Kagib Weteninhethart

Leegte en ruimte.... Alles wat jij leeggemaakt hebt, kan je vervullen met eindeloze ruimte. Dit kan vervuld worden door de Liefde. Dan is alles leeg, en toch alles vol, vol-ledig. Overal waar jij nog bent, wat jij nog wil vasthouden, houdt deze vervulling tegen. Daardoor zul je tussen door een gevoel van leegte ervaren, wat je dan met allerlei andere dingen probeert op te vullen. Maar het zal nooit vervullen. Dit is eigenlijk de eenvoud van het leven. Overal waar wij nog zijn, krampachtig aan vast willen houden, meestal is dit met van alles buiten onszelf, houdt de waarlijke vervulling tegen. De vervulling door het Andere, de Liefde, dat wat is, was en altijd zal Zijn. Alles wat we nog moeten verdedigen, alles waar we afhankelijk van zijn. Alles wat ons nog moet opvullen, beperkt de ruimte van de ware vervulling. De innerlijke ruimte voor het totale leven kan oneindig zijn. Het draait erom die ruimte te scheppen, in onszelf. Alles op laten lossen in deze ruimte, in deze vervulling. En ...

Als ik naar mijn leven kijk ben ik daarin door heel heel veel heen gegaan. Er dwars door heen gegaan, en het loste op, verdween, werd tot niets, loste op in Bewustzijn. Zelfs de laatste jaren bv het genieten vd natuur alles wat ik om me heen zie wat ik hoor etc. Het is allemaal bijzaak geworden en wordt meer en meer tot niets, lost ook meer en meer op in Bewustzijn. Dan vraag je jezelf af, wat is de zin hiervan..... Als de betekenis van alles wat we hier doen wat zich hier op aarde opbouwt zichtbaar wordt weer wordt tot niets. Ja stel die vraag in mezelf en t antwoord is Bewustzijn. Ik ben nu Bewust geworden van dit alles. Daardoor kan ik er ook nooit meer uitvallen. Het is gezien, doorZien, tot begrip geworden. Daarom kan de weg nu verder gaan vanuit het Niets vanuit alles. Het Bewustzijn gebruikt nu de vormen om hier mezelf te kunnen presenteren, om verbinding te kunnen blijven maken. Maar t is allemaal een extraatje geworden, uiteindelijk allemaal functioneel geworden. Om men...

Wat krijgt vorm door ons heen, in wat voor hoedanigheid dan ook? Van waaruit ontstaat die vorm die uitdrukking? Wat wordt zichtbaar door ons heen? Kan alles zijn, maar de grootste uitdaging bestaat daarin dat de Geest dat de Liefde zich door ons heen kan uitdrukken, zichtbaar maken, vorm kan geven. In een diepe afstemming, daarop afgestemd raken zal dit meer en meer mogen gebeuren. Het is eigenlijk de hemel op de aarde in de aarde, in de vorm brengen. Elk moment mag nieuw zijn, kan een nieuwe openbaring uitdrukking zijn. Het vorige moment gestorven. Als je Verbinding houdt met die Creatieve energie kan elk moment een pure goddelijke uitdrukking zijn. Wat een moment daarvoor nog vol betekenis en leven was kan n volgend moment weer anders zijn. Dat iets anders zich wil openbaren, zich wil vormgeven, uitdrukken. Daar voeling mee houden, dan kan de Goddelijke Energie door ons heen werken, kunnen we een waar instrument zijn. Dat is waarlijk Oorspronkelijk leven. Als wij er ...

