Kagib Weteninhethart

Wat ze altijd van een kind zeggen, wat je zegt ben je zelf, is ook wat je denkt ben je zelf. Dit is helemaal neutraal, kan dus alles zijn, hemelse gedachten en laag bij de grondse om t verschil maar aan te duiden. Dus wat denk je, wat gaat er in je om? Dat ben jij. Dit kan natuurlijk heel eerlijk maken, als je hier naar durft te kijken zonder oordeel. Maar kan ook heel fijn zijn. Je hebt ook het positief denken maar dan ga je juist in de fragmentatie, want wat is positief en wat negatief? je kiest vanuit jouw ikje, vanuit de denker, en gaat dan juist het spel van de illusie in. Dit wil ik, en dat andere niet, en waarom dan niet? Maar je bent veel meer dan je denken en met mentale spelletjes kom je er niet. Nee, het gaat om aandachtig aanwezig zijn bij je denken. Zonder het speciaal in te vullen, er iets anders van te maken. Het diep door je heen te laten dringen, dat ben ik, want dat denk ik. En is je denken vervuld met liefde, verbonden met iedereen? Waarom dan niet? Wat denk je toch ...

Eigenlijk is de kern van het probleem waar de wereld mee zit, dat het leven is gebaseerd op het denken op de mind, op wat we denken te weten denken dat is denken dat wil. Maar daarin is dus helemaal geen openheid voor wat echt Weet in ons. Wat in het hart is, het Weten in het hart, wat dus de kern van de Sleutel is. Met dat Weten in het hart kan een nieuwe wereld opgebouwd worden. Op geen enkele andere manier is dit mogelijk. Hoe is dit voor jou, als je dit zo leest? Neem je dit als kennisname aan en ga je weer terug naar de orde van de dag? Voel jij in jezelf iets van dat Weten? Dat echte Weten? Vertrouw je daarop? Neem je dit mee in je leven? Hoe ga jij hiermee om in het dagelijkse leven? Heb je ervaringen hierin? In je dagelijkse praktijk, de betekenis van dat ware Weten. Of de andere kant het gevangen zijn in het denken te weten, dat het daarna eventueel anders was? Het enige van belang is dat dit ware Weten gaat stromen, ruimte krijgt in ons. Kagib De audioversie: https://we.tl/t-...

Bijna altijd, kijk maar eens heel eerlijk in jezelf zoeken we het geluk buiten onszelf. En dat is afhankelijk geluk. Geluk door een bepaald uiterlijk, een baan, geld, aanzien, of misschien helpen van andere mensen, altijd bezig zijn. Noem maar op, het kan zo veranderen. En juist dan komen er kansen. Bv is niet alles vluchtig? Eigenlijk houdt alleen het denken de tijd vast, herinneringen en het denken houdt ook jou vast in dat je niet goed genoeg bent niet mooi bent er niet mag zijn alleen als je dit of dat doet. Zie dat in jezelf. vooral voel het echt. Dit is het drama wat we met z'n allen uitspelen. En dit drama wordt bespeeld door de media door geloof cultuur wat dan ook. Als jij geen kern hebt kun je eindeloos gemanipuleerd worden, als jij niet jezelf kent kan je zoveel wijs gemaakt worden. Hoe lang wil je hiermee doorgaan? Elk moment kun je stoppen en verbinding maken met wat hier niet door besmet is, wat jou onvoorwaardelijk lief heeft geen oordeel heeft over jou. Wat jou echt...

Het gaat niet om denk-kennis. Denk-kennis, de mind, intellectualiteit, daar voelt het ego zich sterk in. Achter die kennis kun je je verschuilen, ermee pochen, jezelf beter voelen. Je denkt het te weten, en je weet niet dat er meer is dan dat weten. Op dit weten zijn veruit de meeste mensen gegrondvest, daar leven ze uit. Dat is het ego. Daar gaat het ego mee aan de haal. Maar het ware Weten, dat is iets levends. Dat is je ademen. Ok laat ik het persoonlijk maken, dat is mijn ademen. Ik weet echt niet wat ik vantevoren zeg of hier intik. Dat roept het moment op, wat in de lucht hangt, de resonantie. Dat bepaal ik niet. Ik adem als het ware mijn Bewustzijn uit. Zichtbaar wordt wat mijn Bewustzijn is. En dat is niet mijn Bewustzijn, dat is Het Bewustzijn. Alleen gaat het door mijn persoonlijkheid heen waardoor het een bepaalde uitdrukking krijgt. Het is een bepaalde afstemming met Leven, bepaalde resonantie van beleven. Omvat heel veel, wat maar opgeroepen kan worden. Dat omvatten kan di...

