Kagib Weteninhethart

Er is niks mis met genieten. Maar het afhankelijk zijn van het genieten van de zintuigen, eraan gehecht zijn. Steeds meer willen, het willen herhalen.  Muziek kan heel wezenlijk en inspirerend zijn. En dit dus met alle kunstuitingen. Het kan zelfs hulpvaardig zijn op je innerlijke Pad, iets raken, vrijmaken, transformeren, zelfs helen. Maar gericht zijn op sensatie is iets anders. En sensatie is bijna altijd waar het mensen om gaat. Opvul, kicken, de innerlijke leegte niet willen voelen, dus steeds maar de behoefte om jezelf gevuld vervuld te voelen met van alles buiten jezelf. Een daardoor geleefd worden en niet meer zelf leven. Ik kan intens genieten van muziek, ben echt blij met Spotify, al die muziek die ik kan onderzoeken beluisteren, mijn verzameling wordt groter en groter hihihi Maar ik ben er niet afhankelijk van, als het verdwijnt, verdwijnt mijn vervuld zijn niet, ook niet als internet verdwijnt of als ik geen films of series meer kan kijken. Ik g...

Bepaalde manier her-ken ik het wel in mezelf, het voorbijganger zijn, het een voorbijganger geworden zijn. Maar dit betekent niet dat ik onverschillig geworden ben. Alleen er is een onthecht zijn, een gelijkmoedig zijn. Er is niet veel meer wat me uit mijn Zijnsstaat kan halen. Daar hoef ik niets voor te doen, dat is een vrucht van een innerlijk proces. Voorbijganger worden kun je dus ook niet doen, het is een vrucht van een proces. Het is een overzien van alles, doorzien van alles, een alomvattend begrip voor alles. En juist daarin kan dan Liefde zijn, is de Liefde. Wil je voorbijganger worden dan moet je juist niet zomaar voorbijgaan aan dat wat is. Dan zul je juist moeten voelen wat is, daarin aanwezig zijn, eerlijk en wakker. Dat het in het Licht komt te staan, zodat het uiteindelijk in dat Licht van waaruit het ware inZicht vrijkomt kan opgaan. Het gevaar van de advaita. Een uitspreken van alles is vluchtig alles is niets, je hoeft niks te veranderen. Wat is de zin daarvan? Als je...

We reageren bijna altijd vanuit onze ego-rol. Het kan goed zijn jezelf dit ten diepste te realiseren, te doorvoelen. Juist als er intens emotionele verwikkelingen zijn, wat is hierin Waarheid, Werkelijkheid? Wat wil dit jou zeggen? Het open gooien, het niet vanzelfsprekend achten, het is ruimer het is dieper. Er ligt een teken in besloten, opgesloten. Aan jou om het vrij te maken. Mbt negatieve identificatie. Het gaat niet om iets te ontkennen wat gebeurt is. Maar je kunt dit vastzetten, je leven op bouwen, van alles erom heen bouwen, je achter verschuilen. Ook dit open maken, ruimer maken, dat het meer lagen heeft dat het anders mag worden, dat er begrip mag komen, inzicht, misschien heling. Zonder forceren, zonder iets te ontkennen, maar het belangrijkste dus open zijn voor elke nieuwe prikkel. Er is iets in jou wat al heel is, en als je jezelf hiervoor opent kan het jou helen. Je mag best genieten van wat je gegeven is. Bij een partner of een kind, het gaat niet om onverschillig te ...

Het gaat heel ver de Gnostieke bewustwording. Zelfs het neutraliseren, reinigen van de zintuigen. Dus dat wat we zien, horen, proeven, tasten. Dat we hier niet meer vol mee zijn, ons niet meer gevangen kan nemen, dat we er niet meer bevangen door raken. Want er is zoveel waar we in de ban van kunnen raken, en zo vrijblijvend lijkt. En toch kunnen we daardoor t omzettingsproces tegenhouden. Eigenlijk betekent dit het onthecht worden van alles. Dan kun je er nog vrijblijvend van genieten, van dat wat je ziet, hoort, proeft maar je Weet/ervaart dat t allemaal heel vluchtig is. Je speelt het spel nog zo goed mogelijk mee maar je zit er niet meer aan vast, je hoeft er niks meer mee. Radicaal gezien als een zintuig uitvalt, je ziet niet meer, je hoort niks meer, je proeft niks meer, zelfs dan kan er niks van je afgenomen worden, je blijft die je Bent. Dat is dan onaantastbaar. Het frappante is dat de energie wegvalt om je zintuigen te laden, de behoefte valt weg. In wat je hoort, in wat je z...