Dankbaarheid komt meer en meer vrij naarmate je in je hart beleeft, ervaart, hoe groots en veelomvattend het leven is. Hoe onvoorstelbaar geweldig dat alles in elkaar zit. Dat alles klopt, in elkaar past. Dat het zo, zo rechtvaardig is, en zozeer dat er Liefde en begrip uit spreekt. Je voelt je hierin eigenlijk heel nietig, heel klein. Hoemeer dat Andere in je vrij mag komen, ervaren mag worden. Dit betekent niet dat je dan kruipend op je knieën door t leven gaat. Nee je gaat juist met een rechte rug, oprecht door t leven. Met een lichte tred. Omdat je jezelf gedragen weet door dat Andere, door de Liefde. Maar opblazen zul je jezelf niet meer. Niets meer waar je, je eventuele grootheid op baseert. Dit alles verdwijnt. Verdwijnt in het ervaren/beleven van de grootsheid, de Alomvattende Liefde van dat Andere. Wat niet van deze wereld is maar deze wereld draagt en vervuld met Liefde. Er is slechts dankbaarheid dat je leeft. Dankbaarheid hoe mooi het leven is. En uit dankbaarheid wi...

Als we het zo eens zouden kunnen ervaren, er is geen ander moment dan nu. Dat er geen enkel verlangen meer zou zijn naar wat dan ook in de toekomst of angst over de toekomst of spijt over t verleden, verlangen naar t verleden. Of je toekomst veilig stellen op alle mogelijke manieren, of plannen. Alles vastzetten, beelden over toen en straks. Als er alleen nu was, en het in dat nu vervuld zou zijn? Zou toch geweldig zijn. Dan zouden we toch vrij zijn? Totaal dat nu omarmen, je hiermee laten vullen wat nu is. Er is niet meer dan dit, er is alleen maar nu. We kunnen de tijd niet versnellen en ook niet terughalen wat geweest is. Er is alleen maar nu, en dat nu kan boordevol leven zijn. Gewoon voelen wat nu is. Jezelf in de gaten krijgen hoe eventueel je gedachten je in de greep hebben. Niet in dat nu willen zijn, voortdurend bezig zijn in toekomst en verleden. Je gedachten doorzien en zo ontmaskeren. De spelletjes die met je gespeeld worden? Want je bent veel meer dan je gedachten di...

Eigenlijk komt zachtmoedigheid voort vanuit begrip. Dat er meer en meer gedurende je weg een waarlijk doorleefd en meer en meer omvattend begrip is wakker geworden over het leven, tov de mens, en van daaruit waarlijk Liefde. In dit begrip is alle oordeel weggesmolten, alle verzet, alle beelden. Daarvoor in de plaats is iets gegroeid, binnenin gegroeid, wat vervulling geeft aan alles. Het zoeken is voorbij. Je hebt Het gevonden, en je hebt lief zonder dat de ander er iets voor hoeft te doen. Je hoeft niks meer te bewijzen, Je Weet, je Bent. Er is iets in je gegroeid wat niemand meer van je af kan pakken. Daardoor kun je zacht zijn gedragen door de Kracht, open en gevoelig. Wat is, dat is, en in alles wat is, is mogelijkheid. In dat Andere heb je vrede gevonden. Het is een Kracht die niet te vernietigen is, die tijdloos is, die je meeneemt naar de andere kant, bij het sterven. Wat eigenlijk onafhankelijk van de zintuigen is, van beelden, van geluid, van proeven, van tasten. Al ver...

Dat is uiteindelijk de eindconclusie, we zullen één zijn, heel. Niet meer verdeeld, niet meer gespleten. Niet meer versplinterd in allerlei stukjes die eventueel een andere kant op willen of andere dingen zouden willen, of t anders zouden willen. Je Bent. Gewoon Zijn. En daarin zal het vervuld zijn. De Sleutel ligt binnenin, de heelheid, de vrede, de Liefde, de Vervulling, de Essentie. Niet buiten, niet in doen, niet in het zelf willen doen. Maar in het verdwijnen, verstillen. Meer en meer leeg worden van onszelf, en zo meer en meer kunnen versmelten met die Eenheid met het Zijn, met de Essentie, waardoor alles eenvoudig zal zijn. In overgave. In alles overgeven. Het is er. Het is er altijd. Maar wij gaan er tussenin staan. Wij maken de chaos en de verwarring. Wij zijn de chaos en verwarring. En ons ikje kan die stilte, dat Zijn, die vervulling, die Liefde die gewoon Liefde is niet vatten. Dat je daarin eigenlijk niks meer nodig hebt en van daaruit gewoon doet wat het moment vra...

