Kagib Weteninhethart

Een goed onderhouden weg liep tot aan de voet van de heuvel; daarvandaan ging een pad naar omhoog. Boven op de heuvel stond de reüne van een heel oude vesting. Duizenden jaren geleden was het een formidabel bouwwerk geweest, een fort van kolossale rotsblokken en van trotse zalen met pilaren en mozaïekvloeren, marmeren baden en vertrekken. Hoe dichter je die citadel naderde, des te hoger en dikker werden de muren en des te krachtiger moet ze verdedigd zijn; toch werd ze veroverd, vernietigd en herbouwd. De buitenmuren waren opgetrokken uit enorme rotsblokken die zonder voegwerk op elkaar gestapeld waren. Binnen de muren lag een oude metersdiepe put, met treden naar beneden. De treden waren glad en glibberig en de zijwanden van de put glommen van het vocht. Alles was nu tot een ruïne vervallen, maar het prachtige uitzicht vanaf de top van de heuvel was gebleven. Ver naar links zag zag je de flonkerende zee, die grensde aan brede open vlakten met heuvels op de achtergrond. Niet zo v...

Het had 's nachts geregend en de fris geurende aarde was nog vochtig. Het pad liep van de rivier af tussen oeroude bomen en mangobosjes door. Het was een pelgrimsweg die vele duizenden hadden betreden, want het was een traditie van al meer dan twintig eeuwen dat elke rechtgeaarde pelgrim dit pad moest volgen. Maar voor pelgrims was het niet de goede tijd van het jaar en deze morgen liepen er alleen de mensen uit het dorp. Ze boden een fraai schouwspel, in hun bontgekleurde kleding, met de zon achter zich en met vrachten hooi, groenten en brandhout op hun hoofd; ze liepen gracieus en waardig, ze lachten en praatten over dorpsaangelegenheden. Zover het oog reikte lagen aan weerskanten van het pad groene akkers met winterkoren, met brede stroken met erwten en andere groenten voor de markt. Het was een heerlijke morgen, de hemel was helderblauw en het land was rijkgezegend. De aarde was een en al leven, overvloedig, weelderig en geheiligd. Dit was niet het geheiligde van iets dat...

Er was niets wat los van mij stond; in feite was het zo dat er geen 'ik', geen waarnemer, geen opmerker was, als u begrijpt wat ik bedoel. Er was geen 'ik' die los stond van die boom of van dat papiertje in de goot, of van de vogels die naar elkaar riepen. Het was een bewustzijnstoestand die ik nooit had gekend. Op de weg naar het park is ergens een bloemenwinkel. Honderden malen ben ik daar voorbijgelopen en altijd keek ik even naar de bloemen, als ik erlangs liep. Maar op die bewuste morgen ben ik er voor stil blijven staan. De spiegelruit was licht beslagen door de warmte en de vochtigheid binnen, maar dat belette me niet de vele soorten bloemen te zien. Terwijl ik daar zo naar stond te kijken, merkte ik dat ik glimlachte en straalde van een vreugde die ik nooit eerder had ervaren. Die bloemen praatten tegen me en ik praatte tegen hen; ik was in hun midden en zij waren een deel van mij. Als ik dat zo zeg, krijgt u misschien de indruk dat ik hysterisch was, lichtelijk...

Ga maar. Ik laat je gaan. Ik laat je los. Er wacht je een nieuw bestaan. Ik laat je gaan.   Mijn hart is vrij, mijn hart is blij, ik laat jou vrij.   Dankbaar voor onze momenten. Een gezamenlijke dans. Gegrepen elke kans, tot ontmoeting, verbinding. De durf tot uitspreken. Verwijdering en verzoening. Een omarming van jou als een warme deken.   De ontroering, in vervoering. Kijken naar jou. Jouw daden, jouw woorden. Jouw oprechtheid, jouw zachtheid. Maar ben niet bang, het doet geen pijn dit afscheid.   Ik koester je. Je verwarmt me. Ik draag je.   Ga nu maar. Het is klaar.   Kagib

