Kagib Weteninhethart

Er is een juist moment voor alles. Zijn op het juiste moment op de juiste plek. Dit is niet iets relatiefs. Het ikje wil vaak vooruit terwijl eigenlijk het moment is om stil te staan. Of het wil stil staan als t moment is om in actie te komen. Dan sta je buiten het moment, buiten het eeuwige moment. Dan draag je jezelf, ga je op je eigen kracht, maar wordt je niet gedragen door de Oerkracht, door het Al. Dan mag je hiervan uiteindelijk de vruchten plukken en is er weer een mogelijkheid om terug in harmonie te komen met dit Eeuwige moment. Je Weet het ook als je hiermee in harmonie bent. Je voelt je vervuld, innerlijk vredig, heel licht, stil. Van binnenuit voel je dan de Kracht. Maar het is een stille Kracht. Als je hiermee verbinding hebt dan kun je alles aan, hoe woest de stroom ook wordt, hoezeer je ook heen en weer geslingerd wordt, het past in dat moment. De rivier is in een stroomversnelling. Totdat ie weer tot rust komt en je weer wat op adem kunt komen. Dus ja, uiteindelijk is ...

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...

Dat is het grootste drama van het leven, we proberen buiten te vinden wat binnenin ligt te wachten. Daar is de hele wereld op gefundeerd op wat buiten is. Dat is normaal, daar leef je voor. Voor carriere, hoe je eruitziet, wat je kunt, hoeveel geld je hebt, macht, aanzien. Maar ja omdat we daar zo afhankelijk van zijn, zijn we eraan gehecht, en zijn we bang te verliezen. Een relatie, geld, carriere, mooie spulletjes. Daarom, daardoor zijn we gespleten. We bouwen muren om ons kwetsbaar hart, zetten maskers op om maar niets te voelen. Daardoor sijpelt meer en meer de ware bezieling, belevendiging weg. we weten niet meer beter, niemand zegt dat het anders is. We moeten meedoen met de ratrace. Waarnaartoe? Waarvoor? Is niet alles vluchtig? Wat niet vluchtig is, is binnenin. Dat is Eeuwig, dat draagt de tijd in LiefdeWeten. Maar, dat kunnen we pas ervaren als we ons hart openen. En ja, dat betekent kwetsbaar zijn. en dat willen we nu net niet. Dat wordt niet geaccepteerd, dat mag er niet zi...

Dat blijft de ultieme vraag, waarom, waarom, die val. Waarom zijn we uit die eenheid gevallen? Hoe dan ook, wat we ons niet realiseren is dat die eenheid er nog is. Nu, en elk volgend nu. Maar het is aan ons, onszelf hiervoor te openen. We hebben ons opgesloten in een schijnwereld en we denken dat dit de wereld is. Die wereld wordt dus gevormd door ons ego, daarin is gespletenheid, de dualiteit, de eeuwige strijd. Zolang we ons niet openen voor de Ware Wereld, Dat waar we uit gevallen zijn, zullen we in onze zelf gecreëerde gevangenis blijven. Dat is dus de kern, we zijn ons er niet van bewust dat we gevangen zijn, dat we bevangen zijn door de schijnwereld. Veruit de meeste mensen denken dat dit de wereld is. Er is niks anders. Daardoor kan er ook niks anders zijn, kan zich niet werkelijk iets Nieuws open-baren. Het ego kan geen vervulling, geen heling, geen bevrijding brengen. Dat kan alleen Dat wat niet van het ego is. Pas als openheid komt voor Dat, Het, begint het ware Leven. Als j...

Toch wel n interessant thema het kwaad, wat is het kwaad, wat is de betekenis van het kwaad? Komt niet juist het waarlijk Goede vrij door het kwaad, komt niet juist daardoor inzicht vrij en begrip in confrontatie met t kwaad? Uiteindelijk is t illusie zal het weer verdwijnen als t zijn functie vervuld heeft. De Waarheid blijft over, het Licht blijft over de Liefde blijft over. Heb r nog s verder naar gekeken van waaruit mensen handelen, want er zijn hierin natuurlijk nog allerlei stadia. In eerste instantie is er niet zo'n gespletenheid in uitdrukking van wat wij kwaad noemen, het is een soort natuurlijke reactie, een soort dierlijke reactie zonder veel bewustzijn. Dat is als een ziel nog heel jong is, die leeft zich uit, en komt zo tot bepaalde ontdekkingen eventueel tot bezinning. Er zijn allerlei emoties die zich gewoon uit willen leven, nog beleefd willen worden. Daarin zal dan ook nog niet zo snel een Geweten spreken, dat moet dan eigenlijk nog geïnternaliseerd worden. Voor zi...

