Kagib Weteninhethart

Ik kan niet bewijzen wat in mij wakker geworden is, van waaruit ik leef, wat dit is. Iedereen maakt van mij wat hij/zij wil, en als je open voor me bent, kun je in meer stukken resoneren, invoelen. Dat is ook het verschil met bv het licht wat ontstaat door technieken methodieken, oefeningen. Dat kan een heel sterk uitstralingsveld krijgen. Het licht wat ontstaat door yoga, meditatie etc. Zo krijg je guru's en volgers. Maar dat licht blijft van deze wereld. Het ego blijft vaak gewoon aanwezig of verhuld in andere vormen, uitdrukkingen. Daarom komen guru's ook vaak ten val omdat een zwakke plek of zwakke plekken extra zich versterken. De mogelijkheden die een guru krijgt. Maar het ware Licht kan zich niet bewijzen, is wat het is. Het hoeft ook niks met wat het is. Het is. Zo hoef ik ook helemaal niets meer met wat ik ben. En mag je van me maken wat je wil. Dat heeft al heel lang geen trilling meer. Je kunt me niet groter maken of kleiner. Ik Ben die ik Ben. En zo doe ik wat ik do...

Het is toch gewoon zo, in essentie, in de Essentie zijn we Liefde. Om wat voor reden dan ook hebben we r van alles omheen gebouwd, van waaruit we zijn gaan leven, of vaker overleven. De Liefde raakt helemaal verborgen, omdat we een eigen leven zijn gaan leiden. Iets opbouwen op een basis die verstoken is van Liefde. Een ego. En is dat ego niet voornamelijk het denken? Heeft het denken niet zo'n ongelooflijke grote plek in ons leven gekregen? En daardoor de eilandjes opgebouwd vanuit dat denken. Van daaruit hebben we ons geïsoleerd van elkaar in dat wat we denken te weten, denken dat is, denken wie de ander is, hoe t leven is, wat belangrijk is. Eindeloos beelden die tussen de Liefde in gaat zitten. Denken dat nooit hier is. Nooit nu is. Het verleden, het eindeloze verleden dat door dit denken spreekt. Waarin we ons veilig voelen, waarin we ons koesteren, maar vaak ook zo koud is. Waarmee we ons overeind houden. We denken iets te zijn, iets te moeten zijn, iets te moeten doen. Zovee...

De zon was achter de bergen ondergegaan en de rotsige keten in het oosten ving er nog de rossige gloed van. Het pad voerde omlaag en slingerde de groene vallei dan weer in, dan weer uit. Het was een rustige avond, met een licht briesje tussen de bladeren. De Avondster stond, nog nauwelijks zichtbaar, hoog boven de horizon en binnenkort zou het donker worden, want de maan scheen niet. de bomen, tot nog toe gastvrij en open, begonnen zich bij de nadering van de donkere nacht in zichzelf terug te trekken. Tussen de heuvels was het stil en koel, en de hemel stond nu vol sterren; de bergen tekenden zich daar helder en scherp tegen af. De lucht werd vervuld van de geur die kenmerkend is voor de nacht, en in de verte blafte een hond. De nacht was stil en het leek of die stilte in de rotsen, de bomen en alles wat je omgaf doordrong, zonder dat de voetstappen op het oneffen pad die leken te verstoren. Meditatie dient niet als middel om een resultaat te produceren, niet om een toestand tev...

De eenzame boom in het brede groene grasperk vormde het middelpunt van de kleine wereld die het bos, het huis en het meertje omvatte; het was of heel het omliggende gebied naar die hoge boom met zijn brede kroon toe stroomde. Hij moet al heel oud geweest zijn, maar hij was zo fris alsof hij pas was opgekomen; er zaten haast geen dode takken aan en zijn bladeren waren smetteloos en glinsterden in het ochtendlicht. Omdat hij alleen stond, leek alles op hem af te komen. Herten en fazanten, konijnen en runderen verzamelden zich in zijn schaduw, vooral midden op de dag. De symmetrische schoonheid van die boom gaf vorm aan de lucht, en in het vroege morgenlicht leek het alsof de boom het enige was dat leefde. Van het bos af gezien leek de boom ver weg, maar vanaf de boom leken het bos, het huis en zelfs de lucht dichtbij - je had vaak het idee dat je voorbij drijvende wolken kon aanraken. Het doel van meditatie is gelegen in het mediteren zelf. Iets nastreven door middel van meditatie...

Het was heel vroeg in de morgen en nog donker. 's Nachts had het geonweerd en geregend; de ramen rammelden en de regen was de kamer binnengestroomd. Er was geen ster te zien, de hemel en de heuvels waren met wolken bedekt en het regende met furieus geweld. Bij het wakker worden had het regenen opgehouden; het was nog donker. Meditatie is niet de beoefening of het volgen van een systeem of methode; die leiden er alleen maar toe dat de geest vertroebeld raakt en bewegen zich altijd binnen de grenzen van het bekende; binnen het gebied van hun werkzaamheid liggen wanhoop en illusies. Het was heel rustig, zo vroeg in de morgen en geen blad of vogel roerde zich. Meditatie, die op onbekende diepten begon en met toenemende intensiteit en vaart doorzette, bracht het brein tot totale stilte, zuiverde de diepten van het denken, ontwortelde de gevoelens en ontledigde het brein van het bekende en zijn schaduw. Het was een operatie en er was niemand, geen chirurg, die haar...