Vroeg in de ochtend was de stortbui losgebarsten met donder en bliksem en nu viel er een gestage regen; het was de hele dag niet droog geweest en de rode aarde zoog het water op. Het vee schuilde onder een machtige boom. Dicht daarbij stond een wit tempeltje. De voet van de boom had een geweldige omvang; het veld eromheen was heldergroen. Langs de andere kant van het veld liep een spoorlijn; moeizaam zwoegden de treintjes tegen de lichte helling op en als ze de top bereikten floten ze triomfantelijk. Wanneer je een eindje langs de spoorbaan liep vond je daar soms een forse, fraai getekende cobra liggen, die kort tevoren door een trein in tweeën gereden was. Binnen de kortste keren stortten zich dan vogels op de stukken dood vlees en het duurde niet lang of er was geen spoor van de slang meer over. Voor alleen leven is grote intelligentie nodig; alleen leven en toch soepel en plooibaar zijn is een zware opgave. Om alleen te leven zonder de beschermende muren van allerlei soorten van b...

Stilte is niet leeg, als die door inzicht ontstaan is. Als alles als t ware verstild is. Die stilte is vibrerend met sprankelend leven in vele dimensies. Heel subtiel, maar toch heel vol en heel rijk. In die Stilte kun je ook waarlijk meebewegen met het Leven, wat het Leven vraagt wat het moment vraagt. Als die Stilte ontstaan is, betekent het eigenlijk dat het ego verdwenen is, want het ego kan niet stil zijn. Het ego is vol van zichzelf en moet zichzelf in stand houden. Daarom blijft er gespletenheid/strijd, omdat er iets overeind gehouden moet worden, iets vol gehouden moet worden. Dit betekent vaak dat er iets onderdrukt naar onderen gedrukt moet worden. Dan kan r nog een soort van stilte ontstaan zijn door oefening/techniek. Maar dan is r afhankelijk van iets om die stilte in stand te houden. Die stilte is ook niet vibrerend met het Leven, niet afgestemd, niet verbonden, niet Een met het Leven. In die stilte ben je geïsoleerd, opgesloten in je eigen wereldje. Stilte kun je n...

Het was een mooie avond. De zon ging onder achter immens grote, donkere wolken, waartegen een groepje hoge, slanke palmen stond afgetekend. De rivier had een gouden gloed gekregen en de verre heuvels glansden in het licht van de ondergaande zon. Het onweerde, maar aan de kant van de bergen was de hemel helder en blauw. Het vee kwam terug uit de weide en een kleine jongen dreef het naar de stal. Hij kon hooguit tien of twaalf jaar oud zijn en, al was hij ook de hele dag alleen geweest, hij zong het hoogste lied, waarbij hij nu en dan een koe die afdwaalde of die te langzaam liep, een tik gaf. Hij glimlachte; zijn donkere gezicht begon te stralen. Nieuwsgierig bleef hij staan en begon gretig, maar toch enigszins gereserveerd, vragen te stellen. Het was een dorpsjongen, hij moest dus wel ongeschoold zijn; hij zou nooit kunnen lezen en schrijven, maar hij wist al wel wat het betekende op zichzelf te staan. Hij besefte niet dat hij alleen was; waarschijnlijk kwam dat nooit bij hem op en...

De hemel hing vol laaghangende wolken en het was een warme dag, ook al speelde er een briesje door de bladeren. In de verte rommelde zacht de donder en een regenbuitje verdreef het stof van de weg. De papegaaien vlogen grillig heen en weer, krijsend zo hard als ze maar konden; een grote adelaar zat op de allerhoogste tak van een boom zijn veren glad te strijken, met een wakend oog op al wat zich onder hem afspeelde. Op een andere tak zat een aapje en van een veilige afstand hielden ze elkaar in het oog. Nu voegde zich een kraai bij het gezelschap. De adelaar zat even doodstil, na zijn ochtendtoilet, en vloog toen weg. Op de mensen na was de dag volkomen nieuw, niets was gelijk aan gisteren. De bomen en de papegaaien waren niet wat ze gisteren geweest waren; het gras en de struiken ademden een volkomen andere sfeer. De herinnering aan gisteren verduistert de dag van vandaag alleen maar en alle vergelijken belemmert de waarneming. Wat waren die rode en gele bloemen stralend mooi! ...

