Kagib Weteninhethart

Dat jezelf ten diepste realiseren overal waar niet de Liefde is, is niet de Waarheid. Maar dit wil niet zeggen dat je de rest moet ontkennen, onderdrukken, overstijgen. Maar t kan ruimte scheppen in jezelf om te voelen dat het zo is en dat steeds als die Liefde er niet is jezelf terugroepen, wat is hier aan de hand waarom voel ik die Liefde niet, waarom is er dat oordeel in mij, waarom die emotie etc. etc. Dit alles wil in het Licht wat uiteindelijk de Liefde is, oplossen. Daarin is niks mis met emotie verwarring etc. Waar het om gaat is, dat je Verbinding maakt met wat hier niet door aangetast is, en dat is de Liefde. En die Liefde, de Universele Inspiratie, die Weet, die Weet wat is. Die kan dwars door de pijn heen, in een loutering alles terug in balans brengen, terug naar de Vrede brengen. Het gaat om zicht te krijgen, overal waar weerstand tegen iets aanwezig is, tegen iets of iemand, tegen een bepaalde situatie. Het wil je iets zeggen, het is een teken, een aanduiding. We doen he...

We hebben allemaal een aspect in ons dat verbinding heeft met het geheel, met het Al. Ieder heeft daarin een geheel uniek stukje bij te dragen, in te ont-wikkelen, af-wikkelen, zich laten ont-vouwen. Een aspect in onszelf het Bewustzijn dat Weet. Dat spreekt in het hart, het tijdloze Weten. Je kunt daar weer afstemming mee vinden, weer mee gaan resoneren, als je jezelf hiervoor opent. Dan kan dit je van binnenuit gaan leiden, een innerlijk richtsnoer worden dat steeds voortgaat in ontvouwing en verandering. Steeds weer loslaten en achterlaten, steeds meer zien doorzien, steeds meer ruimte voor dat Weten voor wat je in Essentie Bent voor de Liefde, dat zich zo helderder en helderder door jou heen kan openbaren. In eerste instantie is er veel confrontatie hierin, als er nog veel gezien wil worden, veel zichtbaar wil worden, in het Licht wil komen. Maar naarmate deze fase voorbij is gaat t proces nog steeds door en door en door zolang de Verbinding blijft. Dan wordt t n waarlijk meebewege...

Wat wil je in het leven. Wil je echt leven, of leef je imitatie? Echt leven heeft gevolgen, kan kwetsbaarheid betekenen. Dit betekent het hebben van een open, een ontvankelijk hart. Maar als je echt leeft, met alles erop en eraan, en ook verantwoordelijkheid neemt hoe je hart hierin spreekt dan kun je ook tot vrede komen in je hart. Dan mag alles tot vrede worden, zo binnen zo buiten. Dit is er natuurlijk niet zomaar, dit is een proces met allerlei stadia. Maar als t je intentie is om deze weg te gaan, zal steeds die vrede die innerlijke vrede terugkeren. Hoe turbulent en verwarrend en eventueel pijnlijk alles daarvoor ook was. Het  kan zo zijn dat je, je hart uitspreekt hoe je dingen beleeft en ziet, dat iets eventueel niet goed voelt. Dat is uiteindelijk ook eerlijk en authentiek met jezelf en de ander omgaan. Kan zelfs heel kwetsbaar zijn, omdat je misschien daardoor iemand verliest. En toch wordt dit dan soms gevraagd. Als t niet meer goed voelt, is het belangrijk dit uit te sp...

