Kagib Weteninhethart

We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is.  Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet. En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal. Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat ...

De natuur spreekt tot mij, in deze soms zo gruwelijke dans van leven, die toch ook zoveel schoonheid openbaart. Gedragen door de wind, het prille groene gras, een nieuw begin, een nieuwe mogelijkheid. Vogels zingen hun lied in vrijheid. En zo zijn we allemaal op weg naar vrijheid, bevrijding. We gaan de weg die we gaan, waar uiteindelijk de dood niet meer zal bestaan, de haat en kilte is vergaan, waar de ogen open zijn gegaan. Waar de zon eeuwig mag en zal schijnen, meer en meer verwarmen, waardoor de wolken meer en meer zullen verdwijnen. Waarin de Eeuwige Liefde vanuit het hart zal mogen spreken. En we gaan verder. We doen wat we doen., wat ons beweegt, volgend onze stroom. De beweging van vernietiging naar opstanding, van gevangenschap, naar bevrijding, tot de uiteindelijke Bevrijding, het vrijmaken van dat wat alles zal vrij maken. De Vrijheid van, vanuit, het hart. De Vrijheid van de Liefdekracht. Onaantastbaar, niet meer aan te tasten door de haat, het kille hart, verkilde hart, ...

Zelfverachting, jezelf de grond in boren wat is hier de oorzaak van? Het zijn eigenlijk twee kanten van dezelfde medaille zelfverachting en zelfoverschatting. Het is allebei ikjesspel, afhankelijkheid van waardering van buitenaf van aandacht van wat dan ook of het ontberen daarvan en dan weer ernaar snakken. Dus dat wil doorzien worden, alles waarmee je gemanipuleerd kan worden, waardoor je heen en weer gegooid blijft worden een speelbal bent van zoveel. Als dit echt doorzien wordt kan eventueel iets naar boven komen als: Waar leefde ik eigenlijk voor, waar was ik toch zo bezeten van. En nu? Dan moet dus de Liefde als het ware de Liefde die Weet die ruimte opvullen. Als iets echt doorleefd is doorvoeld is begrepen is komt er geen leegte. Ik spreek hierin uit eigen ervaring. Het wordt gevuld met dat Weten met die Liefde. En zo mag dan in dat proces alles verdwijnen wat tussen de Liefde in staat. Wat ik altijd zeg de Liefde wil op aarde komen van top tot teen, en zo zullen ...

Licht in mij. Het is zo licht in mij. Er is verwondering, alles is zo licht. Het leven zo licht, gedragen door dit Licht, en alles wordt hierdoor verlicht. Het is leeg, het is vol. Alles is goed. Een voortdurende glimlach op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf, en ik lach. Waarom? Zonder reden, ik lach. Het leven is zo licht als een veertje, dansend door het leven. In de stilte in het Zijn. Zonder een voet te verzetten, een dansen, een vreugdedans binnenin Heel lichtvoetig. Alles is goed. Aan alles toon ik een glimlach. Het maakt niet uit, wat is buiten mij, want er is Licht, het is licht, ik ben Licht. En ik lach. Mijn mond vormt zich tot een glimlach, als vanzelf. En toch doe ik helemaal niets. Maar kan alles, kan alles doen, kan alles zijn. Stromen van zachtheid en tederheid gaan door me heen. Verbondenheid. Het is zo Licht in mij, en niets of niemand kan dit Licht aantasten, verduisteren, niets kan me belasten. Ik doe niets, doe alles. Het is niet te begrijpen, niet te grijpen, het i...

Het luisteren naar je Bewustzijn, naar Tao heeft grote gevolgen, waardoor je in eerste instantie meer en meer vervreemd van je medemens. Minder en minder mensen kunnen je begrijpen, kunnen je volgen. Je beklimt een berg en raakt steeds verder af van wat mensen als belangrijk beschouwen. Dat maakt eenzaam omdat ook dat Andere dan nog niet voldoende gegroeid is, om daarin vervulling te vinden. Je voelt je onzeker, en dit kan eventueel weer weerstand tot gevolg hebben, oordeel over die 'anderen'. Dit is dan de volgende fase, als t ware weer omlaag klimmen van de berg, terug naar de mensen. Dat, dat Andere je meer en meer vervuld, je een voelt met alles en iedereen heel natuurlijk, als een vanzelfsprekendheid. Dus de eenzaamheid verdwijnt, het oordeel, de onzekerheid. Er is begrip, er komt Liefde vrij voor alles en iedereen. Je hebt ruimte gemaakt voor die Liefde. De Liefde die alles en iedereen omvat en draagt. Daarin voel je jezelf vervuld, daarin is alles vervuld. Het is voor n ...

