Kagib Weteninhethart

Wat is tot zijn recht komen? Het is niet hetzelfde als dat iedereen blij en happy eruit komt. Soms willen in bepaalde situaties harde woorden gesproken worden die toch waarheid zijn. Waarheid spreken is geen harmoniemodel. Als ieder zichzelf mag/kan uitspreken, zijn/haar waarheid dan wordt zichtbaar wat ieders waarheid en beleven is. Geen invullingen meer, geen gedachten over maar echt wat is. Wat is, hoeft daarin dus echt geen Waarheid te zijn. Maar als de stroom dan door mag/kan gaan dan is er wel een kans dat ondergronden zichtbaar worden, dingen uitgesproken worden die misschien lang verborgen zijn geweest. Vaak, in relaties raakt er zoveel verborgen, zoveel blijft onuitgesproken wat een eigen leven gaat leiden. Dit gaat er tussenin zitten, alles wordt hierdoor ingekleurd. Dus ja het zou geweldig zijn als dit proces in gang mag gaan. Maar in de praktijk is dit natuurlijk heel lastig. In de praktijk willen we meestal vast houden aan onze waarheid ongeacht wat door de ander uitgespro...

Gedachten zijn beelden, levende beelden. En hoemeer voeding ze krijgen, hoe levender ze worden, hoe krachtiger hoemeer bepalend ze worden. Omdat we geen meester zijn over onze gedachten krijgt zo ieder zijn eigen beelden over de wereld, of vormt zo zijn/haar eigen wereld vanuit eigen denkbeelden. Als daar dan ook niets in veranderd wordt dat jouw wereld. Maar dit heeft niets met de Realiteit te maken, die zit bijna altijd daaronder. De Realiteit is eigenlijk het ware voor-beeld, wat voor die beelden zit, dat wat is. Je kunt je voorstellen dat in communicatie bv, een gesprek, echt delen, heel moeilijk wordt als je al n beeld hebt over de situatie over de ander. Wat is, kan dan totaal niet meer opgevangen worden, ervaren worden. Dan komt er dus interpretatie, bevooroordeling, inkleuring. Als je open en onbevangen de ander toelaat Weet je wat gezegd wordt wat werkelijk de uitgesproken gedachten, het beleven van de ander is. Hetzelfde bij als je iets leest, als je steeds je eigen gedachten...

Niet jezelf laten zien, niet eerlijk delen hoe t voor jou voelt, je alleen maar voegen naar de ander, hoe de ander dingen ziet of doet. Ook al gaat dit tegen jezelf in, zie je t anders, vindt je t niet prettig. Maar ja, je wil geen conflict dus je laat t zo. Dat werkt natuurlijk niet. Dan krijg je verkramping, kan t niet anders dan dat er meer en meer wrevel ontstaat, spanningen, verwijten over andere dingen. Dit kan zich meer en meer opbouwen tot n echte uitbarsting, die dan vaak helemaal niet redelijk is en waarbij allerlei andere dingen erbij gehaald worden. Het is zo belangrijk om uit te spreken hoe het voor jou voelt, dat iets niet prettig is en waarom etc. Dan kun je misschien tot n compromis komen, wederzijds begrip. Toch kun je wel zonder spanning rekening houden met elkaar, zonder verkramping, zonder dat er wrevel is. Als er echt Liefde is voor die ander, hoeft heel veel helemaal niet ten koste van jou te gaan. Maar communicatie blijft daarin zo ontzettend belangrijk. Delen, w...

Als alle beelden verdwenen zijn, alle invullingen, en jij vervuld bent geraakt door dat Andere, door de Liefde, door de Essentie, dan heb je de ander lief, mag de ander totaal zijn die hij/zij is. In die Zijnsstaat kan de ander je dan ook niet kwetsen, want je hebt alles. Je hebt geen beeld van jezelf, hoeft niks te verdedigen, je Weet. Dit Weten is dus niet van het verstand, het is geen beeld, je Weet het, het is je bewustzijn. In die Zijnsstaat heb je in alle eenvoud lief. En dan nog, zonder weerstand geef je soms grenzen aan, beter gezegd de Essentie in jou geeft grenzen aan, is helder in wat nodig is. Het stroomt heel natuurlijk naar buiten als het moment dit vraagt. In dit alles is eigenlijk het denken de grote stoorzender. Daardoor ontstaan de beelden, de verwijdering tussen elkaar, de beladenheid, de verlangens, de angst, de onzekerheid. In het ont-moeten van de wereld, van de ander is geen enkel denken nodig, geen enkele gedachte. Alleen heel praktisch om naar de winkel te gaan...