Er is denk-kennis, en er is waarlijk Weten. Denk-kennis, de mind, intellectualiteit, daar voelt het ego zich sterk in. Achter die kennis kun je je verschuilen, ermee pochen, jezelf beter voelen. Je denkt het te weten, en je weet niet dat er meer is dan dat weten. Op dit weten zijn veruit de meeste mensen gegrondvest, daar leven ze uit. Dat is het ego. Maar het ware Weten, dat is iets levends. Dat is je ademen. Ok laat ik t persoonlijk maken, dat is mijn ademen. Ik weet echt niet wat ik vantevoren zeg of hier bv intik. Dat roept het moment op, wat in de lucht hangt, de resonantie. Dat bepaal ik niet. Ik adem als het ware mijn Bewustzijn uit. Zichtbaar wordt wat mijn Bewustzijn is. En dat is niet mijn Bewustzijn, dat is Het Bewustzijn. Alleen gaat het door mijn persoonlijkheid heen waardoor het een bepaalde uitdrukking krijgt. Het is een bepaalde afstemming met Leven, bepaalde resonantie van beleven. Het omvat heel veel, wat maar opgeroepen kan worden. Dat omvatten kan dieper en dieper w...

Oorspronkelijk was/is het de bedoeling dat het denken, het voelen en het doen, de wil onafhankelijk van elkaar kunnen werken. Waar is dit nog zo? Neemt bv het denken niet meteen het voelen mee, of de wil, zonder dat we er iets aan kunnen doen? Dat we hier meteen door meegevoerd worden? Of kunnen we niet pas iets willen als we eraan denken, of het voelen? En heeft het voelen/emoties toch niet bijna altijd verbinding met het denken? Is t niet heel herkenbaar mensen die vooral helemaal geleefd worden door hun wil. Dat alles daardoor bepaald wordt. Dat hun leven helemaal ingevuld wordt door dat willen, gevoed door t denken? Of mensen die het totale leven benaderen vanuit het denken, alles beredeneren en van daaruit hun wil zich ontplooid, ze tot daden komen? Of mensen die vol zitten met hun gevoel, maar dit zonder werkelijk begrip, begrijpen. Dus ja is t dan niet n geweldig perspectief dat dit ooit weer mogelijk zal zijn, vrij kunnen denken, voelen en willen. Meester zijn over je gedachten...

Het Eeuwige Licht. Dat is uiteindelijk het pure Bewustzijn, dat van binnenuit meer en meer kan gaan stralen. Dat is het Licht dat in ieders binnenste is. Het Licht dat van alles de vervulling is. Het Licht dat alles licht maakt. Eigenlijk heeft dit Licht, de Intelligentie minimaal het denken nodig. Het denken mag uiteindelijk de dienaar zijn van het Licht. Het denken mag uiteindelijk de dienaar zijn van de Liefde. Dan is t denken heel functioneel. Dan kan t heel inspirerend werken als instrument van t Licht. Om iets zichtbaar te maken. Om dingen te bekijken. Gedachten die een uitdrukking zullen zijn van dit Licht. Dat zijn ware Lichtgedachten. Vervuld door Licht en Kracht. Het Bewustzijn kiest wanneer het, het denken gebruikt. Als het Bewustzijn hier niet voor kiest is het denken stil. Is het stil binnenin. Hoemeer het Licht aan Kracht mag winnen hoemeer de gedachten alles zullen mogen omvatten. Er zal waarlijk begrip zijn. Niks mis met gedachten, als ze onze dienaar zijn. Kagib De uit...

Waarom kunnen we vaak niet ontspannen, gewoon zijn? Waarom durven we het niet over te geven? Terwijl we ingebed zijn in de Oceaan. Maar we maken ons eigen eilandje, denken geïsoleerd te zijn, maken een denkeilandje vanuit welke achtergrond dan ook. In dat wat gebeurd is geleerd is in het verleden. We moeten het zelf doen, sterk staan, ons mannetje staan om te overleven in deze harde maatschappij. Ja om te overleven maar leven we dan nog? Als we ons zouden durven overgeven zouden we merken dat alles zich in volledige harmonie kan ontvouwen. Als we ontspannen, gewoon even ontspannen, dan kan er ruimte komen voor diepere lagen, voor stillere lagen. Even gewoon zijn, even ademen, in en uit, en dieper voelen binnenin wat zich daar werkelijk afspeelt. Het antwoord is binnenin, altijd, en in een stuk ontspanning kan het antwoord 'gehoord' worden. Het is zo binnen zo buiten. Als jij waarlijk in harmonie bent met jeZelf straal je die harmonie uit en voegt eigenlijk alles zich naar die h...