Als je de durf hebt gehad om jezelf open te stellen, kom je in een nieuwe dynamiek. Dan kun je ook echt de verbinding, en van daaruit de voeling en leiding ervaren, van het Leven. Van de Stroom, waaraan je jezelf dan misschien meer en meer kunt/durft over te geven. Eigenlijk kom je dan meer en meer tot leven, wordt je echt levend. De starheid verdwijnt. Je gaat stromen, meestromen. En dan kun je in een positieve spiraal terecht komen, waarin het Leven je keer op keer bekrachtigt dat t goed is om open te zijn. Al doet dit soms pijn, kan het confronterend zijn. Maar meer en meer voel je echt het leven in jezelf, durf je jezelf over te geven aan dat Leven. Waar t je ook heen brengt. Naarmate je de blokkades opruimt die de Stroom tegenhouden, de maskers afdoet, de muren omlaag haalt, zul je meer en meer genieten van gewoon er Zijn. Dat je leeft, blij om niets. Dit is het Licht in jezelf. Dan kan het leven een dans worden, een vreugdedans. Je omarmt dan alles wat op je pad komt. Je durft te...

Het Licht kan het beste inlichten als je binnenin verstild. Dan is het Licht ook het meest helder en kun je je eigen Weten opvangen.  In jouw hart is Liefde. Dat mag je voelen in jezelf, puur Liefde. En die Liefde omvat jou. Het heft geen beschuldigend vingertje, laat jou zijn in alles wat je doet. Het straalt ook in alle anderen en heft ook daar geen beschuldigend vingertje. Het laat ons zijn in een eeuwig geduld. Totdat we ons openstellen voor deze Liefde die er altijd is, voor jou en iedereen er is. Die je dan mag/kan vervullen. Waarin je rust en vrede mag vinden, en waardoor je als vanzelfsprekend jezelf en de ander liefhebt. In deze Liefde mag veel op zijn plek vallen, wat nu zo moeilijk lijkt. Het is eigenlijk het kerngegeven van het leven, de stilte. Zolang die stilte er niet is, zolang er nog zoveel sterke voor en afkeur is, emoties, blijven we speelbal van zoveel krachten. Maar als er steeds meer innerlijke verstilling ontstaat, zal die Liefde in ons, meer en meer kunnen s...

Ja, het is echt waar. Als je in harmonie bent met het Eeuwige moment, dan wordt je gedragen, voel je jezelf zo licht als een veertje. Je wordt dan gedragen door de Liefde. Je bent beschermd, geïnspireerd van binnenuit. Er is blijmoedigheid, onbevangenheid in gelijkmoedigheid, zachtmoedigheid. En er moet dan niks. Alles werkt dan voor jou, heel eenvoudig. Je hoeft slechts te volgen, in dit Eeuwige moment te blijven. Hierop afgestemd, naar deze Stem te blijven luisteren. En van daaruit gaat de ontvouwing verder, van heerlijkheid tot heerlijkheid. Schat na schat zal zich mogen openbaren van binnenuit, het levende Weten. De Weg gaat altijd verder, en je hoeft dus slechts te volgen. Er niet tussenin gaan staan met emotionele voor of afkeur, intense verlangens belangen, verwachtingen. Stil worden voor de Stem. En luisteren. Alles zal gegeven worden wat nodig is, wat je nodig hebt. Kagib

Kan er rust zijn in de on-rust. Schrille stemmen die elkaar proberen te overstemmen. Een kakafonie van geluid. Glasgerinkel, klankorgasme. Alle remmen los, want we zijn nu uit.   En toch, ja, er is rust. Want het is de Liefde die mijn Ziel kust. Uitgedoofd is alle lust.   Een gewoon Zijn. Rustend in innerlijke stilte. Waarin alles gewoon mag zijn. Geheeld is alle innerlijke pijn. Het doorzien hebben van alle schijn.   Daarom kan niets me meer deren. Hoef me tegen niemand meer te verweren. Ik word beschermd, gedragen. Als je iets weten wilt, hoef je het slechts te vragen.   Ik laat de druk, de drukte. Ieder mag vinden, wat zij zich wensen. Ik heb lief alle mensen. Zij mogen hun pad gaan. En wat in mij leeft, zal waarschijnlijk bijna niemand verstaan. Maar ook mijn pad zal verder gaan.   Kagib