Het zonder beelden zijn. Meestromen in het Eeuwige moment dat zich voegt in dat wat in dat moment, en dat moment alleen, nodig is. Een ander moment misschien weer iets anders. Geen inbeelding, geen bevooroordeling, geen vastzetten vastgezet hebben, maar echt meestromen met dat moment. En hoe vaak vindt dit plaats? Echt elkaar zien/voelen/ervaren, geen enkel beeld ertussen? Dat zijn de meest kostbare momenten in het leven, waarin je elkaar zoveel kunt geven. Dan ben je eigenlijk één Wezen, één Ziel en kunt elkaar hierin aanvullen, verrijken, inspireren, bekrachtigen. Wat maar nodig is. In communicatie. Wanneer is er niet sprake van vastgezette beelden? Is t slechts een gevecht tussen beelden. Een schimmenspel, maar werkelijk leven zit er niet in. Het leven bevroren in dat beeld.  Alles wat daarna komt kleeft zich eraan vast, bevestigd t beeld. Of er moet gevochten worden om t beeld overeind te houden, het moet verdedigd worden. Op deze manier zullen we nooit tot elkaar komen. Pas al...

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatieve' z...

Ben nu ongeveer sinds 2001 aan het internetten en heb daarbij ervaren dat het veel meer is dan woordjes. Dat je in die woordjes heel veel kunt ervaren, proeven, lezen. De energie erin, van waaruit mensen hun woorden delen. Dat dit heel veel kan raken, kan verbinden, ook heel veel wakker kan maken. Ok je kunt zo iemand niet aanraken, niet in de ogen kijken en toch kun je, als je open bent, heel iemands wezen voelen/proeven van dat moment. Heb vaker mogen  meemaken dat mensen die ik op t internet ont-moet had precies overeenstemde met real life. Internet en al die technische snufjes wordt gewoon n nieuwe wereld, past ook in deze tijd, heel veel mogelijkheden hierin. Dit betekent natuurlijk niet dat t dan een verschuilen wordt achter. Achter je computertje achter je desktop, je laptop. Dat je hier een schijnwereld opbouwt die niets met je dagelijkse realiteit te maken heeft. Dat je in real  life een totaal ander mens bent. Dit vind natuurlijk ook vaak plaats juist als mensen n...

Niet jezelf laten zien, niet eerlijk delen hoe t voor jou voelt, je alleen maar voegen naar de ander, hoe de ander dingen ziet of doet. Ook al gaat dit tegen jezelf in, zie je t anders, vindt je t niet prettig. Maar ja, je wil geen conflict dus je laat t zo. Dat werkt natuurlijk niet. Dan krijg je verkramping, kan t niet anders dan dat er meer en meer wrevel ontstaat, spanningen, verwijten over andere dingen. Dit kan zich meer en meer opbouwen tot n echte uitbarsting, die dan vaak helemaal niet redelijk is en waarbij allerlei andere dingen erbij gehaald worden. Het is zo belangrijk om uit te spreken hoe het voor jou voelt, dat iets niet prettig is en waarom etc. Dan kun je misschien tot n compromis komen, wederzijds begrip. Toch kun je wel zonder spanning rekening houden met elkaar, zonder verkramping, zonder dat er wrevel is. Als er echt Liefde is voor die ander, hoeft heel veel helemaal niet ten koste van jou te gaan. Maar communicatie blijft daarin zo ontzettend belangrijk. D...

