Kagib Weteninhethart

Ja, waarom die val uit het paradijs? Ik zeg vaker, niks mis met de val want als je dit ongedaan gemaakt hebt kun je nooit meer vallen.  Maar toch, als ik naar de wereld kijk, we zijn zover verdwaald er is zo weinig voeling met dat ware innerlijke Plan. En wat vooraf gaat heeft eigenlijk niet zoveel zin. Eigenlijk moet alles eerst doodlopen zodat de Verbinding gemaakt wordt, de Verbinding met dat Plan.  En ja daarin beleef ik toch dat er iets fout is gegaan. Het leven krijgt pas echt zin in die Verbinding. Dan nog kun je misstappen maken maar in Verbinding kun je er snel inzicht in en begrip voor krijgen. En dat is volgens mij ook de oorspronkelijke bedoeling geweest.  Maar ja, het is wat het is.  Maar als er echt een Verbinding is, zijn er stadia en toetsingen. In Verbinding is er een Weg een Plan een proces, van het ene stadium na het andere. En voordat je naar een nieuw stadium kan is er een toetsing, beproeving of je het echt doorzien hebt, begrepen hebt etc....

De eerste tempel is die van het geloof: van inzicht en zelfovergave. Dat is een proces. Het proces waarin je steeds meer tot dat inzicht gebracht wordt waardoor je door de poort kunt van de eerste tempel. Niet eerder dan dat, kun je het proces van de tweede tempel aangaan. Werkelijk tot het zuivere begrip komen, tot het Weten wat de bedoeling, wat het doel is. Pas dan kun je verder. Je kunt niet anders dan je overgeven aan dit proces, want je enige verlangen is inzicht, is begrijpen. De tweede tempel is die van de hoop: van heiliging en herschepping. Dan ga je in Verbinding met dat Weten, dat hierin je ankerpunt gekomen is, het proces van zuivering in, reinigen van het hart, bevrijden van je schaduw. Dit is natuurlijk ook weer een heel proces met allerlei stadia, waarin van alles op je pad komt. Maar t kernpunt blijft die heiliging, het alles heel maken heilig maken wat verdeeld was. De derde tempel is die van de Liefde: van vervulling En tuurlijk uiteindelijk draait t om die Liefde, d...

Wat gebeurt is altijd een teken, van betekenis, dus ook rampspoed etc. Maar wat het teken is, is open. Als we ontvankelijk zijn zullen we het Weten. Als er emoties geraakt worden, dan is t duidelijk, dan zijn er aanrakingspunten die gezien willen worden. Er is een ingang in jou die, die aanraking kan veroorzaken. Door te zien wat dit is, zal dit verdwijnen, zal het oplossen in dit inzicht in dit Licht. Dus daar gaat het uiteindelijk om, wat kan jou nog raken, wat kan jou nog gespleten maken, wat kan jou nog uit je midden halen, buiten jezelf door laten geraken? Heb het hier natuurlijk niet om bv even een stuk van rouw/verdriet als je iemand los moet laten, iemand sterft, dat is heel natuurlijk. Maar voor de rest geeft het leven zich om jou heen vorm, toont een spiegel om iets zichtbaar te maken wat nog gezien wil worden. Iedereen speelt daarin zijn/haar rol, niet alleen situaties maar ook mensen. Dit wil niet zeggen dat alle chaos, alle ontberingen, alle rampspoed etc. altijd betekent ...

Hier gebeurt het. Hier op aarde vindt t belangrijkste proces van ons leven plaats. Hier op aarde zijn de grootste mogelijkheden tot inzicht, tot begrip, verruiming, werkelijke verandering. Juist omdat deze aarde zo hard is, concreet, de materie. In eerste instantie het gevecht met deze materie, en daardoor meer en meer loutering en uiteindelijk bevrijding. Dus alles is hierin zinvol. Ook de stadia dat je meer en meer verankert raakt in deze materie. Helemaal vol ervan bent, van wauw dit is t, helemaal jezelf uitleven, alles uitleven, uitvieren. Het hoort er allemaal bij. Ook het op alle mogelijke manieren om de oren geslagen worden met de gevolgen van onze daden, en een uiteindelijke bezinning, heroriëntatie. Het hoort er allemaal bij. Het moeilijke is dat in andere bestaansgebieden alles veel vluchtiger is. Daar is t meteen zo binnen zo buiten. Hier ook wel, maar veel langzamer. In die andere bestaansgebieden is t ook veel moeilijker om uit die illusies te stappen omdat daar niet alle...

Er zijn allerlei krachten die steeds op ons inwerken. Waarin we steeds weer keuzes maken. Waar we aan gehoor geven, waar we naar willen luisteren, waar we ontvankelijk voor zijn, gevoelig voor zijn, wat we belangrijk vinden. En dit heeft steeds weer gevolgen. Wat willen we hierin, wat willen we werkelijk? Waar we energie aan geven, bouwt zich uit. Alles is energie. Wat willen we met dat leven? En zo gaan we verder, wat levert t op, wat geeft het? Steeds weer alles in verandering, en we kunnen niks vasthouden. Steeds weer vallen die gezet worden? Beproevingen? Wat is werkelijk belangrijk? Hoeveel momenten van werkelijk geluk maken we mee? Welk geluk vervluchtigt niet in de tijd? Wat blijft er over bij ons sterven? wat nemen we mee, wat kunnen we meenemen? Is niet alles heel vluchtig? En toch, er is een ingang om verbinding te maken met het ware Licht. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis. Dit Licht kan gaan schijnen in een open ontvankelijk hart. Dit Licht kunnen we met ons mee...