Kagib Weteninhethart

Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboord want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaakt. Wa...

Ja, dat is altijd als ik naar kinderen kijk en dan naar de volwassene, die grote mens die denkt dat hij/zij volwassen is geworden. Zoveel potentie aan leven, beleven, puurheid, verloren. Onbevangenheid, echt zien wat is. Ja, die speelsheid, alles als een wonder, we verliezen het allemaal. Omdat we op moeten groeien. Maar waar groeien we dan naar toe? Moeten we dan allemaal hetzelfde worden? Wat werkelijk op zou kunnen bloeien van binnenuit blijft onaangesproken. Het wordt niet aangeboord want het wordt zinloos gezien binnen alle culturen en geloven. Ja, hoe kan er iets anders in je opstaan als je vanaf de geboorte gebombardeerd wordt met zo is het zo moet dit, dit moet je leren, dat is goed en dat is slecht. Alle waarden en normen. En dit is niet alleen van dit leven het is van vele levens. Want door alle tijden heen zijn er steeds alleen maar enkeltjes geweest waar de ware opbloei was van binnenuit. Door alle tijden heen zijn deze enkeltjes vermorzeld, ontkent, belachelijk gemaakt. Wa...

Is niet de natuurlijkheid van die Liefde juist de Liefde die niet van de dualiteit is eigenlijk niet van deze wereld is dat die heel natuurlijk zich verbindt met alles en iedereen om zich heen in een heel natuurlijk liefhebben van alles en iedereen? En laat die Liefde niet alles wat is heel natuurlijk binnen een ontvangen vh leven in alles wat het omvat en bevat? Dat er geen verschil meer is tussen geven en ontvangen? Is dat niet de kern van Wezen van ons Wezen uitstromen en weer nieuwe stromen van leven toelaten doorlaten proeven ervaren zonder hierdoor aangetast te worden in een Weten in een Zien wat is waardoor er waar nodig toch grenzen zullen zijn duidelijkheid helderheid maar niet vanuit   beelden vanuit angst maar omdat dat op dat moment gevraagd wordt? Is het niet zo als je waarlijk in jezelf vervuld bent dat dit zich dan verbindt met alles en iedereen. Een ware verbondenheid eenheid als t ware voor ieder die zich maar opent voor dat verbond dat een zijn. Dat je dan al...

We kunnen alleen ontvangen wat in ons is. Wat we kunnen bevatten, waar ruimte voor gemaakt is.  Als bepaalde lagen nooit aangeraakt zijn of al heel vroeg deuren dichtgeslagen zijn dan weet je vaak ook niet beter.  Als veel niet ontvangen is wie je bent wat in je is, wat je wezen is.  Dat het niet op aarde kon komen. Daarnaast zit er natuurlijk gewoon veel verschil in zielen die hier op aarde komen.  Voor velen is t totaal niet te bevatten wat voor de ander vanzelfsprekend en natuurlijk is. Die lagen moeten al een keer wakker gemaakt zijn vrijgemaakt zijn opgebloeid zijn om er nu in te kunnen resoneren, het te kunnen her-kennen, invoelen.  Bij de geboorte wordt al een erfenis meegenomen een achtergrond een pakketje. Dat is geen schone lei. Veel dat nog beleefd wil worden gevoeld wil worden vaak voordat de lagen aangeboord kunnen worden van het vrijmaken van de werkelijke Liefde in het hart.   De natuurlijkheid van Liefde juist de Liefde die niet van de ...

Is toch weer een interessant prikkeltje, tijd bestaat niet? Verandering bestaat, maar tijd niet. We hebben de verandering alleen vastgezet in ons tijdsysteem. Tuurlijk is het praktisch ook wel makkelijk mbt afspraken en zo, blijft t allemaal wat overzichtelijk. Maar als je geleefd wordt door de tijd dan ben je gevangen, als je geleefd wordt door de klok. Als je geen verbinding voelt met dat wat niet van de tijd is, wat is, wat nu is, en elk volgend nu weer nieuw is. In die Verbinding blijft het leven levend, vibrerend, vol avontuur en mogelijkheid tot ont-dekking, verdieping, verruiming. Dan mag t leven vol verwondering zijn, spannend, levendig, niets wat vast staat. Dan zal er nooit verveling zijn, zal het leven niet saai zijn. Dan zullen we elkaar blijven zien in het eeuwige moment. Dan zullen we elkaar steeds weer als nieuw zien. Niet elkaar vastgezet hebben in beelden vastgezet in de tijd, vastgezet in wat was, in het verleden. Nee elkaar Zien met open en onbevangen ogen, waardoor ...