Het komt eropneer sensitief zijn, betekent heeeeeeeel heeeeeel ruim zijn. Meer en meer alomvattend ruim. Niets meer tussen jou en het leven in. Een totaal indrinken, toelaten, van dat wat is. Wat in het moment is. Zonder invulling, interpretatie, zonder beeld, verbeelding. Dit betekent in je binnenste ruimte gemaakt hebben voor die ruimte. Leeggeworden. Een lege ruimte geworden zijn. Maar dat betekent niet dat alles leeg geworden is. Er bestaat geen ledige ruimte. Juist als we leeggeworden zijn van onze denkbeelden, onze invulling van de werkelijkheid zal dit gevuld worden, vervuld worden door de Werkelijkheid, de Essentie. Dat wat altijd is, dat wat overblijft. Die Essentie is niet gespleten, versplinterd in honderdduizend stukjes, ikjes houdingen. Deze Essentie is heel, een. Dus de werkelijkheid zal dan ook niet meer gespleten/versplinterd zijn. Die werkelijkheid zal één zijn, een een-voudig Zijn. In een vervulde vol-ledige harmonie. Dan zal er sensitiviteit zijn, ware ontvank...

Een nieuwe wereld, een nieuw leven, het is echt zo. Maar t verstand kan t niet bevatten. Slechts t bewustzijn kan meer en meer omvatten, bevatten, ruimer en ruimer meer en meer omvattender worden. Als wij die ruimte eraan geven. Dood/leven, het wordt alles een in dit beleven. Het vervult alles, is de vervulling van je grootste, diepste mooiste dromen. Vult je totaal, waardoor eigenlijk alle verdere verlangens wegvallen. Het heeft hierin zijn vervulling gevonden. Het Licht schijnt in de duisternis. Dit Licht kan geven inzicht in alle vragen. Het zal ware verlichting brengen, alles licht, tot licht maken. Een lichtvoetig leven, gedragen door dit Licht. In ontvankelijkheid, in het willen ontvangen, in het ontvankelijk zijn, kan t meer en meer Licht brengen in jouw bestaan. In ieders bestaan, wie maar wil. Alle duisternis verdwijnt, zal verdwijnen. Dit is t enige verlangen dat blijft, om hiermee Verbinding te houden, hier ontvankelijk voor te blijven. De Stille Stem te blijven horen/v...

Bewustzijn is bewustzijn. Liefde is Liefde. Overal waar dit vrij mag/kan komen zal dit een zelfde gedaante hebben. Een zelfde uitdrukkingskracht, een zelfde sfeer. Uiteindelijk onpersoonlijk, maar overal waar t een wat meer persoonlijke sfeer nodig heeft zal ook dit zichtbaar worden. In dit Bewustzijn zijn we één, zullen we weer één zijn, daar komt het op neer. Een in Liefde. Een in het Weten. Alomvattend, alles bevattend, de ware verbondenheid, het ware verbonden Zijn. Geen afgescheidenheid, geen eilandjes. Een grote zee van bewustzijn, van Liefde, dat zullen we uiteindelijk Zijn. Bewustzijn kan zo'n kracht hebben, is niet van t denken, al kan t denken je soms naar dat punt toebrengen. Het is energie die alles weg kan branden, door het Licht van het inzicht. Als je het wil toelaten. Aandacht is voorwaarde, intense aandacht. Dat is de Vlam, in het moment totaal het leven toelaten, binnen laten. Zonder er iets tussenin te zetten, het helemaal door je heen laten gaan, totaal,...