Juist als je jezelf kent ken je jezelf niet. Ben je niet meer bezig met wat je bent, wat je doet. Je Bent gewoon, je doet gewoon. Het is allemaal vrij en stromend, onbevangen. Je bent leeg geworden van jezelf, dus alle verkramping is verdwenen. Alle fixatie alle gerichtheid op jezelf. Elk moment roept iets op, en van daaruit komt een reactie. Maar jij reageert niet meer, Tao reageert door jou heen. Het Leven, de Stroom, de Liefde, in alle eenvoud en harmonie. Je bent niet bezig met, wat zal het effect zijn, hoe kom ik hierin over, zullen ze me niet afvallen, word ik niet aangevallen verstoten. Er is geen reactie van, goh wat ben ik goed dat ik dit weet dat ik dit kan, wat weet ik toch veel, of juist, ik ben niks ik kan niks ik ben niks waard. Allemaal het spel van de dualiteit, waardoor je altijd heen en weer gegooid zult worden. Want hoe dan ook, je denkt te weten wie je bent, of heel goed of heel slecht. Maar het is jouw beeld, jouw idee. Je bent dan ziek, gewond, en je b...

Het Oervertrouwen.... Totale overgave. Leeg van dat iets moet gebeuren. Geen beladenheid op wat dan ook. Gewoon Zijn. In vrede, in rust, ontspannen Zijn. Wordt dan niet de werkelijkheid zichtbaar, dat wat is? Heeft dit dan geen natuurlijke verbinding? Alles is helder, alles is klaar. Geen aanval en verdediging. Gewoon Zijn. En je stroomt door het leven heen, heel natuurlijk. Volgend de Stroom. Je overgegeven hebben aan de Stroom van binnenuit. Zonder weerstand, verzet, eigenwilligheid. Is het dan niet natuurlijk dat het Leven dan door jou heen kan kijken, door jou heen kan ervaren dat wat is? Omdat jij er niet bent? Een ware ont-moeting met het leven. Zo'n mooi woord... ont-moeting. Er moet niks. Er moet niks gebeuren. Niemand moet iets zijn. Alles mag er zijn, en de ander mag zijn die hij/zij is. Open en ontvankelijk voor het Leven, voor de ander. De ander werkelijk zien, helder zien omdat de ander mag zijn. Omdat de ander niets hoeft te zijn of te doen....

Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft. Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op. Hoe daarin nog rust en vrede te vinden.... Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen? En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen. Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken.... Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de 'negatiev...

Opgesloten in een kamer. Weggedoken in een donkere hoek. Uitkijkend naar levend kontakt. Achter glas wordt een film afgedraaid, waar zij slechts toeschouwer van is. Een klein dromerig meisje komt voorbij. Op haar mond een stille glimlach. Een krachtige jonge vrouw, met stralende ogen. Een oude dame met een bitter gezicht. Een doffe blik, alsof het licht uitgegaan is. Gedachteloos laat ze alles aan zich voorbij trekken. 'S avonds doet ze de gordijnen dicht. Maakt een potje thee, en zet dan de televisie aan. Weer is ze buitenstaander. Ze ziet de wereld aan zich voorbij trekken. Hier wordt ze eigenlijk alleen maar treuriger van. Een lege lach. Een bebloed gezicht. Ogen vol haat. Leedvermaak. Waar leef ik eigenlijk nog voor, vraagt ze zichzelf af. Voor wie? Was ik maar dood. Op een dag neemt ze een besluit. Ze heeft een aantal pilletjes gevonden. Die stopt ze in haar potje thee. In uiterste kalmte schenkt ze een kopje in. Kijkend naar het TV-scherm neemt ...

Ik wil slechts delen. Delen wat zich van binnenuit wil mededelen. Dat wil stromen. De woorden, vloeiend, verbindend. Wat zich in de wereld wil tonen.   Ik wil slechts delen, over het leven. Over het beleven, inleven, het vergeven. Over alles wat me wordt gegeven. Een moment aan de tijd ontheven.   Ik wil slechts delen,. over de illusie, maar ook de mogelijkheden. Over het verleden dat zich toont in het heden. Het dromen en het wakker zijn. Een belichting van alle pijn, aanduiding van de schijn.   Ik wil slechts delen, wat buiten de tijd staat. Waar het werkelijk om gaat. Wat ons nooit met rust laat. Wat niet in deze wereld bestaat.   Ik wil slechts delen, over jouw eventuele smart. Over wat al zolang op je wacht. Over de ware Kracht. Over de ware Macht.   Ik wil slechts delen. Mijn hart met jouw hart. Dat alle verwarring wordt ontward. Een Stem die roept van binnen, heel heel zacht.   Dat wat me met jou verbindt. ...