Doen we hier niks goed? In t kader van de Eeuwigheid, van de Bestemming, zolang we gefixeerd zijn op deze wereld, minimaal. Dan doen we niks Go(e)d. Maar God laat ons doen omdat we zo tot inzicht, begrip en van daaruit bevrijding kunnen komen. Uiteindelijk lost alles op in Go(e)d. De spiegelsfeer is de sfeer waar bijna iedereen terecht komt als we overgaan, sterven. Dat is de hemel en de hel. Maar dit heeft niks te maken met t Eeuwige. Dit is veranderlijk, vergankelijk  Het is de dualiteit die daar weer vormkrijgt. Illusies kunnen misschien lang werkelijk schijnen maar ze schijnen werkelijkheid, het is slechts schijn.Het ware Licht is hierin niet. Illusies zijn verdeeld, als er goed is, is er ook kwaad. Het Eeuwig Goede heeft geen tegenbeeld, is gewoon Go(e)d. Zo worden die illusies in de spiegelwereld weer zichtbaar, ook in onze dromen. Het leven gaat overal door, maar het Leven wordt hierin bijna nooit gezien/ervaren. Als het Leven vrijgekomen is, vrijgemaakt is, zal Het nooit me...

Het gaat erom dat er iets in ons is wat eigenlijk niet van deze wereld is, niet van de dualiteit is, dat dit wakker wordt gemaakt. Pas dan kun je op weg. Voordat dit gebeurd zit je verstrikt in het aardse spel, heb je niet echt een toetssteen, een richtingwijzer, een richtsnoer, om hier uit te komen. Meestal is daar dan ook geen verlangen naar. Je vecht om te overleven of zoekt naar allerlei mogelijkheden, met het ikje, om hier uit te komen, of het allemaal wat te verzachten. Dat Andere kan pas opgeroepen worden door n intens, intens verlangen. Dat blijft de kern, het heilbegeren. Als dit verlangen er nog niet is, zaziel je ook nooit de ultieme Bevrijding, verlossing verkrijgen. Dan blijf je de vruchten van deze aarde plukken.  Soms vruchten die tijdelijk best goed smaken, maar uiteindelijk toch door de tijd achterhaald worden, en heel wrange vruchten kunnen worden. Je kunt al met dit verlangen geboren worden. Dan zit het in je aura, ben je al in een ander leven op dit punt gekomen...

Het ontwikkelen van gaven via technieken methoden etc. is gewoon te vroeg. Te vroeg om de heel eenvoudige reden dat jij er dan nog bent, jouw ego. De ware gaven zullen geheel natuurlijk tot ontplooiing komen als jij verdwenen bent. Daar hoef je niets voor te doen, alleen de voorwaarden scheppen dat dit proces plaats mag vinden. Het omzettingsproces, het transformatieproces, het totaal leeg worden van alles wat je dacht te zijn. Alles laten verstillen, tot stilte laten worden, alle fixatie, vaak frustratie, de bezetenheid door zoveel. Pas als dit proces plaatsgevonden heeft in alle dimensies van zijn. Als alle emoties verstild zijn, alle denken doorzien is, jezelf doorzien bent, jezelf ontmaskert hebt. Pas als je eigenlijk heel onpersoonlijk geworden bent, niet meer om t minste of geringste in opwinding geraakt, er een gelijkmoedigheid ontstaan is. Pas als je helemaal je hart gereinigd hebt van zoveel wat het 'vervuild' had. Pas dan kunnen nieuwe deuren opengaan, nieuwe vormen v...

Jezus zegt het in vrij krasse termen: 'Iemand die tot Mij komt en niet haat zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broeders en zusters, ja ook zelfs zijn eigen leven, die kan mijn discipel niet zijn'. Ok wat dat woord betreft, nee daar stem ik zeker niet mee in. Maar op zich proef ik wel de betekenis waardoor t toch weer samenkomt, en uiteindelijk zeker elkaar niet zal bijten. Hij zegt t vaker ook nog wel anders he, in de betekenis van dat wil waarlijk de Liefde vrijkomen dan zal er openheid moeten komen voor deze Liefde, de alomvattende Liefde, de Christusliefde. Als dit niet gebeurd dan zullen we altijd gespleten blijven, gefragmenteerd, vol angst, inderdaad voor ons kind voor de familie voor onze vrienden etc. Dan vechten we hiervoor ten koste van de Liefde. Dan sluiten we ons op in een hokje, ontstaat snel haat en nijd en verwijt en wrok en dus angst in vele jasjes. Dus de Oplossing ligt dan toch in het vrijmaken van die Liefde. Omdat de angst dan verdwijnt want waar ...