Zo kostbaar het hier zijn. Maar dan ook echt er totaal zijn, in volle aandacht. Dan liggen er de meeste mogelijkheden tot bevrijding, heling en inzicht. In het hier en nu zijn. Proeven wat nu is, wat nu wil, wat nu de aandacht vraagt. Hoe je Ziel spreekt, je Essentie, in dit nu, en elk volgend nu weer. Eventueel dwars door alle andere verlangens/behoeften heen. Want zijn niet vaak veel behoeftes/verlangens, compensatie, of vlucht voor dat wat je nu werkelijk nodig hebt, nodig is? Dit liever bedekken door zoveel. Verstrikt raken in, door, het labyrinth van de wereld? Het gebeurt hier, hier op aarde, met alles erop en eraan. Voelen wat is, geen vlucht in droomwerelden, verlangen naar hoe t was. Maar voelen de concrete aardse realiteit, met alles wat t bevat, alles wat het is. Het helemaal door je heen laten gaan, het toelaten wat is. Dan kan t doorstromen. Dan kan t teken gezien worden, en waar nodig kan dan heel veel wegvallen. Verdwijnen waar je aan vastzit, wat...

De Liefde is uiteindelijk de enige realiteit. Dat wat overblijft als de rest verdwenen is, als wij verdwenen zijn. Als dat verdwenen is waar we nu zo vol van zijn. Dit diep in jezelf voelen, toelaten, wat is nu werkelijk, werkelijk belangrijk? Alles wat je leven nu bevat, omvat? Wat vervluchtigt niet in de tijd? Wat kun je meenemen als je hier weg gaat, als de dood je begroet? Het gaat er niet om dat je, je leven verwaarloost. Nee helemaal niet, maar dat je jezelf hierin niet verliest, hierin niet verdrinkt. Alleen dit nog maar ziet en dat Eeuwige perspectief uit het oog verliest. Want uiteindelijk gaat t niet om jou. Uiteindelijk gaat het erom dat jij verdwijnt en ruimte schept voor die Liefde. Dat dit vroeg of laat mag gebeuren. En tuurlijk dit kun je niet forceren, het mag een groeiproces zijn. Het mag een ervaren worden. Goh, er is iets in mij wat werkelijk Weet, alles Weet. Er is iets in mij wat onvoorwaardelijk van mij houdt. Er is iets in mij dat onvoorwaardelij...

Uiteindelijk zijn we allemaal onderweg in de stroom van verandering. En in dat wat daarin op ons pad komt worden we rijp gemaakt, gelouterd door alle ervaringen om zo tot het punt van geen terugkeer te komen. Daar gaat meestal heel veel aan vooraf wat ook gewoon helemaal goed is, deel van het rijpingsproces. Je kunt niks forceren. Maar als echt alle illusies doorzien zijn, echt doorzien, ten diepste, dat het geluk nooit buiten te vinden is maar alleen diep binnenin. Dat daar iets wil opgroeien, opbloeien, ruimte krijgen, dan is t punt van terugkeer gekomen. Dan is nog slechts je enige verlangen om naar Huis te gaan. om het Andere ruimte te geven, en wordt eigenlijk de rest bijzaak. Het is er altijd, Dat is er altijd. Het heeft een heel stille Stem, die beter en beter gehoord kan worden naarmate we zelf stil geworden zijn. Alle fixatie, dwang tot prestatie, en daardoor steeds weer vroeg of laat gebroken worden, verdwenen is. Alle afhankelijkheid van buiten verdwenen is. Als...

Het Bewustzijn tot je laten spreken. Het Bewustzijn dat één is. Dat niet gescheiden is. Dat onafhankelijk van alles is. Dat is. Dat niet hoeft te groeien, het is vervuld. Dat is vervuld. Dus uiteindelijk ben jij ook vervuld. Alleen we gaan zelf tussen deze vervulling in staan. We scheiden onszelf af. We willen groeien op alle mogelijke manieren. Alleen daardoor kunnen we juist niet groeien naar, ruimte geven aan die vervulling. Omdat die vervulling niet buiten ligt. Maar binnenin. En als t binnenin vervuld is zal t vervulling geven aan alles buiten jou. En die vervulling ligt uiteindelijk in het Eeuwige. En uiteindelijk kan alleen dit Eeuwige ons helpen. Het Eeuwige Bewustzijn. Dit voelen in onszelf. Nu, dit moment, en elk moment weer. Het is binnenin ons. En natuurlijk kan de ander om ons heen ons helpen. Misschien juist door de illusie te laten zien? Dat we ons uiteindelijk daarin zullen doorzien, het spel dat gespeeld wordt. Dus leer uit je zintuiglijke...

