Kagib Weteninhethart

De uitdaging mag bestaan dat je de Verbinding nooit meer verliest hoe tumulteus hoe intens hoe druk en chaotisch het ook om je heen is. Dat stuk kun je natuurlijk opbouwen als alles wat rustiger is, je bij jezelf bent, diep in jezelf komen. De Verbinding dieper en dieper maken zodat minder en minder je eruit kan halen als je weer het leven ingegooid wordt met alles erop en eraan. Dan wordt pas zichtbaar of er werkelijk innerlijke veranderingen hebben plaatsgevonden. Het komt eropneer dat je uiteindelijk alleen nog maar vertrouwt op je binnenste op je Essentie. Je hebt je daaraan totaal overgegeven in alles. Daar heb je rust in gevonden, vrede, daarin ben je vervuld. Van daaruit kun je als een eenheid de wereld tegemoet treden. Het heeft tijd nodig, ervaring dat deze Verbinding steeds meer geworteld raakt in je wezen in alles wat je doet en bent. Dat je de Verbinding voelt, Weet wat het is, ernaar luistert in hoe t spreekt, het Weten het Geweten van binnenuit. Zo kan de rust en vrede, d...

Het gaat er eigenlijk om dat God het Goddelijke door ons heen weer op kan staan, zich door ons heen kan openbaren uitdrukken, uitstralen. In alles, in ons hele zijn, handelen, spreken noem maar op. Dat er meer en meer ruimte in ons komt hiervoor omdat wij verdwijnen, alles waar wij vol van zijn. Dan ook een meer en meer ervaren in jezelf wat Eeuwig is wat onveranderlijk is niet te verwoesten is, wat je in Essentie eigenlijk bent. Wat overblijft als t ego verdwenen is. Dan nog blijft er een eigenheid omdat jij een geheel unieke persoonlijkheid bent waar t Goddelijke gebruik van kan maken, eigen kwaliteiten en mogelijkheden. We worden geen eenheidsworst alleen onze Essentie is één, één Bewustzijn. Meer en meer kan dit ervaren in je opstaan, het ervaren van dat Andere van God van je Essentie, helderder en helderder, krachtiger en krachtiger. Minder en minder kan vat op je krijgen, kan je hier nog uithalen, uit deze Verbinding halen, wat er ook om je heen gebeurd. Het is de ware stille all...

Er blijft altijd een bepaalde eigenheid, dat verlies je niet. Dat is je persoonlijkheid waardoor je deel kunt blijven nemen aan t leven. Er vervluchtigt wel steeds meer en helemaal als je t proces tot t einde doorgang laat vinden. Maar zolang dit niet gebeurd is blijf je bepaalde eigenheid behouden. Dit wordt ook zichtbaar in bv Krishnamurti of Osho. Hun Essentie is hetzelfde, al zullen volgers van Krishnamurti of Osho me misschien tegenspreken, maar hun persoonlijkheid en uitdrukking totaal verschillend. Uiteindelijk word je steeds onpersoonlijker en toch betrokken. Maar t is veel stiller, leger. Je bent gewoon aanwezig en laat de wereld binnen. Uiteindelijk bekrachtig je vooral de Essentie, daar resoneer je op, daarin voel je die eenheid, die verbinding, daarin ben je één. Maar in de Kern is er Liefde voor iedereen al is die heel onpersoonlijk. Je voor en afkeuren verdwijnen daarin, je oordelen. Alles is wat t is, we zijn allemaal onderweg. Maar in de Ziel ben je dan werkelijk ee...