Heel zijn. Helemaal zijn. Heel zijn. Helemaal Zijn. Voldaan zijn. Het is voldaan. In jezelf voldoende zijn. Voldoen. Het doen in het niet-doen. Vol-ledig zijn. Helemaal ledig zijn. Vervuld zijn. Vervuld zijn van het Zijn. En toch....... Het nooit af zijn. Het altijd in verandering zijn. Een afgestemd zijn op de Stem. Luisteren. Luisteren. Zonder woorden zijn. Gewoon gaan. Verstaan. Gedragen door het bestaan. Een glimlach zijn. Kagib

Het was vroeg in de ochtend en de vogels, in hun blijdschap, maakten enorm veel lawaai. De zon reikte pas tot de boomtoppen en de diepe schaduwen werden nog niet gebroken door plekjes licht. Een lang, smal spoor door de dauw gaf aan dat daar pas een slang het gazon moest zijn overgestoken. De hemel had nog zijn volle kleur, waartegen zich machtige witte wolken opeenstapelden. Opeens werd het geluid van de vogels onderbroken, om dan te veranderen in sterkere kreten van alarm en woede nu er een kat naderde en onder een struik ging liggen. Een grote havik had zojuist een zwart-witte vogel gevangen en rukte daaraan met zijn scherpe, kromme snavel. Wild en begerig omklemde hij zijn prooi en nam een dreigende houding aan bij de nadering van twee of drie kraaien. De havik had smalle, zwarte spleetogen met een gele pupil; ze hielden zonder knipperen zowel de kraaien als ons in de gaten. Is het niet juist goed in de war gebracht te worden? Tenslotte beginnen we pas op dingen te letten en...

Kleur, hoe helder ook, verbleekt. In de wereld leven wij vandaag nog, morgen niet meer. Heb ik overgestoken eenmaal de kloof van de schijn, zijn er geen dromen meer, de roes voorbij. Kobo Daishi (774-834) Ja, als je wakker wordt is alles anders. We worden eigenlijk heel erg verblind door alles wat hier is. Het lijkt allemaal zo helder en stralend en toch snel verbleekt het weer, totdat weer iets anders roept. En dat gaat maar door en door. Totdat het moment van afscheid waarin vaak al zoveel verbleekt, verdoofd is. Dit kan ook plotseling gebeuren door een ongeluk. en dan ben je weg, en wat neem je mee? Maar als je wakker wordt beleef je alles anders. Dan relativeer je steeds meer, wordt meer en meer werkelijk van belang wat binnenin op wil bloeien, groeien. Het Licht dat begint te stralen van binnenuit en dan gaat inLichten doorLichten. Tijd van ontmaskering. Geen vlucht meer mogelijk. Maar hoe meer het proces vordert hoe heerlijker de vruchten van ware bevrijding, heling, ve...

Enorme wolken leken als torenhoge witte golven door een hemel te drijven die verder helder en blauw was. Honderden meters lager dan de plek waar wij stonden kromde zich de blauwe baai; heel in de verte lag het vasteland. Het was een milde avond, even ontspannen als kalm; aan de horizon tekende rook van een stoomschip zich af. Tot aan de voet van de berg reikten de sinaasappelboomgaarden; de lucht was vervuld van hun geur. Zoals altijd ging in de vroege schemering geleidelijk aan het blauw overheersen; de hele atmosfeer werd blauw en de witte huisjes werden wazig in die zachte tint. Het was of het blauw van de zee vloeiend het land ging overdekken; zelfs de bergen daarbovenuit waren nu van een doorschijnend blauw. Het was een betoverend tafereel, beheerst door alomvattende stilte. Al klonken er wat avondgeluiden, die maakten als het ware deel uit van de stilte, evenzeer als wij. Die stilte maakte alles nieuw, ze spoelde eeuwen van ellende en verdriet weg uit het hart van alle...

