Kagib Weteninhethart

Daar gaat het om, om heel te worden. Heilig zijn is heel zijn. Als je heel bent, dan doe je niets meer bewust of onbewust vanuit gemis. Dan draait het leven om geven, want binnenin heb je alles gevonden. Binnenin is het vervuld. Alle afhankelijkheid is verdwenen, alle hechting alle verlangens zijn verdwenen. Dus er kan ook niets meer van je afgenomen worden. Dus je bent vrij. Juist als je heel bent is er waarlijk Liefde. Juist als je heel bent is er waarlijk verbondenheid. Heel zijn is niet een geisoleerd leven. Dan stopt de beweging niet, dan ga je niet op je lauweren rusten. Uit liefde reik je dan uit naar de wereld, is er eindeloos ruimte en begrip voor die wereld. Je Ziet en Weet en doet wat nodig is. Je volgt in het Eeuwige moment de stroom van binnenuit. Dan komt de ware dienstbaarheid vrij vanuit het heel zijn. Dan ben je dienstbaar aan de innerlijke Bron aan je Essentie en doet wat het moment vraagt. In het heel zijn ben je een met alles en iedereen, waar je ook bent wat je ook...

Wat is goed, wat is werkelijk goed? Wat is je naaste liefhebben? Komt dit heel vaak, zo niet altijd voort vanuit eigen gekleurde achtergrond en beleven. Onze cultuur onze opvoeding, alles wat in het verleden plaatsgevonden heeft? Dat we van daaruit het goede willen voor de ander. Maar is dit dan voor de ander of voor onszelf? Zien we dan nog de ander, dat wat is, of alleen onszelf? Zolang we verstrikt blijven in het spel van de dualiteit zal nooit het Onbeweeglijk Koninkrijk dat uiteindelijk de Liefde is zich door ons heen kunnen openbaren. De balk en de splinter dat blijft de kern van de hele ont-wikkeling, de hele Weg. Als we ons blindstaren op dat wat we doen, eventueel zo goed doen, de wereld redden, de mens helpen, maar aan dit principe voorbij gaan dan helpen we niemand wezenlijk. Het is zo eenvoudig de ander te helpen in dat wat we denken dat goed is voor de ander maar onszelf helpen, durven in onze eigen spiegel te kijken dat is veel en veel moeilijker. Dat is heel confronteren...

De natuurgeboren mens is veel te persoonlijk om volstrekt onpersoonlijk te kunnen zijn. Klinkt wel heel koud he, het ideaal van onpersoonlijk worden. En toch is dit verre van koud. Want het ware onpersoonlijke heeft verbinding met de Liefde met ware wijsheid, de verbinding met het Goddelijke. Juist dan kun je waarlijk liefhebben omdat er geen egobelangen of verlangen meer is, geen angst. Je hoeft niemand meer te zijn, je Bent. In dat Zijn is het dan vervuld. En juist daardoor kun je onwankelbaar worden, kan niemand je daar meer uit halen. Je hebt het ware midden gevonden. Je bent dan gegrond in de Liefde. Een Liefde die alleen maar Liefde is, dus hoe kun je dan anders dan liefhebben? Je hebt de ware Liefde gevonden en die geeft vervulling aan het totale leven. In die Liefde ben je met alles en iedereen verbonden, zonder gebonden te zijn, zonder gehecht te zijn. Uiteindelijk is het vrij logisch dat je zo harmonie om je heen creeert. Het is zo binnen zo buiten, alles energie. Elke fricti...

De kern van het Niets zijn is, dit waarlijk beleven in jezelf, dat er dan ook geen verwarring meer is mbt tot het leven om je heen. Dat voegt zich daarnaar. Juist als je tot dit Niets gekomen bent zal die verwarring er niet meer zijn mbt de maatschappij. Je doet wat binnen je mogelijkheden ligt, en als t niet werkt laat je weer los. Juist als je in het Niets bent, jezelf als Niets ervaart is er een grote innerlijke Kracht waar je vanuit leeft. Je doet gewoon wat t moment vraagt. Als je tot Niets geworden bent is de afhankelijkheid verdwenen. Je kunt niet meer klein gemaakt worden, maar ook niet meer groot. Je bent gewoon die je Bent. Je kunt ontvangen zonder je verheven te voelen als mensen blij zijn in wat je doet of bent. Daar zit dan geen dualiteit meer in. Want als je tot Niets geworden bent kan de ander je geen pijn meer doen. Als je tot Niets geworden bent, wat betekent dat t ego verdwenen is dan doe je in t moment wat nodig is, wat past, wat dat moment vraagt. Of dit bedreigend ...