De Stroom.. Als de verbinding met de Ziel gemaakt is, dan Weet je zelf als je daar weer uit treedt. Als er een stuk van ego, eigenwilligheid is. Als je jouw wil volgt, jouw zin doet. Dan stap je uit de Stroom. Dat voel je ook, dat Weet je, het voelt niet meer gedragen. Er begint iets te wringen, te wrikken. Maar zelfs dan is t niet makkelijk te luisteren. Soms wil zich dan toch iets uitleven, waarna weer stuk bezinning volgt. Daarna geef je jezelf, een stukje wijzer geworden, helemaal vrijwillig weer over aan de Ziel. Maar je kunt het niet doen. Daarmee zet je alleen maar andere krachten in gang, roep je andere werelden op, die niets met de Eeuwige Waarheid te maken hebben. Dan blijf je gevangen in de dualiteit van hemel en hel, al kan die hemel er nog zo mooi uitzien. Daarnaast kun je in dat wat je dan ziet niet helder Zien wat is, maar zal er interpretatie zijn vanuit eigen subjectieve achtergrond en beleven. Ook n gevoeligheid kan er zijn met alles wat in die werelden zich afspeelt ...

De natuurgeboren mens is veel te persoonlijk om volstrekt onpersoonlijk te kunnen zijn. Klinkt wel heel koud he, het ideaal van onpersoonlijk worden. En toch is dit verre van koud. Want het ware onpersoonlijke heeft verbinding met de Liefde met ware wijsheid, de verbinding met het Goddelijke. Juist dan kun je waarlijk liefhebben omdat er geen egobelangen of verlangen meer is, geen angst. Je hoeft niemand meer te zijn, je Bent. In dat Zijn is het dan vervuld. En juist daardoor kun je onwankelbaar worden, kan niemand je daar meer uit halen. Je hebt het ware midden gevonden. Je bent dan gegrond in de Liefde. Een Liefde die alleen maar Liefde is, dus hoe kun je dan anders dan liefhebben? Je hebt de ware Liefde gevonden en die geeft vervulling aan het totale leven. In die Liefde ben je met alles en iedereen verbonden, zonder gebonden te zijn, zonder gehecht te zijn. Uiteindelijk is het vrij logisch dat je zo harmonie om je heen creeert. Het is zo binnen zo buiten, alles energie. Elke fricti...

Hoe meer dat de Ziel in jou ruimte krijgt, je het spel doorzien hebt, kan het je niet meer gevangen nemen, kun je er niet meer bevangen door raken.. Het doet je allemaal niet zoveel meer, het gevecht is voorbij. Je hebt gevonden wat alles omvat. Alles omvat met begrip met Liefde en niemand kan je daar dan meer uithalen. Dan ben je niet geïsoleerd van die wereld, juist niet. Je bent verbonden met alles en iedereen in die Liefde. Het komt eropneer, alles is dan recht gemaakt en daardoor is er ware recht-vaardigheid. Je Liefde is voor iedereen, als een vanzelfsprekendheid. Overal waar ontvankelijkheid is stroom je uit, en waar geen ontvankelijkheid is. Ook hen omvat je met Liefde met begrip. Er is geen oordeel meer, geen vijand, geen voor of afkeur. Je hebt in alle eenvoud lief. Dit kan nog confronteren, in wie je bent. En alles wat nog niet recht in jouzelf gemaakt is zal intens oplichten, zichtbaar worden totdat het gezien is en oplost in het Licht. Je Ziet wat is, doorziet wat is en do...

Echte Liefde, de liefde Gods is niet alleen lief. Is niet alleen meepraten of vergoelijken. De Liefde kan heel erg confronteren. Overal waar de Liefde zich kan openbaren, in jezelf. Overal waar die Liefde door een mens heen kan stralen. In woorden in zijn, in daden, in alles. Het is vaak het tegenovergestelde van wat wij over t algemeen als liefde beschouwen. Heel belangrijk hierbij is dat hierin dan geen persoonlijkheids voor of afkeur is. Dat is goed om in jezelf te toetsen in je reageren op de wereld op je medemens. Is het onpersoonlijk? Als er beladenheid is, oordeel, geladenheid, bepaalde emotionaliteit, dan is er zeker geen sprake van de Liefde, dan ben jij aan t woord. De Liefde ziet wat is en doet wat nodig is, wat t gevolg ook is. Wat t in de ander ook teweeg brengt of raakt. Maar alleen als t nodig is. Niet zomaar lukraak een reageren op dat wat gezien en ervaren wordt. Kagib De uitgesproken woorden: https://we.tl/t-zzHrFBU1zj