We vlogen ver boven de wolken, op zowat vijf en een halve kilometer hoogte, en door open plekken tussen de wolken zagen we de blauwe zee. Toen de bewolking wat dunner werd zag je bergen waar sneeuw op lag, eilanden en brede, open baaien. Wat waren de dorpjes en de afzonderlijk staande huizen mooi en ver weg! Een rivier die van de bergen kwam mondde uit in zee. Zij stroomde voorbij een grote, saaie, rokerige stad, die haar wateroppervlak bevuilde, maar een eindje verderop zag zij er alweer schoon en blinkend uit. Een paar plaatsen van ons af zat, zelfverzekerd en gereserveerd, een officier in uniform, met rijen lintjes op de borst. Hij vertegenwoordigde een heel aparte klasse, die je overal op de wereld aantreft. Waarom hunkeren we ernaar belangrijk gevonden te worden, te worden erkend en aangemoedigd? Waarom zijn we zo snobistisch? Waarom hechten we aan het exclusieve van onze naam, onze rang en onze verworvenheden? Is anonimiteit vernederend, is onbekend zijn verach...

Het was een mooie tuin, met verzonken grasvelden en oude schaduwrijke bomen. Het huis was groot en had ruime, frisse kamers, die goed van verhoudingen waren. De bomen boden aan veel vogels en eekhoorns beschutting en de fontein werd bezocht door vogels van allerlei afmetingen; soms adelaars, maar meestal kraaien, spreeuwen en lawaaiige papegaaien. Het huis en de tuin waren enigszins afgelegen, des te meer omdat ze werden omsloten door hoge, witte muren. Het was heel prettig binnen die muren en van de andere kant ervan klonk het geluid van de weg en het dorp. De weg liep langs de toegangspoort en een paar meter verderop aan diezelfde weg lag het dorp, aan de rand van een grote stad. Het dorp was smerig, met open riolen langs zijn smalle hoofdstraat. De huizen hadden rieten daken, aan de voorkant een stoep met versieringen, en in het smalle straatje waren kinderen aan het spelen. Het was een vrolijk toneeltje, fleurig, lawaaiig en onfris ruikend. Er waren er een paar die ...

De zon was ondergegaan en de bomen tekenden zich zwart en sierlijk af tegen de donker wordende hemel. De brede, machtige rivier was vredig en stil. De maan was juist zichtbaar even boven de horizon. Ze kwam op tussen twee forse bomen, maar gaf nog geen schaduwen. We liepen over de steile oever van de rivier naar boven en gingen een pad op dat langs de groene tarwevelden voerde. Dit pad was een eeuwenoude weg, het was door vele duizenden betreden, het was rijk aan traditie en het ademde stilte. Het slingerde zich tussen velden, mangobomen, en verlaten heiligdommen door. Er waren ook brede stroken bloementuin en de lucht was vervuld van heerlijke geuren. De vogels installeerden zich voor de nacht en een grote vijver begon de sterren te weerspiegelen. De natuur was niet mededeelzaam die avond. De bomen stonden afzijdig, ze hadden zich teruggetrokken in stilte en in duisternis. Een paar met elkaar pratende dorpelingen gingen op hun fietsen langs en opnieuw heerste de diepe ...

Een meisje van zo'n vier of vijf jaar oud zat aan de kant van de vuile straat met naast zich een ander meisje, twee jaar oud of jonger, waarschijnlijk haar zusje. Ze waren allebei klein, ze droegen vuile kleren en hadden ongekamde haren, maar ze waren één en al glimlach en tederheid. Het oudste meisje probeerde de kleine op haar schoot te laten zitten, maar die zat liever met gekruiste beentjes op de harde vuile weg, waar auto's, bussen en vrachtwagens voorbij suisden. De mensen vonden het iets gewoons, iets dat dagelijks gebeurde. Het waren aardig uitziende kinderen, nog niet te veel verbrand door de zon. Ze waren niet al te mager, hun haar was niet gekamd, maar ze waren gelukkig en ze glimlachten, vooral de oudste. Ze hadden heldere ogen en straalden een onbedorven, prille schoonheid uit. Het oudste meisje hield het andere bij de hand en vertelde haar iets. Ze waren zich totaal niet bewust van het verkeer, van de mensen en van de ellende van het leven. Het ou...