Het is het verleden wat ons parten speelt he. Waardoor we niet gewoon vrij en blij het leven kunnen omarmen. Het verleden bepaalt ons leven bijna altijd onbewust. We denken dat we dat verleden zijn, leven van daaruit ons leven, geven het vorm. We weten niet beter. Het kleurt ons leven in, bepaald ons leven en zet ons heel vaak gevangen in zoveel. Maakt ons bevangen door zoveel. Het gaat om doorlaatbaar worden. Het hart zuiveren, het water zuiveren. Helder en klaar maken zodat we weer werkelijk helder en klaar kunnen Zien. Kunnen zien wat is, wat werkelijk nu is. Niet ingevuld, bepaald, een beeld van gemaakt, gekleurd, door dat verleden. Durven onder ogen zien wat nu is, wat nu in je leeft. Dit door je heen laten gaan, zo kan het pas verdwijnen. Niet verbloemen, niet onderdrukken, maar toelaten wat in je verleden ontstaan is. Pas zo kun je jezelf ervan bevrijden, kun je het verleden ontmaskeren en gaan leven vanuit het Eeuwige Nu. Dat wat niet van de tijd is. Dat is t g...

Het is goed om alleen te zijn. Ver van de wereld verwijderd zijn en toch door haar straten lopen, is alleen zijn. Alleen wandelen over het pad langs de razende bergstroom vol voorjaarsregen en smeltende sneeuw, is je bewust zijn van die eenzame boom, alleen in zijn schoonheid. De eenzaamheid van een man op straat is de pijn van het leven; hij is nooit alleen, ver weg, onaangeraakt en kwetsbaar. Boordevol kennis zitten kweekt eindeloze ellende. Het verlangen naar expressie, met zijn frustraties en pijn, dat is de man die daar op straat loopt; hij is nooit alleen. Smart is de beweging van die eenzaamheid. Die bergstroom was vol en gezwollen door de smeltende sneeuw en regen van het vroege voorjaar. Je kon horen hoe grote keien door de kracht van het voortrazende water werden weggeduwd. Een grote den, een jaar of vijftig oud, stortte in het water, de weg werd door het water overspoeld. De stroom was modderig, eikkleurig. De velden erboven stonden vol wilde bloemen. De lucht was zui...

Laatst, terugkomend van een flinke wandeling langs velden en bossen, liepen we door het bos in de buurt van het grote witte huis. Het bos binnengaand, via de overstap, kreeg ik dadelijk een sterk gevoel van vrede en stilte. Er was niets dat bewoog. Het leek heiligschennis er te lopen, de grond te betreden; het was profaan te praten, zelfs om adem te halen. De grote roodhoutbomen waren volkomen stil; de Amerikaanse Indianen noemen ze de stillen en ze waren ook werkelijk stil. Zelfs de hond joeg niet achter de hazen aan. Je stond stil, had nauwelijks de moed om adem te halen; je voelde je een indringer, want je had gebabbeld en gelachen en het betreden van dit bos zonder te weten wat je zou aantreffen, was een verrassing en een schok, een schok van een onverwachte zegening. Het hart sloeg minder snel, sprakeloos van het wonderbaarlijke ervan. Het was middelpunt van deze hele plek. Steeds als je het nu binnengaat is er die schoonheid die stilte, die vreemde stilte. Kom wanneer ...

Het was een heerlijke avond, de hemel was helder en ondanks het licht van de stad waren de sterren stralend. Hoewel de toren van alle kanten door schijnwerpers werd belicht, kon je de verre horizon zien en in de diepte waren er plekjes licht op de rivier; al klonk er het eeuwigdurende geraas van het verkeer, toch was het een vredige avond. Meditatie kwam over je als een golf die over het zand spoelt. Naarmate ze in beweging kwam werd alles erin opgenomen, de sterren, het lawaai, de rust en de watervlakte. Maar er was geen mediterende; de mediterende, de waarnemer, moet verdwijnen wil meditatie zich kunnen voordoen. Het was heel vroeg in de morgen. Het geraas van de stad was gekalmeerd en op dat uur waren er in geen enkel raam lichten; er stond een aangename, koele bries. In totale aandacht vindt geen ervaren plaats. Bij gebrek aan aandacht wel; het is deze onoplettendheid die ervaringen verzamelt, herinneringen vermenigvuldigt en muren van verzet optrekt; het is dit gebrek aa...

Twee duiven hebben onder het leien dak aan de andere kant van de binnenplaats hun nest gebouwd. Het wijfje gaat eerst naar binnen en dan volgt, langzaam, met grote waardigheid, het mannetje; ze brengen er de nacht door. Vanmorgen vroeg kwamen ze naar buiten, eerst het mannetje en toen de andere. Ze strekten hun vleugels, streken hun veren glad en gingen plat op het koude dak liggen. De hemel was bedekt, er waren zware wolken vol licht en een lange streep blauwe lucht aan de horizon. Mediteren heeft geen begin en geen einde; het kent geen succes en geen mislukking, geen vergaren en geen afstand doen; het is een beweging zonder doelgerichtheid en daarmee buiten en boven tijd en ruimte. De grondslag voor zuiver mediteren is het passieve gewaar-zijn, dat volkomen vrij zijn van gezag en eerzucht, van afgunst en angst inhoudt. Zonder deze vrijheid, zonder zelfkennis, heeft mediteren geen zin, geen enkele betekenis zolang er keuze is, is er geen zelfkennis. Keuze impliceert conflic...