Het ontwikkelen van gaven via technieken methoden etc. is gewoon te vroeg. Te vroeg om de heel eenvoudige reden dat jij er dan nog bent, jouw ego. De ware gaven zullen geheel natuurlijk tot ontplooiing komen als jij verdwenen bent. Daar hoef je niets voor te doen, alleen de voorwaarden scheppen dat dit proces plaats mag vinden. Het omzettingsproces, het transformatieproces, het totaal leeg worden van alles wat je dacht te zijn. Alles laten verstillen, tot stilte laten worden, alle fixatie, vaak frustratie, de bezetenheid door zoveel. Pas als dit proces plaatsgevonden heeft in alle dimensies van zijn. Als alle emoties verstild zijn, alle denken doorzien is, jezelf doorzien bent, jezelf ontmaskert hebt. Pas als je eigenlijk heel onpersoonlijk geworden bent, niet meer om t minste of geringste in opwinding geraakt, er een gelijkmoedigheid ontstaan is. Pas als je helemaal je hart gereinigd hebt van zoveel wat het 'vervuild' had. Pas dan kunnen nieuwe deuren opengaan, nieuwe vormen v...

Is het wijs om niet in te grijpen als je vantevoren weet wat iemand voor misdaden gaat plegen? Als je weet dat iemand een massamoordenaar is? Is dit wijs, is dit compassie hebben? Is niet alles leven? Ik hou t gewoon open, gewoon kijken wat er bij jou wakker wordt. Je zou bv Hitler tegen gekomen zijn voordat hij alles zou gaan doen wat hij daarna gedaan heeft. Dat hij in een huis zat wat in brand stond, en je wist wat hij allemaal zou gaan doen. Zou je hem dan redden als de verantwoordelijkheid over zijn leven in jouw handen lag? Ik vind t niet niks. Ja, binnen wat ik gelezen heb, en hoe ik t ook wel voel kun je uiteindelijk als mens weer een worden met God, maar dan ook in alles. Dus het ook alles Weten en kunnen. Dit betekent natuurlijk een ongelooflijk grote verantwoordelijkheid waardoor het ook zo belangrijk is in deze ontvouwing in het vrijmaken van die Kracht dat Weten, dat Kunnen, dat alle persoonlijke belangen, alle ikverlangen, alle beladenheid, alle persoonlijke voor en afkeu...

De Liefde is aanwezig in alles wat we doen, in alles wat is, en toch is niet alles de Liefde. De Liefde geeft ons ruimte om alles te doen wat we willen doen, de keuzes die we daarin maken. Alles wat zich binnen het spel hier op aarde zich afspeelt. Maar dit wil niet zeggen dat dit alles de Liefde is. De Liefde laat ons doen, maar wij doen het. En wij verwijderen ons van de Liefde en ook dat laat de Liefde gebeuren. Het laat die beweging plaatsvinden, om zo tot ervaring te kunnen komen dat dit het niet is. Dat we bv als we keer op keer onze kop stoten, tot bezinning komen en ons realiseren dat dit een teken is. Dat we ons dan open gaan stellen voor die Liefde, die steeds keek en prikkelde. Dat er dan eindelijk voeling mag komen met deze aanraking. Dat er mogelijkheid mag komen tot begrip, tot inzicht, tot bevrijding. Maar uiteindelijk omvat de Liefde alles met Liefde. Als jij een met deze Liefde geworden bent zul jij ook alles omvatten met deze Liefde, met begrip, geheel onpersoonlijk, ...