Het was laat in de middag en de zon scheen nog heet en verblindend. Twee mussen, een mannetje en een vrouwtje, vlogen de kamer in en begonnen te kwetteren. Ze kwamen binnen wanneer ze maar konden, luid kwetterend en heel nieuwsgierig. Als je ze tegen ze praatte, praatten zij terug, ze waren heel vriendschappelijk geworden. Er staat een lange spiegel tegen de muur en het mannetje had de gewoonte een gevecht aan te gaan met zichzelf in de spiegel. Het was een eindeloos en zinloos gevecht. Het vrouwtje zat hem dan vanaf het tafeltje aan te moedigen met kleine tjilpende geluidjes. Je moest ze letterlijk naar buiten duwen, maar ze kwamen telkens weer terug. Het vrouwtje ging als eerste op de spiegel af, dan volgde het mannetje en het gevecht begon. Krishnamurti

De maan was vol. Van de lange afgeschutte galerij af gezien stond ze juist boven de grote boom, sereen, helder en heel dichtbij. Er waren eindeloos veel zachte, stille schaduwen. De stad was nog in rust, zo vroeg op de morgen. Een grote rat liep kalmpjes over het raamkozijn en hield zich alsof hij niet was opgemerkt. Je hoorde nog geen vogel en de stoffige bladeren bewogen niet, maar de schaduwen ruisten en er begon een baby te huilen. Meditatie is een vreugde en er was niets dat je afleidde, want je concentreerde je niet. Het is een gebeuren dat alles omvat, want het is niets. Het heeft geen kern dus geen begin, maar daarmee ook geen einde. Je kunt het niet binnengaan. Het 'jij' moet achterblijven in kantoor, in je kerk of je tempel. Met je ervaring en je kennis kun je dit niet binnengaan. Er moet geen jij zijn. De maan was nu achter een huis aan de andere kant van de weg uit het zicht verdwenen en de schaduwen werden dieper, om bij het aanbreken van de dag ...

Er waren kleine wolkjes, wel honderden, niet meer dan gevleugelde penseelstreken, de westelijke hemel was er van vervuld. De zee was overdekt met kleine, dansende golfjes en de zon ging onder als een gigantische rode bol, het was prachtig. Maar het waren die kleine gevleugelde wolkjes, die de avond zijn betovering gaven. Het waren nauwelijks wolkjes te noemen, zoals ze daar heel stil noordwaards vlogen, elk besloten in zijn eigen schoonheid, en ze veroverden de ruimte in hun vlucht. En toch waren ze bewegingloos; er was geen zuchtje wind, behalve net boven de zee en boven het land er dichtbij. Maar die betoverende wolken bewogen niet en toch vlogen ze. Toen de zon in de zee onderging namen ze haar kleur aan. Sommige werden diep rozerood, sommige licht roze, andere bleven wit. En ze vlogen echt. Ze waren een bundeling van al wat mooi was op de aarde en aan de hemel. Ze waren teer, pas ontstaan, maar ze bezaten die energie die de ruimte tenietdoet. En terwijl je naar d...

Uit een komt alles voort, naar Een moet alles heen.: Niets wil toch veelheid zijn, gespleten wil geeneen. auteur onbekend Ja zo beleef ik het ook, alles is ontstaan uit de Eenheid, en alles wil weer terug in die Eenheid. Maar bevrucht met de veelheid. Die reis is belangrijk, want wat mee terug genomen wordt is Bewustzijn. Wat mee terug genomen wordt is begrip, gelouterde Liefde. Alles wil gezien worden zodat wat gespletenheid is, versplinterd is in zoveel stukjes, mag verdwijnen. Dat dit alles waarlijk mag helen, weer heel mag worden. Dat is de Weg. Daarin zijn we samen onderweg in eindeloze stadia van ont-wikkeling. Als de reis dan voorbij is, dan zal er geen val meer zijn. Geen mogelijkheid meer om te vallen. Dus de Eenheid kan niet meer aangetast worden en een nieuwe reis gaan maken wat nu nog niet te bevatten is. Maar eerst doet dat wat All-een is, alles eraan iedereen terug te brengen naar die Eenheid. lieve warme groet Kagib