Onthecht zijn. Het mooie is dat als je zo het leven kunt ondergaan, dat het dan juist een grote dynamiek krijgt. Ja, juist dan kun je genieten van de totale symfonie van het leven. De vibratie, de uitstraling, de uitdrukking die het werkelijk heeft en krijgt, niet wat jij ervan maakt. Jij geeft niet meer jouw kleur aan t leven, maar het Leven mag/kan je dan die kleur laten zien die het werkelijk heeft. Alle facetten daarvan, alle instrumenten. Alles roept iets op. Maar niet jouw ikje reageert dan maar die diepere Essentie in jou. Daar vindt de oproepende Kracht plaats. Die resoneert dan heel zuiver en afgestemd op het totale leven om je heen. Geen enkele wanklank, geen valse noten van jou. Je klinkt mee, vibreert mee met alles. Een mens kan dan heel diepe lagen in jou wakker maken, diepe klanken, diepe vibraties en een andere mens roept meer oppervlakkige lagen op. Jou maakt t niet uit, al is t altijd heerlijk om vanuit de Essentie samen met iemand te vibreren, uit te wisselen. Want in...

Dat is uiteindelijk de eindconclusie, we zullen één zijn, heel. Niet meer verdeeld, niet meer gespleten. Niet meer versplinterd in allerlei stukjes die eventueel een andere kant op willen of andere dingen zouden willen, of t anders zouden willen. Je Bent. Gewoon Zijn. En daarin zal het vervuld zijn. De Sleutel ligt binnenin, de heelheid, de vrede, de Liefde, de Vervulling, de Essentie. Niet buiten, niet in doen, niet in het zelf willen doen. Maar in het verdwijnen, verstillen. Meer en meer leeg worden van onszelf, en zo meer en meer kunnen versmelten met die Eenheid met het Zijn, met de Essentie, waardoor alles eenvoudig zal zijn. In overgave. In alles overgeven. Het is er. Het is er altijd. Maar wij gaan er tussenin staan. Wij maken de chaos en de verwarring. Wij zijn de chaos en verwarring. En ons ikje kan die stilte, dat Zijn, die vervulling, die Liefde die gewoon Liefde is niet vatten. Dat je daarin eigenlijk niks meer nodig hebt en van daaruit gewoon doet wat het moment vraagt in ...

Er is iets in ons wat helemaal puur is, vrij is, onthecht is. Alles Ziet/overziet, alles begrijpt/omvat/Weet. Iets wat waarlijk Liefde is. Maar vertrouwen we hierop? Geven we hieraan ons hart? Willen we ons hieraan overgeven? Of liever vertrouwen op wat we denken te weten, wat ons aangeleerd is opgelegd is. Wat ons ingegoten is door opvoeding/maatschappij etc. Sja, en wat we niet vertrouwen dat wordt vaak onze vijand. Daar gaan we tegen in verzet, verdediging, aanval. We willen niet horen, luisteren naar hoe t tijdloze Geweten, Weten spreekt. De Stem van ons Zelf, van dit Weten, van het Geweten kan heel confronterend zijn. Daarom vluchten we er toch liever voor weg in zoveel, in het luisteren naar zovele andere stemmen. En toch is dat Zelf, dat wat we werkelijk Zijn, uiterst betrouwbaar. Onze grootste vriend, die t aller, allerbeste met ons voorheeft. Ons omvat met Liefde/begrip, met een oneindig geduld. Altijd klaar staand, niets verlangend maar meteen alles gevend als er opening gege...

Het Licht heeft een grote verbinding met onthechting, onthecht zijn. Dan kun je licht en vrij zijn, ongedwongen en zonder angst. En dit Licht, dit inzicht, dit doorzicht, is niet afhankelijk van de tijd. Dit kan aangaan elk moment. Maar onthechting kun je niet erop leggen. Onthechting komt juist vrij door ervaring, door t bewustzijn, begrip. Onthechting gaat uiteindelijk heel, heel ver. Onthecht van je uiterlijk, onthecht van je baan, zelfs onthecht van je kinderen, van je vrouw/vriendin, vriend/man. Onthecht van bezittingen, onthecht van je familie, je lichaam in het algemeen. En juist dan ben je vrij, totaal vrij. Juist dan kan de Stroom vrij stromen. Het Licht vrij stralen en je van binnenuit leiden. Juist dan kun je paradoxaal genoeg het allermeeste betekenen voor je medemens, voor je kind, voor je man/vrouw, in je baan. Juist dan kun je alles geven wat je hebt, wat maar nodig is, kun je in het moment het enig juiste doen. Omdat er dan geen angst is. Dus je klemt je niet vast, je v...