Ben nu ongeveer sinds 2001 aan het internetten en heb daarbij ervaren dat het veel meer is dan woordjes. Dat je in die woordjes heel veel kunt ervaren, proeven, lezen. De energie erin, van waaruit mensen hun woorden delen. Dat dit heel veel kan raken, kan verbinden, ook heel veel wakker kan maken. Ok je kunt zo iemand niet aanraken, niet in de ogen kijken en toch kun je, als je open bent, heel iemands wezen voelen/proeven van dat moment. Heb vaker mogen  meemaken dat mensen die ik op t internet ont-moet had precies overeenstemde met real life. Internet en al die technische snufjes wordt gewoon n nieuwe wereld, past ook in deze tijd, heel veel mogelijkheden hierin. Dit betekent natuurlijk niet dat t dan een verschuilen wordt achter. Achter je computertje achter je desktop, je laptop. Dat je hier een schijnwereld opbouwt die niets met je dagelijkse realiteit te maken heeft. Dat je in real  life een totaal ander mens bent. Dit vind natuurlijk ook vaak plaats juist als mense...

Samenleving zonder spel - samenleving zonder Leven. Spel is fundamenteel belangrijk in een samenleving. Een samenleving zonder spel zal doodbloeden, vastroesten. De mens zal zonder spel star worden, dus de samenleving ook. Het leven wordt dan niet meer beleefd maar slechts geleefd. De ontwikkeling zal stil komen te staan omdat er niets nieuws, niets verrassend meer gebeurd. Een samenleving zal langzaam verdorren als een boom die geen nieuw levenswater toegevoerd krijgt, en uiteindelijk sterven. De mensen zijn de bladeren. Hoe meer bladeren er verdorren, hoe minder Levenskracht een boom heeft. De mens is dan misschien nog niet gestorven - uiterlijk gezien - maar innerlijk is het levende blad verdord en afgestorven. De samenleving is dan veranderd n een machine en de radertjes zijn de mensen. SPEL(EN) LEVEN Ik wil even bij het begin beginnen. Een kind wordt geboren. De eerste jaren van het leven zijn gevuld met spel -dingen ont-dekken, uitvinden, de hele wereld is nieuw en alles le...

Oprechtheid, jezelf zijn, is een heel grote kracht. Juist in een wereld waar maar weinig mensen zichzelf durven zijn. Het is een paradox. Mensen met een masker zijn bang voor echte mensen, en uiteindelijk toch weer blij dat deze echte mens duidelijk laat zien waar hij/zij voor staat. Diep van binnen willen zij ook zichzelf kunnen zijn. Hun gevoel tonen, hun ware ik. Maar zij durven dit niet, en beschermen zichzelf achter dit masker. Het kan natuurlijk ook voorkomen dat zij denken dat ze dit masker zijn. Door oprechtheid van iemand anders, worden ze even wakker geschud. Ze realiseren zich even, dat ze ook nog iets anders dan dit masker zijn. Eerst krijg je de tegenreactie. De reactie vanuit de maskerrol. Maar ook hun ware ik kwam in beroering, wat later mogelijk zijn uitwerking krijgt in positieve respons. Begrijp dat mensen blij zijn dat je je zelf bent. Ook al laten ze dit niet altijd zien. Voor je mening uitkomen, kan hard aankomen. Maar als je intentie goed is, dan is er geen proble...