Als ik naar mijn leven kijk ben ik daarin door heel heel veel heen gegaan. Er dwars door heen gegaan, en het loste op, verdween, werd tot niets, loste op in Bewustzijn. Zelfs de laatste jaren bv het genieten vd natuur alles wat ik om me heen zie wat ik hoor etc. Het is allemaal bijzaak geworden en wordt meer en meer tot niets, lost ook meer en meer op in Bewustzijn. Dan vraag je jezelf af, wat is de zin hiervan..... Als de betekenis van alles wat we hier doen wat zich hier op aarde opbouwt zichtbaar wordt weer wordt tot niets. Ja stel die vraag in mezelf en t antwoord is Bewustzijn. Ik ben nu Bewust geworden van dit alles. Daardoor kan ik er ook nooit meer uitvallen. Het is gezien, doorZien, tot begrip geworden. Daarom kan de weg nu verder gaan vanuit het Niets vanuit alles. Het Bewustzijn gebruikt nu de vormen om hier mezelf te kunnen presenteren, om verbinding te kunnen blijven maken. Maar t is allemaal een extraatje geworden, uiteindelijk allemaal functioneel geworden. Om mens...

Er was niets wat los van mij stond; in feite was het zo dat er geen 'ik', geen waarnemer, geen opmerker was, als u begrijpt wat ik bedoel. Er was geen 'ik' die los stond van die boom of van dat papiertje in de goot, of van de vogels die naar elkaar riepen. Het was een bewustzijnstoestand die ik nooit had gekend. Op de weg naar het park is ergens een bloemenwinkel. Honderden malen ben ik daar voorbijgelopen en altijd keek ik even naar de bloemen, als ik erlangs liep. Maar op die bewuste morgen ben ik er voor stil blijven staan. De spiegelruit was licht beslagen door de warmte en de vochtigheid binnen, maar dat belette me niet de vele soorten bloemen te zien. Terwijl ik daar zo naar stond te kijken, merkte ik dat ik glimlachte en straalde van een vreugde die ik nooit eerder had ervaren. Die bloemen praatten tegen me en ik praatte tegen hen; ik was in hun midden en zij waren een deel van mij. Als ik dat zo zeg, krijgt u misschien de indruk dat ik hysterisch was, lichtelijk...

Het had een aantal dagen hevig geregend en de beekjes waren gezwollen en stroomden met veel geruis. Bruin en vuil stortten ze zich uit alle bergkloven en kwamen samen in een bredere stroom die midden door het dal liep en op zijn beurt weer samenvloeide met de rivier die naar de zee stroomde, een paar mijl verderop. De rivier stond hoog en slingerde zich snelstromend door boomgaarden en open veld. Zelfs in de zomer was deze rivier nooit droog, al zag je dan in alle beken die hun water erin stortten de kale rotsen en de droge zanderige bedding. Nu stroomde de rivier sneller dan iemand zou kunnen lopen en langs de beide oevers stonden mensen naar het wateroppervlak te kijken. Het gebeurde niet vaak dat de rivier zo hoog stond. De mensen waren opgewonden, hun ogen schitterden, want het snel vloeiende water was een prachtig schouwspel. De dicht bij de zee gelegen stad zou er misschien schade van ondervinden, de rivier zou misschien buiten haar oevers treden en de akkers en groepjes bo...

Ga maar. Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan.   Mijn hart is vrij, mijn hart is blij, ik laat jou vrij.   Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans, tot ontmoeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou als een warme deken.   De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid.   Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je.   Ga nu maar. Het is klaar.   Kagib

Stilte is niet leeg, als die door inzicht ontstaan is. Als alles als t ware verstild is. Die stilte is vibrerend met sprankelend leven in vele dimensies. Heel subtiel, maar toch heel vol en heel rijk. In die Stilte kun je ook waarlijk meebewegen met het Leven, wat het Leven vraagt wat het moment vraagt. Als die Stilte ontstaan is, betekent het eigenlijk dat het ego verdwenen is, want het ego kan niet stil zijn. Het ego is vol van zichzelf en moet zichzelf in stand houden. Daarom blijft er gespletenheid/strijd, omdat er iets overeind gehouden moet worden, iets vol gehouden moet worden. Dit betekent vaak dat er iets onderdrukt naar onderen gedrukt moet worden. Dan kan r nog een soort van stilte ontstaan zijn door oefening/techniek. Maar dan is r afhankelijk van iets om die stilte in stand te houden. Die stilte is ook niet vibrerend met het Leven, niet afgestemd, niet verbonden, niet Een met het Leven. In die stilte ben je geïsoleerd, opgesloten in je eigen wereldje. Stilte kun je n...