Het is eigenlijk het principe van, vindt het Koninkrijk Gods en de rest zal u gegeven worden. Het Koninkrijk Gods is Essentie. De paradox is dan, hoemeer, hoe dieper je met Essentie versmelt, hoe minder je nodig hebt. En toch krijg je alles wat je maar nodig hebt. Je krijgt wat je echt nodig hebt, wat echt nodig is. Dit kan buiten/boven verwachting zijn op het materiële vlak want Essentie heeft uiteindelijk alle touwtjes in handen ook die van de materie. Maar eigenlijk is t overbodig. Als je de Essentie hebt gevonden, dan heb je alles, dan wordt de rest bijzaak. Is het leven niet heel erg vluchtig? Als we tussendoor van die kicks hebben, hoogtepunten, wauw een superauto, wauw dit, wauw dat, kun je dat toch niet vasthouden en kukel je weer naar beneden en verlang je weer naar n volgend hoogtepunt. Essentie is eigenlijk één groot hoogtepunt. Hoemeer je echt diep erin verankerd raakt hoe moeilijker je er nog ooit uit kunt kukelen. Het is allemaal heel stil. Helemaal niet opwindend, extati...

Is het leven niet heel vluchtig? Vervliegt alles niet in de tijd? Zoveel waar we ons op korte termijn zo ontzettend druk over maken. Wat blijft er over op langere termijn? Als je dit tot je diepste Essentie kunt laten doordringen, jij bent de Hemel, en jij slaat het spel van de wolken gade. Het spel van verdichting, regen, donderwolken, schapenwolken, noem maar op. Maar jij bent die wolken niet. Die wolken lossen weer op nadat hun spel uitgespeeld is, en jij blijft over. Als je zo weer de wereld, het leven benadert, vanuit het ankerpunt van het de Hemel zijn? Dan doe je nog dat wat het moment vraagt, met volle aandacht, met volle overgave, maar je verliest jezelf niet in de wolken. Je geeft niet teveel aandacht aan die wolken. Bouwt van daaruit niet teveel uit in verbinding met wat je zou zijn in je handelen, in verbinding met die wolken die je maakt. Je doet jouw ding. Je doet wat het moment vraagt. Wat binnen jouw aandachtsgebied ligt, je werk, je gezin, wat dan ook. Maar daar ligt n...

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ...

Bepaalde manier her-ken ik het wel in mezelf, het voorbijganger zijn, het een voorbijganger geworden zijn. Maar dit betekent niet dat ik onverschillig geworden ben. Alleen er is een onthecht zijn, een gelijkmoedig zijn. Er is niet veel meer wat me uit mijn Zijnsstaat kan halen. Daar hoef ik niets voor te doen, dat is een vrucht van een innerlijk proces. Voorbijganger worden kun je dus ook niet doen, het is een vrucht van een proces. Het is een overzien van alles, doorzien van alles, een alomvattend begrip voor alles. En juist daarin kan dan Liefde zijn, is de Liefde. Wil je voorbijganger worden dan moet je juist niet zomaar voorbijgaan aan dat wat is. Dan zul je juist moeten voelen wat is, daarin aanwezig zijn, eerlijk en wakker. Dat het in het Licht komt te staan, zodat het uiteindelijk in dat Licht van waaruit het ware inZicht vrijkomt kan opgaan. Het gevaar van de advaita. Een uitspreken van alles is vluchtig alles is niets, je hoeft niks te veranderen. Wat is de zin daarvan? Als je...