De Waarheid wint. Hoopvol toch. De Waarheid zal altijd winnen, omdat de Waarheid heel is, niet gespleten. De waan is altijd gespleten en zal daar vroeg of laat aan ten onder gaan. De waan is ook afhankelijk van zoveel buiten, in de wereld. De Waarheid is. Dus wat de Waarheid schijnbaar ook aangedaan wordt uiteindelijk is de Waarheid onaantastbaar. In de voortdurende verandering van/in het leven, het leven dat we leiden/lijden, waarin steeds weer alles anders is wordt, blijft de Waarheid spreken. En eens zal er ontvankelijkheid zijn, er geluisterd kunnen worden. Dan begint het pas, de weg terug naar Huis. Het is dus zeker een weg, een hele weg, van vallen en opstaan, om tot de Waarheid te komen. Het is een gaan van waarheid tot waarheid, van ontluistering en verbijstering, jeetje is t toch weer anders. Het gaat hierbij om je intentie. Wil je werkelijk, met je hele wezen, de Waarheid vrijmaken, dat die zich kan openbaren? Dan zal de Waarheid er ook alles aan doen dat alle schijnwaarheden...

Jezus zegt het in vrij krasse termen: 'Iemand die tot Mij komt en niet haat zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broeders en zusters, ja ook zelfs zijn eigen leven, die kan mijn discipel niet zijn'. Ok wat dat woord betreft, nee daar stem ik zeker niet mee in. Maar op zich proef ik wel de betekenis waardoor t toch weer samenkomt, en uiteindelijk zeker elkaar niet zal bijten. Hij zegt t vaker ook nog wel anders he, in de betekenis van dat wil waarlijk de Liefde vrijkomen dan zal er openheid moeten komen voor deze Liefde, de alomvattende Liefde, de Christusliefde. Als dit niet gebeurd dan zullen we altijd gespleten blijven, gefragmenteerd, vol angst, inderdaad voor ons kind voor de familie voor onze vrienden etc. Dan vechten we hiervoor ten koste van de Liefde. Dan sluiten we ons op in een hokje, ontstaat snel haat en nijd en verwijt en wrok en dus angst in vele jasjes. Dus de Oplossing ligt dan toch in het vrijmaken van die Liefde. Omdat de angst dan verdwijnt want waar ...

Is dat niet de verklaring waarom we over het algemeen verdeeld blijven. We hebben allemaal een stukje. Leven vanuit een stukje. Kijken vanuit dat stukje de wereld in. Reageren van daaruit en zo komen vaak conflicten, verwijdering, afstand. Maar soms harmoniseren stukjes ook als ze bij elkaar passen, elkaar bekrachtigen, ondersteunen. Zo houden die stukjes elkaar in stand. Zo ontstaan er clubs, verenigingen van mensen met een bepaald stukje. Die gaan dan weer vechten met andere stukjes, allerlei geloven bv. Maar ook het geheel is in ons. Altijd in ons. Uiteindelijk in iedereen. En dat geheel omvat alles en iedereen met begrip. Met Liefde. Is verbonden met alles en iedereen, maar niet gebonden. Het is Vrij. Dat geheel kunnen we meer en meer in ons vrijlaten, vrijmaken, ruimte maken hiervoor. Dat is geen nieuw geloof, dit is levende realiteit. Dat geheel, dat wat alles omvat met begrip spreekt tot ons elk moment van de dag. En als we daarnaar willen luisteren zal meer en meer alles doorzi...

Er zijn bepaalde natuurwetten. We kunnen daar heel lang tegenin gaan maar vroeg of laat zal het zich corrigeren. Is het niet in dit leven, dan in een ander leven. Uiteindelijk zullen we toch oogsten wat we gezaaid hebben. Dit is zonder oordeel. Gewoon een stuk energie dat we wakker gemaakt hebben en weer terug krijgen. Aan de oppervlakte lijkt t misschien wel dat mensen zo gelukkig zijn in hun misstappen. In stappen zetten ten koste van mensen, van zoveel. In machtsmisbruik, in geweld, fysiek, psychisch. Maar er is altijd een deel wat huilt, een deel wat geen geluk hierin vindt, dat schreeuwt, luister naar mij. Dat uitreikt voor liefde, dat naar heling verlangt. Nooit zal er zo een volledige gelukservaring zijn. Er zal altijd gespletenheid zijn, of bv groot wantrouwen, angst, paranoia, afhankelijkheid. Of bv het niet kunnen slapen omdat nachtmerries je achtervolgen. Dus vroeg of laat zal er een stuk van bezinning komen, berouw. Het huidige leven niet meer volgehouden kunnen worden....

Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt. De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om? De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken. De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is. Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde. Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen. Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt. Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld. Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ...