen niet zo hoog en we konden de sterke stroming in het midden van de rivier zien met haar kleine golven; we volgden haar, over steden en dorpen naar de zee. Elke bocht had haar eigen schoonheid, haar eigen kracht, haar eigen beweging. En ver weg waren de hoge besneeuwde bergtoppen, paars in het vroege ochtendlicht; ze bedekten de oostelijke horizon. De brede rivier en die hoge bergen leken, op dat uur, de eeuwigheid te bevatten - dat overweldigende gevoel van tijdloze ruimte. Hoewel het vliegtuig snel in zuidoostelijke richting vloog, was er in die ruimte geen richting, geen beweging, alleen dat wat is. Een uur lang was er niets anders, zelfs niet het geluid van het straalvliegtuig. Alleen toen de gezagvoerder aankondigde d...

Ergens in de vallei waren de zwakke lichten van een dorpje zichtbaar; het was donker en het pad was steenachtig en oneffen. De golvende lijnen van de heuvels tegen de sterrenhemel waren gehuld in diepe duisternis en ergens in de buurt huilde een prairiewolf. Alleen zijn in deze eenzaamheid was het horen van de stem van intense stilte en haar grote schoonheid. Het was nu behoorlijk donker en de wereld in die vallei verzonk in diepe stilte. De nachtelijke lucht had speciale geuren, een mengeling van alle struiken die groeien op de droge heuvels, de sterke geur van struiken die vertrouwd zijn met de hete zon. Het had vele maanden niet geregend; er zou lange tijd geen regen vallen en het pad was droog, stoffig en oneffen. De grote stilte met zijn oneindige ruimte omsloot de nacht en elke beweging van het denken hield op. De geest zelf was die onmetelijke ruimte en binnen deze diepe stilte was er niets dat door denken was gecreeerd. Volslagen niets zijn is onmetelijk zijn. ...

Het komt eropneer sensitief zijn, betekent heeeeeeeel heeeeeel ruim zijn. Meer en meer alomvattend ruim. Niets meer tussen jou en het leven in. Een totaal indrinken, toelaten, van dat wat is. Wat in het moment is. Zonder invulling, interpretatie, zonder beeld, verbeelding. Dit betekent in je binnenste ruimte gemaakt hebben voor die ruimte. Leeggeworden. Een lege ruimte geworden zijn. Maar dat betekent niet dat alles leeg geworden is. Er bestaat geen ledige ruimte. Juist als we leeggeworden zijn van onze denkbeelden, onze invulling van de werkelijkheid zal dit gevuld worden, vervuld worden door de Werkelijkheid, de Essentie. Dat wat altijd is, dat wat overblijft. Die Essentie is niet gespleten, versplinterd in honderdduizend stukjes, ikjes houdingen. Deze Essentie is heel, een. Dus de werkelijkheid zal dan ook niet meer gespleten/versplinterd zijn. Die werkelijkheid zal één zijn, een een-voudig Zijn. In een vervulde vol-ledige harmonie. Dan zal er sensitiviteit zijn, ware ontvanke...