Geweldig he, er is iets in ons en om ons, dat wat alles doorstraalt wat puur Liefde is. Echt puur Liefde. En die pure Liefde kunnen wij worden, daarmee kunnen wij één worden als we ons voor dit proces, dit omzettingsproces van sterven en geboren worden openstellen. Het proces van ondergaan en opstaan, van verdwijnen en verschijnen, van leeggemaakt worden en weer gevuld, vervuld worden. Het is was en zal altijd Zijn. Geen tijdelijke illusie maar Eeuwige Waarheid. Met deze Waarheid zullen en kunnen wij versmelten als dit ons diepste verlangen is. Deze Liefde wil door ons heen de wereld instromen, en alles bevruchten wat van deze wereld is. Zo kan waarlijk het paradijs terug op aarde komen. In deze Liefde zijn we één zijn we verbonden. Deze Liefde is universeel, kijkt niet naar nationaliteiten of kleurtjes, zelfs uiteindelijk niet naar familie of kennissen of vrienden/vriendinnen. Deze Liefde heeft alles en iedereen lief. In deze Liefde zal uiteindelijk alles oplossen, waar we ons dan ook...

De Liefde is aanwezig in alles wat we doen, in alles wat is, en toch is niet alles de Liefde. De Liefde geeft ons ruimte om alles te doen wat we willen doen, de keuzes die we daarin maken. Alles wat zich binnen het spel hier op aarde zich afspeelt. Maar dit wil niet zeggen dat dit alles de Liefde is. De Liefde laat ons doen, maar wij doen het. En wij verwijderen ons van de Liefde en ook dat laat de Liefde gebeuren. Het laat die beweging plaatsvinden, om zo tot ervaring te kunnen komen dat dit het niet is. Dat we bv als we keer op keer onze kop stoten, tot bezinning komen en ons realiseren dat dit een teken is. Dat we ons dan open gaan stellen voor die Liefde, die steeds keek en prikkelde. Dat er dan eindelijk voeling mag komen met deze aanraking. Dat er mogelijkheid mag komen tot begrip, tot inzicht, tot bevrijding. Maar uiteindelijk omvat de Liefde alles met Liefde. Als jij een met deze Liefde geworden bent zul jij ook alles omvatten met deze Liefde, met begrip, geheel onpersoonlijk, ...

Er zijn in dit nu twee werelden tegelijkertijd aanwezig.  De wereld van de voortdurende dualiteit, strijd, verandering, en de wereld van de Eeuwigheid, het koninkrijk van God. Elk moment kunnen we afstemming vinden, verbinding maken, met het Koninkrijk van God. Het spreekt in de Stilte, het is was en zal altijd Zijn. Elk moment kunnen we dus uit de tijd uit de strijd stappen en in het eeuwige Licht stappen. Als we ons overgeven, het Licht toelaten en door ons heen laten stromen. Elk moment kunnen we de vrede en vervulling vinden, want de vrede en vervulling is altijd daar, is altijd aanwezig. Zo mag er waarlijk begrip komen over dat wat zich binnen de tijd afspeelde. Zo kan verdwijnen de strijd, de verwarring, de gespletenheid, in het door je heen laten stromen, het laten spreken van de Eeuwigheid. Gnosis is niet alleen abstracte energie. Er zijn ons mensen voorgegaan, die ons willen helpen op de weg. Zij zijn de brug over gegaan naar de Eeuwigheid. Maar voor ons stappen ze terug i...