Zien wat is, wat werkelijk is. Willen we dat werkelijk zien? Dit echt toelaten heeft gevolgen, kan verandering betekenen. Wat misschien onveilig lijkt, onzekerheid, angst. Alles wat je hier leest kan veel opwekken. Maar durf je dit te laten gebeuren, toe te laten, durf je jezelf te laten raken? Of blijft het een mentaal spelletje, reageert je verstand dat bagatalisseert, wegwuift, goed praat. Zoveel spelletjes dat t verstand kan spelen. Maar als t hart kan spreken, dan zul je t Weten, en dat zal uiteindelijk gevolgen krijgen. Zien wat is, met alles erop en eraan. Alle mooie en minder mooie dingen. Eigenlijk dwars door alles heen kijken, alles wat je doet. Ook je egospelletjes, je verdedigingsmechanismen, je bescherming zoeken, alles zien, alles durven zien. Ook zien waar je automatisch reageert, de automatismes. Geen echt leven hierin, slechts het verleden wat reageert en geen enkele verandering die hierin plaatsvindt. Alles bij het oude, want dat is veilig. Dan hoef je niet in jezelf ...

Als alle beelden verdwenen zijn, alle invullingen, en jij vervuld bent geraakt door dat Andere, door de Liefde, door de Essentie, dan heb je de ander lief, mag de ander totaal zijn die hij/zij is. In die Zijnsstaat kan de ander je dan ook niet kwetsen, want je hebt alles. Je hebt geen beeld van jezelf, hoeft niks te verdedigen, je Weet. Dit Weten is dus niet van het verstand, het is geen beeld, je Weet het, het is je bewustzijn. In die Zijnsstaat heb je in alle eenvoud lief. En dan nog, zonder weerstand geef je soms grenzen aan, beter gezegd de Essentie in jou geeft grenzen aan, is helder in wat nodig is. Het stroomt heel natuurlijk naar buiten als het moment dit vraagt. In dit alles is eigenlijk het denken de grote stoorzender. Daardoor ontstaan de beelden, de verwijdering tussen elkaar, de beladenheid, de verlangens, de angst, de onzekerheid. In het ont-moeten van de wereld, van de ander is geen enkel denken nodig, geen enkele gedachte. Alleen heel praktisch om naar de winkel te gaan...

We zitten vaak te vol met onszelf met beelden, veronderstellingen waardoor we elkaar niet meer zien, niet meer zien wat is. Dat is t grote manko van de hulpverlening. Zoveel geleerd, alles in hokjes gezet van zo is het, en dat moet gebeuren maar de client wordt niet meer gezien. Er wordt niet meer gevoeld en ervaren wat is. Er is zoveel meer maar dit is niet te bevatten met het brein, met het verstand. Die blijft er altijd buiten in interpretatie en invulling. Ook algemeen vaak in interactie met elkaar, we zitten te vol, zetten elkaar vast in beelden. Er is een reservoir aan Leven aan beleven dat onuitputtelijk is, maar dit gaat buiten het brein om. Het heeft niets met het brein te maken. Het is levend, vibrerend, steeds weer nieuw, echt het Weten, het Bewustzijn. De Ziel is daarin een soort van tussenkanaal die zich open kan stellen voor de Geest, voor wat in de Geest is, zodat de Geest, het Eeuwige zich in de Ziel kan uitgieten, zoveel de Ziel maar kan bevatten. Het is de uitdaging v...

Is het niet het denken, dat iets van je maakt? En ja, als dat denken er niet is dan ben je toch ook niks? Als ik dan bewust ga denken, oh wat ben ik geweldig, of oh wat ben ik niks waard, dan is dat weer heel geforceerd. Is dit niet interessant om naar te kijken, naar wat je over jezelf denkt? En dan zeg ik, dat denken is maar een spelletje dat met je gespeeld wordt. Bewustzijn is van een totaal andere orde, das niks. Je Bent gewoon, en dat is alles. Daarin is het vervuld, daarin ben je vervuld. Gevuld met Licht. Juist daardoor is het leven zo licht, want je hoeft niets meer te bewijzen, niet meer anders te zijn dan je bent. Niks verdedigen, niks beschermen, niks verbergen. Want dat is alleen maar als je denkt iets te zijn. Het is zo stil, heeeeel stil. Alleen dat denken maakt steeds die drukte. Dus als dat er niet is, ja dan is t wel lekker vredig. Wat kan je dan nog uit die vrede halen? Je ziet gewoon wat is, drinkt het in, zet er niks tussen, geen beeld dat je opbouwt. Steeds weer n...