We reageren bijna altijd vanuit onze ego-rol. Het kan goed zijn jezelf dit ten diepste te realiseren, te doorvoelen. Juist als er intens emotionele verwikkelingen zijn, wat is hierin Waarheid, Werkelijkheid? Wat wil dit jou zeggen? Het open gooien, het niet vanzelfsprekend achten, het is ruimer het is dieper. Er ligt een teken in besloten, opgesloten. Aan jou om het vrij te maken. Mbt negatieve identificatie. Het gaat niet om iets te ontkennen wat gebeurt is. Maar je kunt dit vastzetten, je leven op bouwen, van alles erom heen bouwen, je achter verschuilen. Ook dit open maken, ruimer maken, dat het meer lagen heeft dat het anders mag worden, dat er begrip mag komen, inzicht, misschien heling. Zonder forceren, zonder iets te ontkennen, maar het belangrijkste dus open zijn voor elke nieuwe prikkel. Er is iets in jou wat al heel is, en als je jezelf hiervoor opent kan het jou helen. Je mag best genieten van wat je gegeven is. Bij een partner of een kind, het gaat niet om onverschillig te ...

Dat is de kern van het Pad, overgave. Dit heeft gevolgen. Jij verdwijnt. Alles wat je dacht te zijn, dacht te moeten doen, alles waar je vol van was. In overgave aan dat Andere verdwijn je, los je op, als sneeuw voor de zon. Juist omdat jij verdwijnt, jouw ego, valt alle trilling weg van hoe geweldig je bent of aan de andere kant dat je niets voorstelt. Dat zijn twee kanten van dezelfde medaille, twee kanten van het ego. Je ervaart een proces in jezelf, bent hier dankbaar voor, maar niets komt meer op van wauw hoe geweldig dat ik wel niet ben, wat goed he dat ik dat weet dat ik dat kan, ik ben supermens. Niemand kan iets toevoegen aan dat wat in je groeit, daar komt het op neer. Daarin vindt je rust, vervulling. Je voelt je hierdoor gedragen, beschermd. Niet ik maar de Christus in mij, dat is hoe je jezelf dan ervaart. Na een periode van heus ook wel intense processen, waarin het Licht schijnt op je innerlijke duisternis, nog veel weggebrand moet worden, vindt je rust, stil...

De natuurgeboren mens is veel te persoonlijk om volstrekt onpersoonlijk te kunnen zijn. Klinkt wel heel koud he, het ideaal van onpersoonlijk worden. En toch is dit verre van koud. Want het ware onpersoonlijke heeft verbinding met de Liefde met ware wijsheid, de verbinding met het Goddelijke. Juist dan kun je waarlijk liefhebben omdat er geen egobelangen of verlangen meer is, geen angst. Je hoeft niemand meer te zijn, je Bent. In dat Zijn is het dan vervuld. En juist daardoor kun je onwankelbaar worden, kan niemand je daar meer uit halen. Je hebt het ware midden gevonden. Je bent dan gegrond in de Liefde. Een Liefde die alleen maar Liefde is, dus hoe kun je dan anders dan liefhebben? Je hebt de ware Liefde gevonden en die geeft vervulling aan het totale leven. In die Liefde ben je met alles en iedereen verbonden, zonder gebonden te zijn, zonder gehecht te zijn. Uiteindelijk is het vrij logisch dat je zo harmonie om je heen creeert. Het is zo binnen zo buiten, alles energie. Elke ...

Tao en geldelijk gewin, of welke wereldse belangen dan ook, het bijt elkaar bijna he, sluit elkaar uit. Het ego kan niks met Tao, voelt er niks bij. Het vindt dit zweverig, of het is er bang voor. Het Tao-pad gaan heeft juist als gevolg dat t ego verdwijnt. Daardoor verdwijnt ook de drive naar geldelijk gewin, concurreren, strijden. Je kijkt meer en meer dwars door alle spelletjes heen. Je doorziet alles, en gaat meer en meer relativeren. En ja, daardoor is er ook veel wat je gewoon niet meer kan doen. Er zit geen energie meer, het is tot niets geworden. Het heeft geen enkele betekenis meer waar zovele mensen zich druk over maken. Zo goed mogelijk speel je nog t spel mee, maar met spelletjes doe je niet meer mee. Mensen die het pad van Tao volgen, echt het pad van Tao volgen, met alle gevolgen, Weten wel beter. De ware rijkdom ligt binnenin. Daar ligt de vervulling. Buiten kan daar niks meer aan toevoegen. Meer en meer een gewoon Zijn. Geen opgeblazenheid, geen poeha, geen egospe...