Het is een thema wat vaker terugkomt de Stroom. En wat wil die Stroom dan? Die Stroom die Weet. Die Weet precies wat nodig is. Die Stroom, die Rivier heeft n eindeloos geduld met ons. Laat ons doen. Laat ons doen wat we doen. Laat ons ook uit de Stroom vallen, maar laat ons dan niet vallen. Elk moment krijgen we de mogelijkheid om terug te keren in de Stroom. De Stroom naar meer en meer ruimte voor iets wat eigenlijk niet van deze wereld is. Wat waarlijk Liefde is, wat Weet. Dat we het meer en meer zelf zullen Weten. Als we tot die overgave kunnen komen dan zal dit proces meer en meer voortgang kunnen vinden. En tuurlijk we mogen onze eigen wegen banen, als we t zelf beter denken te weten, zelf te moeten doen. Als we ons verplicht voelen tot, tot zoveel, allerlei stemmen die in ons spreken volgen. Het mag allemaal. We mogen alle kanalen graven die we maar willen. Helemaal uit de Stroom raken, verder en verder weg, in een doolhof van eigen stroompjes. Eigenlijk zolang wij t willen doen ...

Je kunt je leven in een bepaald kader zetten, een bepaald doel nastreven, voor iets gaan. Ook Tao, je Essentie kan die intentie hebben, jou daartoe aanzetten om dit te doen, omdat dit gewoon in de Stroom past, het moment dit vraagt. Maar terwijl je hiervoor gaat blijft het van fundamenteel belang open te blijven voor alle nieuwe prikkeltjes. Je er niet op te fixeren, je er niet in vast te bijten. Helemaal vol ervan zijn, erin verdrinken, waardoor de ruimte voor Tao voor je Essentie verdwijnt. Een volgend moment kan alles anders zijn, iets anders gevraagd worden. Misschien zelfs om te stoppen, of een wending een andere aanpak, alles loslaten. Ook dit dan toelaten, dit Zien, dit Weten. Zo blijf je in de Stroom. En toch alles geven wat in je is. Het is heel subtiel, vraagt om grote subtiliteit, afstemming. Het ego kan die Stroom niet ervaren, die Stem. Die is vol van zichzelf, daar is geen ruimte voor het Tao. Dus uiteindelijk kan die Stroom pas meer en meer ervaren worden als alle belang...

De dood, het leven. Het Eeuwige leven, de Eeuwige verandering van sterven en opstanding, tot de uiteindelijke Opstanding. Het heeft zo'n belangrijke plek in ons leven he. We krijgen er allemaal mee te maken, de dood. Eerst van mensen meer en minder dierbaar, om ons heen en dan onze eigen dood. En toch liggen er steeds juist de grootste mogelijkheden bij het sterven. Het sterven van onszelf en ook het sterven van mensen om ons heen. Dat laatste moment, die laatste momenten, daar gaat t uiteindelijk toch om, de vrucht van ons leven? Wat laten we dan zien, hoe gaan we ermee om, wat wordt er wakker, wat wordt er zichtbaar. Verzet, angst, strijd, of overgave, verstilling, een diepe Liefde die ervaarbaar wordt. Alle schijn ontmaskert, al had je nog zo'n hoge positie, zoveel geld, aan t eind moet je alleen gaan, en de rest blijft achter. Hoe je gaat, hoe je overgaat daarmee heb je de grootste impact op mensen om je heen. Wat je dan achterlaat, de indruk, de herinnering. Uiteindelijk d...

Het komt erop neer door alles kun je bevangen, gevangen raken, kan je afhankelijk maken. Maar als je er gewoon van kunt genieten, van dat wat is, dan is er niks mis. Als dat Andere in je wakker geworden is, en vrij in je door kan stromen, dan geniet je gewoon van alles. Dan geniet je van dat je leeft. Meer is dan eigenlijk niet meer nodig. Gewoon Zijn. Dit geeft werkelijk vervulling aan alles als het binnenin vervuld is. De rest wordt dan zo vluchtig. Je kunt er wel intens van genieten, van al die mooie momenten die je gegeven worden, maar t vervliegt weer en kan uiteindelijk niks toevoegen aan dat Zijn. Het gewoon Zijn, het licht zijn, blijmoedig zijn. Je kunt er dan in ieder geval vrij van genieten, je zit er niet aan vast. Je ontvangt het, laat het door je heen stromen en laat t weer los. Dit kan uiteindelijk alles zijn, ook mensen, hoe dierbaar ze ook zijn. Er treden weer veranderingen op en je stroomt weer verder. Geen angst om iets kwijt te raken, want je hebt alles. Ook mbt ding...