Iedereen kan een heilige worden. Iedereen is diep binnenin een heilige. Diep van binnen heeft God een zaad gepland. Dit zaad is geplant in het hart. Als je, je hart opent, zul je het zaad openen. Je zult het zaad open breken. Het zaad is Gods Liefde. Gods Energie. Dit is het begin van Gods werk, uitwerking in deze wereld. Als je je hart open houdt, zal uit het zaad een wonderschone bloem opbloeien. Het zal groter en groter worden. He zal je hele wezen transformeren. Gods Liefde zal je transformeren. En je zult meer en meer een worden met Het. Je zult meer en meer een Wezen worden van Liefde en wijsheid. Kagib

Het was een mooie avond. De zon ging onder achter immens grote, donkere wolken, waartegen een groepje hoge, slanke palmen stond afgetekend. De rivier had een gouden gloed gekregen en de verre heuvels glansden in het licht van de ondergaande zon. Het onweerde, maar aan de kant van de bergen was de hemel helder en blauw. Het vee kwam terug uit de weide en een kleine jongen dreef het naar de stal. Hij kon hooguit tien of twaalf jaar oud zijn en, al was hij ook de hele dag alleen geweest, hij zong het hoogste lied, waarbij hij nu en dan een koe die afdwaalde of die te langzaam liep, een tik gaf. Hij glimlachte; zijn donkere gezicht begon te stralen. Nieuwsgierig bleef hij staan en begon gretig, maar toch enigszins gereserveerd, vragen te stellen. Het was een dorpsjongen, hij moest dus wel ongeschoold zijn; hij zou nooit kunnen lezen en schrijven, maar hij wist al wel wat het betekende op zichzelf te staan. Hij besefte niet dat hij alleen was; waarschijnlijk kwam dat nooit bij hem op en...

Niets zeggen. Elk woord is hier te veel, verstoort, bederft. Alleen maar kijken, je verwonderen. Je laten vollopen met licht. Je ademloos laven aan het leven. Hans Bouma Zeker waar, tussendoor hier ruimte aan geven. Zo kun je komen tot een ander beleven. Waar je eventueel zo vol mee zat weggenomen opgelost in het ware Leven. de Stilte die 'spreekt' Oplossen in het Licht. Aanwezig zijn, mogen zien wat eerst verborgen was.  lieve warme groet Kagib

Iemand die leeft vanuit innerlijke rust straalt een andere energie uit dan iemand die nerveus of uit balans is. Innerlijke rust is het vermogen om een zekere afstand te houden tussen de buiten en de binnenwereld. Door de drukte en stress van het dagelijkse leven zijn wij geneigd om onze aandacht buiten onszelf te houden. Er gebeurt zoveel dat we uit de eigen kracht stappen en bijna het contact met onszelf verliezen. Patty Harpenau Is zeker waar, wat ze hier zegt. Alles is energie. Mbt innerlijke rust, bij echte innerlijke rust doe jij niks meer, dan rust je in het Leven dat alles draagt. Zeker is er dan een bepaalde afstand maar betekent niet afstandelijk zijn. Er is een ontkoppeling gemaakt. Je verliest je niet meer in je gedachten je emoties, er is een andere faktor bijgekomen. Met die faktor, de toeschouwer, kun je dan je gedachten, emoties bekijken, doorvoelen. Met de toeschouwer kijk je ook zo de wereld in, ziet meteen wat de omgeving in je opwekt aan geda...