Een woord is een verankering van een zielsinhoud. Een woord kan leeg zijn, dood zijn, vol haat, agressie, minachting. Maar een woord kan ook vol zijn, gevuld met wezenlijkheid, diepte, essentie, innige Liefde. Deze woorden zijn gevuld met de diepste Liefde die ik uit mijn wezen kan putten. Ik geef je hierbij alle Kracht die ik in me heb. Alle vertrouwen in de Oerkracht die alles tot uitdrukking brengt wat mooi is, wat Liefde is, wat harmonie is, schoonheid, verbondenheid. Blijf vertrouwen op deze Oerkracht. Wat er ook met je gebeurd. Wat mensen je ook aan doen. In wat voor diep dal je ook zit. Zolang je verbinding houdt met de Oerkracht is alles wat gebeurd goed. Al wordt je ziel verscheurd door het diepste verdriet. Al voel je jezelf door alles en iedereen verlaten. Al bevindt je jezelf in een situatie waar je verwacht nooit meer uit te komen. De Oerkracht is en blijft daar. In jou. Zal je nooit verlaten. Geef alles wat je in je hebt. Geef je vreugde in het leven. Geef je gevoel voor ...

Iedereen hoort alleen wat hij begrijpt. Goethe Helemaal waar. En daar nog aan vast, dat wat we willen begrijpen, waar we open voor zijn, zodat we kunnen ontvangen. Er is eigenlijk heel weinig wezenlijk begrip in de wereld. Dit komt omdat alles vast zit in beelden, wat we denken te weten denken dat is. Al heel vroeg is alles gekristalliseerd. Daarna willen de meeste eigenlijk het liefste vasthouden aan wat ze al hebben. Het leven is er dan uit, echt leven en beleven. Echt willen zien, voelen, wat is. Ook alles wat ik deel. Heel vaak zal alles ingepast worden in iemands beeld van de werkelijkheid. Daar botst het dan op, daar wordt het door gekleurd, gevormd, misvormd. Het is heel eenvoudig alles wat ik keer op keer probeer te delen maar als de intentie tot begrip ontbreekt dan heeft het geen enkele zin wat ik deel. Daarom ben ik dankbaar overal waar wezenlijke aandacht is, echte openheid. Waar wat ik deel echt ontvangen wordt met een open hart. Dan heb je elkaar wezenlijk iets te gev...

Van de overkant van het veld was fluitspel te horen; het spel wilde niet erg vlotten, maar de toon van de fluit was helder en zuiver. De speler zat in de machtige schaduw van een grote boom en in de verte achter hem lagen de bergen. Het was alsof de stilte van de bergen, het gezang en de fluit afwisselend en dan weer samen aan het woord waren of zwegen. Dan fladderde lawaaiig een papegaai voorbij en klonken opnieuw enkele noten van de fluit alsmede de machtige basklank van het rituele gezang. De ochtend was nog jong en de zon rees maar net boven de bomen. Dorpelingen waren onderweg naar de stad en kwamen babbelend en lachend voorbij. De fluit en de zang waren zo indringend, dat enkele voorbijgangers bleven luisteren; ze gingen zitten op het pad, gegrepen door de schoonheid van het gezang en het stralende ochtendlicht, waar het gefluit van een verre trein niet in het minst afbreuk aan kon doen; het leek integendeel veeleer of de zich vermengende geluiden het landschap vu...

Geef verdriet woorden. De smart die niet spreekt fluistert het overvolle hart toe en noodt het tot breken. Shakespeare Zeker waar, echt verdriet, geef het woorden. Spreek het uit. Als het verbinding heeft met iemand anders is het zo belangrijk het te delen. Als er mogelijkheid is met de persoon waar het verdriet ontstaan is, als er enige openheid is enige intentie tot luisteren tot leren begrijpen. Verstop het niet, onderdruk het niet. Het gaat een eigen leven leiden, iets gaat er dood in jou. In relatieverband gaat dan eigenlijk de relatie dood. Het wordt schijn en het onuitgesproken verdriet gaat er dan tussenin staan. Door te delen kan alles misschien in een heel ander daglicht komen te staan, een ander beleven krijgen, dat het misschien een misverstand was een elkaar verkeerd begrepen hebben. Hoe dan ook door het uit te spreken kan er weer een tot elkaar komen zijn, een verdiept begrip voor elkaar zijn. Als het niet met de persoon door wie het verdriet ontstaan ...