Onthecht zijn. Het mooie is dat als je zo het leven kunt ondergaan, dat het dan juist een grote dynamiek krijgt. Ja, juist dan kun je genieten van de totale symfonie van het leven. De vibratie, de uitstraling, de uitdrukking die het werkelijk heeft en krijgt, niet wat jij ervan maakt. Jij geeft niet meer jouw kleur aan t leven, maar het Leven mag/kan je dan die kleur laten zien die het werkelijk heeft. Alle facetten daarvan, alle instrumenten. Alles roept iets op. Maar niet jouw ikje reageert dan maar die diepere Essentie in jou. Daar vindt de oproepende Kracht plaats. Die resoneert dan heel zuiver en afgestemd op het totale leven om je heen. Geen enkele wanklank, geen valse noten van jou. Je klinkt mee, vibreert mee met alles. Een mens kan dan heel diepe lagen in jou wakker maken, diepe klanken, diepe vibraties en een andere mens roept meer oppervlakkige lagen op. Jou maakt t niet uit, al is t altijd heerlijk om vanuit de Essentie samen met iemand te vibreren, uit te wisselen. Want in...

Wat is je diepste intentie... Wil je je gelijk, ten koste van vaak zoveel, waardoor conflict op conflict zal volgen. Of ga je in jezelf zoeken wat de betekenis is van dit conflict, wat in jou dit conflict, deze verwijdering, dit meningsverschil, deze afscheiding, veroorzaakt heeft? Daar ligt het verschil. Wil je, is het je diepste intentie om steeds weer tot begrip te komen. Om te zien wat de betekenis, wat het teken is wat het leven je aanreikt? Hoemeer die Kracht der Krachten vrijkomt, kan spreken binnenin, hoemeer het natuurlijk en vanzelfsprekend wordt, je enige verlangen wordt, om in jezelf te kijken wat jouw deel is in t conflict, in de verwijdering. Wat de reden is van de emotie die wakker wordt door de ander. Wat jouw bijdrage hierin is. En dan kan het bewustzijn ook spreken, het Licht ook schijnen op de situatie. Het Geweten spreken. Dan is er ontvankelijkheid, is er de nederigheid hiervoor. De overgave, het open zijn, het kwetsbaar durven zijn. Geen muren om het hart heen, ma...

Meestal gaat aan het alles overgeven heel veel vooraf. De Rozenkruisers noemen dit ervaringsvol. Eerst heb je op allerhande manieren geprobeerd t buiten te vinden, het te doen, ervoor te vechten, vasthouden, verdedigen, aanvallen. Totdat alles vergeefs blijkt, alles krachteloos wordt, geen kracht meer krijgt. Dat je met lege handen staat. En dan kan die overgave komen. Het overgeven, alles overgeven. Echt gaan luisteren naar je diepste binnenste. Het verborgen Licht. De Liefde die alleen maar Liefde is. En die was er altijd al, op de achtergrond. Een zachte straling die je liet  doen, alles wat je wilde doen, alles wat je verlangde. En je plukte weer de vruchten hiervan. De energie die je in gang gezet had. De Liefde bleef aanwezig voor jou, voor ieder, altijd. Zonder oordeel, zonder op te dringen. Een stille Kracht. En uiteindelijk de allergrootste Kracht. De allergrootste Kracht in het hart. Die je dan kan verstillen, als die overgave gekomen is. Het ankerpunt in jezelf gekomen i...

  Kerstmis. Wat is er mis met kerst-mis? Is er iets mis met kerstmis? Misschien mist er iets met kerstmis. Gaan we steeds de mist in. Iets heel fundamenteels wordt gemist. Wat nog steeds niet gevonden is, gevoeld is, beleefd is. De gemiddelde mens weet niet waar ik het over heb. Is toch hartstikke fijn kerstmis, peace on earth, al die lichtjes, lekker eten, wat wil je nog meer. Jaar in jaar uit dezelfde rituelen. We gaan naar de mis, nouja steeds minder, de kerken lopen leeg. We komen weer samen, gezellig joh, lekker met de familie. Nouja de ene vindt dit wat lekkerder dan de ander. Ook dat is bekend. We zijn lief voor elkaar, och we doen ons best, voor een paar dagen dan. En dan weer terug naar de orde van de dag, waar het echt om gaat. Zelfs oorlogen worden soms gestopt. Ok dit jaar niet, de oorlog in de Oekraïne, waarin vele in de kou staan, letterlijk en figuurlijk. Maar waar gaat het eigenlijk allemaal om, waar zijn we eigenlijk mee bezig? Niet met wat ech...