Veel woorden, zinnen, worden zo vanzelfsprekend geuit zonder diep te ervaren de betekenis. Bv de betekenis van de Geest, van het Weten in het hart, van de Essentie... Wat voor naam je er ook maar aan wil geven. Het staat buiten de tijd. En daarom is het paradoxaal genoeg nooit uit de tijd. Het is duizenden en duizenden jaren geleden wakker geworden en kan over 100.000 jaar weer wakker worden. Omdat het uiteindelijk hoe raar het ook klinkt niks is. Het is onafhankelijk van de zintuigen. Onafhankelijk van wat buiten is. Als het er is, als het vervuld is, dan is het er. Je hoeft er niks voor te doen om het te laten blijven. Geen technieken, geen methoden, geen oefeningen, geen visie. Want het is uiteindelijk niks. Gek hé. Het is gewoon. Er hoeft hierin niks meer, want Het is er. Dus als je 100.000 jaar geleden aan de wandel was, en je ont-moette iemand, dan zou je vanuit deze Geest meteen Verbinding gemaakt hebben. Misschien zelfs zonder iets te zeggen, je voelt het, je...

Ja, angst. Ontstaat de angst niet vanuit het hebben van een zelfbeeld? Een beeld hebben van onszelf. een mooi beeld, een lelijk beeld, een goed beeld, een slecht beeld, een zeker beeld, een onzeker beeld enz. Wat als al deze beelden verdwijnen, verdwijnt dan ook de angst? Als we gewoon Zijn? Zijn die we zijn. Je kunt dus een heel onzeker beeld van jezelf hebben, waardoor je jezelf steeds moet verdedigen, bang bent dat je pijn gedaan wordt. Je voelt je minderwaardig en de ander is je meerdere. Angst om gewoon jij te zijn. Maar komt dit weer niet voort uit dat je allerlei beelden over de anderen hebt, wat zij zijn, hoe ze zijn, en wat ze zouden moeten zijn? Of je zelfbeeld is heel sterk. Je past, goeie baan, volwaardig lid van de maatschappij, volle agenda, vakantie hier, vakantie daar. Gewoon geen tijd om onzeker te worden. Maar liggen er dan ook geen angsten op de loer, die misschien onbewust werken? Bv angst voor de stilte, angst om gewoon te mogen zijn, niks te doen,...

Het vrouwelijke is de afstemming in het hart met de Essentie, met de Bron, met de Liefde, met het Weten. Vanuit deze afstemming, deze Verbinding, kan meer en meer Licht komen in de duisternis. Zo kan meer en meer werkelijke Kracht vrijkomen wat het mannelijke aspect is. In afstemming op de Bron, dit tot vervulling brengen. Dat we waarlijk van binnenuit kunnen gaan staan voor dat wat in het innerlijk tot bloei gekomen is. Staan voor/in de Waarheid, staan voor/in de Liefde. Dan is het mannelijke/vrouwelijke weer een, de zoektocht voorbij. Je bent weer heel, weer in harmonie, weer in het paradijs. Het paradijs hervonden maar nu bewust. Daarom ben je dan ook werkelijk Vrij. Vrij om verder te ontvouwen, verder te groeien, bloeien, want dit proces houdt nooit op. Het gaat dus ook niet om geslachten, maar dat iedereen een pool mist. Dit kan dus ook gezocht worden in liefde voor hetzelfde geslacht. Ook hierin komen steeds die polen terug. De ene is meer mannelijk, en de ander meer vr...