Jullie kennen me, ben zeker geen voorstander van methodes/technieken. Maar wil je ooit tot de Stilte komen dan zal er een intentie moeten zijn om tot die stilte te komen. Dan zal er ruimte voor gemaakt moeten worden. Even stilstaan bij jezelf, even tot stilstand komen. Even niet meer vooruit jagen, zoveel dat gedaan zou moeten worden. Ruimte inbouwen om even stil te zijn. Om even bij jezelf te zijn. Even niks, gewoon zijn. In de morgen, en zelfs misschien even tussendoor op je werk, in de pauze of algemeen even n rustpunt in de dag. Even terugkeren tot jezelf, de accu opladen. En zo ook de dag eindigen. Even inkeren en je zo voorbereiden op de nacht. Zo kan er Verbinding blijven met je Bewustzijn, met Tao. Met de Stilte. Misschien lost er dan wel heel veel op in die Stilte, waar je eerst zo vol van was. Lost dit op in die aandacht, in dat Zijn, in dat vol aandacht aanwezig zijn. Misschien kun je dan echt de Stilte ervaren, je hierdoor laten vervullen. Dit langere tijd daarna dit met je...

Tao is Het. Dat wat alles omvat. Dat wat het totale overzicht heeft op alles. Het staat buiten de tijd maar Weet toch wat nodig is binnen de tijd, dat wat zich binnen de tijd afspeelt. Het is onpersoonlijk en omvat alles en iedereen met Liefde. Het is de Vervulling. Dat waar iedereen naar op weg is, hiermee weer samen te smelten. Maar voordat het zover is kunnen we er verbinding mee maken, ons ervoor open stellen. Zodat we die stille Kracht in onszelf kunnen ervaren. En in die ontvankelijkheid kan het ons verstillen. Dan kunnen we Het voelen, kan Het ons vervullen, kunnen we ervaren die Liefde die was die is en die altijd zal Zijn. In het Licht van Tao kan alle verwarring, alle duisternis oplossen, verdwijnen, zonder dwang. Gewoon het toelaten van dit Licht en we zullen Zien, inzien, begrijpen. Uiteindelijk is het niets, en toch geeft het vervulling aan alles. In die Verbinding hoeft ook eigenlijk niets meer. Het is helemaal leeg en toch vervuld. En toch vanuit dat niets, vanuit die le...

Is dit niet waar, dat alleen ons ego gekwetst kan worden en niet de Liefde? De Liefde is echt onkwetsbaar, is alleen Liefde, omvat alles met Liefde en begrip. Maar in ons ego kunnen we wel gekwetst worden. Dat mag ook allemaal, het is wat het is, maar de Liefde kan alle kwetsingen uiteindelijk laten verdwijnen. Alles wat wonden kan slaan, alles wat beladen is, geladen is, waar iets op zit, waar raakpunten zijn. Juist door eerlijk toe te laten dat dit alles er is, kan het verdwijnen, door het Licht erop te laten schijnen. Dit Licht heeft geen oordeel, het Weet, Ziet wat is, helemaal onpersoonlijk. En als we dit toelaten, dan kan er heling komen. Zolang het hart open blijft, leef je, kunnen dingen veranderen, kan er nieuw inzicht komen. Kan het Leven, kan de Liefde je inlichten. Heel kwetsbaar vaak. Het kan fiks pijn doen tussendoor, waar maar die aanrakingspunten zijn. Maar het is de enige mogelijkheid om weer heel te worden, waarlijk Vrij. Als we ons hart sluiten is dit proces voorbij....