Een belangrijk verschil tussen het kind en het Kind terugvinden is bewustzijn, is Zien, is Weten. Een kind doet gewoon, weet niet beter, maar heeft daarbij bv echt niet altijd voeling met de medemens, de gevolgen van zijn daden. Hij leeft zich gewoon uit in dat vrijheidsgevoel, in die verwondering. Als je het Kind terug vindt is juist een heel belangrijk stuk die voeling, die afstemming met de omgeving, met de medemens. Wat er speelt, de energie die er hangt, wat dat moment vraagt. Door de weg die je gegaan bent is door de loutering waarlijk begrip ontstaan voor die medemens voor al die werelden waar mensen in zitten, hun binnenwerelden. Dus je bent wel weer onbevangen, spontaan, puur en echt maar wel in die afstemming. En daarnaast natuurlijk de verwondering, de eindeloze verwondering voor alles wat is. Alles vrij stromend, zonder invulling, alles steeds in verandering. Daarin kunnen genieten van alles omdat alles leeft, alles in beweging is. Steeds weer nieuwe verrassingen en ...

Ik kan niet bewijzen wat in mij wakker geworden is, van waaruit ik leef, wat dit is. Iedereen maakt van mij wat hij/zij wil, en als je open voor me bent, kun je in meer stukken resoneren, invoelen. Dat is ook het verschil met bv het licht wat ontstaat door technieken methodieken, oefeningen. Dat kan een heel sterk uitstralingsveld krijgen. Het licht wat ontstaat door yoga, meditatie etc. Zo krijg je guru's en volgers. Maar dat licht blijft van deze wereld. Het ego blijft vaak gewoon aanwezig of verhuld in andere vormen, uitdrukkingen. Daarom komen guru's ook vaak ten val omdat een zwakke plek of zwakke plekken extra zich versterken. De mogelijkheden die een guru krijgt. Maar het ware Licht kan zich niet bewijzen, is wat het is. Het hoeft ook niks met wat het is. Het is. Zo hoef ik ook helemaal niets meer met wat ik ben. En mag je van me maken wat je wil. Dat heeft al heel lang geen trilling meer. Je kunt me niet groter maken of kleiner. Ik Ben die ik Ben. En zo doe ik wat...

De Beweging beweegt mij. Laat mij verder gaan, en dan weer stilstaan. Zolang ik de Beweging volg, ben ik vrij. Zolang ik de tekens blijf verstaan. Ik weet niet waarheen. Ik weet niet waarom. Maar ik kan en wil niet meer terug, sinds ik deze weg begon. Alle opwinding is weggezonken. Hierdoor kan het ware Leven worden ingedronken. Het is een onaantastbare leidraad, die vanuit de ware rust mij voor gaat. Het is een alles laten verstillen. Een loslaten van al mijn eigen willen. Een meer en meer de Waarheid in mijn leven tillen. De verbinding met de Waarheid die gaat trillen. Een oplossen van alle meningsverschillen. Een gedragen worden door de ware harmonie. Weerspiegeling van de innerlijke vrede is wat ik dan zie. Een gaan zonder motief. De wanorde is hersteld tot de ware orde, want ik heb het Leven lief. En zo drijf ik met de Goddelijke deining mee. De deining van de Goddelijke zee. Ik voel me beschermd, ik voel me gedragen. Er is geen enkel gevaa...

Het is wel een thema wat in mijn wezen ronddanst. Alles wordt steeds meer tot Niets, de tijd vliegt voorbij, alles vluchtig vervluchtigt in het Niets in het Alles. Niets heeft zin alles heeft zin. Het is nietszeggend, alleszeggend. Ik kijk naar de wereld en die is zo vol van zoveel en uiteindelijk is het niets vervluchtigt weer tot niets. Zo vol van iets in het moment, misschien wat meer momenten en dan trekt weer een ander iets en zo gaat het door. En het is Niets. En het is Alles. In ieder geval aan denkspelletjes hebben we niets.  Het gaat om wat levend is wat leeft wat je beleeft, wat levende werkelijkheid is voor jou, in een toelaten van het leven alles wat het leven bevat omvat.   Denkspelletjes vergaan tot niets, maar voegen niets toe aan t Niets, moeten uiteindelijk weer oplossen in het Niets. Dat diep door je heen laten dringen, alles vervluchtigt, alles vervluchtigt in t Niets. Niets is belangrijk alles is belangrijk. De tijd-elijkheid en de Eeuwigheid. Er w...