Kagib Weteninhethart

Zijn we niet allemaal verslaafd? Of in andere bewoordingen, geprogrammeerd op allerlei manieren, waardoor we onszelf verloren hebben? Waardoor we niet meer gewoon durven/kunnen Zijn. Waardoor er zoveel stemmetjes in onszelf spreken waardoor we ons Zelf vergeten, of niet meer horen. Waardoor we zo afhankelijk zijn van oordeel en beoordeling van die ander om ons heen Waardoor we nooit vrij zullen zijn? Nooit zien wat is, maar het misvormde programma dat door je heen kijkt, je blik kleurt en vervormd. Afkicken is niet makkelijk. Want dit betekent jezelf onder ogen zien. Zien overal waarin je geprogrammeerd bent, niet jezelf bent maar zoveel dat ontstaan is in dat verleden, dat door jou heen leeft in het heden. Dit doet pijn, dit confronteert, dit maakt onzeker, want schijnonzekerheden worden onderuit gehaald. Je kunt niet meer zo makkelijk meedoen met de rest, niet meer het spel meespelen in eerste instantie. Licht confronteert, Bewustzijn confronteert, want het doorlicht alles, legt alle...

Dat is goed om in jezelf te onderzoeken, waarom ben jij het spirituele pad op gegaan? Wat wilde je, wat wil je hiermee? Echt heel eerlijk in jezelf kijken hoe dit voor jou is. Voor heel veel gaat het om de kick en ze gaan van kick naar kick, een soort spirituele drug, die dan ook steeds weer uitwerkt, uitgewerkt raakt. Dus dan weer op zoek naar de volgende kick. Zo zul je nooit waarlijk bevrijding, vervulling vinden, nooit echte heling en eenwording. Dan blijf je nog op de oppervlakte ronddansen, totdat je moe bent van deze dans. Nooit de diepte ingaan. Ik ben zelf achteraf dankbaar dat dit nooit mijn motivatie is geweest. Mijn motivatie was, ik wilde puur zijn, ik wilde worden wat ik zeg, dat woord en daad overeenstemmen, wat hiervoor ook nodig was. Overgave was daarom ook nooit moeilijk voor mij, ik wilde niets liever dan mezelf overgeven, in het Licht staan. Ik wilde niets liever dan dat alles weggebrandt werd wat dit Licht niet was in een meer en meer voelen wat dit Licht vertegenw...