Het is toch gewoon zo, in essentie, in de Essentie zijn we Liefde. Om wat voor reden dan ook hebben we r van alles omheen gebouwd, van waaruit we zijn gaan leven, of vaker overleven. De Liefde raakt helemaal verborgen, omdat we een eigen leven zijn gaan leiden. Iets opbouwen op een basis die verstoken is van Liefde. Een ego. En is dat ego niet voornamelijk het denken? Heeft het denken niet zo'n ongelooflijke grote plek in ons leven gekregen? En daardoor de eilandjes opgebouwd vanuit dat denken. Van daaruit hebben we ons geïsoleerd van elkaar in dat wat we denken te weten, denken dat is, denken wie de ander is, hoe t leven is, wat belangrijk is. Eindeloos beelden die tussen de Liefde in gaat zitten. Denken dat nooit hier is. Nooit nu is. Het verleden, het eindeloze verleden dat door dit denken spreekt. Waarin we ons veilig voelen, waarin we ons koesteren, maar vaak ook zo koud is. Waarmee we ons overeind houden. We denken iets te zijn, iets te moeten zijn, iets te moeten doen. Zovee...

De ware verantwoordelijkheid. Niet die verantwoordelijkheid leggen in de handen van onzichtbare wezens. Of wezens die een stem gekregen hebben, maar ons eigen antwoord. Waar antwoorden we op en waarom? We Weten t antwoord zelf, maar willen we t weten? Waar reageert dat denken? Het is zo veilig volgens de gebaande paden je voort te bewegen. Vanuit dit denken, vanuit het verleden. Duidelijk, geen onzekerheid, maar zo ook nooit waarlijke vrijheid vinden. Waarlijk Liefde en vervulling. Omdat dit denken altijd verweven is met angst. Zien wat is. Voelen wat is. Brrrrrr. Niets om je aan vast te houden? Dit betekent dus ook pijn voelen ja, en onmacht, en wanhoop. Maar juist door t toe te laten, verdwijnt t, dat is t wonderlijke. Door t toe te laten, wat t ook is, zonder er iets anders van te maken, kan t ontmaskert worden. En t blijkt niets te zijn. Het lijkt heel angstig je over te geven aan de Stroom, echt de Stroom. Durven je gevoel te volgen. Wat je nu voelt, wat nu is, zonder het denken e...

Is t mogelijk zonder verlangens te zijn? Zekers is dit mogelijk. Is verlangen niet uiteindelijk het denken? Als je diep tot je door laat dringen is niet denken, verlangen? En is t niet daarom dat we steeds weer vallen, in het rad van avontuur zitten? Waar we nooit uit zullen komen, zolang we ons beet laten nemen door dit denken. Echt, we zijn veel en veel meer dan dit denken. Het bewustzijn ligt juist onder t denken. Het denken, gedachten, zijn slechts spelletjes. Nooit tevreden dat denken, altijd maar meer willen dat denken, altijd anders willen dat denken, nooit in het nu het denken. Op alle mogelijke manieren wordt je zo heen en weer gegooid. Als je ernaar kunt kijken, kijk r s naar. Kijk s naar wat dat denken met je doet, hoe t je gevangen neemt. En probeer dan te voelen, het zijn allemaal spelletjes die met me gespeeld worden. Ik ben meer dan dat. Je bent veeeeeeeeel meer dan dat. En van daaruit helemaal totaal het nu, absorberen. Gewoon wat nu is, dat helemaal door je heen laten ...

In de Liefde zijn. Het mooie is, je kunt het niet doen. Je bent het, je hebt het, of je bent t of hebt t niet. Het blijft over. Juist omdat alles doorzien is met/door het bewustzijn. Juist doordat dit bewustzijn van binnenuit meer en meer heeft mogen groeien, de ruimte hiervoor gekregen heeft. De Kern heeft van binnenuit mogelijkheid gekregen zich door jou heen te openbaren. De Essentie. En die Essentie heeft geen enkele behoefte zich te bewijzen, zich op te blazen. Wat valt er op te blazen? Je komt in de wereld van paradoxen terecht. Je bent niets, je hoeft niets. En daarom ben je alles, en kun je alles. Wat maar nodig is, wat maar gevraagd wordt, wat maar in het moment opgeroepen wordt. Je stroomt in alle eenvoud mee. Totaal onbevangen als een kind. Je vertoont dan veel eigenschappen van een puur kind. Je geeft jezelf geen houding, geen masker geen muur, niets groot houden, een totaal geven wat is. Totale overgave. Er is zo'n groot verschil tussen zelfbewustzijn en bewustzijn. Al...