Is dit niet waar, dat alleen ons ego gekwetst kan worden en niet de Liefde? De Liefde is echt onkwetsbaar, is alleen Liefde, omvat alles met Liefde en begrip. Maar in ons ego kunnen we wel gekwetst worden. Dat mag ook allemaal, het is wat het is, maar de Liefde kan alle kwetsingen uiteindelijk laten verdwijnen. Alles wat wonden kan slaan, alles wat beladen is, geladen is, waar iets op zit, waar raakpunten zijn. juist door eerlijk toe te laten dat dit alles er is, kan het verdwijnen, door het Licht erop te laten schijnen. Dit Licht heeft geen oordeel, het Weet, Ziet wat is, helemaal onpersoonlijk. En als we dit toelaten, dan kan er heling komen. Zolang het hart open blijft, leef je, kunnen dingen veranderen, kan er nieuw inzicht komen. Kan het Leven, kan de Liefde je inlichten. Heel kwetsbaar vaak. Het kan fiks pijn doen tussendoor, waar maar die aanrakingspunten zijn. Maar het is de enige mogelijkheid om weer heel te worden, waarlijk Vrij. Als we ons hart sluiten is dit proces voorbij....

Het lijkt heel kwetsbaar he, de Liefde. Want je hebt dan geen enkel verweer meer, geen voorbehoud, geen weerstand, geen beelden ertussenin, geen scheiding. Er zit niks meer tussen jou en de ander, tussen jou en de wereld in. Het komt direct naar binnen, geen gedachte ertussen, dat wat is. Je hebt lief, de ander, het leven, en dat is t dan. In eerste instantie is dit ook heel kwetsbaar, gewoon het leven toelaten, het liefhebben. Maar door groei van begrip, door groei van die Liefde binnenin verdwijnt die kwetsbaarheid meer en meer, omdat er eigenlijk niks meer te kwetsen is, daar komt het op neer. Alleen het ego kan gekwetst worden maar de Liefde niet. Het ego zit vaak vast aan zoveel, kan groot en klein gemaakt worden, maar de Liefde niet. Ja, de Liefde kan zo zacht en teder zijn, als er ruimte voor is, als het opgeroepen wordt maar is nergens afhankelijk van, verwacht er niks in, stroomt zacht en teder uit en laat los. Diepe, diepe lagen kunnen wakker gemaakt worden, kunnen uitgedrukt...

Wakker zijn, omvat een boel. Dan ben je eigenlijk Vrij, los van het spel, heb je het totaal doorzien. Juist daardoor kun je in Vrijheid het spel door blijven spelen zolang het nodig is. Je gebruikt erin wat er nodig is, maar je zit er niet meer aan vast. Het spel hier is tijdelijk, van de tijd, maar je hebt dan verbinding gemaakt met de Eeuwigheid. Dus t maakt je niet zoveel meer uit hier of daar, dood of leven, het is allemaal deel van het spel. Hoe dieper ik t leven beleef, of beter gezegd dat andere door mij heen alles kan beleven hoemeer ik zie hoe wonderlijk ons leven eigenlijk is. Gevangen in die tijd en alles wat zich daarin afspeelt. Het is allemaal heel vluchtig, en we zijn er zo bevangen door. Het mag allemaal, ieder mag zijn/haar spel spelen, en daar de vruchten van plukken. Maar soms kunnen wat krachtigere prikkels goed werken om kansen te geven wakker te worden zonder oordeel. Want ja, zou zeggen zolang je nog aangesproken wordt door bepaalde woorden, emoties wakker worden...

Bewustzijn is bewustzijn. Liefde is Liefde. Overal waar dit vrij mag/kan komen zal dit een zelfde gedaante hebben. Een zelfde uitdrukkingskracht, een zelfde sfeer. Uiteindelijk onpersoonlijk, maar overal waar t een wat meer persoonlijke sfeer nodig heeft zal ook dit zichtbaar worden. In dit Bewustzijn zijn we één, zullen we weer één zijn, daar komt het op neer. Een in Liefde. Een in het Weten. Alomvattend, alles bevattend, de ware verbondenheid, het ware verbonden Zijn. Geen afgescheidenheid, geen eilandjes. Een grote zee van bewustzijn, van Liefde, dat zullen we uiteindelijk Zijn. Bewustzijn kan zo'n kracht hebben, is niet van t denken, al kan t denken je soms naar dat punt toebrengen. Het is energie die alles weg kan branden, door het Licht van het inzicht. Als je het wil toelaten. Aandacht is voorwaarde, intense aandacht. Dat is de Vlam, in het moment totaal het leven toelaten, binnen laten. Zonder er iets tussenin te zetten, het helemaal door je heen laten gaan, totaal, alles. ...