Dat is de kern, in ons diepste Wezen zullen we all-een zijn, zijn we all-een maar nooit eenzaam. Dus als we die Kern vrijmaken is eenzaamheid van de verleden tijd. Dan ben je verbonden, een, met alles en iedereen. Dit vrijmaken gaat natuurlijk niet vanzelf. Er is geen wonderformule voor, het is geen denkspelletje, het is iets van ont-dekken. Het heeft ook met begrip te maken. Over je medemens, dat we allemaal gewoon heel lieve mensen zijn maar door omstandigheden, ervaringen uit het verleden, vaak heel misvormd geraakt zijn, onszelf kwijt geraakt zijn. Maskers opgezet, muren opgebouwd, ons verschanst achter bepaalde zekerheden. Maar dit is niet de hele mens. De ware Mens zit daaronder. De kwetsbare mens vaak, het gevoel verstopt, de pijn verstopt, of niet meer weten dat t anders is omdat het zo weggestopt is dat je er niet meer bijkan. Dit is natuurlijk ook nog niet de ware Mens. Maar deze mens, de kwetsbare mens, de verwonde mens kan pas geheeld worden als zij deze wonden mogen laten ...

Je hoort wel s mensen die zeggen, je moet me maar nemen zoals ik ben. Als t daarbij blijft verandert er natuurlijk niks. Dan blijf je blind en doof voor wat het leven je wil zeggen. Maar als je jezelf als werkmateriaal ziet, dan wordt t al heel anders. Dan kan t leven een avontuur worden, een ont-dekkingstocht. Gewoon onder ogen zien wat is, wat in je is, wat daar leeft. Wat wakker wordt door het leven om je heen. Wat dit ook is. Niet alleen de mooie verheven gevoelens, maar zonder schuldgevoel of oordeel ook de minder mooie gevoelens. Je woede, je verwijt, je verzet, je angst, je twijfel, je vooroordelen, je verdriet. Alles wat maar in jezelf zit, wat het spel door je heen speelt. Dit is het materiaal, jouw materiaal om mee te werken. Om naar te kijken. Om te proeven, te doorvoelen. Wat het wil zeggen, wat het je wil zeggen. Hier je Bewustzijn op laten schijnen. Niets is slecht, niemand is slecht. Alles en iedereen is materiaal tot zien, tot inzien, tot begrip. Hoe jij op iemand reage...

We leven hier zo allemaal bij/op elkaar, op een kluitje. Dat noemen we een samenleving, een maatschappij. Die maatschappij is gegrond op een bepaalde visie. Iets wat alles samenbindt, verbindt. Maar is die visie niet heel relatief? Had het ook anders kunnen zijn? Een andere cultuur een ander jasje? En dan waren er weer andere vruchten, ontwikkelden mensen zich weer anders. Is hoe wij met elkaar leven ook niet gebaseerd op een bepaald geloof. Een bepaald stelsel van waarden en normen, regels. Hier draait het om, en niet anders, hier zul je jezelf naar moeten voegen. Maar is dit dus niet slechts een jasje. Het jasje van een cultuur, of een religie of wat dan ook? En vinden we onszelf zo? Als we allemaal dit jasje moeten dragen. En we bevestigen elkaar in dit jasje. Ja dit is het juiste jasje, past je goed, je past goed, doet mooi mee met de cultuur, met het spel. Maar waar draait dit spel bij ons dan om, werkelijk om? Om geld? Carrière? Jezelf bezig houden? Is het dat? Of is er nog wel w...