  Is dat niet de kern van de val uit het paradijs? We zijn t buiten gaan zoeken, terwijl alles binnenin is te vinden en daar de vervulling ligt. Vanuit die val geven we nog steeds het leven vorm met alle gevolgen van dien. De val in de dualiteit. De val van t denken? Want is t niet juist het denken wat ons uit die vervulling haalt, alle denkbeelden? Het denken dat altijd ergens anders is, vooruit, achteruit. Het denken dat nooit tevreden is, het denken dat t altijd buiten zoekt, het denken dat angstig maakt, dat invult hoe de ander is, hoe het leven is. Denken, denken, denken. Het denken kan niet Zijn. Het denken kan niet in alle eenvoud Zijn. Het denken is nooit vervuld. Het denken brengt scheiding, conflict, versplintering. Het denken veroorzaakt eenzaamheid, och was ik maar daar, was ik maar bij haar, bij hem etc. We hebben ons Zelf niet gevonden en daardoor zal nooit de ware vervulling komen, hoe we ook zoeken buiten ons zelf. Terug in het paradijs betekent, weer een Zijn. Verv...

De kern ligt eigenlijk erin dat t geluk niet buiten ligt maar binnenin. Als je het daar gevonden hebt, heb je alles. Want dat geeft weer vervulling aan alles om je heen. Je Weet het, als dit zo is. Er is vrede, lichtheid, een vervuld zijn. Je bent dan in harmonie met je Essentie, met je Kern, met je Bewustzijn. En dan hoef je slechts mee te stromen, met dat Bewustzijn, met het Zijn, van binnenuit. Is het niet het denken wat je hier steeds uit haalt? Waar je dan ook aan denkt, waar het ook mee gevuld is. Dat je uit het Zijn haalt en verstrikt laat raken in de dualiteit van het leven? De Afstemming verliest? Nu is er eigenlijk alles, wat is t wat ons hier dan steeds uit haalt? Geluk heeft geen oorzaak, geluk is. Het is uiteindelijk de enige Waarheid. Het is niets, het is alles. Het is thuiskomen. Het is thuis Zijn. In jezelf, en zo je overal thuis voelen en Zijn. Niets dat je hier meer uit kan halen. En als we thuisgekomen zijn, voelen we ons waarlijk thuis bij elkaar. Das t mooie, in di...

Het denken als dienaar? Het is hier eigenlijk omgekeerd, hier in Nederland, en andere westerse landen. Het denken als meester. Het intellect op de troon. En wij zijn de slaaf van dit denken, van het intellect. Het denken omhangen met medailles, diploma's, geldelijke waardering, aanzien, status. Hier krijgt ie voorlopig nog geen minderwaardigheidscomplex, eerder hoogmoedswaanzin. Eigenlijk is t toch waanzin waar we ons leven op bouwen. Waar het leven om draait? Zo'n smalle marge aan zingeving. Vervulling zoeken in zoveel, en nooit definitief die vervulling kunnen vinden. Nooit rust, vrede vinden maar altijd maar voortjagen, voortgejaagd worden. Geleefd worden, en niet zelf leven. Als t bewustzijn zou kunnen spreken, als we hiernaar massaal zouden luisteren, durven luisteren............. Maar t bewustzijn ligt in t vrouwelijke van de mens. In het hart. En het vrouwelijke, de vrouwelijke waarden zitten niet op de troon. Worden niet omhangen met medailles en blijken van waardering....

Het draait om de Liefde. De Liefde die niet van deze wereld is. De wereld van het denken is van de dualiteit. Van alle spelletjes waar we ons mee bezig houden, en waarmee we t elkaar vaak zo moeilijk maken. Waarin we verstrikt raken, in angst en afweer, en de jamaars, en als dit, en hij heeft dat, en waarom dit. Vragen zonder antwoorden. Het denken houdt ons zozeer bezig dat we vergeten te leven. Vergeten wat leven is. Wat genieten is. Wat Zijn is. Wat Zijn in Liefde is. Die Liefde die niet aan dat spel meedoet, maar wel het spel omvat met begrip, met compassie, met mededogen. De ander laat zijn die hij/zij is, en waar nodig heel duidelijk en helder is, zonder oordeel. Het hart is het zwijgen opgelegd, de kern van het hart, de stilte in het hart. Het Weten in het hart. Waar we waarlijk rust zouden kunnen vinden, waarlijk veiligheid en vervulling in het hart. Thuiskomen in het hart. Waar alle antwoorden liggen. Zo eenvoudig, in alle eenvoud. Als we willen luisteren. Maar we verliezen on...