Begrip. Geen begrip vanuit een leefregel, een norm, een waarde. Vanuit liefdadigheid, vanuit iets erbovenop gelegd, maar waarlijk van binnenuit. Een doorleefd begrip waardoor het gevecht voorbij is. Het vechten tegen, het jezelf moeten bewijzen. Een waarlijk omvatten vanuit bewustzijn, vanuit Liefde, heel onpersoonlijk. Want het Bewustzijn omvat alles en iedereen met waarlijk begrip. Het Ziet, Weet, van waaruit we doen. En daar ligt de uitdaging dat het Bewustzijn meer en meer ruimte in ons krijgt. Dat meer en meer waarlijk alles en iedereen omvat wordt met begrip. Dan maakt het niet meer uit of de ander jou begrijpt maar jij begrijpt de ander. De ander kun je dan laten zijn wie hij/zij is, als een vanzelfsprekendheid. Hoemeer dit waarlijke begrip ruimte mag krijgen in de wereld hoemeer er waarlijk vrede en harmonie mag komen. Deze energie is niet gespleten, niet van de dualiteit. Het kan niet aangetast worden, hoeft niet te vechten, is heel helder, en doet wat nodig is. Het voegt zich...

De getuige. Het is een totaal onpersoonlijk aspect in jezelf, dat naar alle fratsen kijkt die jouw ikje uitvoert. Bv ook de gedachtekronkels die je hebt, de dans die je gedachten uitvoeren. Eigenlijk een buitenstaander die buiten alles staat, over niks een mening heeft, gewoon kijkt, ziet wat is. Als de getuige er is dan Weet je dat je veel meer dan je gedachten bent want dan zie je je gedachten. Dan Weet je dat t draait om bewustzijn, bewust Zijn. Aandacht, alert zijn, in het nu zijn. Jezelf niet verliezen in dat wat we het leven noemen, maar Zien wat dat leven met je doet, wat het aanraakt, in beweging brengt. Gedachten die wakker worden, emoties. Dit kan de getuige zien. Hoe intenser de getuige, wat het Bewustzijn is, in jou kan werken hoemeer je jezelf kan doorzien, dwars door alles heen kijken. Door alle spelletjes van je denken heenkijken, de wortel zien van je emoties. Meer en meer de wortels van waaruit het denken ontstaat eruit kunnen trekken, waardoor ze geen mogelijkheid mee...

Citaat van Lao Tse: De Alopenbaring is niet menslievend. Bij mij komt naar boven, ja dat is zo, als de Liefde nog niet echt bevrucht is met het leven op aarde. God, het Goddelijke, Essentie, of wat voor naam je er maar aan wil geven is heel heel onpersoonlijk. Daar plakken we allerlei plaatjes op maar dat zijn onze plaatjes. Als die bevruchting wel plaatsgevonden heeft, een mens gelouterd is door het leven en zo de Liefde vrijgemaakt heeft in zichzelf, dan is het een heel ander verhaal. Dan is een heel natuurlijke vrucht waar medeleven en betrokkenheid. Maar niet iemand voortrekken of bevooroordelen. Nee die Liefde is voor iedereen maar iedereen heeft iets anders nodig. En dat Weet dus die Liefde die Verbinding in jou. De Verbinding met Zielen die die weg al gegaan zijn. Daarin is dus de Liefde zeker niet alleen lief. De Liefde, ook de gelouterde Liefde doet wat nodig is. En aan de buitenkant kan dit soms heel koud of confronterend zijn. Als ik naar mezelf kijk her-ken ik me zelf in di...