Daar gaat t om, harmonie, balans vinden, in evenwicht zijn. Wat uiteindelijk betekent in harmonie zijn met Zijn. In je midden zijn. In het midden is stilte. In het midden is vrede. In het midden is onuitputtelijke Kracht. Draait het hele leven er niet om dit midden te vinden, en steeds weer te hervinden? Verliezen we dit niet steeds weer omdat we achter onze gedachten aanhollen, achter onze verlangens, achter dat we zoveel moeten doen, en we zijn er niet meer, we zijn uit ons midden. Of we versuffen, kristalliseren, raken vast in monotonie, routine, gaan een beetje slapend door t leven. En ook dan zijn we uit ons midden, niet in harmonie dus ook niet echt in vrede al kan dit aan de oppervlakte zo lijken. Schijnbare vrede kan dan zo onder onze voeten weggeslagen worden als de situatie verandert. Dus ja dan staan we niet echt stevig. Niet gegrond in Zijn, maar in wat we denken te zijn. Als we niet in harmonie zijn, op wat voor manier dan ook, dan zal het leven iets zoeken om die harmonie...

De Liefdekracht is uiteindelijk de allergrootste Kracht omdat als je daar ruimte aan gegeven hebt in jezelf, je daardoor vervuld bent. Dan is alles tot vervulling gekomen. Daarin voel je jezelf gedragen. Daarin ben je All-een geworden en dus nooit meer eenzaam en verlaten. En juist omdat je All-een bent, voel je, je verbonden en een, voel je die Liefde voor alles en iedereen zonder onderscheid. Alles is dan Vrij, dus alles kan zich dan ook in Vrijheid openbaren. Niets hoeft hierin te gebeuren dus je bent ook vrij van resultaat. Geen teleurstellingen, geen iets willen versnellen. Je Bent dan gewoon die je bent, en doet wat t moment vraagt. Elk moment vraagt weer iets nieuws en in afstemming daarop Weet je precies wat dit is. Het dienen vanuit de Kracht, je leven totaal in het kader stellen van je medemens is een fase in de ontwikkeling. Voordat die fase aangebroken is, kan het een valstrik zijn, een verschuilen achter. Zovele mensen stellen hun leven dienstbaar op, steeds ...

Wat is goed, wat is werkelijk goed? Wat is je naaste liefhebben? Komt dit heel vaak, zo niet altijd voort vanuit eigen gekleurde achtergrond en beleven. Onze cultuur onze opvoeding, alles wat in het verleden plaatsgevonden heeft? Dat we van daaruit het goede willen voor de ander. Maar is dit dan voor de ander of voor onszelf? Zien we dan nog de ander, dat wat is, of alleen onszelf? Zolang we verstrikt blijven in het spel van de dualiteit zal nooit het Onbeweeglijk Koninkrijk dat uiteindelijk de Liefde is zich door ons heen kunnen openbaren. De balk en de splinter dat blijft de kern van de hele ont-wikkeling, de hele Weg. Als we ons blindstaren op dat wat we doen, eventueel zo goed doen, de wereld redden, de mens helpen, maar aan dit principe voorbij gaan dan helpen we niemand wezenlijk. Het is zo eenvoudig de ander te helpen in dat wat we denken dat goed is voor de ander maar onszelf helpen, durven in onze eigen spiegel te kijken dat is veel en veel moeilijker. Dat is heel confront...

Het luisteren naar je Bewustzijn, naar Tao heeft grote gevolgen, waardoor je in eerste instantie meer en meer vervreemd van je medemens. Minder en minder mensen kunnen je begrijpen, kunnen je volgen. Je beklimt een berg en raakt steeds verder af van wat mensen als belangrijk beschouwen. Dat maakt eenzaam omdat ook dat Andere dan nog niet voldoende gegroeid is, om daarin vervulling te vinden. Je voelt je onzeker, en dit kan eventueel weer weerstand tot gevolg hebben, oordeel over die 'anderen'. Dit is dan de volgende fase, als t ware weer omlaag klimmen van de berg, terug naar de mensen. Dat, dat Andere je meer en meer vervuld, je een voelt met alles en iedereen heel natuurlijk, als een vanzelfsprekendheid. Dus de eenzaamheid verdwijnt, het oordeel, de onzekerheid. Er is begrip, er komt Liefde vrij voor alles en iedereen. Je hebt ruimte gemaakt voor die Liefde. De Liefde die alles en iedereen omvat en draagt. Daarin voel je jezelf vervuld, daarin is alles vervuld. Het is v...

Verwarrende beelden. Nieuwe werelden die zich openen en sluiten. Opgeslokt door je medemens. In de huid kruipen van, maar er niet meer uit kunnen stappen. Totaal inleven maar daardoor je eigen leven niet meer kunnen leven. Ingekapseld door verlangens, verwachtingen, angsten, verdriet. Overal licht willen brengen, maar zelf verduisterd worden door de duisternis van anderen. Van binnen speelt zich een heel ander leven af, dan aan de buitenkant zichtbaar is.. Gedachten die om en om tollen, verstrikken. Ze zuigen je mee van licht naar duisternis, van duisternis naar licht. Van leven naar dood, van dood naar leven. Ze nemen je gevangen in een wurgende houdgreep, in een draaikolk die je naar beneden sleurt. Een stralende lach, een bemoedigend woord.... voor de ander. Een luisterend oor, een wijze raad...... voor de ander. Een stroom van liefde vloeiend........ naar de ander. Niets voor je zelf, alles......... voor de ander. Maar wat als de ander er niet meer is? Wat als er geen mogelijkheid ...

Bij een kaars is er geen verlangen laat mij langer branden als hij bijna opgebrand is. Hij wordt ontstoken en weer uitgeblazen. De kaars geeft zich helemaal over aan het lot. Het heeft hierin geen voor of afkeur. Het maakt haar niet uit of ze mag branden of uitgeblazen wordt. En als de kaars dan helemaal opgebrand is, dan dooft de vlam zonder verzet, zonder strijd, uit. Het heeft zijn leven gegeven zonder hechting. Zo zou ons leven uiteindelijk kunnen zijn. Dat we er zijn voor iedereen. Dat er de mogelijkheid is dat we gebruikt worden in onze mogelijkheden. Maar dat hierin geen belangen zijn, geen verlangen, geen hechting, geen verwachtingen. Het gewoon trouw zijn aan wat zich in het moment wil ontvouwen. Dan kan men een waar dienaar zijn voor de mensheid en voor het Leven. Zoals de kaars, dat het zo zal zijn dat als we uiteindelijk opgebrand zijn en uit dit bestaansveld zullen verdwijnen. Dat het dan zelfs niet meer uit maakt waar we terecht zullen komen. Dat de betekenis hiervan zelf...

De Liefdekracht is uiteindelijk de allergrootste Kracht omdat als je daar ruimte aan gegeven hebt in jezelf, je daardoor vervuld bent. Dan is alles tot vervulling gekomen. Daarin voel je jezelf gedragen. Daarin ben je All-een geworden en dus nooit meer eenzaam en verlaten. En juist omdat je All-een bent, voel je, je verbonden en een, voel je die Liefde voor alles en iedereen zonder onderscheid. Alles is dan Vrij, dus alles kan zich dan ook in Vrijheid openbaren. Niets hoeft hierin te gebeuren dus je bent ook vrij van resultaat. Geen teleurstellingen, geen iets willen versnellen. Je Bent dan gewoon die je bent, en doet wat t moment vraagt. Elk moment vraagt weer iets nieuws en in afstemming daarop Weet je precies wat dit is. Het dienen vanuit de Kracht, je leven totaal in het kader stellen van je medemens is een fase in de ontwikkeling. Voordat die fase aangebroken is, kan het een valstrik zijn, een verschuilen achter. Zovele mensen stellen hun leven dienstbaar op, steeds maar ...

Ik weet één ding zeker, dat jij zult gaan delen wanneer je tot bloei gekomen bent. Er is geen kans het te ontwijken. Als de bloem zich opent, is er geen kans dat zij haar geur vasthoudt en gevangen houdt. De geur ontsnapt. Het gaat in alle richtingen. Wees dus eerst vervuld, tevreden. Wees eerst jezelf, en dan gaat er vanuit jouw wezen een geur uit naar velen. En het is geen dienstbaarheid, het is een louter vreugdevol delen. En er is niets vreugdevoller dan het delen van je vreugde. Osho We zijn veel te vroeg dienstbaar, en we verliezen ons daarin. Waar we waarlijk aan dienstbaar zouden moeten zijn is wat ons draagt, wat echt Weet wat goed is voor alles en iedereen. Daarom is t zo belangrijk, om eerst bij jezelf te beginnen. Hoe dan ook, wakker en alert te zijn ook als je veel voor andere mensen doet. Zolang je afhankelijk bent van het dienstbaar zijn Weet je dat niet je Essentie vrij gekomen is. Essentie is, is er voor iedereen, maar zonder afhankelijkheid, zonder belang, sp...